Boży plan dla ludzkości obejmuje odnowienie. Święto Namiotów symbolizuje proces odnowienia.
Ilustracja fotograficzna: Shaun Venish/Corel Professional Photos/PhotoDisc
W swoim pierwszym, natchnionym kazaniu po otrzymaniu Ducha Świętego w dniu Pięćdziesiątnicy, apostoł Piotr podsumował Boże wskazówki dla ludzkości: „Zatem skruszcie się oraz zawróćcie, aż do zatarcia waszych grzechów, żeby mogły przyjść czasy wytchnienia z powodu osoby Pana. Po to wysłał przedtem ogłoszonego wam Jezusa Chrystusa, którego trzeba radośnie przyjąć Niebu, aż do czasu przywrócenia wszystkich spraw, o których powiedział Bóg za obecnego życia, przez usta wszystkich swoich świętych proroków.” (Dzieje Apostolskie 3:19-21, NBG).
Ale czym są te „czasy wytchnienia ” i „czasy przywrócenia”, o których mówił Piotr?
Boży plan dla ludzkości obejmuje przywrócenie. Święto Namiotów symbolizuje proces przywrócenia, który rozpocznie się wraz z powrotem Jezusa Chrystusa, przedstawionym przez Święto Trąbek, oraz wygnaniem szatana, przedstawionym przez Dzień Pojednania. Gdy te wydarzenia nastąpią, zgodnie z tym, co symbolizują poprzednie Święta, zostanie położony fundament pod odnowienie stworzenia w pokoju i harmonii z Bogiem.
Siedmiodniowe Święto Namiotów (Księga Kapłańska 23:34-35) obrazuje tysiącletnie panowanie Jezusa Chrystusa na ziemi po Jego powtórnym przyjściu (zob. Objawienie Jana 20:4). Okres ten często nazywany jest Tysiącleciem, co po prostu oznacza „tysiąc lat”.
To święto jest celebracją wielkich żniw ludzkości, kiedy wszyscy żyjący wówczas ludzie poznają drogi Boże, a dla całej ludzkości nastąpi wreszcie odnowienie właściwej relacji z Bogiem (Izajasz 11,9–10). Odzwierciedla ono również ‘odpocznienie’ (Hebrajczyków 4,1–11), które symbolizuje cotygodniowy sabat.
Na początku Bóg stworzył ludzkość, aby współpracowała z Nim w pięknej relacji charakteryzującej się miłością, pokojem i posłuszeństwem wobec Jego praw. Po zakończeniu dzieła stworzenia „spojrzał Bóg na wszystko, co uczynił, a było to bardzo dobre.” (Księga Rodzaju 1:31).
Ten czas pokoju i harmonii nagle się skończył z powodu oszustwa szatana i nieposłuszeństwa człowieka (Ks.Rodzaju 3:1-6). Nieposłuszeństwo odcięło ludzkość od drogi Boga (Ks. Rodzaju 3:21-24). Biblia opisuje tragiczne skutki, które nastąpiły później: „A gdy Pan widział, że wielka jest złość człowieka na ziemi i że wszelkie jego myśli oraz dążenia jego serca są ustawicznie złe,” (Ks. Rodzaju 6:5).
To zerwanie relacji między Bogiem a człowiekiem trwało przez całą historię aż do naszych czasów. Paweł tak rozważał kondycję ludzką: „Przeto jak przez jednego człowieka [Adama] grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć, tak i na wszystkich ludzi śmierć przyszła, bo wszyscy zgrzeszyli” (List do Rzymian 5:12).
Na szczęście, jak wiedział również Paweł, zerwana więź spowodowana nieposłuszeństwem człowieka została naprawiona przez Jezusa Chrystusa: „Skoro bowiem przyszła przez człowieka śmierć [Adama], przez człowieka [Chrystusa] też przyszło zmartwychwstanie. Albowiem jak w Adamie wszyscy umierają tak też w Chrystusie wszyscy zostaną ożywieni.” (1 List do Koryntian 15:21-22).
Izajasz przepowiedział odnowienie świata
Bóg posłużył się prorokiem Izajaszem, aby objawić część swojego wspaniałego planu odnowienia świata. Księga Izajasza, napisana w czasie, gdy Izrael stanął w obliczu kary za ciągłe nieposłuszeństwo, została natchniona przez Boga, aby dać narodowi otuchę poprzez obietnicę lepszego świata, który nadejdzie. Po przeczytaniu w synagodze jednego z proroctw Izajasza, Jezus potwierdził szczególne zrozumienie dane prorokowi: „To powiedział Izajasz, gdy ujrzał Jego chwałę i mówił o Nim” (Ew. Jana 12:41). Izajasz prorokował nie tylko o ziemskiej służbie Chrystusa, ale napisał również o Jego powrocie w mocy i chwale (Ks. Izajasza 66:15-16).
Podstawą mesjańskiego panowania Jezusa będzie prawo Boże. Ponownie, jak przepowiedział Izajasz: “I stanie się w dniach ostatecznych, że góra ze świątynią Pana będzie stać mocno jako najwyższa z gór i będzie wyniesiona ponad pagórki, a tłumnie będą do niej zdążać wszystkie narody. I pójdzie wiele ludów, mówiąc: Pójdźmy w pielgrzymce na górę Pana, do świątyni Boga Jakuba, i będzie nas uczył dróg swoich, abyśmy mogli chodzić jego ścieżkami, gdyż z Syjonu wyjdzie zakon, a słowo Pana z Jeruzalemu. ” (Księga Izajasz 2:2-3).
Świat pokoju i dostatku
Po powrocie Jezus Chrystus doprowadzi całe stworzenie do harmonii z Bogiem, a pokój nie będzie już wyjątkiem. Król Dawid powiedział: „Pokój pełny mają ci, którzy kochają twój zakon, Na niczym się nie potkną.” (Psalm 119:165). Wyobraź sobie, jak będzie wyglądał świat, gdy wszyscy będą znali prawo Boże i żyli zgodnie z nim!
Oczywiście, aby doprowadzić do tej niesamowitej przemiany, potrzeba czegoś więcej niż tylko wiedzy. Wśród ludzi musi nastąpić duchowa przemiana. Bóg, przemawiając przez proroka Ezechiela, opisuje, jak to się stanie: „I dam wam serce nowe, i ducha nowego dam do waszego wnętrza, i usunę z waszego ciała serce kamienne, a dam wam serce mięsiste. Mojego ducha dam do waszego wnętrza i uczynię, że będziecie postępować według moich przykazań, moich praw będziecie przestrzegać i wykonywać je.” (Ezechiel 36:26-27).
Duch Boży będzie wpływał na ludzi, aby z własnej woli i z entuzjazmem byli posłuszni Bogu z głębi serca. Ludzie zaczną przedkładać interesy innych nad swoje własne. Zaczną uważać innych za „wyższych od siebie” (List do Filipian 2:3). Zamiast skupiać się wyłącznie na sobie, ich celem będzie pomaganie innym ludziom. Znikną kradzieże. Zniknie lekceważenie cudzej własności i uczuć. Wraz z nadejściem pokoju na świecie, kraje „przekują swoje miecze na lemiesze, a swoje włócznie na sierpy. Żaden naród nie podniesie miecza przeciwko drugiemu narodowi i nie będą się już uczyć sztuki wojennej.” (Ks. Izajasz 2:4; Ks. Micheasz 4:3).
W ciągu tego tysiącletniego okresu Bóg zmieni nawet naturę dzikich zwierząt, odzwierciedlając pokój, który zapanuje w społeczeństwie. Opisując ten idylliczny czas, Księga Izajasza 11:7-9 mówi: „Krowa będzie się pasła z niedźwiedzicą, ich młode będą leżeć razem, a lew będzie karmił się słomą jak wół. Niemowlę bawić się będzie nad jamą żmii, a do nory węża wyciągnie dziecię swoją rączkę. Nie będą krzywdzić ani szkodzić na całej mojej świętej górze …”.
Przeciwdziałanie skutkom grzechu
Bóg uzdrowi również fizyczne niedomagania ludzi. Księga Izajasz 35:5-6 prorokuje o tym czasie, w którym „otworzą się oczy ślepych, otworzą się też uszy głuchych. Wtedy chromy będzie skakał jak jeleń i radośnie odezwie się język niemych, ” .
Jeszcze większe znaczenie będzie miało uzdrowienie duchowe, które nastąpi. Izajasz przepowiedział, że Jezus Chrystus dokończy uzdrowienie, które rozpoczął podczas swojej służby na ziemi: „Duch Wszechmocnego, Pana nade mną, gdyż Pan namaścił mnie, abym zwiastował ubogim dobrą nowinę; posłał mnie, abym opatrzył tych, których serca są skruszone, abym ogłosił jeńcom wyzwolenie, a ślepym przejrzenie, Abym ogłosił rok łaski Pana i dzień pomsty naszego Boga, abym pocieszył wszystkich zasmuconych, Abym dał płaczącym nad Syjonem zawój zamiast popiołu …” (Ks. Izajasz 61:1-3; Ew. Łukasz 4:18-19).
Skumulowane skutki czynów grzesznych pokoleń, ludzi podążających za szatanem, zaczną być przeciwdziałane. .
Święto Namiotów nazywane jest również Świętem Zbiorów (Księga Wyjścia 23:16). Nazwa ta oznaczała zakończenie corocznych żniw Izraela. W tym kontekście Bóg powiedział: „I będziecie się radować przed obliczem Pana, Boga waszego ” (Ks. Powtórzonego Prawa 12:12, Ks. Powtórzonego Prawa 12:18; Ks. Powtórzonego Prawa 14:26). Święto to jest więc czasem świętowania obfitości, jaką dał Bóg.
Ten sam motyw obfitych zbiorów pojawia się w przyszłym wypełnieniu tego święta. Przez Izajasza Bóg powiedział o pustyni, która stanie się ziemią urodzajną: „(…)wody wytrysną na pustyni i potoki na stepie. . Rozpalona ziemia piaszczysta zmieni się w staw, a teren bezwodny w ruczaje;” (Ks. Izajasz 35:6-7).
W tym czasie ziemia będzie rodzić obfite plony. „Oto idą dni, mówi Pan, w których oracz będzie przynaglał żniwiarza, a tłoczący winogrona siewcę ziarna; i góry będą ociekały moszczem, a wszystkie pagórki nim opływały.” (Ks. Amosa 9:13).
Znaczenie Święta Namiotów
Nazwa Święta Namiotów wywodzi się z Bożego nakazu danego starożytnemu Izraelowi, aby podczas tego święta budowali tymczasowe ‘namioty’, zwane też ‘szałasami’, w których mieli mieszkać. Izraelici opuścili swoje domy i zbudowali tymczasowe mieszkania (hebrajskie słowo sukkah oznaczało „chatę z plecionych gałęzi”), aby mieszkać w nich podczas radowania się przed Bogiem. Przypominało im to o wyzwoleniu z niewoli i mieszkaniu w szałasach, kiedy Bóg wyprowadził ich z Egiptu (Księga Kapłańska 23:34, Księga Kapłańska 23:41-43). W wyraźnym kontraście do trudów niewoli, to święto podkreśla odpoczynek, pokój i dobrobyt, zaspokajając potrzeby wszystkich ludzi, w tym obcych, wdów i ubogich.
Biblia podkreśla, że podobnie jak szałasy lub tymczasowe mieszkania, nasze życie fizyczne jest przemijające. Listy apostoła Pawła odzwierciedlają ten temat : ” Wiemy bowiem, że jeśli ten namiot, który jest naszym ziemskim mieszkaniem, się rozpadnie, mamy budowlę od Boga, dom w niebie, nie rękoma zbudowany, wieczny. Dlatego też w tym doczesnym wzdychamy, pragnąc przyoblec się w domostwo nasze, które jest z nieba, ” (2 List do Koryntian 5:1-2).
List do Hebrajczyków 11 przytacza przykłady wielu wiernych sług Bożych na przestrzeni wieków. Następnie stwierdza, że wszyscy oni poumierali w wierze, nie otrzymawszy tego, co głosiły obietnice, lecz ujrzeli i powitali je z dala; wyznali też, że są gośćmi i pielgrzyma mi na ziemi.” (List do Hebrajczyków 11:13).
Święto Namiotów jest corocznym przypomnieniem o naszym tymczasowym stanie i o tym, że również „szukamy ojczyzny” (List do Hebrajczyków 11:14). Lekcja ta zostaje utwierdzona, gdy udajemy się do miejsca obchodów Święta Namiotów i zatrzymujemy się w tymczasowych mieszkaniach, takich jak hotele i kempingi.
Święto to przypomina nam, że pomimo naszych dóbr materialnych nadal jesteśmy fizycznymi, śmiertelnymi istotami ludzkimi, potrzebującymi dosłownej przemiany, abyśmy mogli posiadać życie wieczne (1 List do Koryntian 15:50-54).
W relacjach z wizji, która została nazwana „przemienieniem”, Jezus dał Piotrowi, Jakubowi i Janowi wgląd w Królestwo Boże. Chrystus ukazał się w chwale i rozmawiał z Mojżeszem i Eliaszem. Pierwszą reakcją Piotra było zaproponowanie, aby szybko zbudować trzy namioty. Wydawał się rozumieć ważny związek między namiotami a przyszłą erą Królestwa Bożego (zob. Ew. Mateusza 17:1-9; Ew. Łukasza 9:27-36).
Rola zmartwychwstałych świętych w Tysiącleciu
Sąd nad mieszkańcami ziemi, którzy żyją w okresie 1000 lat, reprezentowanym przez Święto Namiotów (Ks. Izajasz 2:4; Ks. Izajasz 51:4-5), rozpoczyna się na dobre, gdy Chrystus „przywiódł do chwały wielu synów” (List do Hebrajczyków 2:10). Pisma te pokazują, że sąd ten jest czasem powszechnej możliwości zbawienia. W tym celu Bóg przeznaczył 1000 lat, podczas których wskrzeszeni święci, pierwociny Bożego żniwa z tego wieku, będą królować z Chrystusem na ziemi jako królowie i kapłani, aby wielu innych mogło wejścia do Królestwa Bożego (Objawienie Jana 5:10; Objawienie Jana 20:6).
Jezus obiecał: „A temu, kto zwycięża i aż do końca pilnuje moich czynów dam władzę na narodami” (Objawienie Jana 2:26, NBG). Ludzie, których Chrystus wskrzesi po swoim powrocie, będą mieli niepowtarzalną okazję, aby współpracować z Nim w pomaganiu wszystkim narodom w budowaniu właściwych relacji z Bogiem. (Aby uzyskać więcej szczegółów, przeczytaj broszurę do studium Biblii Jakie jest twoje przeznaczenie?)
Podstawą tej relacji jest nauka prawa Bożego, w tym przestrzeganie świąt, które obecnie studiujemy. Zwróć uwagę na słowa proroka Zachariasza: „Wszyscy pozostali ze wszystkich narodów, które wystąpiły zbrojnie przeciwko Jeruzalemowi, będą corocznie pielgrzymowali, aby oddać pokłon królowi, Panu Zastępów, i obchodzić Święto Szałasów” (Ks. Zachariasz 14:16). Inni prorocy opisali ten przyszły czas jako erę, w której prawo Boże pokryje ziemię jak wody „które wypełniają morze” (Ks. Izajasz 11:9; Ks. Habakuk 2:14).
Wielu będzie pomagać Jezusowi Chrystusowi w tym powszechnym programie edukacyjnym, pomagającym innym zrozumieć Bożą drogę. Mówiąc o tym czasie, Izajasz mówi, że nauczyciele „(…) nie będzie się już ukrywał twój nauczyciel i twoje oczy będą oglądać twojego nauczyciela. A gdy będziecie chcieli iść w prawo albo w lewo, twoje uszy usłyszą słowo odzywające się do ciebie z tyłu: To jest droga, którą macie chodzić! .” (Ks. Izajasz 30:20-21).
Możliwość pomagania innym w zrozumieniu Boga i pojednaniu się z Nim to wspaniałe powołanie. Każdy, kto służy w ten sposób, będzie nazwany „(…) naprawiaczem wyłomów, odnowicielem, aby w nich można było mieszkać” (Ks. Izajasz 58:12).
W tym czasie Bóg wzywa ludzi ze świata, aby stali się Jego wybranym ludem, uświęconym i odkupionym przez Niego (2 List do Koryntian 6:16-18, 2 List do Koryntian 7:1). Mają oni prowadzić wzorowe życie, podczas gdy Bóg przygotowuje ich do służby podczas tysiącletniego panowania Chrystusa i później.
„Umiłowani” – napisał apostoł Piotr – „napominam was, abyście jako pielgrzymi i wychodźcy wstrzymywali się od cielesnych pożądliwości, które walczą przeciwko duszy; Prowadźcie wśród pogan życie nienaganne, aby ci, którzy was obmawiają jako złoczyńców, przypatrując się bliżej dobrym uczynkom, wysławiali Boga w dzień nawiedzenia.” (1 List Piotra 2:11-12).
Ostatni konflikt
W całym swoim planie zbawienia ludzkości Bóg nigdy nie zmusza nikogo do posłuszeństwa. Każdy człowiek ma wolną wolę i może wybrać, co zrobi, oraz czy przyjmie Boży sposób życia, czy też go odrzuci.
Po upływie tysiąca lat Bóg pozwoli szatanowi wystawić na próby wierzeń duchowych mieszkańców ziemi. Objawienie Jana 20:7-10 opisuje ten czas. Bóg uwolni diabła z miejsca uwięzienia i pozwoli mu zwieść tych, którzy nie są przekonani o doskonałej sprawiedliwości Bożego sposobu postępowania. Bóg zniszczy ogniem tych, którzy pójdą za szatanem w tym buncie. Bezskuteczne wysiłki diabła zostaną udaremnione. Ten ostatni, tragiczny bunt przeciwko Bogu zakończy się fiaskiem, a niszczycielski, zwodniczy wpływ szatana na ludzkość w końcu dobiegnie końca.
Następnie będzie przygotowywana droga do wydarzeń opisanych przez kolejne święto .Święto Namiotów stanowi wspaniała okazję do zbawienia dla tych, którzy będą żyć w czasie powrotu Chrystusa, a także dla ich fizycznych potomków w czasie Tysiąclecia. Ale co z tysiącami milionów ludzi z poprzednich pokoleń, którzy żyli i umarli, nigdy nie zrozumiawszy — ani nawet nie usłyszawszy — prawdy Bożej? A co z tymi, którzy zginą w kataklizmach poprzedzających powrót Chrystusa? Jak Bóg zaoferuje im zbawienie? Odpowiedź znajdziesz w następnym rozdziale.