Czy chrześcijanie powinni przestrzegać świąt Pana?
Alex Jones/Unsplash
Kiedy Bóg podejmuje działanie w tym obecnym wieku ludzkości, prawie zawsze zaczyna od czegoś małego. W Ewangelii Mateusza 13:33 Jezus Chrystus porównał Królestwo Boże zarówno do ziarna gorczycy, jak i do zakwasu. Obie analogie zaczynają się od czegoś małego, co rozrasta się do czegoś znacznie większego. Podobnie w czasach Starego Testamentu Bóg powołał tylko stosunkowo niewielką grupę ludzi, którzy byli gotowi podążać Jego drogami.
Biblia pokazuje, że we wczesnej historii ludzkości tylko niewielka liczba ludzi zdecydowała się być posłuszna Bogu. Nieliczni wierni, tacy jak Abel, Henoch i Noe, odpowiedzieli na objawienie Bożego planu zbawienia (Ewangelia Mateusza 23:35). Po wielkim potopie w czasach Noego Bóg powołał Abrahama i jego żonę Sarę i działał wraz z nimi. O posłusznych Bogu ludziach tamtych czasów List do Hebrajczyków 11:13 mówi, że „Wszyscy oni poumierali w wierze”, mając pewność, że otrzymają życie wieczne (List do Hebrajczyków 11:40).
Należy zauważyć, że plan zapewnienia życia wiecznego był już realizowany w życiu tych pierwszych ludzi Bożych. Plan ten nie rozpoczął się od przymierza, które Bóg zawarł ze starożytnym Izraelem, ani od ziemskiej służby Jezusa.
Bóg tak umiłował świat, „że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny ” (Ewangelia Jana 3:16). Miłość Boga, który dał swojego Syna, była kontynuacją Jego planu zbawienia, który realizował od początku świata (Ewangelia Mateusza 25:34; 1 List Piotra 1:20). Plan świąt objawiał w odpowiednim czasie zamysł, który Bóg miał od samego początku. Te obchody świąt nie były przypadkowym dodatkiem do Bożego Planu.
W rodzinie Abrahama widzimy, jak Bóg zaczyna objawiać dobrą nowinę o swoim planie zbawienia (List do Galacjan 3:8). Księga Rodzaju 26:3-4 wymienia konkretne błogosławieństwa, które Bóg obiecał Abrahamowi i jego potomstwu. Stwórca obiecał udzielić tych błogosławieństw, „Dlatego że Abraham był posłuszny głosowi mojemu i strzegł tego, co mu poleciłem, przykazań moich, przepisów moich i praw moich.” (Ks. Rodzaju 26:5). Wiara i posłuszeństwo Abrahama sprawiły, że Biblia nazywa go „przyjacielem Boga” i „ojcem wszystkich wierzących” (Ewangelia Jakuba 2:23; List do Rzymian 4:11; Ks. Rodzaju 18:17-19).
Naród Wybrany
Potomkowie Abrahama mieli stać się potężnym narodem (Ks. Rodzaju 18:18). Obiecana linia błogosławionych potomków miała się wypełnić i otrzymać imię jego wnuka Jakuba, którego imię zostało zmienione na Izrael (Ks. Rodzaju 32:28). Po osiedleniu się w Egipcie stali się niewolnikami (Ks. Wyjścia 1). Historia wyzwolenia starożytnego Izraela z niewoli i wyzwolenia współczesnych ludzi jest częścią złożonej, wzajemnie powiązanej całości świąt Pana..
W odpowiednim czasie Stwórca zapoczątkował serię wydarzeń związanych z obchodami świąt, które ilustrując Jego wielki plan, również doprowadziły do wyzwolenia Izraelitów z niewoli egipskiej. Kiedy Mojżesz i jego brat Aaron stanęli przed faraonem, powiedzieli egipskiemu władcy, że Bóg Izraela nakazał: „Wypuść mój lud, aby obchodzili święto ku mojej czci na pustyni” (Księga Wyjścia 5:1).
Wcześniej Mojżesz i Aaron zwołali starszych Izraela i wyjaśnili im Boży plan wyzwolenia (Księga Wyjścia 3:16-18). Następnie Bóg dokonał cudów za pośrednictwem tych dwóch mężczyzn na oczach ludu (Księga Wyjścia 4:29-30). W rezultacie Izraelici (chociaż później zaczęli wątpić) uwierzyli, że Bóg ich wybawi i wypełni swoje przymierze z Abrahamem, tak jak obiecał (Księga Wyjścia 4:31; Księga Wyjścia 6:4-8).
Następnie nastąpiła pierwsza Pascha i Święto Przaśników dla Izraelitów, którzy byli zniewoleni. Znacznie później Kościół Nowego Testamentu zachował te same dni jako przypomnienie wyzwolenia chrześcijan przez Jezusa Chrystusa. Na przykład Paweł powiedział członkom Kościoła w Koryncie – zarówno Żydom, jak i poganom (nie-Izraelitom) – że powinni usunąć zakwas, symbolizujący grzech, ponieważ „Chrystus, nasza Pascha, został za nas ofiarowany” (1 List do Koryntian 5:7). W następnym wersecie Paweł powiedział do tej mieszanej grupy Żydów i pogan: „Obchodźmy więc święto”, odnosząc się do tego samego święta, które Bóg ustanowił w starożytnym Izraelu wiele wieków wcześniej.
Święta Pana w Nowym Testamencie
Od najwcześniejszych lat dzieciństwa Jezus obchodził święta Pana wraz z rodzicami. „Jego rodzice co roku udawali się do Jerozolimy na święto Paschy” – czytamy w Ewangelii Łukasza 2:41. Kolejne wersety opisują Jezusa w wieku 12 lat, który podczas tego święta prowadzi ożywioną dyskusję z teologami swoich czasów (Ew. Łukasza 2:42-48). Najwyraźniej zadziwił tych religijnych przywódców swoją wiedzą i wnikliwością. Jan pisze, że Jezus jako dorosły człowiek nadal obchodził coroczne święta Pana podczas swojej służby (Ew. Jana 2:23; Ew. Jana 4:45).
W jednym z najbardziej pouczających przykładów widzimy, że Jezus ryzykował swoje bezpieczeństwo, aby uczestniczyć w corocznym Święcie Namiotów (Ew. Jana 7:1-2, Ew. Jana 7:7-10, Ew. Jana 7:14). Czytamy, że ” A w ostatnim, wielkim dniu święta stanął Jezus i głośno zawołał: Jeśli kto pragnie, niech przyjdzie do mnie i pije. Kto wierzy we mnie, jak powiada Pismo, z wnętrza jego popłyną rzeki wody żywej. A to mówił o Duchu, którego mieli otrzymać ci, którzy w niego uwierzyli; albowiem Duch Święty nie był jeszcze dany, gdyż Jezus nie był jeszcze uwielbiony. ‘
„.” (Ew. Jana 7:37-39).
Wiele kościołów wierzy, że apostoł Paweł później zasadniczo zmienił sposób, w jaki chrześcijanie mają oddawać cześć Bogu. Pogląd ten zakłada, że nauczał on pogan, iż przestrzeganie świąt Pana i Jego dni świętych jest zbędne. Chociaż niektóre z jego pism były trudne do zrozumienia, nawet dla jego współczesnych (2 List Piotra 3:15-16), wyraźne stwierdzenia i działania Pawła zaprzeczają wszelkim twierdzeniom, że unieważnił on lub zniósł przestrzeganie tych świąt.
Na przykład w 1 Liście do Koryntian 11:1-2 Paweł powiedział swoim naśladowcom: „Bądźcie naśladowcami moimi, jak i ja jestem naśladowcą Chrystusa” oraz „pamiętacie i że trzymacie się pouczeń, jakie wam przekazałem”. Kilka wersów dalej wyjaśnił: „Albowiem ja przejąłem od Pana to, co wam przekazałem, że Pan Jezus tej nocy, której był wydany, wziął chleb, A podziękowawszy, złamał i rzekł: Bierzcie, jedzcie, to jest ciało moje za was wydane; to czyńcie na pamiątkę moją.” (1 List do Koryntian 11:23-24).
Gdyby Paweł nie przestrzegał świąt ustanowionych przez Boga, jego słowa skierowane do Żydów i pogan w Koryncie byłyby bez znaczenia. Nie ma żadnych dowodów na to, że Paweł kiedykolwiek zniechęcał kogokolwiek do obchodzenia corocznych świąt Pana. Taka myśl byłaby dla niego nie do pomyślenia (zob. Dzieje Apostolskie 24:12-14; Dzieje Apostolskie 25:7-8; Dzieje Apostolskie 28:17).
Wręcz przeciwnie, biblijne zapisy dotyczące służby Pawła wielokrotnie przedstawiają święta jako ważne uroczystości i przełomowe momenty w jego życiu. Na przykład powiedział chrześcijanom w Efezie: „Nadchodzące święto muszę niewątpliwie obchodzić w Jerozolimie ” (Dzieje Apostolskie 18:21, Nowa Biblia Gdańska). W Dziejach Apostolskich 20:16 i 1 Liście do Koryntian 16:8 widzimy, jak Paweł organizuje swój plan podróży, aby uwzględnić święto Pięćdziesiątnicy. W Dziejach Apostolskich 27:9 Łukasz, towarzysz Pawła w jego podróżach, odnosi się do konkretnej pory roku jako do czasu po „poście”, co jest nawiązaniem do Dnia Pojednania (w którym, jak omówimy później, należało pościć).
The Expositor’s Bible Commentary, w odniesieniu do Dziejów Apostolskich 20:6, zauważa, że Paweł, nie mogąc przybyć do Jerozolimy na Paschę, „został w Filippi, aby ją obchodzić wraz z tygodniowym świętem Przaśników” (Richard Longenecker, 1981, tom 9, str. 507). W odniesieniu do Dziejów Apostolskich 20:16 ten sam komentarz zauważa, że Paweł „chciał, jeśli to w ogóle możliwe, dotrzeć do Jerozolimy na Pięćdziesiątnicę, pięćdziesiątego dnia po Paschy” (str. 510).
Służba Pawła obejmowała przestrzeganie świąt Pana wraz z Kościołem. Broniąc głoszonej przez siebie ewangelii, Paweł powiedział, że głosił to samo przesłanie, którego nauczali inni apostołowie: „Czy więc ja, czy oni, to samo opowiadamy, i tak uwierzyliście ” (1 List do Koryntian 15:11).
Paweł i wszyscy apostołowie nauczali spójnego przesłania o obowiązku chrześcijan do naśladowania przykładu Jezusa Chrystusa we wszystkich sprawach. Apostoł Jan, który pisał pod koniec pierwszego wieku, podsumował to przesłanie: „Kto mówi, że w nim mieszka, powinien sam tak postępować, jak On postępował ł” (1 List Jana 2:6).
Żydowscy chrześcijanie nadal przestrzegali świąt Pana, podobnie jak wierzący pogan (zobacz rozdział „List do Kolosan 2:16 pokazuje, że chrześcijanie pochodzenia pogańskiego przestrzegali biblijnych świąt”). Na podstawie tych odniesień (jak również wielu innych) możemy jedynie wywnioskować, że praktyką wczesnego Kościoła było kontynuowanie obchodzenia corocznych świąt ustanowionych przez Boga, z których pierwszym jest Pascha.