Czas czytania: 10 minut
Oryginalny artykuł w języku angielskim został opublikowany w: Beyond Today Magazine: marzec-kwiecień 2026
Czy pozwalasz, aby tradycje religijne przeszkadzały ci w prawdziwej, autentycznej relacji z Bogiem Ojcem i Jezusem Chrystusem? Istnieje rozwiązanie tego problemu, a leży ono w biblijnych świętach obchodzonych i nauczanych przez samego Jezusa.
Opowiada się historię o rosyjskim carze, który spacerował po terenie pałacu i zobaczył strażnika stojącego na zaniedbanym, jałowym kawałku ziemi. Podszedł do strażnika i zapytał go, dlaczego stoi sam w tym miejscu. Strażnik odpowiedział, że otrzymał takie polecenie.
Car wezwał kapitana straży, a ten powiedział, że zawsze istniało polecenie, aby stacjonować tam strażnika. Nikt nie wiedział dlaczego. Przeszukanie archiwów wykazało, że za czasów Katarzyny Wielkiej w tej części pałacowego ogrodu rosła cenne róże. Strażnik został tam umieszczony, aby powstrzymać ludzi przed zrywaniem róż.
Problem polegał na tym, że Katarzyna Wielka – i cenny krzew róży – zmarły wiele dziesięcioleci wcześniej. Rok po roku strażnik stał w bezsensownym miejscu i nikt nie wiedział dlaczego. Stało się to tradycją.
Tradycje mogą być dobre, ale mogą też być złe. Czy praktykujesz jakieś tradycje religijne, które mogą odwracać Cię od tego, czego Bóg naprawdę chce w twoim życiu?
Tradycje mogą przeszkadzać w autentycznym chrześcijaństwie
Czy podobnie jak strażnik w opowieści o carze i krzewie różanym, pilnie strzeżesz tradycji religijnych, które nie mają prawdziwego znaczenia duchowego?
Tradycje mogą być bardzo korzystną częścią życia. Mamy znaczące tradycje rodzinne, społeczne i religijne. Tradycje mogą tworzyć poczucie przynależności i zbliżać ludzi. Mogą przypominać nam o tym, co jest naprawdę ważne w codziennym zgiełku.
Tradycje mogą również uwięzić nas w błędnym sposobie myślenia, który po prostu akceptuje fakt, że „nie wiemy, dlaczego robimy to w ten sposób; po prostu zawsze tak było” — podobnie jak strażnik i krzew róży.
Wtedy przystąpili do Jezusa faryzeusze oraz uczeni w Piśmie z Jerozolimy, mówiąc: Dlaczego uczniowie twoi przestępują naukę starszych? Nie myją bowiem rąk, gdy chleb jedzą” (Ew.Mateusza 15:1-2). .
Ta tradycja żydowskich starszych nie miała nic wspólnego z higieną. Była to ceremonia religijna dotycząca rytualnego oczyszczenia. Był to rytuał mający na celu przypomnienie ludziom o potrzebie bycia dobrymi i czystymi przed Bogiem.
Jak myślisz, jak Jezus odpowiedziałby na takie pytanie?
On zaś, odpowiadając, rzekł im: A dlaczego to wy przestępujecie przykazanie Boże dla nauki waszej?” (werset 3, podkreślenie dodane w całym tekście).
Zastanówcie się nad tym, co powiedział Jezus. Powiedział, że tradycje religijne – bez względu na to, jak dobre są ich intencje – mogą prowadzić ludzi do nieposłuszeństwa Bogu. Dlatego ważne jest, abyśmy wszyscy zbadali nasze tradycje religijne i sprawdzili, czy są one zgodne z nauką Biblii!
Jezus dość bezpośrednio potępił podejście przywódców religijnych: „Obłudnicy! Dobrze prorokował o was Izajasz w słowach:Lud ten czci mnie wargami, ale serce ich daleko jest ode mnie. Daremnie mi jednak cześć oddają,głosząc nauki, które są nakazami ludzkimi” (wersety 7-9).
Jezus jasno naucza, że tradycja religijna, nawet taka, która wydaje się czcić Boga, może w rzeczywistości oddzielać nas od Boga!
A co ze współczesnymi tradycjami wielkanocnymi?
Zagłębmy się nieco bardziej i porównajmy jedno tradycyjne święto religijne z biblijnym świętem. Pierwsze z nich to tradycja, którą większość ludzi przestrzega bez większego zastanowienia – podobnie jak strażnik stojący na warcie w opowieści z Rosji. Drugie to święto obchodzone przez pierwszych chrześcijan, o czym wspominają strony Biblii.
Czy kiedykolwiek zastanawialiście się nad współczesną tradycją wielkanocną?
Rzeczywistość śmierci Jezusa Chrystusa i Jego zmartwychwstania trzy dni i noce później ma kluczowe znaczenie dla chrześcijaństwa. Bez tych wydarzeń nie ma chrześcijaństwa.
Jezus podzielił się znakiem, że jest Mesjaszem: „Albowiem jak Jonasz był w brzuchu Wieloryba trzy dni i trzy noce, tak i Syn Człowieczy będzie w łonie ziemi trzy dni i trzy noce” (Ew. Mateusza 12:40).
Tradycja wielkanocnego zmartwychwstania opiera się rzekomo na proroczym znaku Chrystusa, że będzie w grobie przez trzy dni i trzy noce. Zatem umarł w Wielki Piątek, a zmartwychwstał w niedzielę rano, prawda?
Oto prawda: tradycja Wielkiego Piątku i Niedzieli Wielkanocnej nie pasuje do znaku, który dał Jezus, że jest przepowiedzianym Mesjaszem!
Można próbować jak się da, ale po prostu nie ma możliwości, aby trzy dni i trzy noce zmieściły się między pogrzebem w Wielki Piątek a zmartwychwstaniem w niedzielę rano. Najwięcej, co można wcisnąć, to tylko jeden pełny dzień i może niewielkie fragmenty dwóch innych, plus tylko dwie noce. Można to samemu przeliczyć – ramy czasowe po prostu nie pasują!
Istnieje jasne biblijne rozwiązanie, które idealnie pasuje do słów Jezusa, ale w żaden sposób nie pasuje do tradycji Wielkiego Piątku i Niedzieli Wielkanocnej. Jest to jednak inna historia, której nie mamy miejsca tutaj omówić.
Ewangelie szczegółowo opisują śmierć i zmartwychwstanie Jezusa. Pozostała część Nowego Testamentu zawiera zapis historii Jego uczniów z następnych około 60 lat. Listy apostołów dają nam wgląd w kościoły, które powstały w Judei, Azji Mniejszej, Grecji i Rzymie.
W żadnym z tych opisów nie ma przykładów, aby jakakolwiek wspólnota chrześcijańska obchodziła współczesną tradycję zmartwychwstania wielkanocnego. Wśród pierwszych chrześcijan nie było tradycji, która próbowałaby dopasować znak Jezusa dotyczący trzech dni i trzech nocy w grobie do niemożliwego harmonogramu od Wielkiego Piątku do Niedzieli Wielkanocnej.
Obchodzenie biblijnego święta Paschy i Święta Przaśników
Wiemy jednak o okresie świątecznym obchodzonym przez pierwszych chrześcijan, który upamiętniał śmierć Jezusa Chrystusa i jego zmartwychwstanie, aby poprowadzić ich życie. Był to okres świąteczny — a właściwie dwa święta następujące bezpośrednio po sobie — który zapewniał głęboki związek między znacznie wcześniejszymi nakazanymi obrzędami a Mesjaszem. Co najważniejsze, obrzędy te były biblijne — a nie zwykłą ludzką tradycją.
Jednym z miejsc, w których znajdujemy wzmiankę o tym okresie świątecznym, jest pierwszy list Pawła do Koryntian.
Wiemy, że Koryntianie byli głównie Grekami, którzy przeszli na chrześcijaństwo. Na przykład Paweł mówi im, aby zaprzestali angażowania się w tradycyjne praktyki pogańskie, których żydowscy chrześcijanie nie obchodziliby.
Ponownie, istnieje jeden okres świąteczny wiosny, który Paweł nakazuje obchodzić tej nieżydowskiej wspólnocie w 1 Liście do Koryntian 5:6 – i nie jest to współczesne święto Wielkanocy, podczas którego świętuje się zmartwychwstanie, króliki i jajka. Aby umieścić słowa Pawła w kontekście, zacznijmy od wersetu 6: „Nie jest szlachetna ta wasza chluba. Nie wiecie, że mało znaczący kwas całe ciasto zakwasza?”
To stwierdzenie może wydawać się nam nieco dziwne, ale w świecie, w którym pieczenie chleba było powszechną czynnością, miało ono sens. Człowiek robił ciasto i piekł z niego chleb. Dodanie do ciasta drożdży, środka spulchniającego, powodowało jego wyrośnięcie – stało się puszyste lub napęczniałe. Niewielka ilość drożdży działała na całą porcję ciasta, aż do całkowitego wyrośnięcia.
Paweł użył tutaj drożdży w chlebie jako analogii do tego, jak duma i przechwalanie się sprawiają, że stajemy się napuszeni lub pełni gorącego powietrza.
Przeczytajmy teraz, co napisał w 1 Liście do Koryntian 5:7: „Wyczyśćcie dawny kwas, abyście byli nowym ciastem, w miarę tego jak jesteście przaśni; gdyż i na naszą Paschę Chrystus za nas został zabity na ofiarę” (Nowa Biblia Gdańska). Paweł oczekiwał, że jego nieżydowscy nawróceni będą dobrze znali hebrajskie Pismo Święte – to, co nazywamy Starym Testamentem. Jego stwierdzenie, że Jezus jest barankiem paschalnym, nie miałoby większego znaczenia, gdyby nie znali wydarzeń związanych z wyjściem starożytnego Izraela z Egiptu.
Następnie Paweł wyjaśnia: „Tak, że powinniśmy świętować nie w starym kwasie zła i niegodziwości, ale w przaśnikach czystości i prawdy” (1 List do Koryntian 5:6-8, NBG).
Święta biblijne święte dla współczesnych chrześcijan
Paweł oczekiwał, że ci chrześcijanie pochodzenia pogańskiego (nieżydowskiego) będą obchodzić te biblijne święta – a nie współczesną tradycję wielkanocną.
Odnosząc się do zakwasu, przaśnego chleba i Jezusa jako baranka paschalnego, Paweł wyraźnie mówi o biblijnych obrzędach Paschy (czasu ofiarnej śmierci Chrystusa) oraz Święcie lub Uroczystości Przaśników, które Bóg dał starożytnemu Izraelowi i które obchodził Jezus. Wydarzenia, o których wspomina tutaj Paweł, są właściwymi, opartymi na Biblii świętami, które Bóg chce, aby chrześcijanie obchodzili!
Paweł poucza pogańskich Koryntian, aby uczestniczyli w świętych festiwalach religijnych opartych na biblijnych wskazówkach, a nie na ludzkiej wyobraźni i tradycjach. Nie oznacza to, że pierwsi chrześcijanie obchodzili te święta w dokładnie taki sam sposób jak Żydzi. Jak pokazują słowa Pawła, zarówno biblijna Pascha, jak i chrześcijański Święto Przaśników były nasycone nowym duchowym zrozumieniem Jezusa Chrystusa jako naszego Zbawiciela.
Oświadczenie Pawła, że Jezus jest Bożym Barankiem Paschalnym, posłanym, aby odkupić ludzi od śmierci, było niepojęte dla wielu Żydów w I wieku, podobnie jak dzisiaj. Jednak dla chrześcijan powinno ono nadać biblijnemu świętowaniu Paschy duchową głębię i zrozumienie Boga, które wykracza poza nawet cudowne i niezwykłe wydarzenia z Księgi Wyjścia.
Szczerość i prawda
Święto Przaśników polega na usunięciu z domu drożdży i produktów zawierających środki spulchniające oraz spożywaniu przaśnego chleba przez siedem dni (Księga Wyjścia 12:15-20; Księga Kapłańska 23:6). W 1 Liście do Koryntian mamy wgląd w to, jak symbolizowało to nasze życie duchowe.
Paweł wiedział, że fizycznie niewielka ilość zakwasu wpływa na całą masę ciasta. Odnosi się on do duchowego zakwasu „złośliwości i niegodziwości”. Złośliwość obejmuje ukryte złe postawy, myśli i emocje, podczas gdy niegodziwość obejmuje działania. Oba stanowią grzech.
Nigdy nie będziesz prawdziwym naśladowcą Jezusa Chrystusa, dopóki nie zrozumiesz złośliwości i niegodziwości, dopóki nie pokutujesz za wpływ duchowego zakwasu i dopóki nie pozwolisz Bogu zastąpić grzech w swoim życiu Jego „przaśnymi” sposobami „szczerości i prawdy” (1 List do Koryntian 5:8).
Wykorzystanie przez Pawła symboli Święta Przaśników do nauczania o Bożym dziele w Jego naśladowcach jest głębokie. Odbywa się to w kontekście powiedzenia im: „powinniśmy świętować…” (werset 8).
Grzech oddziela cię od Boga (Ks. Izajasz 59:2). Przenika każdy aspekt twojego życia, tak jak zakwas zmienia każdą cząstkę ciasta, aż napęcznieje ono od pęcherzyków gazu.
Bądźmy szczerzy: kiedy odmawiasz zmierzenia się z rzeczywistością i konsekwencjami grzechu, w rzeczywistości albo wierzysz, że Bóg nie dba zbytnio o twoje działania, albo uważasz, że nie ma On prawa mówić ci, co masz robić.
Wiem, że może to być trudne do przyjęcia, ale aby Bóg zmienił twoje życie, musisz najpierw zrozumieć ukryte działanie duchowego zakwasu.
Bóg chce dokonać cudu w twoim życiu. Kiedy dodajesz drożdże do ciasta, nie możesz zatrzymać tego procesu. Nie można usunąć zakwasu z zakwaszonego chleba. Paweł używa zakwasu jako symbolu grzesznych myśli i zachowań przenikających nasze życie. Bóg chce, aby twoje życie było wypełnione szczerością i prawdą. Bóg chce czegoś więcej niż tylko wyznania wiary i ludzkich tradycji. Chce duchowo usunąć zakwas z twojego życia i dać ci nowe, niezakwaszone życie.
Zastąp współczesną, stworzoną przez człowieka tradycję wielkanocną prawdą biblijną
Współczesna historia zmartwychwstania wielkanocnego może wydawać się wspaniałą tradycją – czasem koszyków wypełnionych słodyczami i kolorowymi jajkami, czasem spędzanym z przyjaciółmi i rodziną, czasem uczestniczenia w specjalnych nabożeństwach. Ale zrozumcie to: jest to niebiblijna tradycja, która w rzeczywistości wywodzi się ze starożytnego pogaństwa, z kultu fałszywych bogów, w tym bogini płodności Isztar (Asztoret w Biblii). Dlatego najpopularniejszymi symbolami współczesnej Wielkanocy są jajka i króliki – mają one swoje korzenie w starożytnych pogańskich symbolach płodności!
Z drugiej strony, biblijna Pascha i Święto Przaśników są biblijnymi świętami ustanowionymi przez Boga, obchodzonymi przez Jezusa, nauczanymi poganom we wczesnym Kościele i nasyconymi chrześcijańską ewangelią zbawienia przez Jezusa Chrystusa.
Ten okres świąteczny jest biblijną alternatywą dla współczesnej Wielkanocy – właściwym wyborem do obchodzenia. Chrześcijańska Pascha skupiająca się na ofierze Chrystusa i Święto Przaśników są pełne bogatych i znaczących symboli śmierci Chrystusa, zmartwychwstania i obecnego dzieła duchowego oczyszczania – duchowego oczyszczania i uzdrawiania – tych, którzy zwracają się do Boga. To coś więcej niż ludzka tradycja. To objawienie Boga dla ludzkości!
Tłumaczenie z języka angielskiego wykonane przy użyciu DeepL. Dokumenty przygotowane do tłumaczenia przez James Ginn. Sprawdzanie fragmentów Pisma Świętego, korekta i ostateczna redakcja w języku polskim: Kasia Arendsen.