Skąd możemy wiedzieć, że ostatnim światowym supermocarstwem będzie współczesna inkarnacja Imperium Rzymskiego? Istnieje kilka biblijnych wskaźników, które wskazują w tym kierunku.
Bazylika Świętego Piotra, Watykan. PennaPazza/iStock/Thinkstock
Jedna z nich znajduje się w Objawienie Jana13:3 i Objawienie Jana 13:12, gdzie stwierdza się, że bestia ta ma „śmiertelną ranę ”, która została uleczona. Co to proroczo oznacza?
Po dziesięcioleciach upadku Imperium Rzymskiego rzeczywiście otrzymało ono „śmiertelną ranę ” kiedy rzymski cesarz Romulus Augustulus w 476 r. n.e., został obalony przez germańskie plemiona dowodzone przez Odoakera. Nie był to jednak koniec Imperium Rzymskiego. Jak zobaczymy, ta „rana” rzeczywiście została wyleczona, a imperium odrodziło się ponownie – i tak wielokrotnie w historii.
Opis bestii w Objawieniu Jana 17 jest powiązany z potężną i wpływową istotą zwaną „wielką wszetecznicą” (Objawienie Jana 17:1). Kobieta ta reprezentuje wielki fałszywy kościół, który prześladuje lud Boży i rozsiadła się na „siedmiu pagórkach” (Objawienie Jana 17:9, BW). Rzym jest oczywiście znany jako „miasto siedmiu wzgórz”.
Jak wspomniano wcześniej, wzgórza lub góry mogą symbolizować rządy lub królestwa, tak jak ma to miejsce w tym przypadku.
Objawienie Jana 17:10 mówi o siedmiu królach – przywódcach rządów lub królestw – którzy mogą „krótko tylko pozostać”. Spośród tych siedmiu królów „pięciu upadło, jeden jest, inny jeszcze nie przyszedł”. To sformułowanie wskazuje, że rządzą oni kolejno, jeden po drugim. Ostatni, siódmy król jest nazwany „zwierzęciem” w Objawieniu Jana 13:4. Będzie on sprzymierzony z dziesięcioma innymi przywódcami lub władcami, którzy „obejmą władzę jako królowie na jedną godzinę [symbolizującą krótki czas] wraz ze zwierzęciem” i „oddadzą moc i władzę swoją zwierzęciu” (Objawienie Jana 17:12-13).
Objawienie Jana 17:14 wyjaśnia, że siódmy król, bestia, będzie u władzy, dopóki Jezus Chrystus nie powróci, aby go zniszczyć: „Będą oni [10 sprzymierzonych władców lub przywódców] walczyć z Barankiem [Jezusem Chrystusem], lecz Baranek zwycięży ich…” (Objawienie Jana 17:14).
Studium historii pokazuje wypełnienie tych niezwykłych proroctw w postaci kolejnych nowych przywódców odrodzenia Imperium Rzymskiego po jego „śmiertelnej ranie” w 476 r. n.e., która została uleczona. Odrodzenia te miały miejsce we współpracy z Kościołem rzymskokatolickim. Zobaczmy, jak to się wypełniło w zapisanej historii i co jeszcze przed nami.
1. Cesarska restauracja Justyniana
Po obaleniu cesarza Romulusa Augustulusa minęło mniej niż sto lat, zanim Justynian, cesarz wschodniorzymski lub bizantyjski, rządzący z Konstantynopola (dzisiejszego Stambułu), zobowiązał się do przywrócenia cesarstwa na Zachodzie, rozpoczynając to, co będzie znane w historii jako „Cesarska Restauracja”.
Encyklopedia historii świata Williama Langera stwierdza: „Cała polityka Justyniana była skierowana na ustanowienie absolutnej władzy cesarza i odrodzenie uniwersalnego, chrześcijańskiego Cesarstwa Rzymskiego” (1960, s. 172). Ta sama praca odnosi się do „wspaniałej rekonstrukcji imperium rzymskiego” Justyniana.
Hierarchia kościoła rzymskiego odegrała kluczową rolę w tym odrodzeniu. Jak zauważa historyk Will Durant, „w 554 r. Justynian ogłosił dekret wymagający, aby »odpowiednie i właściwe osoby, zdolne do zarządzania samorządem lokalnym, były wybierane na gubernatorów prowincji przez biskupów i naczelników każdej prowincji«” (The Story of Civilization, Vol. 4: The Age of Faith, 1950, s. 519-520, podkreślenie w oryginale).
Imperium Rzymskie znów odżyło, doświadczając pierwszego z kilku odrodzeń w przymierzu z Kościołem. Jednak z biegiem czasu to cesarskie odrodzenie osłabło i stopniowo się rozpadło. Po restauracji Justyniana miało nastąpić jeszcze sześć odrodzeń.
2. Karol Wielki, Święty Cesarz Rzymski
Drugie z tych przepowiedzianych odrodzeń lub wskrzeszeń Cesarstwa Rzymskiego miało miejsce w czasach Karola Wielkiego, który został koronowany przez papieża Leona III w Bazylice Świętego Piotra w Rzymie w 800 roku. Akt ten wskazywał na władzę i wpływ kościoła rzymskiego na imperium w przyszłych latach, kiedy to cesarze otrzymają tytuł Świętego Cesarza Rzymskiego.
Encyklopedia historii świata Langera odnosi się do tego czasu jako „Odrodzenia Cesarstwa Rzymskiego na Zachodzie” (s. 155), dodając, że „rządy Karola Wielkiego były teokracją”.
Gdyby istniały jakiekolwiek wątpliwości, że Imperium Rzymskie było bardzo żywe dzięki odrodzeniu Karola Wielkiego, przyjął on jako swój oficjalny tytuł: „Karol, najłaskawszy, wielki cesarz, rządzący Imperium Rzymskim, a także przez Boga koronowany, wielki i pokojowy cesarz, który rządzi Frankami oraz Longobardami, i który również został namaszczony na obrońcę Kościoła Rzymskiego”.
3. Otton I, „Wielki Cesarz”
Po śmierci Karola Wielkiego jego imperium zostało podzielone między jego wnuków i choć tytuł cesarski nadal obowiązywał, imperium rozpadło się, było słabe i podzielone aż do czasów Ottona Wielkiego.
Nowy cesarz narodu niemieckiego zjednoczył imperialne królestwo głównie poprzez podbój. Tytuł cesarza rzymskiego otrzymał w 962 r. n.e., kiedy został koronowany przez papieża Jana XII. Oznaczało to trzecie z siedmiu przepowiedzianych odrodzeń lub wskrzeszeń pierwotnego Imperium Rzymskiego.
Według Encyklopedii Historii Świata Langera, „koronacja Ottona przez papieża na cesarza rzymskiego oznaczała odrodzenie Cesarstwa Rzymskiego” (s. 216). Jego łacińska pieczęć brzmiała Otto Imperator Augustus – „Otto Wielki Cesarz”.
Niemiecki magazyn informacyjny Der Spiegel, w specjalnym wydaniu z 2007 roku poświęconym historii, poczynił następujące spostrzeżenie na temat niemieckiego cesarza: „Otton nazywał siebie (…) władcą Imperium Rzymskiego, mimo że dobiegło ono końca kilka wieków wcześniej. Karol Wielki nosił już taki tytuł.
„Chrześcijanie wierzyli, że Imperium Rzymskie przetrwa do końca świata. Prorok Daniel ze Starego Testamentu prorokował o czterech światowych imperiach, po których miał nadejść antychryst. Zgodnie z ówczesną konfiguracją, Imperium Rzymskie miało być czwartym imperium. Zgodnie z tą interpretacją, Otton ocalił lud i w ten sposób podkreślił roszczenie do bycia ponad wszystkimi innymi władcami w Europie” (s. 28).
Chociaż średniowieczna koncepcja proroczych wydarzeń, jak wspomniano tutaj, była nieco zagmatwana, pokazuje, że idea Imperium Rzymskiego jako współczesnej potęgi, która będzie istnieć w czasie końca tego wieku, była dobrze ugruntowaną koncepcją.
4. Karol V, Nad którego imperium nigdy nie zachodziło słońce
Chociaż Otton zniknął ze sceny, jego imperium przetrwało prawie trzy wieki, zanim zostało podzielone przez rywalizujące frakcje.
Następnie, po prawie dwóch dekadach bez cesarza, Rudolf I z rodu Habsburgów został „królem Rzymian” w 1273 r. Wyróżnienie to było używane dla tych, którzy obejmowali tron cesarski bez oficjalnej koronacji w Rzymie przez papieża (ponieważ okoliczności często uniemożliwiały to od razu lub w ogóle). Tytuł ten ustąpił miejsca w 1508 r. wybranemu cesarzowi Rzymian, a cesarze zaprzestali podróżować do Rzymu. Tylko jeden został koronowany przez papieża – Karol V z rodu Habsburgów w 1530 r. (wszyscy wybrani cesarze w latach 1438-1740 pochodzili z tej rodziny królewskiej).
Po ojcu Karol odziedziczył rozległe posiadłości Habsburgów w Europie Środkowej, Niemczech i Włoszech. Po matce, córce słynnych hiszpańskich monarchów Ferdynanda i Izabeli, odziedziczył Hiszpanię i jej amerykańskie posiadłości. Rządząc imperium, nad którym nigdy nie zachodziło słońce – imperium większym nawet niż starożytny Rzym – był najpotężniejszym człowiekiem na świecie.
Zdeterminowany, by zrealizować odwieczne marzenie o zjednoczonej Europie, panowanie Karola V było szczytem czwartego przepowiedzianego odrodzenia Imperium Rzymskiego. „Jeden z największych królów Hiszpanii i cesarz Świętego Cesarstwa Rzymskiego, [Karol V] był prawdopodobnie ostatnim cesarzem, który próbował zrealizować średniowieczną ideę zjednoczonego imperium obejmującego cały chrześcijański świat” (The Encyclopaedia Britannica, 15th edition, Micropaedia, Vol. 2, »Charles V«).
Jego wizję pokrzyżowały jednak poważne wyzwania. W trakcie swojego panowania walczył z Francją, Imperium Osmańskim Sulejmana Wspaniałego, protestantami, a nawet siłami papieża. Ostatecznie abdykował w 1556 r., pozostawiając swoje hiszpańskie posiadłości synowi Filipowi II, a środkowoeuropejskie bratu Ferdynandowi.
5. Napoleon, rywal Karola Wielkiego i Aleksandra
Jedna z najsłynniejszych postaci w historii, Napoleon Bonaparte, miał poprowadzić piątą przepowiedzianą próbę wskrzeszenia Imperium Rzymskiego z poparciem kościoła rzymskiego. Jak zauważył Will Durant, Napoleon „marzył o rywalizacji z Karolem Wielkim i zjednoczeniu Europy Zachodniej… następnie o podążaniu za Konstantynem… do zdobycia Konstantynopola… i zaproponował rywalizację z Aleksandrem poprzez podbój Indii” (The Story of Civilization, Vol. 11: The Age of Napoleon, 1975, s. 242-243). U szczytu swojej potęgi rządził 70 milionami poddanych na całym kontynencie europejskim.
Urodzony na śródziemnomorskiej wyspie Korsyka, Napoleon zaczął zdobywać sławę w następstwie rewolucji francuskiej. Otrzymawszy wykształcenie wojskowe we Francji, szybko udowodnił swój geniusz militarny w kolejnych kampaniach.
Jednak potęga militarna nie wystarczyła, by zaspokoić jego ambicje. W 1799 roku Napoleon awansował na najwyższe stanowisko polityczne we Francji. W 1804 r. koronował się na cesarza Francji, a później tego samego roku został koronowany na cesarza Napoleona I przez papieża Piusa II w katedrze Notre Dame w Paryżu. Wkrótce jego militarne podboje doprowadziły go do panowania nad Europą od Łaby po wschodniej stronie Niemiec do Oceanu Atlantyckiego, a także nad hiszpańskimi i francuskimi terytoriami w Nowym Świecie – większą częścią obu Ameryk.
Szukając inspiracji w Rzymie i Karolu Wielkim, Napoleon postanowił zjednoczyć Europę pod swoimi rządami. Jednak jego wielkie ambicje okazały się jego zgubą. Plany inwazji na Wielką Brytanię upadły po tym, jak jego flota została pokonana przez admirała lorda Nelsona pod Trafalgarem w 1805 roku. W 1812 r. jego inwazja na Rosję okazała się katastrofalna, ze stratą ponad pół miliona ludzi. Zmuszony do abdykacji tronu, został wysłany na wygnanie w 1814 roku.
Tym samym piąte odrodzenie Cesarstwa Rzymskiego dobiegło końca. Nie był to jednak koniec imperialistycznych prób zjednoczenia Europy.
6. Niemieckie i włoskie marzenia
Niemcy, jakie znamy, są stosunkowo nowoczesnym tworem. Przed Napoleonem istniały dosłownie setki małych państw niemieckich, z których każde było rządzone przez własnego księcia lub króla. Austria i Prusy były najbardziej dominujące. W XIX wieku Otto von Bismarck zdołał zjednoczyć większość niemieckich terytoriów pod rządami pruskiej dynastii Hohenzollernów, a inne sprzymierzył z Austrią.
W 1870 r. obie grupy państw niemieckich walczyły razem przeciwko Francji, a w 1871 r. król Prus Wilhelm I (został ogłoszony cesarzem Niemiec we francuskim pałacu w Wersalu. Jego tytuł, niem. kaiser, nawiązywał do rzymskiego tytułu cezara. Wieki wcześniej Otton Wielki ustanowił pierwsze wielkie niemieckie imperium – Pierwszą Rzeszę. Teraz Niemcy miały swoją Drugą Rzeszę.
Niemieckie marzenia o większym imperium nieuchronnie prowadziły do kolejnych wojen. W 1914 roku wybuchła pierwsza wojna światowa, która pochłonęła życie milionów ludzi i zmieniła oblicze Europy. Kiedy cztery lata później wszystko się skończyło, nadal istniały poważne problemy . W nadchodzących latach pojawiło się dwóch nowych ludzi silnej ręki ,z nowymi marzeniami o zjednoczeniu Europy i ekspansji poza jej granice – Benito Mussolini we Włoszech i Adolf Hitler w Niemczech. Obaj podpisali umowy z kościołem rzymskim, które dały legitymację ich faszystowskim reżimom.
Deklarując ponowne pojawienie się Imperium Rzymskiego, Mussolini zawarł sojusz z Hitlerem, tworząc Oś Rzym-Berlin. Adolf Hitler dumnie proklamował Trzecią Rzeszę Niemiecką, wyobrażając sobie nowe niemieckie imperium, które rywalizowałoby ze Świętym Cesarstwem Rzymskim Narodu Niemieckiego ustanowionym przez Ottona Wielkiego. Szóste z siedmiu imperialnych odrodzeń przepowiedzianych w Objawieniu Jana 17 było w toku.
Od 1939 do 1945 roku mocarstwa alianckie i Osi walczyły w II wojnie światowej, tocząc krwawe bitwy w Europie, Afryce, Azji oraz na Oceanie Atlantyckim i Spokojnym. Niemieckie marzenie o zjednoczonej Europie pod rządami nowego imperium niemalże się spełniło, co wiązało się z horrendalnymi kosztami. Podobnie jak podczas I wojny światowej, zginęły miliony ludzi, a Europa ponownie pozostała w ruinie..