Większość z nas słyszała, że Jezus Chrystus umarł za nasze grzechy, ale co to naprawdę oznacza? Dlaczego Jego śmierć była konieczna?
Designpics
Większość z nas słyszała, że Jezus Chrystus umarł za nasze grzechy, ale co to naprawdę oznacza? Dlaczego Jego śmierć była konieczna? Jaką rolę odgrywa ofiara Chrystusa w Bożym planie dla ludzkości? Jak śmierć Jezusa Chrystusa znajduje odzwierciedlenie w świętach Pana ? W tym rozdziale poświęconym nowotestamentowej Paschy zostaną omówione te istotne pytania.
Ofiarowanie Chrystusa jest kluczowym wydarzeniem w Bożym planie zbawienia ludzkości. Jezus przepowiedział, że zostanie „wywyższony” poprzez ukrzyżowanie, „Aby każdy, kto weń wierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny.. Albowiem tak Bóg umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał, aby każdy, kto weń wierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny” (Ew. Jana 3:14-16).
Widzimy tutaj, że ofiara Jezusa, centralne przesłanie Paschy, była najwyższym aktem miłości do ludzkości. To ważne wydarzenie położyło fundament pod coroczne święta, które miały nastąpić później. Jest to najbardziej doniosły krok w planie Boga.
Tuż przed świętem Paschy, podczas którego miał zostać stracony, Jezus powiedział: „Przecież dlatego przyszedłem na tę godzinę…. A gdy Ja będę wywyższony ponad ziemię, wszystkich do siebie pociągnę” (Ew. Jana 12:27, Ew. Jana 12:32).
Dzień, w którym to doniosłe wydarzenie — ukrzyżowanie — miało miejsce, przypadał na czternasty dzień pierwszego miesiąca w Bożym kalendarzu, dokładnie ten sam dzień, w którym należało złożyć w ofierze baranki paschalne. (Księga Kapłańska 23:5). Paweł powiedział później zgromadzeniu w Koryncie, że „Chrystus, nasza Pascha, został za nas ofiarowany” (1 List do Koryntian 5:7).
Przyjrzyjmy się teraz Biblii, aby znaleźć instrukcje i znaczenie, jakie Bóg nadał temu dniowi. Pomoże nam to zrozumieć, dlaczego Bóg oczekuje od nas abyśmy nadal obchodzili Paschę.
Boże instrukcje dotyczące Paschy
Jak wspomniano wcześniej, Bóg przez Mojżesza powiedział faraonowi: „Wypuść mój lud, aby obchodzili święto ku mojej czci na pustyni” (Księga Wyjścia 5:1). Poprzez serię plag Bóg ukazał swoją wielką moc i wyzwolił Izraelitów z niewoli egipskiej. Po dziewięciu plagach dał Izraelitom szczegółowe instrukcje dotyczące kolejnej i ostatniej straszliwej klęski oraz kroków, jakie każda izraelska rodzina musiała podjąć, aby jej uniknąć.
Nieskazitelny baranek płci męskiej symbolizował Jezusa Chrystusa jako doskonałą, bezgrzeszną ofiarę za nasze grzechy.
Bóg powiedział, że dziesiątego dnia pierwszego miesiąca (wiosną na Bliskim Wschodzie) każdy Izraelita miał wybrać baranka lub kozła wystarczająco dużego, aby nakarmić całą rodzinę (Księga Wyjścia 12:3). Wybrane zwierzę miało być rocznym samcem bez żadnych wad. Wieczorem, czternastego dnia tego miesiąca Izraelici mieli zabić zwierzęta i pokropić ich krwią odrzwia (framugi drzwi) swoich domów. Zwierzęta miały być następnie upieczone i zjedzone wraz z przaśnym chlebem i gorzkimi ziołami.
Stwórca poinstruował Izraelitów, że tego wieczoru zabije wszystkich pierworodnych w Egipcie, aby przekonać faraona do uwolnienia Izraelitów z niewoli. Pierworodny syn każdej izraelskiej rodziny miał być chroniony, jeśli znak krwi znajdował się na wejściu do ich domów. Bóg „ominąłby” ich domy, aby ich oszczędzić – stąd znaczenie nazwy tego święta (Księga Wyjścia 12:13).
Bóg powiedział, że ten dzień będzie dla Izraelitów dniem pamiątki i ” i będziecie go obchodzili jako święto Pana; będziecie go obchodzili przez wszystkie pokolenia jako ustanowienie „ (Księga Wyjścia 12:14). Autorzy Biblii wyjaśnili później, że coroczne obchodzenie Paschy symbolizowało Chrystusa. Paweł, jak właśnie widzieliśmy, nazwał Chrystusa ”naszą Paschą„ (1 List do Koryntian 5:7, NBG), a apostoł Jan zapisał, że Jan Chrzciciel uznał Chrystusa za ”Baranka Bożego, który gładzi grzech świata!” (Ewangelia Jana 1:29).
Nienaganne zwierzę płci męskiej symbolizowało Jezusa Chrystusa jako doskonałą, bezgrzeszną ofiarę, która umarła za nas, płacąc śmiercią za nasze grzechy i pojednując nas z Bogiem. List do Hebrajczyków 9:11-12 mówi nam, że „Chrystus, który się zjawił jako arcykapłan dóbr przyszłych,… nie z krwią kozłów i cielców, ale z własną krwią swoją, dokonawszy wiecznego odkupienia.”. Jezus Chrystus wykupił nas swoją krwią, oddając swoje życie jako baranek paschalny, aby nasze grzechy mogły zostać przebaczone.
Dlaczego Jezus Chrystus musiał umrzeć? Nasz Zbawiciel musiał umrzeć, ponieważ w ten sposób Bóg mógł miłosiernie przebaczyć nasze grzechy, zachowując integralność swojego prawa i doskonałą sprawiedliwość. Biblia mówi nam, że grzech jest naruszeniem Bożego prawa miłości (1 List Jana 3:4). Wszyscy zgrzeszyliśmy i nie osiągnęliśmy chwały Bożej (List do Rzymian 3:23). Każdy z nas zasłużył na karę śmierci za swoje nieposłuszeństwo (List do Rzymian 5:12; List do Rzymian 6:23).
Paweł zilustrował głęboką miłość Jezusa Chrystusa, który oddał swoje życie za nas (List do Rzymian 5:6-8). Wszyscy bylibyśmy skazani na wieczne potępienie, gdyby nie została w jakiś sposób zapłacona cena za nasze grzechy. Chrystus, który prowadził doskonałe życie jako nieskalany Baranek Boży, zastąpił naszą śmierć swoją śmiercią. W rzeczywistości Jego śmierć była jedyną możliwą zapłatą za nasze grzechy. Jego ofiara stała się zapłatą za nasze grzechy. On umarł za nas, abyśmy mogli dzielić z Nim życie wieczne. Odtąd nie możemy już dłużej żyć według własnych pragnień. Staliśmy się odkupioną, czyli wykupioną i opłaconą własnością Boga (1 List do Koryntian 6:19-20).
Zarówno Jezus, jak i Paweł jasno stwierdzili, że Pascha ma być nadal obchodzona jako święto chrześcijańskie. Sam Jezus określił elementy posiłku paschalnego, które nadal muszą być uroczyście spożywane, aby nauczyć chrześcijan ważnych prawd o Nim samym i o nieustannym planie zbawienia Boga.
Ofiarowanie Paschy w Starym Testamencie zapowiadało ukrzyżowanie Chrystusa. Pascha w Nowym Testamencie upamiętnia to ukrzyżowanie. Przestrzegając Paschy, „śmierć Pańską zwiastujecie, aż przyjdzie” (1 List do Koryntian 11:26). Przyjrzyjmy się teraz szczegółowym instrukcjom Chrystusa dotyczącym ceremonii Paschy i lekcjom, jakie powinniśmy z niej wyciągnąć.
Lekcja pokory i służby
Apostoł Jan opisał wydarzenia ostatniego wieczoru Jezusa Chrystusa z uczniami: „Przed świętem Paschy, Jezus, wiedząc, iż nadeszła godzina jego odejścia z tego świata do Ojca, umiłowawszy swoich, którzy byli na świecie, umiłował ich aż do końca.”. Podczas posiłku Jezus “wstał od wieczerzy, złożył szaty, a wziąwszy prześcieradło, przepasał się.. Potem nalał wody do misy i począł umywać nogi uczniów i wycierać prześcieradłem, którym był przepasany” (Ew. Jana 13: 1-5).
Umywanie nóg innym było aktem pokornej służby (1 Ks. Samuela 25: 41). Jezus schylił się, aby sam umyć nogi uczniom, aby nauczyć ich ważnych duchowych lekcji. Relacja jest kontynuowana: „Gdy więc umył nogi ich i przywdział szaty swoje, i znów usiadł, rzekł do nich: Czy wiecie, co wam uczyniłem? Wy nazywacie mnie Nauczycielem i Panem, i słusznie mówicie, bo jestem Jeśli tedy Ja, Pan i Nauczyciel, umyłem nogi wasze, i wy winniście sobie nawzajem umywać nogi.” (Ew. Jana 13:12-14).
Jezus pozostawił swoim uczniom trwałe przypomnienie o znaczeniu pokornej służby innym. Potwierdziło to wcześniejszą lekcję, którą im dał, zapisaną w Ewangelii Mateusza 20:25-28, gdzie upomniał swoich uczniów o złym i dobrym przywództwie: “Wiecie, iż książęta narodów nadużywają swej władzy nad nimi, a ich możni rządzą nimi samowolnie. Nie tak ma być między wami; ale ktokolwiek by chciał między wami być wielki, niech będzie sługą waszym. I ktokolwiek by chciał być między wami pierwszy, niech będzie sługą waszym. Podobnie jak Syn Człowieczy nie przyszedł, aby mu służono, lecz aby służył i oddał życie swoje na okup za wielu.”.
Prosty gest umycia nóg innym uczy nas ważnej lekcji ściśle związanej z Paschą. Jezus zakończył: „Albowiem dałem wam przykład, byście i wy czynili, jak Ja wam uczyniłem.” (Ew. Jana13:15). Ilu chrześcijan dzisiaj naśladuje przykład Chrystusa i przestrzega Jego prostej instrukcji, aby myć sobie nawzajem nogi i czyni to w swoim życiu? Jako odkupieni przez Chrystusa i należący do Boga, nasze życie powinno być poświęcone służbie Bogu i bliźnim.
Chleb: symbol ciała Chrystusa
Później, podczas posiłku, Jezus wyjaśnił uczniom, że jeden z nich wkrótce Go zdradzi (Ew. Mateusza 26:21-25). Zwróćmy jednak uwagę na Ewangelie Mateusza 26:26: „A gdy oni jedli, wziął Jezus chleb i pobłogosławił, łamał i dawał uczniom, i rzekł: Bierzcie, jedzcie, to jest ciało moje. Tak więc przaśny chleb spożywany podczas Paschy w Starym Testamencie nabrał nowego znaczenia dla uczniów.
Ciało Chrystusa miało stać się ofiarą za grzechy, ponieważ „mocą tej woli jesteśmy uświęceni przez ofiarowanie ciała Jezusa Chrystusa raz na zawsze. A każdy kapłan sprawuje codziennie swoją służbę i składa wiele razy te same ofiary, które nie mogą w ogóle zgładzić grzechów; Lecz gdy On złożył (…) jedną ofiarę za grzechy(,..), Albowiem jedną ofiarą uczynił na zawsze doskonałymi tych, którzy są uświęceni.. ” (List do Hebrajczyków 10:10-14). Przyjmując ofiarę Jezusa Chrystusa w miejsce naszej śmierci, po naszym nawróceniu i wierze, Bóg przebacza nam i „uświęca” nas – oddziela nas – dla świętego celu, jakim jest posłuszeństwo wobec Niego.
Nasza decyzja o spożyciu chleba paschalnego oznacza, że rozumiemy, iż Jezus Chrystus zgładził grzech „ przez ofiarę samego siebie” (List do Hebrajczyków 9:26). Dobrowolnie zgodził się cierpieć dla nas męczeńską śmierć. Chrystus poniósł w swoim ciele cierpienia psychiczne i fizyczne spowodowane grzechem.
Ofiarowanie Jezusa jest również ściśle związane z naszym uzdrowieniem. Piotr napisał o cierpieniu Chrystusa, że „On grzechy nasze sam na ciele swoim poniósł na drzewo, abyśmy, obumarłszy grzechom, dla sprawiedliwości żyli; jego sińce uleczyły was.” (1 List Piotra 2:24). Izajasz prorokował o cierpieniu Jezusa za nas: „Lecz on nasze choroby nosił, nasze cierpienia wziął na siebie. A my mniemaliśmy, że jest zraniony, przez Boga zbity i umęczony. Lecz on zraniony jest za występki nasze, starty za winy nasze. Ukarany został dla naszego zbawienia, a jego ranami jesteśmy uleczeni.” (Księga Izajasz 53:4-5).
Ewangelia Mateusza 8:16-17, opisując uzdrowienia dokonane przez Jezusa podczas Jego służby, stwierdza, że „On wypędzał duchy słowem i uzdrawiał wszystkich, którzy się źle mieli, Aby się spełniło, co przepowiedziano przez Izajasza proroka, mówiącego: On niemoce nasze wziął na siebie i choroby nasze poniósł. ”.
Jezus Chrystus pokazał, że był obiecanym Mesjaszem poprzez cudowne uzdrowienia. Oprócz tego, że były one wyrazem Jego współczucia, ukazywały również, że Chrystus posiada moc odpuszczania grzechów. (Ew. Mateusza 9:2-6).
Grzech powoduje cierpienie! Ostateczne uzdrowienie, które stało się możliwe dzięki całkowitej ofierze Chrystusa, obejmuje całą osobę, łagodząc i eliminując cierpienia psychiczne, emocjonalne i fizyczne wynikające z naszych grzechów.
Poprzez przebaczenie naszych grzechów Chrystus umożliwił nam również otrzymanie życia wiecznego. „Ja jestem chlebem .żywota” – powiedział. “Ojcowie wasi jedli mannę [pożywny pokarm, który Bóg zapewnił Izraelitom podczas 40-letniej wędrówki po pustyni] na pustyni i pomarli. Tu [Chrystus odnosi się tutaj do siebie] natomiast jest chleb, który zstępuje z nieba, aby nie umarł ten, kto go spożywa.. Ja jestem chlebem żywym, który z nieba zstąpił; jeśli kto spożywać będzie ten chleb, żyć będzie na wieki; a chleb, który Ja dam, to ciało moje, które Ja oddam za żywot świata. ” (Ewangelia Jana 6: 48-51).
Relacja prowadząca do nowego sposobu życia
Chleb paschalny przypomina nam o bliskiej relacji chrześcijan z Jezusem Chrystusem. W Liście do Rzymian 6:1-6 jasno stwierdza, że gdy raz symbolicznie zjednoczymy się z Chrystusem w śmierci poprzez chrzest, , „nie powinniśmy już być niewolnikami grzechu”, ale „powinniśmy żyć nowym życiem”. Spożywanie chleba jest wyrazem naszego zobowiązania, aby pozwolić Chrystusowi żyć w nas.
Apostoł Paweł opisuje to zjednoczenie z Chrystusem w Liście do Galacjan 2:20: „Z Chrystusem jestem ukrzyżowany; żyję więc już nie ja, ale żyje we mnie Chrystus; a obecne życie moje w ciele jest życiem w wierze w Syna Bożego, który mnie umiłował i wydał samego siebie za mnie.. Paweł zrozumiał, że dążenie do własnych celów nie jest już sensem jego życia. Jego relacja z Jezusem Chrystusem stała się dla niego najważniejsza.
Apostoł Jan mówi nam, czego Chrystus oczekuje od nas w naszej relacji z Nim: „A z tego wiemy, że go znamy, jeśli przykazania jego zachowujemy.… Kto mówi, że w nim mieszka, powinien sam tak postępować, jak On postępował.” (1 List Jana 2:3-6).
Chleb paschalny utwierdza nas w przekonaniu, że Jezus Chrystus, prawdziwy „chleb życia”, musi żyć w nas, umożliwiając nam życie całkowicie nowe. Bóg przebacza nam nasze grzechy, aby nas uświęcić – aby oddzielać nas dla świętego celu, aby nas odkupić ( wykupić za cenę). Wtedy będziemy należeć do Boga, aby mógł On wypełnić swój plan w nas.
Znaczenie wina paschalnego
Dlaczego Jezus nakazał swoim uczniom pić wino jako symbol swojej krwi podczas wieczerzy paschalnej? Co to symbolizuje?
Wśród Żydów pito wino podczas posiłków w święta, w tym podczas Paschy. Jednak Jezus, w tę noc, nadał winu szczególne znaczenie: ” Potem wziął kielich i podziękował, dał im, mówiąc: Pijcie z niego wszyscy; Albowiem to jest krew moja nowego przymierza, która się za wielu wylewa na odpuszczenie grzechów. Ale powiadam wam:
Nie będę pił odtąd z tego owocu winorośli aż do owego dnia, gdy go będę pił z wami na nowo w Królestwie Ojca mego. ” ( Ew. Mateusza 26:27-29).
Czego mamy się nauczyć z tego symbolu? Po pierwsze, Chrystus wiedział, że wypicie niewielkiej ilości wina jako symbol Jego przelanej krwi głęboko utkwi w naszych umysłach, że Jego śmierć była dla przebaczenia naszych grzechów. „to czyńcie, ilekroć pić będziecie, na pamiątkę moją.” (1 List do Koryntian 11:25). Jezus „który miłuje nas i który wyzwolił nas z grzechów naszych przez krew swoją” (Objawienie Jana 1:5). Bóg przebacza nam grzechy poprzez przelaną krew Jezusa (1 List Jana 1:7).
Wiele osób rozumie tę zasadę – że Bóg przebacza nam grzechy poprzez krew Jezusa Chrystusa – ale nie wszyscy zdają sobie sprawę, jak to się dzieje. Paweł wyjaśnił, że „ według zakonu [prawa] (..)wszystko bywa oczyszczane krwią, i bez rozlania krwi nie ma odpuszczenia [grzechów]” (List do Hebrajczyków 9:22,).
Stary Testament zawiera zapis, w którym Bóg nakazuje kapłanom Izraela wykonywanie określonych obowiązków, w tym system oczyszczania i uświęcania przy użyciu krwi ofiarnych zwierząt, co było zapowiedzią przelania krwi Chrystusa, najwyższej ofiary za grzech. . Nakazał ludowi Izraela przestrzeganie tego tymczasowego systemu rytualnego oczyszczenia z grzechu (List do Hebrajczyków 9:9-10). Ofiarowanie zwierząt służyło jako symbol lub przedstawienie jedynej prawdziwej i przyszłej ofiary, Jezusa Chrystusa, który raz na zawsze zapłacił karę za grzechy wszystkich ludzi.
Biblia naucza, że życie człowieka jest w jego krwi (Księga Rodzaju 9:4). Kiedy człowiek traci wystarczającą ilość krwi, umiera. Dlatego krew, gdy zostanie przelana, dokonuje przebłagania za grzechy, które powodują śmierć (Księga Kapłańska 17:11). Jezus stracił swoją krew, gdy został ubiczowany, ukrzyżowany i przebity (Ewangelia Łukasza 22:20; Księga Izajasz 53:12). On przelał swoją krew, umierając za grzechy ludzkości.
Uczestnicząc w spożywaniu wina podczas wieczerzy paschalnej, powinniśmy dokładnie rozważyć jego znaczenie. Ta niewielka porcja wina symbolizuje krew, która wypłynęła z umierającego ciała Jezusa Chrystusa za odpuszczenie naszych grzechów (List do Efezjan 1:7). Wraz z tym przebaczeniem przychodzi ostatecznie wolność od śmierci.
Krew Jezusa Chrystusa nie tylko całkowicie pokrywa nasze grzechy, ale także umożliwia usunięcie naszej winy. List do Hebrajczyków 9:13-14 porównuje fizyczną ofiarę zwierzęcia z krwią Chrystusa: „Bo jeśli krew kozłów i wołów oraz popiół z jałowicy przez pokropienie uświęcają skalanych i przywracają cielesną czystość, O ileż bardziej krew Chrystusa, który przez Ducha wiecznego ofiarował samego siebie bez skazy Bogu, oczyści sumienie nasze od martwych uczynków, abyśmy mogli służyć Bogu żywemu..”
Słowo „sumienie” pochodzi od łacińskiego słowa conscire, oznaczającego „być świadomym winy”. Nasze sumienie to świadomość tego, co jest dobre, a co złe.
Nasze uczestnictwo w ceremonii Paschy Nowego Testamentu poprzez spożywanie wina jest wyrazem wiary, że Bóg naprawdę nam przebaczył. Jesteśmy wolni od grzechu i winy (Ew. Jana 3:17-18), a nasze serca są oczyszczone „ (..) od złego sumienia” (List do Hebrajczyków 10:22,). Żyjemy w nowości życia z czystym sumieniem (List do Rzymian 6:14).
Jednak niektórzy ludzie nadal czują się winni, nawet po okazaniu skruchy. Chociaż nasze sumienie powinno nas łatwo osądzać, gdy ponownie grzeszymy, nie powinniśmy nadal potępiać się za grzechy, które Bóg już nam przebaczył. Zamiast tego powinniśmy być w pełni pewni naszej wolności od winy, którą dał nam Bóg (1List Jana 1:9; 1 List Jana 3:19-20).
Dostęp do Ojca
Przelana krew Chrystusa umożliwia nam również dostęp do samego tronu Boga Ojca. W Starym Przymierzu tylko arcykapłan mógł wejść do części przybytku zwanej Miejscem Najświętszym (List do Hebrajczyków 9:6-10). Znajdujące się tam „miejsce przebłagania” umieszczone na Arce Przymierza symbolizowało tron Boga. Księga Kapłańska 16 opisuje ceremonię, która odbywała się co roku podczas innego święta Pana – – Dnia Pojednania. W tym czasie arcykapłan brał krew kozła, symbolizującą przyszłą ofiarę Jezusa Chrystusa, i skrapiał nią tron łaski, aby Izraelici mogli zostać symbolicznie oczyszczeni ze wszystkich swoich grzechów (List do Hebrajczyków 9:5-16).
Ponieważ krew Jezusa Chrystusa usuwa grzechy, czyniąc nas czystymi przed Bogiem, możemy cieszyć się bezpośrednim dostępem do Ojca (List do Hebrajczyków 9:24). Jezus, jako nasz Arcykapłan, wszedł do Miejsca Najświętszego dzięki swojej krwi (List do Hebrajczyków 9:11-12). Teraz możemy zbliżać się do Boga Ojca bez wahania i strachu przed odrzuceniem, ale z ufnością i pewnością (List do Hebrajczyków 10:19-22).
List do Hebrajczyków 4:16 mówi o tej pewności, jaką możemy mieć, zbliżając się do Boga: „Przystąpmy tedy z ufną odwagą do tronu łaski, abyśmy dostąpili miłosierdzia i znaleźli łaskę ku pomocy w stosownej porze.”. Jezus Chrystus umożliwia nam doświadczenie tej bliskiej relacji z naszym Ojcem.
Nasze przymierze z Bogiem
Krew Chrystusa oznacza również, że zawarł On przymierze, czyli umowę. Jak widzieliśmy, kiedy Jezus podał swoim uczniom wino podczas ostatniej wspólnej wieczerzy paschalnej, powiedział im: „Albowiem to jest krew moja nowego przymierza, która się za wielu wylewa na odpuszczenie grzechów.” (Ew. Mateusza 26:27-28).
Dlaczego to wino nazywane jest „krwią nowego przymierza”? Autor Listu do Hebrajczyków wyjaśnia, że Stare Przymierze, które Bóg zawarł ze starożytnym Izraelem na górze Synaj po tym, jak Izraelici w odpowiedzi przyrzekli Mu posłuszne oddanie, zostało ratyfikowane przez ceremonię pokropienia krwią. Autorzy Biblii nazwali to „krwią przymierza” (List do Hebrajczyków 9:18-20; List do Hebrajczyków 9:13-20; Księga Wyjścia 24:3-8).
Musimy zrozumieć, że pokuta, chrzest i przyjęcie ofiary Jezusa Chrystusa – wraz z wiarą w Jego obietnicę przebaczenia naszych grzechów – stanowią przymierze z Bogiem. Dzięki temu przymierzu, które z wdzięcznością przyjmujemy i na którym możemy całkowicie polegać (List do Hebrajczyków 6:17-20), Bóg obdarza nas życiem wiecznym. Przyjmując ofiarę Chrystusa za odpuszczenie grzechów, wchodzimy w przymierze z Bogiem wszechświata. Warunki tego przymierza są nieodwołalne, ponieważ zostało ono zapieczętowane przelaną krwią Jezusa Chrystusa (List do Hebrajczyków 9:11-12, List do Hebrajczyków 9:15). O tym przymierzu przypominamy sobie co roku, kiedy uczestniczymy w ceremonii Paschy.
Jakie są warunki tej relacji przymierza? „Takie zaś jest przymierze, jakie zawrę z nimi po upływie owych dni, mówi Pan: Prawa moje włożę w ich serca i na umysłach ich wypiszę je,”, a następnie dodaje: „A grzechów ich i ich nieprawości nie wspomnę więcej.” (List do Hebrajczyków 10:16-17).
Starożytni Izraelici nie mieli serca, by wiernie przestrzegać przykazań Bożych (Ks. Powtórzonego Prawa 5:29). Jednak w Nowym Przymierzu Bóg zapisuje swoje prawa w naszych sercach i umysłach. Nie są to prawa dotyczące fizycznego oczyszczenia zawarte w systemie ofiar, obmyć i rytuałów w przybytku. Są to raczej święte i sprawiedliwe prawa, które określają właściwe postępowanie wobec Boga i bliźniego (List do Rzymian 7:12) i prowadzą do życia wiecznego (Ew. Mateusza 19:17). Picie wina paschalnego symbolizuje nasze przyjęcie tego przymierza, które zostało ratyfikowane krwią Jezusa Chrystusa.
Coroczne obchody we wczesnym Kościele
Nowy Testament pokazuje, że chrześcijanie nadal obchodzili coroczne święta w terminach wyznaczonych przez Boga. Jak widzieliśmy, Jezus w młodości obchodził Paschę co roku w wyznaczonym dniu (Ew. Łukasza 2:41) i kontynuował tę praktykę wraz ze swoimi uczniami. Wczesny Kościół nadal obchodził pozostałe święta w wyznaczonych terminach. Na przykład Dzieje Apostolskie odnotowują, że naśladowcy Jezusa zebrali się, aby obchodzić Święto Pięćdziesiątnicy: „A gdy nadszedł dzień Zielonych Świąt, byli wszyscy razem na jednym miejscu.” (Dzieje Apostolskie 2:1).
Pismo Święte nie zawiera żadnych wskazówek, że wczesny Kościół dodawał lub zmieniał daty ustanowione przez Boga dla Jego świąt. Wyrażenie z 1 Listu do Koryntian 11:26 – „Albowiem, ilekroć ten chleb jecie, a z kielicha tego pijecie ” – oznacza po prostu, że chrześcijanie mają to czynić za każdym razem. Odnosi się to do obchodzenia Paschy każdego roku w odpowiednim dniu, „śmierć Pańską zwiastujecie, aż przyjdzie ”.
Biblia nakazuje coroczne obchodzenie Paschy, a historia pokazuje, że jej coroczne obchodzenie było praktykę wczesnego Kościoła. Podobnie jak inne doroczne święta należy obchodzić raz w roku, tak Pascha, jako upamiętnienie śmierci Jezusa powinna być obchodzona corocznie, a nie kiedykolwiek lub tak często jak ktoś sobie tego życzy.. Ani Jezus Chrystus, ani Jego apostołowie nie wskazali, że należy zmieniać czas lub częstotliwość obchodzenia jakichkolwiek świętych terminów wyznaczonych przez Boga.
Idąc za ich przykładem, powinniśmy nadal obchodzić Paschę na początku wieczoru 14 dnia pierwszego miesiąca (Abib lub Nisan) kalendarza hebrajskiego. (Daty można znaleźć w „Roczne święta Pana – kalendarz świąt”).
Podczas ostatniej Paschy z uczniami Jezus wyjaśnił, że obchody te mają również istotne znaczenie dla przyszłości. W Ewangelii Mateusza 26:29 powiedział im: „Ale powiadam wam: Nie będę pił odtąd z tego owocu winorośli aż do owego dnia, gdy go będę pił z wami na nowo w Królestwie Ojca mego.”.
Obchodzenie Paschy każdego roku przypomina nam, że Bóg jest tym, który przebacza grzechy i daje nam życie wieczne w swoim Królestwie poprzez ofiarę Jezusa Chrystusa, naszej Paschy. Obchodzenie tego święta jest upamiętnieniem nieustannej roli naszego Stwórcy w zbawieniu ludzkości.