Czas czytania: 4 minuty
Niektórzy nauczają, że fragment Pisma Świętego z Księgi Rodzaju 6 odnosi się do upadłych aniołów, którzy krzyżowali się z ludzkimi kobietami, aby stworzyć pół-demoniczne giganty. Istnieje jednak bardziej racjonalne wyjaśnienie.
Księga Rodzaju 6 opisuje dni poprzedzające potop Noego: „Stało się też, kiedy ludzie zaczęli się rozmnażać na ziemi oraz narodziły się im córki, że synowie Boga ujrzawszy córki ludzkie, że były piękne, wzięli je sobie za żony; ze wszystkich, które sobie upodobali. W owe czasy powstali na ziemi olbrzymi; także w następstwie tego, że synowie Boga wchodzili do ludzkich córek i im rodziły; to są owi mocarze, którzy byli od wieków mężami sławy.” (Ks. Rodzaju 6:1-2; Ks. Rodzaju 6:4, Nowa Biblia Gdańska).
Niektórzy twierdzą, że odnosi się to do upadłych aniołów, którzy krzyżowali się z kobietami, tworząc pół-demoniczne olbrzymy. Istnieje jednak bardziej racjonalne wyjaśnienie.
Popularny podręcznik biblijny Halley’s Bible Handbook stwierdza, że „synowie Boga” (werset 2) byli albo upadłymi aniołami, albo przywódcami rodzin Setytów [potomków Syma, syna Adama], którzy poślubili bezbożnych potomków Kaina [syna Adama] (wydanie 25, 2000, str. 96).
Pierwsza z podanych tu możliwości nie jest w rzeczywistości żadną możliwością, mimo że aniołowie są nazwani „synami Boga” w Księdze Joba 38:7, ponieważ Bóg jest ich „Ojcem” poprzez stworzenie. Aniołowie są istotami duchowymi (List do Hebrajczyków 1:7), a nie istotami cielesnymi. Nie zawierają małżeństw ani nie rozmnażają się płciowo (Ew. Łukasz 20:34-36). Ponadto wyjaśnienie to byłoby sprzeczne z zasadą jasno określoną w Księdze Rodzaju 1, że każdy żywy gatunek rozmnaża się tylko „według swojego rodzaju”. Co więcej, zmartwychwstały Jezus wyjaśnił, że upadłe anioły, czyli demony, nie są w stanie objawiać się materialnie tak jak On i sprawiedliwi aniołowie (Ew. Łukasz 24:39; por. Ew. Lukasza 24:40-43; Ks. Rodzaju 18:1-8, Ks. Rodzaju 18:16; Ks. Rodzaju 19:1). W Piśmie Świętym demony pojawiają się jedynie jako opętujące osoby lub zjawiska duchowe.
Drugie wyjaśnienie zawarte w Halley’s jest znacznie bardziej rozsądne. Księga Rodzaju 4 zawiera historię Kaina i Abla, a następnie genealogię potomków Kaina. Księga Rodzaju 5 nazywana jest „księgą rodowodową Adama” (Ks.Rodzaju 5:1). Rozpoczyna się ona od stworzenia Adama przez Boga i opowiada o tym, jak linia Adama była kontynuowana przez Seta. Podobnie jak aniołowie, Adam był „synem Bożym” poprzez stworzenie (por. Ew. Łukasza 3:38) – choć w jeszcze większym stopniu, ponieważ Adam został stworzony na obraz Boży (Ks. Rodzaju 1:26; Ks. Rodzaju 5:1-3). O tej linii rodowej poprzez Seta jest powiedziane: „Wtedy zaczęto wzywać imienia Pana ” (Ks. Rodzaju 4:26) – co można również przetłumaczyć jako „… zaczęli być nazywani według imienia Pana”. Następnie, w kolejnym rozdziale, w Księdze Rodzaju 6, widzimy „synów Bożych” (w tym wyjaśnieniu mężczyzn z pobożnej linii Seta) zawierających małżeństwa z „córkami ludzkimi” (kobietami z bezbożnej linii Kaina).
Istnieje również inny sensowny sposób zrozumienia opisu z Księgi Rodzaju 6, w którym wyrażenie „synowie Boga” powinno być przetłumaczone jako „synowie bogów”, ponieważ hebrajskie słowo elohim, występujące tutaj w liczbie mnogiej, może czasami odnosić się do fałszywych bogów, a nie do prawdziwego Boga. W tym wyjaśnieniu niegodziwi mężczyźni, określani jako synowie bogów (bóstwa pogańskie lub być może mężczyźni uważający się za półbogów, jak często twierdzili o sobie starożytni władcy), siłą „porwali” niewinne kobiety za żony – co było być może przykładem złego postępowania w tamtych czasach.
W każdym razie problemem byli tutaj wyraźnie ludzie, a nie aniołowie. W cytowanych powyżej wersetach Księgi Rodzaju 6 Bóg mówi: „Nie będzie przebywał duch mój w człowieku na zawsze,” (Ks. Rodzaju 6:3) oraz „Zgładzę człowieka, którego stworzyłem, z powierzchni” (Ks. Rodzaju 6:7). Zatem wspomniani „olbrzymi” musieli być również ludźmi – potomkami Adama i Ewy (por. Dzieje Apostolskie 17:26).Możliwe, że słowo przetłumaczone tutaj jako „giganci”, nephilim – od rdzenia oznaczającego upadać lub sprawiać upadek – może odnosić się do tyranów. Jednak słowo to jest użyte w odniesieniu do ludzi o gigantycznym wzroście w Księdze Liczb 13:33. Tak więc bardzo potężni i prawdopodobnie bardzo wysocy ludzie z Księgi Rodzaju 6 zostali zniszczeni w potopie. Jednak po potopie pojawili się inni giganci, którzy podobnie jak wszyscy inni mieszkańcy świata po potopie byli potomkami Noego – i ponownie nie byli aniołami (por. Księga Powtórzonego Prawa 2:20-21; Księga Powtórzonego Prawa 3:11). Weźmy na przykład Goliata, którego zabił Dawid. Miał ponad dziewięć stóp wzrostu (1 Ks. Samuela 17:4). Ale był on tylko człowiekiem (1 Ks. Samuela 17:24-25; 1 Ks. Samuela 17:33) – a nie hybrydą człowieka i demona.