Becky Sweat
Χρόνος ανάγνωσης: 13 λεπτά
Το πρωτότυπο άρθρο στα αγγλικά δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Beyond Today Magazine: May-June 2026
Η κοινωνία έχει σε μεγάλο βαθμό εγκαταλείψει τον ηθικό κώδικα συμπεριφοράς του Θεού, όπως αυτός διατυπώνεται στην Αγία Γραφή. Αντί γι’ αυτό, οι άνθρωποι αποφασίζουν μόνοι τους ποια είναι η κατάλληλη συμπεριφορά. Όλοι χρειάζεται να κατανοήσουν τις καταστροφικές συνέπειες της απόρριψης της βιβλικής ηθικής – και την ανάγκη να αλλάξουν πορεία.
Μπορεί να ζούμε σε μια εποχή βαθιάς πολιτικής πόλωσης, αλλά ένα πράγμα με το οποίο συμφωνούν πολλοί άνθρωποι είναι ότι η σύγχρονη κοινωνία βρίσκεται σε ηθική ελεύθερη πτώση. Πιστεύουν ότι οι άνθρωποι είναι λιγότερο αξιόπιστοι, ειλικρινείς, πολιτισμένοι και ηθικοί από ό,τι ήταν στο παρελθόν. Οι καθημερινές ειδήσεις παρουσιάζουν φαινομενικά ατελείωτες αναφορές για δολοφονίες, μαζικούς πυροβολισμούς, βία στα σχολεία, λεηλασίες, ταραχές, σεξουαλικά σκάνδαλα, εκμετάλλευση παιδιών, πολιτική διαφθορά και επιχειρηματική απάτη – για να αναφέρουμε μόνο μερικές από τις κοινωνικές ασθένειες – υποδηλώνοντας επιδημικά επίπεδα ανηθικότητας.
Δεν είναι όλα απελπιστικά, αλλά πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι κάτι πάει τρομερά στραβά προτού μπορέσουμε να δούμε την ανάγκη και τον τρόπο να διορθωθεί – στον κόσμο γενικά και στη δική μας ζωή.
Ο κόσμος που έχει παρασυρθεί στην απόρριψη του Θεού
Τι ακριβώς λοιπόν προκαλεί αυτή την ηθική κατάρρευση; Πηγάζει από την απόρριψη του Θεού και του ηθικού Του κώδικα, όπως αυτός διατυπώνεται στην Αγία Γραφή – δηλαδή την αμαρτία, την παράβαση του νόμου του Θεού (Α΄ Ιωάννου 3:4). Και αυτό έχει τις ρίζες του στις επιλογές που έκανε η ανθρωπότητα πριν από πολύ καιρό και συνεχίζει να κάνει, υπό την κακόβουλη επιρροή του αόρατου άρχοντα του κόσμου, του Σατανά του διαβόλου (βλ. το άρθρο «Τα βάθη της αμαρτίας και η σωτήρια διέξοδος»).
Ο Θεός είναι η μοναδική Πηγή της απόλυτης ηθικής αλήθειας (βλ. Ψαλμοί 93:5· 111:7· Ιωάννης 14:6· 17:17), και οι νόμοι Του είναι τέλειοι (βλ. Ψαλμοί 19:7 [18:8, ΜΠΚ]). Πολλά σύγχρονα έθνη κάποτε θεωρούσαν τους βιβλικούς νόμους και τις αρχές ως τον θεμελιώδη ηθικό κώδικα που τα βοηθούσε να διαμορφώσουν τα δικά τους νομικά συστήματα.
Σήμερα, σε αυτά τα έθνη, οι άνθρωποι που πραγματικά στρέφονται προς τη Βίβλο αποτελούν πλέον μειονότητα. Η Αγία Γραφή έχει σε μεγάλο βαθμό εκτοπιστεί από τις κυβερνήσεις, τα σχολεία και τη δημόσια ζωή. Πολλοί αρνούνται την ύπαρξη του Θεού και απορρίπτουν πλήρως τον γραπτό Λόγο Του.
Μόλις οι άνθρωποι σταματήσουν να πιστεύουν στον Θεό, δεν αισθάνονται πλέον υπόλογοι απέναντί Του και νιώθουν ελεύθεροι να αποφασίζουν οι ίδιοι τι είναι και τι δεν είναι κατάλληλη συμπεριφορά. Ο εξελικτικός βιολόγος Ρίτσαρντ Ντόκινς, αποτύπωσε χαρακτηριστικά αυτή τη νοοτροπία πριν από μερικά χρόνια, όταν ηγήθηκε μιας αθεϊστικής διαφημιστικής εκστρατείας στην Αγγλία με το σύνθημα: «Πιθανόν δεν υπάρχει Θεός. Τώρα σταματήστε να ανησυχείτε και απολαύστε τη ζωή σας».
Βεβαίως, ακόμη και εκείνοι που εξακολουθούν να δηλώνουν πίστη στον Θεό μπορεί να καταλήξουν στο εσφαλμένο συμπέρασμα ότι δεν χρειάζεται να τηρούν τις βιβλικές εντολές. Η απατηλή ανθρώπινη καρδιά – και πάλι υπό την επιρροή του Σατανά (βλ. Ιερεμίας 17:9· Ματθαίος 15:19· Αποκάλυψη 12:9) – οδηγεί άτομα και ολόκληρα έθνη στην εγκατάλειψη της βιβλικής διδασκαλίας σε μεγάλη κλίμακα, ίσως σε βαθμό που ο κόσμος δεν έχει γνωρίσει από τις ημέρες πριν από τον Κατακλυσμό της εποχής του Νώε (βλ. Γένεση 6:5).
Είναι σημαντικό να αξιολογούμε ό,τι συμβαίνει στον πολιτισμό μας, ώστε να μην παρασυρόμαστε σε εσφαλμένους τρόπους σκέψης. Ορίστε έξι τάσεις που μπορεί να παρατηρείτε στον κόσμο γύρω σας και οι οποίες οδηγούν σε ολέθρια αποτελέσματα. Αυτές μπορεί να αποτελούν πραγματικές προκλήσεις για εκείνους που προσπαθούν να ζουν μια ζωή σύμφωνα με το πρότυπο του Χριστού, αλλά σε όλες αυτές πρέπει να αντισταθούμε – και μπορούμε να το κάνουμε με τη βοήθεια του Θεού.
1. Η άνοδος της αυτοειδωλολατρίας
Όταν οι άνθρωποι αρχίζουν να εγκαταλείπουν την Αγία Γραφή, συχνά μία από τις πρώτες εντολές του Θεού που παραμερίζεται είναι η Πρώτη Εντολή: «Δεν θα έχεις άλλους θεούς εκτός από Μένα» (Έξοδος 20:3). Αντί γι’ αυτό, η αυτοειδωλολατρία γίνεται κυρίαρχη.
Η αυτοειδωλολατρία αναφέρεται σε υπερβολικό θαυμασμό ή αφοσίωση στον εαυτό, ή στην προτεραιοποίηση των προσωπικών απόψεων ή επιθυμιών έναντι της εξέτασης του τι θέλει ή εκτιμά ο Θεός. Εξισώνει την πεισματική αυτοβούληση με την ειδωλολατρία (Α΄ Σαμουήλ 15:23). Και η Γραφή χαρακτηρίζει ευθέως τους πλεονέκτες ως ειδωλολάτρες (Εφεσίους 5:5· Κολοσσαείς 3:5). Συχνά αναζητούν εμμονικά την προσοχή, τα χρήματα, τα υλικά αγαθά, το κύρος, θέσεις επιρροής ή ελέγχου κ.λπ. – για να ενισχύσουν την αίσθηση της αυτοσημασίας ή της υπεροχής τους, ή για να νιώσουν ευτυχισμένοι. Τείνουν να είναι «σοφοί στα μάτια τους» (βλ. Παροιμίες 3:7) και πιστεύουν ότι δεν χρειάζονται καθοδήγηση από τον Θεό ή από οποιονδήποτε άλλον, ενώ μπορεί να είναι υπερβολικά σίγουροι για όσα μπορούν να επιτύχουν μόνοι τους.
Τα σημάδια της αυτοειδωλολατρίας είναι παντού. Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι άνθρωποι αυτοπροβάλλονται χωρίς ντροπή και εμπλέκονται σε έντονες συζητήσεις για να εξυψώσουν τις δικές τους απόψεις. Hashtags (ετικέτες) όπως selflove και loveyourself έχουν γίνει εξαιρετικά συνηθισμένα. Εκφράσεις όπως «Βάλε τον εαυτό σου πρώτα» και «Πίστεψε στον εαυτό σου» επαναλαμβάνονται σε όλα τα μέσα ενημέρωσης. Όσον αφορά τον τρόπο ζωής, όσοι ζουν με αυτοειδωλολατρική νοοτροπία συχνά εστιάζουν τον χρόνο και την ενέργειά τους στην απόκτηση πλούτου και υλικών αγαθών για να ικανοποιήσουν προσωπικές επιθυμίες, παραμελώντας τις σχέσεις τους με τον Θεό και τους άλλους ανθρώπους.
Αντιπαραβάλετε όλα αυτά με την υγιή άποψη που διδάσκει η Αγία Γραφή – ότι δεν πρέπει να έχουμε πιο υψηλή γνώμη για τον εαυτό μας από ό,τι πρέπει (Ρωμαίους 12:3). Πρέπει να διατηρούμε αυτή τη βιβλική προοπτική στη ζωή μας. Ενώ είναι αποδεκτό να έχουμε έναν ορισμένο βαθμό αυτοπεποίθησης, η απόλυτη εμπιστοσύνη μας πρέπει να είναι στον Θεό που μας στηρίζει (Παροιμίες 3:5–6). Είναι επίσης αποδεκτό να ικανοποιούμε προσωπικές επιθυμίες, αλλά ο Ματθαίος 22:37–39 λέει ότι αυτό πρέπει να γίνεται στη σωστή ιεράρχηση – μετά την αγάπη προς τον Θεό και προς τους άλλους ανθρώπους.
Όταν η αυτοειδωλολατρία κυριαρχεί, αποσπά την προσοχή και την αφοσίωσή μας από τον Δημιουργό μας, και παύουμε να νοιαζόμαστε για το καλό των ανθρώπων γύρω μας (στον χώρο εργασίας, στην εκκλησία, στην κοινότητα κ.λπ.). Οι υγιείς σχέσεις καθίστανται αδύνατες. Μια κοινωνία δεν μπορεί να ευδοκιμήσει όταν οι πολίτες της υπηρετούν μόνο τον εαυτό τους. Όμως, ακολουθώντας ό,τι λέει η Αγία Γραφή, θα γνωρίσουμε ευλογίες.
2. Η κανονικοποίηση της εξαπάτησης
Μια άλλη εντολή της Αγίας Γραφής που έχει καταπατηθεί είναι το Λευιτικό 19:11 (ΜΠΚ): «Μην κλέβετε, μη λέτε ψέματα, μην εξαπατάτε ο ένας τον άλλον». Αυτό το εδάφιο υπογραμμίζει τη σημασία της ειλικρίνειας και της ακεραιότητας στις σχέσεις μας και στις επαγγελματικές μας συναλλαγές.
Η Αγία Γραφή μας διδάσκει να τηρούμε τις δεσμεύσεις μας, να σεβόμαστε την περιουσία των άλλων και να μην εκμεταλλευόμαστε σκόπιμα τους άλλους ή να τους παραπλανάμε (μέσω εξαπάτησης, μισών αληθειών, υπερβολών κ.λπ.). Δεν θα έχουμε καλές σχέσεις αν οι άλλοι δεν μπορούν να βασίζονται σε εμάς ότι θα τους φερόμαστε δίκαια (και αντίστροφα, αν εμείς δεν μπορούμε να εμπιστευόμαστε τους άλλους). Η ειλικρίνεια και η ακεραιότητα οικοδομούν την κοινότητα, ενώ η εξαπάτηση την καταστρέφει.
Πρόσθετα εδάφια που υπογραμμίζουν τη σημασία της ειλικρίνειας είναι τα εξής: «Αναληθή χείλη, είναι βδέλυγμα στον Κύριο· ενώ αυτοί που πράττουν την αλήθεια, είναι δεκτοί σ’ αυτόν» (Παροιμίες 12:22)· «Να μιλάτε κάθε ένας την αλήθεια στον πλησίον του» (Ζαχαρίας 8:16)· «Να μη λέτε ψέματα ο ένας στον άλλον» (Κολοσσαείς 3:9)· «Μην εκμεταλλεύεσαι τον άλλο και μην τον ληστεύεις» (Λευιτικό 19:13, ΜΠΚ)· και «Τη ζυγαριά που κλέβει τη μισεί ο Κύριος, ενώ το ζύγι το σωστό είν’ ευχαρίστησή του» (Παροιμίες 11:1, ΜΠΚ).
Δυστυχώς, η κοινωνία κάνει και πάλι το αντίθετο από αυτό που ο Θεός προστάζει. Οι άνθρωποι λένε ψέματα στις φορολογικές τους δηλώσεις και στις αιτήσεις εργασίας, αντιγράφουν στις εξετάσεις και κλέβουν από τους εργοδότες τους ή δηλώνουν άρρωστοι όταν δεν είναι – και δεν το θεωρούν καν πρόβλημα. Οι απατεώνες εξαπατούν το κοινό ως συνήθη τρόπο δράσης. Οι πολιτικοί και οι εκπρόσωποί τους κοιτάζουν τους ανθρώπους στα μάτια και λένε λόγια που γνωρίζουν ότι δεν είναι αληθινά. Πολλές έρευνες αναφέρουν ότι πολλοί Δυτικοί πιστεύουν ότι υπάρχουν καταστάσεις στις οποίες είναι αποδεκτό να λέμε ψέματα. Όλες αυτές οι παραβάσεις σχετίζονται με το σημείο 1 – όταν η ικανοποίηση των προσωπικών μας επιθυμιών αποτελεί την ύψιστη προτεραιότητά μας, ο ανθρώπινος νους μπορεί να δικαιολογήσει ότι είναι αποδεκτό να εξαπατά ή να παραπλανά, αν αυτό είναι που χρειάζεται για να αποκτήσει ό,τι επιθυμεί.
Αντίθετα, όλοι μας πρέπει να προσπαθούμε να είμαστε αξιόπιστοι. (Βλ. επίσης το άρθρο «Να μεγαλώνουμε στην πιστότητα – για να γίνουμε σαν το Θεό»)
3. Η παρακμή της ευπρέπειας
Σε κάθε γωνιά της σύγχρονης ζωής, βλέπουμε όλο και λιγότερη ευπρέπεια – την ιδιότητα του να είναι κανείς ευγενικός, σεβαστικός και κόσμιος. Αντίθετα, η αγένεια, ο εκφοβισμός, η οργή στον δρόμο και οι χυδαίες προσβολές είναι διαδεδομένες στην εποχή μας. Βλέπουμε έλλειψη αυτοελέγχου παντού – ειδικά στον δημόσιο διάλογο ή στα ανώνυμα σχόλια στο Διαδίκτυο. Τόσοι πολλοί σήμερα αισθάνονται ότι έχουν το δικαίωμα να καταφέρονται δημόσια εναντίον όσων διαφωνούν μαζί τους.
Επιφανειακά, αυτό μπορεί να φαίνεται αθώο. Όμως ακόμη και σχετικά μικρές παραβάσεις έχουν σημασία. Οι αγενείς συμπεριφορές μπορούν να κλιμακωθούν και να φουντώσουν αν τις αφήσουμε, και να μετατραπούν σε πιο διαταρακτικά επεισόδια που ακούμε στις ειδήσεις – όταν άνθρωποι γίνονται βίαιοι σε αεροδρόμια, εμπορικά κέντρα, σχολεία, κτίρια γραφείων κ.λπ., επειδή είναι θυμωμένοι για κάποιο λόγο. Η ευπρέπεια είναι απαραίτητη για σταθερές, ισχυρές και αρμονικές κοινότητες.
Οι ιστορικοί επισημαίνουν ότι η έλλειψη ευπρέπειας έχει παίξει ρόλο στην παρακμή σχεδόν κάθε μεγάλου πολιτισμού. Στο κλασικό του έργο Reflections on the Rise and Fall of the Ancient Republicks, ο συγγραφέας του 18ου αιώνα Έντουαρντ Γουόρτλεϊ Μοντάγκιου παρατήρησε ότι με την κατακόρυφη πτώση των πολιτικών αρετών στις ελληνικές και ρωμαϊκές αυτοκρατορίες ήρθε ένας εκφυλισμός των ηθών, που μετέτρεψε αυτούς τους κάποτε γενναίους και ελεύθερους ανθρώπους στην πιο άθλια δουλεία (1759).
Όταν η ευπρέπεια καταρρέει, ο πολιτισμός αρχίζει να ραγίζει.
Το πιο σημαντικό είναι ότι η έλλειψη ευπρέπειας έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη βιβλική ηθική, στην οποία πρέπει να εστιάζουμε την προσοχή μας. Η Γραφή μας διδάσκει να «ζούμε βίο ατάραχο και ήσυχο με κάθε ευσέβεια και σεμνότητα» (Α΄ Τιμόθεο 2:2), «Όλους να τους τιμάτε» (Α΄ Πέτρου 2:17, ΜΠΚ) και «να μην κακολογούν κανένα, να είναι ειρηνικοί, ανεξίκακοι και να δείχνουν σε κάθε περίσταση πραότητα προς όλους τους ανθρώπους» (Τίτος 3:2, ΜΠΚ). Όταν δείχνουμε ενδιαφέρον και σεβασμό προς τους άλλους, οι σχέσεις μας βελτιώνονται και η κοινωνία λειτουργεί καλύτερα.
4. Η αδιαφορία για την ιερότητα της ζωής
Ενώ τα ποσοστά ανθρωποκτονιών έχουν μειωθεί κάπως τα τελευταία χρόνια σε μεγάλο μέρος της Δύσης, η ιερότητα της ανθρώπινης ζωής παραμένει θλιβερά υποτιμημένη. Η Έκτη Εντολή δηλώνει ρητά: «Δεν θα φονεύσεις» (Έξοδος 20:13, ΜΠΚ). Οι Παροιμίες 6:16–17 μάς προειδοποιούν ότι η χύση αθώου αίματος είναι βδέλυγμα για τον Θεό. Πολλοί δεν φαίνεται να ακούν αυτό το μήνυμα, ούτε να τους απασχολεί.
Παγκοσμίως, σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία των Ηνωμένων Εθνών, καταγράφονται περίπου έξι θάνατοι από ανθρωποκτονίες ανά 100.000 κατοίκους κάθε χρόνο.
Πάνω από αυτά προστίθενται όλες οι αθώες ζωές που χάνονται μέσω των αμβλώσεων. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας αναφέρει ότι περίπου 73 εκατομμύρια μωρά εκτρώνονται παγκοσμίως κάθε χρόνο – δηλαδή περίπου 200.000 την ημέρα. Αυτό αντανακλά μια βαθιά περιφρόνηση για την ιερότητα της ζωής που ο Θεός θέλει να θεωρούμε πολύτιμη. Ο Θεός αναμένει από εμάς να τιμούμε και να προστατεύουμε την ανθρώπινη ζωή που Εκείνος δημιούργησε.
«Η διακοπή μιας εγκυμοσύνης δεν είναι μόνο μια πράξη βίας, αλλά και η ανάληψη της ευθύνης για την καταστροφή ενός έργου του Θεού», γράφει ο Ρίτσαρντ Χέιζ στο The Moral Vision of the New Testament. «Είμαστε πλάσματα του Θεού. Δεν δημιουργούμε τους εαυτούς μας ούτε ανήκουμε στον εαυτό μας… [Η έκτρωση] οικειοποιείται αλαζονικά την εξουσία να διαθέτει μια ζωή που δεν μας ανήκει» (1996, σ. 450). Τονίζει ότι η ανθρώπινη ζωή είναι δώρο του Θεού και ότι η έκτρωση ή οποιαδήποτε μορφή δολοφονίας αποτελεί σαφή προσβολή προς τον Θεό και δεν είναι προς όφελος της κοινωνίας.
Είναι σημαντικό να βλέπουμε το λάθος σε όλα αυτά και να «στενάζουμε και κλαίμε για όλα τα βδελύγματα» που γίνονται μέσα στην κοινωνία (βλ. Ιεζεκιήλ 9:4). Και πρέπει να μιλάμε εναντίον των αδικιών όποτε έχουμε την ευκαιρία (βλ. Ησαΐας 58:1).
5. Ο επαναπροσδιορισμός του γάμου, της οικογένειας και του φύλου
Η οικογένεια έχει συχνά ονομαστεί «το θεμέλιο της κοινωνίας». Αυτό ακριβώς είχε σκοπό ο Θεός να είναι. Η Γένεση 2:24 περιγράφει μια ένωση «σε μία σάρκα» μεταξύ ενός άνδρα και μιας γυναίκας. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο τα παιδιά πρέπει να γίνονται δεκτά και να ανατρέφονται ώστε να είναι ηθικά και ενάρετα (Μαλαχίας 2:15, ΜΠΚ).
Στο Invitation to Christian Ethics, ο Κεν Μάγκνουσον εξηγεί ότι «ο γάμος παρέχει το κατάλληλο πλαίσιο για τις σεξουαλικές σχέσεις και αποτρέπει την κατάρρευση των σχέσεων και της τάξης που προκαλεί η ασυδοσία» (2020, σ. 188). Τονίζει ότι η οικογένεια είναι το πρωταρχικό μέσο με το οποίο οι ηθικές αλήθειες μεταδίδονται από τη μία γενιά στην άλλη. Οι οικογένειες που λειτουργούν σύμφωνα με τις βιβλικές αρχές δημιουργούν σταθερές οικογενειακές εστίες, οι οποίες με τη σειρά τους καλλιεργούν σταθερές κοινωνίες. Αντίθετα, όταν οι οικογένειες διαλύονται, οι επιπτώσεις γίνονται αισθητές σε ολόκληρη την κοινωνία με τη μορφή αυξημένης εγκληματικότητας, φτώχειας και ηθικής παρακμής.
Για άλλη μια φορά, οι άνθρωποι είναι δυστυχώς αποπροσανατολισμένοι, έχοντας παραπλανηθεί ώστε να απομακρυνθούν από τις οδηγίες του Θεού. Πολλοί άνθρωποι δεν πιστεύουν πλέον ότι ο γάμος πρέπει να είναι μεταξύ ενός άνδρα και μιας γυναίκας. Ούτε θεωρούν οι περισσότεροι ότι η δέσμευση του γάμου είναι απαραίτητη για να ζουν μαζί τα ζευγάρια. Όσοι παντρεύονται κάνουν λιγότερα παιδιά ή δεν κάνουν καθόλου. Τα ποσοστά διαζυγίων παραμένουν υψηλά. Ο αριθμός των μονογονεϊκών νοικοκυριών (συνήθως με επικεφαλής τις μητέρες) έχει διπλασιαστεί από τη δεκαετία του 1960, ενώ το 40% των παιδιών ζει χωριστά από τους βιολογικούς πατέρες τους.
Μέσα σε αυτή τη σύγχυση, ο πολιτισμός μας έχει επαναπροσδιορίσει ακόμη και το φύλο. Αντί για τα δύο φύλα, το αρσενικό και το θηλυκό, όπως μας λέει η Γένεση 1:27, αναμένεται από εμάς να αποδεχτούμε ένα ολόκληρο φάσμα φύλων και μια «ρευστή» μετάβαση μεταξύ τους. Δυστυχώς, οι γονείς επαινούνται μάλιστα επειδή δεν “επιβάλλουν” φύλο ή σεξουαλικές προτιμήσεις στα παιδιά τους.
Ο κίνδυνος είναι ότι, όταν δεν ακολουθούμε το σχέδιο του Δημιουργού μας για εμάς και επιχειρούμε με κάποιον τρόπο να αλλάξουμε το φύλο μας, όπως γράφει ο Άντριου Γουόκερ στο God and the Transgender Debate, «επαναστατούμε τόσο ενάντια στη φυσική τάξη των πραγμάτων, όπως αντικειμενικά είναι, όσο και απορρίπτουμε τη ζωή που θα αποτελούσε για εμάς το ύψιστο αγαθό» (2017, σ. 54-55). Ο Θεός τελικά επιθυμεί το καλύτερο για εμάς, επομένως είναι ζωτικής σημασίας να συμμορφωνόμαστε με το σχέδιο και τους νόμους Του. Όσοι έχουν παρεκκλίνει πρέπει να στραφούν σε Εκείνον για έλεος και βοήθεια ώστε να ζήσουν στον σωστό δρόμο.
6. Η αποδοχή της σεξουαλικής ανηθικότητας
Σχετικό με την προηγούμενη ενότητα είναι το ζήτημα της σεξουαλικής οικειότητας. Η Αγία Γραφή διδάσκει ότι η σεξουαλική σχέση πρέπει να ασκείται μόνο εντός του δεσμού του γάμου, μεταξύ ενός άνδρα και μιας γυναίκας (Εφεσίους 5:31). Η σεξουαλική δραστηριότητα εκτός της συζυγικής ένωσης ή μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου απαγορεύεται (Έξοδος 20:14· Λευιτικό 18:20, 22· 20:13). Ο Θεός δημιούργησε τη σεξουαλική οικειότητα για την ανθρώπινη αναπαραγωγή, καθώς και για να αποτελεί μια κοινή ευχάριστη εμπειρία που ενώνει πιο στενά τον σύζυγο και τη σύζυγο. Δυστυχώς, η κοινωνία έχει απομακρυνθεί από αυτούς τους θεόδοτους σκοπούς της σεξουαλικής σχέσης.
Για πολλές δεκαετίες, έχει σχεδόν εξαφανιστεί η ντροπή που συνδεόταν με τις προγαμιαίες ή εξωσυζυγικές σεξουαλικές σχέσεις, η οποία παλαιότερα λειτουργούσε περισσότερο ως αποτρεπτικός παράγοντας. Το «χαλαρό» σεξ χωρίς μακροπρόθεσμη δέσμευση γίνεται όλο και πιο αποδεκτό. Αυτό δημιουργεί νέα προβλήματα, καθώς το σεξ εκτός γάμου μπορεί να οδηγήσει σε ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες, οι οποίες πολύ συχνά καταλήγουν σε αμβλώσεις.
Μια άλλη εξέλιξη είναι ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι εμπλέκονται σε σεξουαλικές σχέσεις μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου. Μια δημοσκόπηση της Gallup το 2025 αναφέρει ότι ο αριθμός των Αμερικανών που αυτοπροσδιορίζονται ως λεσβίες, ομοφυλόφιλοι, αμφιφυλόφιλοι, τρανς ή ως μη ετεροφυλόφιλοι έχει διπλασιαστεί τα τελευταία πέντε χρόνια. Σε μεγάλο βαθμό, αυτό οφείλεται στη βιομηχανία της ψυχαγωγίας που προωθεί «εναλλακτικούς» τρόπους ζωής στα προγράμματά της.
Η πορνογραφία είναι επίσης ευρέως διαδεδομένη, και εκτιμάται ότι πρόκειται για μια παγκόσμια βιομηχανία αξίας 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Μελέτες αναφέρουν ότι τα δύο τρίτα των Αμερικανών ανδρών βλέπουν πορνογραφία τουλάχιστον μία φορά τον μήνα, συχνά μέσω του διαδικτύου, γεγονός που την έχει καταστήσει ιδιαίτερα εύκολα προσβάσιμη.
Οι επιπτώσεις είναι πολύ ανησυχητικές. Όταν οι άνθρωποι απομακρύνονται από το σχέδιο του Θεού για τη σεξουαλική οικειότητα, σχεδόν πάντα επικεντρώνονται στην ικανοποίηση των δικών τους εγωιστικών επιθυμιών – σύμφωνα με το σημείο 1. Με αυτόν τον τρόπο υποτιμούν ή πληγώνουν άλλους ανθρώπους, οδηγώντας σε διαλύσεις σχέσεων και αφήνοντας τα παιδιά χωρίς σταθερές οικογενειακές εστίες ή καλά πρότυπα. Τελικά, η οικογενειακή μονάδα αποδυναμώνεται, η οποία, όπως σημειώθηκε στο σημείο 5, είναι το θεμέλιο μιας σταθερής και ισχυρής κοινωνίας.
Κι όμως, πολλοί αποφεύγουν να σκεφτούν ότι όλα αυτά είναι καταστροφικά, επειδή είναι παγιδευμένοι σε έναν λανθασμένο τρόπο σκέψης. Όσοι από εμάς βρισκόμαστε σε λανθασμένους δρόμους, πρέπει να προσευχόμαστε στον Θεό για βοήθεια ώστε να ελευθερωθούμε. Και όσοι από εμάς θρηνούμε για την παραστράτηση του κόσμου, πρέπει να προσευχόμαστε για την ημέρα που τα πράγματα θα αποκατασταθούν – και ακόμη και τώρα να προσφέρουμε βοήθεια και ενθάρρυνση, όσο μπορούμε.
Μια προειδοποίηση και η μοναδική αληθινή ελπίδα μας
Όσο τα σημερινά έθνη εξακολουθούν να βαδίζουν αντίθετα προς τους ηθικούς νόμους του Θεού, τα κοινωνικά προβλήματα θα εντείνονται όλο και περισσότερο. Κανένας πολιτισμός δεν μπορεί να επιβιώσει μακροπρόθεσμα όταν οι πολίτες του δεν ζουν σύμφωνα με απόλυτα ηθικά πρότυπα αλλά κάνουν ό,τι φαίνεται σωστό στα δικά τους μάτια. Η Αγία Γραφή λέει: «Υπάρχει δρόμος που φαίνεται στον άνθρωπο σωστός, αλλά τα τέλη του φέρνουν σε θάνατο» (Παροιμίες 14:12· 16:25).
Ο απόστολος Παύλος μάς προειδοποιεί ότι στις έσχατες ημέρες θα έρθουν «δύσκολοι καιροί» (Β΄ Τιμόθεο 3:1, ΜΠΚ), επειδή οι άνθρωποι θα έχουν γίνει «φίλαυτοι» και «εχθροί του καλού» (εδάφια 2-3, ΜΠΚ). Ένας άλλος τρόπος να το εκφράσουμε αυτό θα ήταν να πούμε ότι οι άνθρωποι θα έχουν γίνει τόσο γεμάτοι από τον εαυτό τους, ώστε να πιστεύουν ότι δεν χρειάζονται τον Θεό. Αυτό μοιάζει πράγματι πολύ με τη σύγχρονη κουλτούρα.
Αλλά δεν χρειάζεται να ακολουθήσετε το ρεύμα του πλήθους που σας περιβάλλει. Ο Θεός αποκαλύπτει έναν διαφορετικό τρόπο για να αντισταθείτε στην κυρίαρχη κουλτούρα και να ζήσετε όπως Εκείνος επιθυμεί – τον τρόπο που είναι καλύτερος για εσάς και για όλους. Φροντίστε να διαβάσετε το άρθρο «Τα βάθη της αμαρτίας και η σωτήρια διέξοδος».
Μέσα στο σκοτάδι αυτής της εποχής, πάρτε θέση υπέρ του Θεού, και Εκείνος θα σας δώσει τη βοήθεια που χρειάζεστε.
Επιπλέον, πέρα από τον ταραγμένο σημερινό κόσμο, υπάρχουν καλά νέα στον ορίζοντα. Η Αγία Γραφή μάς λέει ότι κάποια στιγμή ο Ιησούς Χριστός θα επιστρέψει στη γη για να εγκαθιδρύσει τη Βασιλεία του Θεού. Οι τέλειοι ηθικοί νόμοι του Θεού, που μας βοηθούν να κατανοήσουμε το σωστό και το λάθος και μας δείχνουν πώς να ζούμε σε αρμονία με τους άλλους ανθρώπους, θα αποτελέσουν τον καθορισμένο κώδικα συμπεριφοράς για ολόκληρο τον κόσμο. Επιτέλους, οι άνθρωποι θα βιώσουν την απελευθέρωση από τους καταστροφικούς δρόμους της αμαρτίας και την αληθινή χαρά και τα οφέλη του να ζουν σύμφωνα με τον τρόπο του Θεού!
Αυτή είναι η μοναδική αληθινή ελπίδα της ανθρωπότητας και ο μόνος τρόπος με τον οποίο η κοινωνική ανηθικότητα θα τερματιστεί ποτέ. Είθε ο Θεός να επισπεύσει εκείνη την ημέρα! Αρχίστε να ζείτε σήμερα με τη βεβαιότητα αυτής της ελπίδας – με τη βοήθεια που ο Θεός θέλει να σας δώσει.
Οι βιβλικές παραπομπές προέρχονται από την «Αγία Γραφή σε Νεοελληνική Μεταφορά του Σπύρου Φίλου» (Εκδόσεις Πέργαμος), εκτός όπου σημειώνεται «ΜΠΚ»: «Αγία Γραφή – Μετάφραση από τα Πρωτότυπα Κείμενα» (Ελληνική Βιβλική Εταιρία, 1997/2003).
Μεταφρασμένο από τα αγγλικά χρησιμοποιώντας το DeepL. Έγγραφα προετοιμασμένα για μετάφραση από τον Bill Turnblad. Αναθεώρηση των γραφών από τον Steven Brittain. Διόρθωση και τελική επιμέλεια στο Steven Brittain.
Μπορείτε να απαντήσετε τώρα. Γράψτε μας στο info@ucgeurope.org για να μάθετε περισσότερα.