Πολλοί άνθρωποι μένουν σοκαρισμένοι όταν ανακαλύπτουν την προέλευση των πιο δημοφιλών θρησκευτικών γιορτών μας. Εκπλήσσονται επίσης όταν διαπιστώνουν ότι οι ημέρες που ο Θεός μάς προστάζει να τηρούμε στην Αγία Γραφή – οι ίδιες ημέρες που τηρούσαν ο Ιησούς Χριστός και οι απόστολοι – αγνοούνται σχεδόν καθολικά. Γιατί; Επίσης, γιατί οι σημερινές, υποτιθέμενες χριστιανικές γιορτές τηρούνται με τόσα τελετουργικά και έθιμα που δεν εγκρίνονται πουθενά στην Αγία Γραφή; Σε αυτό το φυλλάδιο θα βρείτε λεπτομερείς απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα.
Κρίσιμα Ερωτήματα
Γιατί κάνουμε κάποια από τα περίεργα πράγματα που κάνουμε; Γιατί να προσποιούμαστε ότι ένας χαρούμενος άντρας με κόκκινη στολή μοιράζει στα παιδιά, μία νύχτα τον χρόνο, παιχνίδια φτιαγμένα από ξωτικά; Γιατί να προσποιούμαστε ότι τα κουνέλια γεννούν αυγά; Και γιατί να τα κάνουμε όλα αυτά στο όνομα της θρησκείας;
______________________________________________________________________
Γιατί κάνουμε κάποια από τα περίεργα πράγματα που κάνουμε; Γιατί να προσποιούμαστε ότι ένας χαρούμενος άντρας με κόκκινη στολή μοιράζει στα παιδιά, μία νύχτα τον χρόνο, παιχνίδια φτιαγμένα από ξωτικά; Γιατί να προσποιούμαστε ότι τα κουνέλια γεννούν αυγά; Και γιατί να τα κάνουμε όλα αυτά στο όνομα της θρησκείας;
Είμαστε περήφανοι που είμαστε λογικοί, σκεπτόμενοι άνθρωποι. Θεωρούμε τους εαυτούς μας σύγχρονους στις σκέψεις και τις πράξεις μας. Προσπαθούμε να έχουμε καλούς λόγους για ό,τι κάνουμε.
Γιατί, λοιπόν, κάνουμε κάποια από τα πράγματα που κάνουμε;
______________________________________________________________________
Γιατί προσποιούμαστε ότι ένας χαρούμενος γέρος με κόκκινη στολή κατεβαίνει από τις καμινάδες για να αφήσει παιχνίδια στα καλά αγόρια και κορίτσια μία νύχτα τον χρόνο; Γιατί προσποιούμαστε ότι τα κουνέλια γεννούν έντονα χρωματιστά αυγά; Ρωτήστε τον εαυτό σας: Έχουν κανένα νόημα αυτοί οι μύθοι και τα έθιμα;
______________________________________________________________________
Σκεφτείτε, για παράδειγμα, τα Χριστούγεννα. Γιατί προσποιούμαστε ότι ένας χαρούμενος γέρος με κόκκινη στολή που ζει στον Βόρειο Πόλο γυρίζει γύρω με ένα έλκηθρο που το σέρνουν ιπτάμενοι τάρανδοι και κατεβαίνει από τις καμινάδες για να αφήσει παιχνίδια (φτιαγμένα από ξωτικά) στα καλά αγόρια και κορίτσια μία νύχτα τον χρόνο;
Έπειτα, στην παραδοσιακή γιορτή της Ανάστασης, γιατί προσποιούμαστε ότι τα κουνέλια γεννούν έντονα χρωματιστά αυγά;
Ρωτήστε τον εαυτό σας: Έχουν κανένα νόημα αυτοί οι μύθοι και τα έθιμα; Ωστόσο, επιμένουμε να τα διαιωνίζουμε στα παιδιά μας. Παραδόξως, αποδίδουμε επίσης μεγάλη θρησκευτική σημασία σε κάποιες από αυτές τις πρακτικές. Πολλές αποτελούν αναπόσπαστα μέρη του εορτασμού των πιο ιερών ημερών του παραδοσιακού Χριστιανισμού.
Γιατί τόσοι πολλοί ομολογούντες Χριστιανοί, επιζητώντας να ακολουθήσουν Εκείνον που είπε «Εγώ είμαι το φως του κόσμου» και «όποιος ακολουθεί εμένα, δεν θα περπατήσει στο σκοτάδι» (Ιωάννης 8:12), διαιωνίζουν τέτοια παράξενα έθιμα των οποίων η προέλευση δεν προέρχεται από την Αγία Γραφή αλλά από τις σκοτεινές, αμυδρές ομίχλες της αρχαιότητας;
Δεν είναι ότι η προέλευση τέτοιων εθίμων δεν μπορεί να προσδιοριστεί. Συχνά, γύρω στον καιρό αυτών των γιορτών, οι εφημερίδες και οι τηλεοπτικές εκπομπές περιγράφουν την προέλευση κάποιων από αυτές τις πρακτικές. Οι εγκυκλοπαίδειες και άλλα βιβλία συχνά βοηθούν να σχηματίσουμε μια εικόνα της μετάδοσης αυτών των εθίμων σε εμάς από αρχαίους πολιτισμούς.
Πάρα πολύ συχνά η εικόνα δεν είναι όμορφη.
Άλλωστε, τι σχέση έχουν ένας γενειοφόρος άντρας με κόκκινη στολή, έντονα διακοσμημένα δέντρα, το γκι, το πουρνάρι και τα κεριά με τη γέννηση του Ιησού Χριστού; Γιατί θεωρείται ότι η 25η Δεκεμβρίου είναι η ημέρα της γέννησής Του, όταν η ίδια η Αγία Γραφή πουθενά δεν δίνει την πραγματική ημερομηνία και, μάλιστα, δίνει πολλούς καλούς λόγους για να δείξει ότι ο Ιησούς δεν θα μπορούσε να έχει γεννηθεί εκείνη την εποχή του χρόνου;
Αυτά είναι κρίσιμα ερωτήματα.
Η αληθινή λατρεία του Θεού
Η λατρεία του Θεού είναι η πιο έντιμη προσπάθεια που μπορεί να αναλάβει οποιοσδήποτε άνθρωπος. Πριν από περίπου 3.000 χρόνια, ο βασιλιάς Δαβίδ του Ισραήλ, με τη χαρμόσυνη περίσταση της μεταφοράς της κιβωτού της Διαθήκης στην Ιερουσαλήμ, έγραψε έναν ψαλμό επαίνου και διδασκαλίας για τον λαό του. Τα λόγια του περιλάμβαναν: «Αποδώστε στον Κύριο τη δόξα τού ονόματός του· πάρτε προσφορές, και ελάτε μπροστά του· προσκυνήστε τον Κύριο μέσα στο μεγαλοπρεπές αγιαστήριό του.» (Α΄ Χρονικών 16:29).
Ο Δαβίδ έδωσε αυτή την οδηγία επειδή μόνο ο Θεός ενσαρκώνει την τέλεια αγιότητα (Ψαλμός 99:5–9· Αποκάλυψη 15:4). Μέρος του σκοπού της ύπαρξής μας είναι να Τον λατρεύουμε για πάντα (Ψαλμός 22:27· Ψαλμός 86:9). Η Αγία Γραφή δεν αποκαλύπτει κανένα μέλλον για ανθρώπους που αρνούνται να τιμήσουν τον Δημιουργό τους. Πράγματι, Εκείνος λέει ότι τελικά «κάθε σάρκα θα έρχεται και θα προσκυνάει μπροστά μου» (Ησαΐας 66:23).
Ο Ιησούς Χριστός προσθέτει ότι «οι αληθινοί προσκυνητές θα προσκυνήσουν τον Πατέρα με το πνεύμα και με αλήθεια» (Ιωάννης 4:23–24, η έμφαση προστέθηκε σε όλο το κείμενο). Προειδοποιεί ότι κάποιοι θα λατρεύουν τον Θεό μάταια, επειδή οι πρακτικές τους είναι ριζωμένες στις παραδόσεις και τα διατάγματα της ανθρωπότητας παρά στη βιβλική αλήθεια. Χαρακτηρίζει μια τέτοια λατρεία απαράδεκτη και υποκριτική, λέγοντας ότι «Αυτός ο λαός με πλησιάζει με το στόμα τους και με τιμά με τα χείλη· η καρδιά τους, όμως, απέχει μακριά από μένα» (Ματθαίος 15:7–9· Μάρκος 7:6–9).
Δεδομένων αυτών των βιβλικών δηλώσεων και οδηγιών, έχει σημασία ποιες ημέρες τηρούμε; Ο κόσμος μας είναι γεμάτος με θρησκευτικές γιορτές. Ανάμεσα στις πιο δημοφιλείς είναι τα Χριστούγεννα και η παραδοσιακή γιορτή της Ανάστασης. Τα Χριστούγεννα είναι τόσο δημοφιλή που αποτελούν τη βάση για ένα σημαντικό μέρος της παγκόσμιας οικονομίας. Η παραδοσιακή γιορτή της Ανάστασης συχνά θεωρείται εξίσου σημαντική με τα Χριστούγεννα, αν όχι περισσότερο.
Αλλά από πού προήλθαν πραγματικά τα Χριστούγεννα και η παραδοσιακή γιορτή της Ανάστασης; Η Αγία Γραφή δεν μας λέει να γιορτάζουμε αυτές τις γιορτές, όμως αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του κυρίαρχου Χριστιανισμού. Γιατί είναι τόσο δημοφιλείς αυτές οι γιορτές;
Τι λέει ο Θεός;
Το πιο σημαντικό, τι λέει ο Θεός για τέτοια έθιμα; Θέλει να Τον λατρεύουμε όπως εμείς θεωρούμε σωστό; Μας λέει η Αγία Γραφή αν ο Θεός περιμένει από τους Χριστιανούς να Τον λατρεύουν σε συγκεκριμένες ημέρες και καιρούς; Τι μπορούμε να μάθουμε από το παράδειγμα του Ιησού Χριστού, στα χνάρια του οποίου ο Θεός περιμένει να ακολουθήσουμε; (Α΄ Ιωάννου 2:6· Α΄ Κορινθίους 11:1).
Σε αντίθεση με τις γιορτές που τηρούνται ευρέως, η Αγία Γραφή μάς αποκαλύπτει συγκεκριμένες ημέρες λατρείας – τις ετήσιες «εορτές» του Θεού (Λευιτικό 23:1–2) – που είναι άγνωστες στους περισσότερους ανθρώπους. Γιατί έχουν αντικατασταθεί αυτές οι γιορτές;
Στις σελίδες που ακολουθούν, θα συγκρίνουμε αυτές τις διάφορες τηρήσεις με τις οδηγίες για τη λατρεία που βρίσκονται στην Αγία Γραφή.
Αυτά είναι κρίσιμα ζητήματα με ευρείες επιπτώσεις για τη σχέση μας με τον Δημιουργό μας. Ελάτε μαζί μας καθώς ξεκινάμε ένα ιστορικό και βιβλικό ταξίδι για να ανακαλύψουμε την αλήθεια για τις γιορτές και τις Ιερές Ημέρες. Τα γεγονότα που τεκμηριώνονται εδώ θα ανοίξουν μια πολύ μεγαλύτερη ευκαιρία για αληθινή λατρεία από ό,τι ποτέ θεωρήσατε δυνατό.

>>>>>> Tyler Delgado/ Unsplash <<<<<<
Χριστούγεννα: Η άγνωστη ιστορία
Τα Χριστούγεννα είναι μία από τις πιο δημοφιλείς γιορτές στον κόσμο και γιορτάζονται από ανθρώπους διαφόρων θρησκειών. Ωστόσο, η γιορτή έχει ένα παράξενο και περίπλοκο παρελθόν, που υπονοείται σε τόσο αινιγματικά σύμβολα όπως τα στολισμένα δέντρα, τα στεφάνια από πουρνάρι και το γκι.
______________________________________________________________________
Γνωρίζατε ότι η 25η Δεκεμβρίου έχει ένα ταραχώδες παρελθόν, μια μακρά και αμφιλεγόμενη ιστορία; Αυτό δεν θα πρέπει να προκαλεί έκπληξη, δεδομένου ότι τα Χριστούγεννα και πολλά από τα δημοφιλή έθιμα και τα χαρακτηριστικά στολίσματά τους δεν αναφέρονται πουθενά στην Αγία Γραφή.
Η άποψη του Δημιουργού μας για αυτή τη δημοφιλή γιορτή αγνοείται ή δεν λαμβάνεται καν υπόψη από τους περισσότερους ανθρώπους. Ωστόσο, η δική Του οπτική θα πρέπει να είναι το κύριο μέλημά μας. Ας εξετάσουμε την ιστορία των Χριστουγέννων και ας τη συγκρίνουμε με τον Λόγο του Θεού, αντί να βασιστούμε στις δικές μας ιδέες και εμπειρίες, για να ανακαλύψουμε τη γνώμη Του σχετικά με αυτή τη σχεδόν παγκόσμια γιορτή.
Οι ιστορικοί μάς λένε ότι ο εορτασμός των Χριστουγέννων έχει αμφισβητήσιμη προέλευση. Ο Γουίλιαμ Γουόλς (1854–1919) συνοψίζει την προέλευση και τις πρακτικές της γιορτής στο βιβλίο του The Story of Santa Klaus: «Θυμόμαστε ότι η γιορτή των Χριστουγέννων… είναι μια σταδιακή εξέλιξη από εποχές που προηγήθηκαν κατά πολύ της χριστιανικής περιόδου… Επικαλύφθηκε πάνω σε ειδωλολατρικές γιορτές, και πολλές από τις τελετές της είναι μόνο προσαρμογές παγανιστικών σε χριστιανικές τελετές» (1970, σ. 58).
Πώς μπόρεσαν οι παγανιστικές πρακτικές να γίνουν μέρος μιας σημαντικής εκκλησιαστικής γιορτής; Ποιες ήταν αυτές οι «ειδωλολατρικές γιορτές» που ενσωματώθηκαν στα χριστουγεννιάτικα έθιμα στο πέρασμα των αιώνων;
Οι αρχαίες ρίζες των χριστουγεννιάτικων εθίμων
Κατά τον 2ο αιώνα π.Χ., οι Έλληνες τελούσαν τελετές προς τιμήν του θεού τους Διόνυσου (γνωστού και ως Βάκχου). Η λατινική ονομασία αυτής της γιορτής ήταν Bacchanalia. Διαδόθηκε από τους Έλληνες στη Ρώμη, το κέντρο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
«Ήταν γύρω στις 21 Δεκεμβρίου που οι αρχαίοι Έλληνες γιόρταζαν αυτό που είναι γνωστό σε εμάς ως Bacchanalia ή πανηγυρισμοί προς τιμήν του Βάκχου, του θεού του κρασιού. Σε αυτούς τους πανηγυρισμούς οι άνθρωποι επιδίδονταν σε τραγούδια, χορούς και άλλα γλέντια που συχνά ξεπερνούσαν τα όρια της ευπρέπειας και της τάξης» (Walsh, σ. 65).
Λόγω των νυχτερινών οργίων που συνδέονταν με αυτή τη γιορτή, η Ρωμαϊκή Σύγκλητος κατέστειλε την τήρησή της το 186 π.Χ. Χρειάστηκαν αρκετά χρόνια για να πετύχουν οι συγκλητικοί πλήρως αυτόν τον στόχο, λόγω της δημοτικότητας της γιορτής.
Η καταστολή μιας γιορτής ήταν ασυνήθιστη για τους Ρωμαίους, αφού αργότερα έγιναν ένα χωνευτήρι πολλών ειδών θεών και λατρειών. Ακριβώς όπως οι Ρωμαίοι αφομοίωσαν τον πολιτισμό, την τέχνη και τα έθιμα των λαών που απορροφήθηκαν στην αυτοκρατορία τους, έτσι υιοθέτησαν και τις θρησκευτικές πρακτικές αυτών των λαών.
Εκτός από τα Bacchanalia, οι Ρωμαίοι γιόρταζαν μια άλλη γιορτή, τα Saturnalia, που τελούνταν «προς τιμήν του Κρόνου, του θεού του χρόνου, [τα οποία] άρχισαν στις 17 Δεκεμβρίου και συνεχίστηκαν για επτά ημέρες. Αυτά επίσης συχνά κατέληγαν σε ταραχές και αταξία. Γι’ αυτό οι λέξεις Bacchanalia και Saturnalia απέκτησαν κακή φήμη σε μεταγενέστερους χρόνους» (σ. 65).
Ο λόγος για την κακή φήμη των Saturnalia είναι αποκαλυπτικός. Στην παγανιστική μυθολογία ο Κρόνος ήταν ένας «αρχαίος θεός-βασιλιάς της γεωργίας, που έτρωγε τα ίδια του τα παιδιά, πιθανώς για να αποφύγει τη βασιλοκτονία [τη δολοφονία του ενώ ήταν βασιλιάς]. Και ο Κρόνος ήταν παράλληλος με έναν Καρχηδόνιο Βάαλ, του οποίου το χάλκινο κερασφόρο ομοίωμα περιείχε έναν κλίβανο μέσα στον οποίο τα παιδιά ρίχνονταν ως θυσία» (William Sansom, A Book of Christmas, 1968, σ. 44).
Παρατηρήστε τα έθιμα που περιβάλλουν τα Saturnalia: «Όλες οι επιχειρήσεις ήταν κλειστές εκτός από εκείνες που προσέφεραν φαγητό ή διασκέδαση. Οι δούλοι εξισώνονταν με τους αφέντες ή ακόμα και τοποθετούνταν πάνω από αυτούς. Ο τζόγος, το ποτό και τα συμπόσια ενθαρρύνονταν. Οι άνθρωποι αντάλλασσαν δώρα, τα λεγόμενα strenae, που πήραν το όνομά τους από τη θεά της βλάστησης Στρένια, την οποία ήταν σημαντικό να τιμούν στα μέσα του χειμώνα … Οι άνδρες ντύνονταν ως γυναίκες ή με δέρματα ζώων και γλεντούσαν στους δρόμους. Κεριά και λάμπες χρησιμοποιούνταν για να τρομάξουν τα πνεύματα του σκότους, τα οποία [θεωρούνταν] ισχυρά αυτή την εποχή του χρόνου. Στην πιο παρακμιακή και βάρβαρη μορφή τους, τα Saturnalia μπορεί να ήταν η δικαιολογία μεταξύ των Ρωμαίων στρατιωτών στην Ανατολή για την ανθρωποθυσία του βασιλιά των γλεντιών» (Gerard and Patricia Del Re, The Christmas Almanac, 1979, σ. 16).
Οι γιορτασμοί του χειμερινού ηλιοστασίου
Και οι δύο αυτές αρχαίες γιορτές τηρούνταν γύρω από το χειμερινό ηλιοστάσιο – την ημέρα του έτους με τη μικρότερη διάρκεια φωτός της ημέρας. «Από τους Ρωμαίους προήλθε επίσης ένα άλλο θεμελιώδες στοιχείο των Χριστουγέννων: η ημερομηνία, η 25η Δεκεμβρίου. Όταν ανακηρύχθηκε το Ιουλιανό ημερολόγιο το 46 [π.Χ.], καθιέρωσε με νόμο μια πρακτική που ήταν ήδη κοινή: τον καθορισμό της 25ης Δεκεμβρίου ως ημερομηνίας του χειμερινού ηλιοστασίου. Μεταγενέστερες ημερολογιακές μεταρρυθμίσεις θα οδηγούσαν στη μετατόπιση του αστρονομικού ηλιοστασίου στις 21 Δεκεμβρίου, αλλά η ακαταμάχητη απήχηση της παλαιότερης ημερομηνίας θα παρέμενε» (Tom Flynn, The Trouble With Christmas, 1993, σ. 42).
Αμέσως μετά τα Saturnalia, οι Ρωμαίοι σημείωσαν την 25η Δεκεμβρίου με μια γιορτή που ονομαζόταν τα Brumalia. Το Bruma πιστεύεται ότι προήλθε από συστολή του λατινικού brevum ή brevis, που σημαίνει σύντομο ή βραχύ, δηλώνοντας τη συντομότερη ημέρα του έτους.
Γιατί ήταν σημαντική αυτή η περίοδος; «Η εποχή του χειμερινού ηλιοστασίου υπήρξε ανέκαθεν μια σημαντική περίοδος στη μυθολογία όλων των λαών. Ο ήλιος, ο ζωοδότης, βρίσκεται στο χαμηλότερο σημείο του. Είναι [η] ημέρα του έτους με τη μικρότερη διάρκεια φωτός· η υπόσχεση της άνοιξης είναι θαμμένη στο κρύο και στο χιόνι. Είναι η εποχή κατά την οποία οι δυνάμεις του χάους που αντιστέκονται στην επιστροφή του φωτός και της ζωής πρέπει για άλλη μια φορά να νικηθούν από τους θεούς. Στο χαμηλότερο σημείο του ηλιοστασίου, οι άνθρωποι πρέπει να βοηθήσουν τους θεούς μέσω μιμητικής μαγείας και θρησκευτικών τελετών. Ο ήλιος αρχίζει να επιστρέφει θριαμβευτικά. Οι ημέρες μεγαλώνουν και, παρόλο που ο χειμώνας παραμένει, η άνοιξη είναι για άλλη μια φορά νοητή. Για όλους τους ανθρώπους, είναι μια εποχή μεγάλου γιορτασμού» (Del Re, σ. 15).
Κατά την εποχή των αποστόλων του Ιησού, τον 1ο αιώνα, οι πρώτοι Χριστιανοί δεν γνώριζαν τα Χριστούγεννα όπως τα γνωρίζουμε εμείς. Αλλά, ως μέρος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, μπορεί να είχαν παρατηρήσει τη ρωμαϊκή τήρηση των Saturnalia, ενώ οι ίδιοι επέμεναν να εορτάζουν τις καθιερωμένες «εορτές του Κυρίου» (που απαριθμούνται στο Λευιτικό 23).
Η Encyclopaedia Britannica μάς λέει ότι «οι πρώτοι Χριστιανοί … συνέχισαν να τηρούν τις ιουδαϊκές εορτές, αν και με νέο πνεύμα, ως αναμνήσεις γεγονότων τα οποία εκείνες οι εορτές είχαν προεικονίσει» (11η έκδοση, Τόμ. 8, σ. 828, λήμμα «Easter»)
Κατά τους επόμενους αιώνες, νέες, μη βιβλικές γιορτές όπως τα Χριστούγεννα και η παραδοσιακή γιορτή της Ανάστασης εισήχθησαν σταδιακά στον παραδοσιακό Χριστιανισμό. Η ιστορία δείχνει ότι αυτές οι νέες ημέρες προωθήθηκαν τελικά με τη βία, ενώ οι βιβλικές εορτές των αποστολικών χρόνων απορρίφθηκαν συστηματικά. «Τα Χριστούγεννα, η [υποτιθέμενη] γιορτή της γέννησης του Ιησού Χριστού, καθιερώθηκαν σε συνδυασμό με την εξασθένηση της προσδοκίας της επικείμενης επιστροφής του Χριστού» (Encyclopaedia Britannica, 15η έκδοση, Macropaedia, Τόμ. 4, σ. 499, λήμμα «Christianity»).
Το μήνυμα του Ιησού Χριστού και των αποστόλων – «το ευαγγέλιο της βασιλείας του Θεού» (Μάρκος 1:14–15) – σύντομα χάθηκε. Ο γιορτασμός των Χριστουγέννων μετέφερε το επίκεντρο του Χριστιανισμού από την υποσχεμένη επιστροφή του Χριστού στη γέννησή Του. Αλλά είναι αυτό που η Αγία Γραφή κατευθύνει τους Χριστιανούς να κάνουν;
Πώς καθορίστηκε η ημερομηνία των Χριστουγέννων
Οι Gerard και Patricia Del Re εξηγούν την περαιτέρω εξέλιξη της 25ης Δεκεμβρίου ως επίσημης ρωμαϊκής γιορτής: «Τα Saturnalia και οι Καλένδες [η νέα σελήνη, στην περίπτωση αυτή του Ιανουαρίου] ήταν οι γιορτές που γνώριζαν καλύτερα οι πρώτοι Χριστιανοί, από τις 17 έως τις 24 Δεκεμβρίου και από την 1η έως τις 3 Ιανουαρίου, αλλά η παράδοση του εορτασμού της 25ης Δεκεμβρίου ως γενεθλίων του Χριστού μεταδόθηκε στους Ρωμαίους από την Περσία. Ο Μίθρας, ο περσικός θεός του φωτός και των ιερών συμβολαίων, γεννήθηκε από έναν βράχο στις 25 Δεκεμβρίου. Η Ρώμη ήταν γνωστή για τις σχέσεις της με παράξενους θεούς και λατρείες, και τον 3ο αιώνα [274] ο μη χριστιανός αυτοκράτορας Αυρηλιανός καθιέρωσε τη γιορτή Dies Invicti Solis, την Ημέρα του Ανίκητου Ήλιου, στις 25 Δεκεμβρίου».
«Ο Μίθρας ήταν η ενσάρκωση του ήλιου, οπότε αυτή η περίοδος της αναγέννησής του ήταν μια σημαντική ημέρα για τον Μιθραϊσμό, ο οποίος είχε καταστεί η πιο πρόσφατη επίσημη θρησκεία της Ρώμης με την αιγίδα του Αυρηλιανού. Πιστεύεται ότι ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ακολουθούσε τον Μιθραϊσμό μέχρι τη στιγμή της μεταστροφής του στον Χριστιανισμό. Πιθανότατα συνέβαλε καθοριστικά στο να μεταφερθεί η σημαντικότερη γιορτή της παλιάς του θρησκείας στη νέα του πίστη» (The Christmas Almanac, 1979, σ. 17).
Αν και είναι δύσκολο να προσδιοριστεί πότε γιορτάστηκαν για πρώτη φορά τα Χριστούγεννα στις 25 Δεκεμβρίου, οι ιστορικοί συμφωνούν γενικά ότι αυτό συνέβη κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια του 4ου αιώνα.
Πρόκειται για μια εκπληκτικά όψιμη ημερομηνία. Τα Χριστούγεννα δεν γιορτάζονταν στη Ρώμη, την πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας, παρά μόνο περίπου 300 χρόνια μετά τον θάνατο του Χριστού. Η προέλευσή τους δεν μπορεί να αναχθεί ούτε στις διδασκαλίες ούτε στις πρακτικές των πρώτων Χριστιανών. Η εισαγωγή των Χριστουγέννων αποτέλεσε σημαντική απόκλιση από «την πίστη που παραδόθηκε μία φορά για πάντα στους αγίους» (Ιούδα 1:3).
Ευρωπαϊκές επιρροές στα χριστουγεννιάτικα έθιμα
Αν και τα Χριστούγεννα είχαν καθιερωθεί επίσημα στη Ρώμη ήδη από τον 4ο αιώνα, αργότερα μια άλλη ειδωλολατρική γιορτή επηρέασε σημαντικά τα πολλά χριστουγεννιάτικα έθιμα που τηρούνται σήμερα. Η γιορτή αυτή ήταν η τευτονική γιορτή του Yule (από τη νορβηγική λέξη που σημαίνει «τροχός», υποδηλώνοντας τον κύκλο του έτους). Ήταν επίσης γνωστή ως οι Δώδεκα Νύχτες, καθώς γιορταζόταν από τις 25 Δεκεμβρίου έως τις 6 Ιανουαρίου.
Αυτή η γιορτή βασιζόταν στον υποτιθέμενο μυθολογικό πόλεμο ανάμεσα στις δυνάμεις της φύσης – συγκεκριμένα, ανάμεσα στον χειμώνα (που ονομαζόταν «γίγαντας του πάγου» και συμβόλιζε τον θάνατο) και στον θεό του ήλιου, που αντιπροσώπευε τη ζωή. Το χειμερινό ηλιοστάσιο σηματοδοτούσε το σημείο καμπής: μέχρι τότε ο γίγαντας του πάγου βρισκόταν στο απόγειο της δύναμής του· από εκεί και πέρα, ο θεός του ήλιου άρχιζε να επικρατεί.
Καθώς ο Χριστιανισμός εξαπλωνόταν στη Βόρεια Ευρώπη, συνάντησε μια άλλη ειδωλολατρική γιορτή που γινόταν τον Δεκέμβριο προς τιμήν του ήλιου. Αυτή τη φορά επρόκειτο για τη γιορτή του Yule των Νορδικών λαών, η οποία διαρκούσε δώδεκα ημέρες. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, άναβαν φωτιές από κορμούς ξύλου για να βοηθήσουν στην αναγέννηση του ήλιου. Τα ιερά και άλλοι ιεροί χώροι στολίζονταν με φυλλώματα, όπως το πρίνο, ο κισσός και η δάφνη, και η γιορτή αποτελούσε ευκαιρία για γλέντι και ποτό.
«Εξίσου παλιά ήταν η πρακτική των Δρυίδων, της κάστας των ιερέων μεταξύ των Κελτών της αρχαίας Γαλλίας, της Βρετανίας και της Ιρλανδίας, να στολίζουν τους ναούς τους με γκι, τον καρπό της βελανιδιάς που θεωρούσαν ιερή. Μεταξύ των γερμανικών φυλών, η βελανιδιά ήταν ιερή για τον Όντιν, τον θεό του πολέμου τους, και του πρόσφεραν θυσίες μέχρι που ο Άγιος Βονιφάτιος, τον 8ο αιώνα, τους έπεισε να την αντικαταστήσουν με το χριστουγεννιάτικο δέντρο, ένα νεαρό έλατο στολισμένο προς τιμήν του νεογέννητου Χριστού… Οι Γερμανοί μετανάστες ήταν εκείνοι που μετέφεραν αυτό το έθιμο στην Αμερική (L. W. Cowie και John Selwyn Gummer, The Christian Calendar, 1974, σ. 22).
Αντί να λατρεύουν τον θεό του ήλιου, οι νεοφώτιστοι καλούνταν να λατρεύουν τον Υιό του Θεού. Το επίκεντρο της γιορτής άλλαξε διακριτικά, αλλά τα παραδοσιακά ειδωλολατρικά έθιμα και οι πρακτικές παρέμειναν ουσιαστικά αμετάβλητα. Στα παλιά θρησκευτικά έθιμα που αφορούσαν το πρίνο, τον κισσό, το γκι και τα αειθαλή δέντρα αποδόθηκαν εκ των υστέρων επινοημένες «χριστιανικές» σημασίες. Πρέπει να έχουμε κατά νου ότι ο Ιησούς Χριστός μάς προειδοποιεί να προσέχουμε όσα μεταμφιέζονται σε κάτι που δεν είναι (Ματθαίος 7:15· συγκρίνετε με Ησαΐας 5:20· Β΄ Κορινθίους 11:13–15).
Οι ρίζες των σύγχρονων εθίμων
Πολλά από τα άλλα στοιχεία των Χριστουγέννων είναι απλώς κατάλοιπα αρχαίων εορτασμών.
Ο «Santa Claus» («Άγιος Βασίλης») είναι μια αμερικανική παραφθορά της ολλανδικής μορφής «San Nicolaas», μιας μορφής που εισήγαγαν στην Αμερική οι πρώτοι Ολλανδοί άποικοι (Encyclopaedia Britannica, 11η έκδοση, τόμος 19, σ. 649, λήμμα «Nicholas, St.»). Το όνομα αυτό, με τη σειρά του, προέρχεται από τον Άγιο Νικόλαο, επίσκοπο της πόλης των Μύρων στη νότια Μικρά Ασία, έναν καθολικό άγιο που τιμάται από τους Έλληνες και τους Λατίνους στις 6 Δεκεμβρίου.
Πώς, θα μπορούσαμε να ρωτήσουμε, ένας επίσκοπος από τις ηλιόλουστες ακτές της Μεσογείου στην Τουρκία κατέληξε να συνδέεται με έναν άνδρα ντυμένο με κόκκινο κοστούμι, ο οποίος ζει στον Βόρειο Πόλο και ταξιδεύει με έλκηθρο που το σέρνουν ιπτάμενοι τάρανδοι;
Γνωρίζοντας όσα έχουμε ήδη μάθει για τις αρχαίες προχριστιανικές ρίζες των Χριστουγέννων, δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει το γεγονός ότι ο Άγιος Βασίλης δεν είναι παρά μια μορφή που ανακυκλώθηκε από αρχαίες δοξασίες συνδεδεμένες με παγανιστικές γιορτές του μεσοχειμώνα.
Τα χαρακτηριστικά που συνδέονται με τον Άγιο Βασίλη – τα ρούχα του με γούνινη επένδυση, το έλκηθρο και οι τάρανδοί του – αποκαλύπτουν την προέλευσή του από τα ψυχρά κλίματα του μακρινού Βορρά. Ορισμένες πηγές τον συνδέουν με τους αρχαίους θεούς της Βόρειας Ευρώπης, τον Woden και τον Thor, από τα ονόματα των οποίων προέρχονται οι αγγλικές ονομασίες των ημερών Wednesday (ημέρα του Woden) και Thursday (ημέρα του Thor) (Earl και Alice Count, 4000 Years of Christmas, 1997, σ. 56–64). Άλλες πηγές ανάγουν την προέλευσή του ακόμη πιο πίσω στον χρόνο, στον ρωμαϊκό θεό Κρόνο (που τιμούνταν κατά τη χειμερινή γιορτή των Saturnalia) και στον ελληνικό θεό Σιληνό (Walsh, σ. 70–71).
Τι γίνεται με άλλα κοινά έθιμα και σύμβολα που συνδέονται με τα Χριστούγεννα; Από πού προήλθαν; «Κατά τη Ρωμαϊκή Πρωτοχρονιά (1η Ιανουαρίου), τα σπίτια στολίζονταν με πρασινάδες και φώτα, ενώ δίνονταν δώρα στα παιδιά και στους φτωχούς. Σε αυτά τα έθιμα προστέθηκαν οι γερμανικές και κελτικές τελετές του Yule… Το φαγητό και η καλή συντροφιά, ο κορμός του Yule και τα κέικ του Yule, οι πρασινάδες και τα έλατα, τα δώρα και οι ευχές αντιπροσώπευαν διαφορετικές πτυχές αυτής της εορταστικής περιόδου. Οι φωτιές και τα φώτα, σύμβολα ζεστασιάς και διαρκούς ζωής, συνδέονταν ανέκαθεν με τη χειμερινή γιορτή, τόσο στην παγανιστική όσο και στη χριστιανική της μορφή» (Encyclopaedia Britannica, 15η έκδοση, Micropaedia, τόμος 2, σ. 903, λήμμα «Christmas»).
«Στα μέσα του χειμώνα, η ιδέα της αναγέννησης και της γονιμότητας ήταν εξαιρετικά σημαντική. Μέσα στα χιόνια του χειμώνα, τα αειθαλή φυτά ήταν σύμβολο της ζωής που θα επέστρεφε την άνοιξη, γι’ αυτό και χρησιμοποιούνταν για διακόσμηση… Το φως ήταν σημαντικό για να διαλύσει το σκοτάδι που εντεινόταν κατά το ηλιοστάσιο, οπότε άναβαν έναν κορμό του Yule με τα υπολείμματα του κορμού της προηγούμενης χρονιάς… Καθώς πολλά έθιμα έχασαν τους θρησκευτικούς λόγους ύπαρξής τους, πέρασαν στο πεδίο της δεισιδαιμονίας, μετατράπηκαν σε παραδόσεις που θεωρούνταν ότι έφερναν καλή τύχη και τελικά κατέληξαν να είναι απλώς έθιμα χωρίς λογική βάση. Έτσι, το γκι δεν λατρευόταν πλέον, αλλά τελικά έγινε αφορμή για δραστηριότητες που δεν είχαν ιδιαίτερα θρησκευτικό χαρακτήρα» (Del Re, σ. 18).
«Τα ίδια τα χριστουγεννιάτικα δώρα μας θυμίζουν τα δώρα που ανταλλάσσονταν στη Ρώμη κατά τη διάρκεια των Saturnalia. Αξίζει να προστεθεί ότι στη Ρώμη τα δώρα συνήθως είχαν τη μορφή λεπτών κεριών και κουκλών – οι τελευταίες, με τη σειρά τους, αποτελούσαν κατάλοιπο των ανθρωποθυσιών που κάποτε προσφέρονταν στον Κρόνο. Είναι παράξενη η σκέψη ότι με τα χριστουγεννιάτικα δώρα μας διατηρούμε, υπό άλλη μορφή, ένα από τα πιο άγρια έθιμα των βάρβαρων προγόνων μας!» (Walsh, σ. 67).
Όταν βλέπουμε αυτά τα έθιμα να διαιωνίζονται σήμερα στους χριστουγεννιάτικους εορτασμούς, δεν μπορούμε να έχουμε καμία αμφιβολία για την προέλευση αυτής της γιορτής. Τα Χριστούγεννα αποτελούν μια ετερόκλητη συλλογή παγανιστικών μορφών λατρείας, καλυμμένη με ένα επιφανειακό χριστιανικό επίχρισμα.
Προσαρμογή σε έναν παγανιστικό πληθυσμό
Πώς, θα πρέπει να αναρωτηθούμε, αυτά τα παγανιστικά έθιμα έγιναν ένα ευρέως αποδεκτό μέρος του Χριστιανισμού; Πρέπει πρώτα να κατανοήσουμε πόσο ισχυρή επιρροή ασκούσαν αυτές οι γιορτές και τα έθιμα στους ανθρώπους εκείνων των πρώτων αιώνων. Ο Τερτυλλιανός, ένας καθολικός συγγραφέας των τελών του 2ου και των αρχών του 3ου αιώνα, θρηνούσε για το γεγονός ότι οι παγανιστές της εποχής του ήταν πολύ πιο πιστοί στις πεποιθήσεις τους απ’ ό,τι οι συμβιβασμένοι Χριστιανοί, οι οποίοι συμμετείχαν με χαρά στη ρωμαϊκή γιορτή του μεσοχειμώνα, που τελικά εξελίχθηκε σε αυτό που σήμερα ονομάζουμε Χριστούγεννα:
«Από εμάς [τους Χριστιανούς]… τα Saturnalia, οι γιορτές του Ιανουαρίου, τα Brumalia και τα Matronalia τηρούνται πλέον· δώρα ανταλλάσσονται, τα δώρα της Πρωτοχρονιάς προσφέρονται με θόρυβο και τα συμπόσια γίνονται μέσα σε οχλαγωγία· αλίμονο, πόσο πιο πιστοί είναι οι ειδωλολάτρες στη δική τους θρησκεία, αφού φροντίζουν ιδιαίτερα να μην υιοθετούν καμία γιορτή από τους Χριστιανούς!» (Τερτυλλιανός, De Idolatria, όπως παρατίθεται από τον Alexander Hislop, The Two Babylons, 1959, σ. 93).
Δεν πέρασε πολύς καιρός προτού ενσωματωθούν τέτοιες μη χριστιανικές τελετές και πρακτικές σε μια νέα εκκλησιαστική γιορτή που υποτίθεται ότι γιόρταζε τη γέννηση του Χριστού. Ο William Walsh περιγράφει αυτή τη διαδικασία και τη λογική που κρυβόταν πίσω από αυτήν: «Αυτό δεν ήταν απλώς ένα τυχαίο γεγονός. Ήταν ένα απαραίτητο μέτρο σε μια εποχή που η νέα θρησκεία [ο Χριστιανισμός] επιβαλλόταν σε έναν λαό βαθιά βυθισμένο στις δεισιδαιμονίες. Προκειμένου να συμφιλιωθούν οι νεοφώτιστοι με τη νέα πίστη και να γίνει η αποκοπή των παλιών δεσμών όσο το δυνατόν πιο ανώδυνη, αυτά τα κατάλοιπα του παγανισμού διατηρήθηκαν με τροποποιημένες μορφές…
«Έτσι, διαπιστώνουμε ότι, όταν ο Πάπας Γρηγόριος [540–604] έστειλε τον Άγιο Αυγουστίνο ως ιεραπόστολο για να εκχριστιανίσει την αγγλοσαξονική Αγγλία, έδωσε οδηγίες ώστε, στο μέτρο του δυνατού, ο άγιος να προσαρμόσει τις νέες και παράξενες χριστιανικές τελετές στις ειδωλολατρικές, με τις οποίες οι ντόπιοι ήταν εξοικειωμένοι από τη γέννησή τους.
«Για παράδειγμα, συμβούλεψε τον Άγιο Αυγουστίνο να επιτρέπει στους νεοφώτιστους, σε ορισμένες γιορτές, να τρώνε και να σφάζουν μεγάλο αριθμό βοδιών προς δόξα του Θεού Πατέρα, όπως έκαναν παλαιότερα προς τιμήν [των θεών τους]… Τα ίδια Χριστούγεννα που ακολούθησαν την άφιξή του στην Αγγλία, ο Άγιος Αυγουστίνος βάπτισε πολλές χιλιάδες νεοφώτιστους και επέτρεψε να συνεχιστεί η συνηθισμένη γιορτή τους τον Δεκέμβριο, με τη νέα ονομασία και το νέο νόημα» (σ. 61).
Ο Γρηγόριος επέτρεψε αυτή την εισαγωγή ειδωλολατρικών θρησκευτικών πρακτικών με το σκεπτικό ότι, όταν έχει κανείς να κάνει με «πεισματικά μυαλά, είναι αδύνατο να αποκόψει τα πάντα μονομιάς» (Sansom, σ. 30).
Δυστυχώς, ο Χριστιανισμός δεν κατάφερε ποτέ να αποκόψει πλήρως τα ειδωλολατρικά στοιχεία. Σύμφωνα με τον Owen Chadwick, πρώην καθηγητή Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, οι Ρωμαίοι «γιορτάζανε το χειμερινό ηλιοστάσιο με μια γιορτή με μέθη και ταραχές. Οι Χριστιανοί πίστευαν ότι μπορούσαν να προσδώσουν ένα καλύτερο νόημα σε αυτή τη γιορτή. Προσπάθησαν να πείσουν το ποίμνιό τους να μην πίνει ή να μην τρώει υπερβολικά και να τηρεί τη γιορτή με μεγαλύτερη εγκράτεια – αλλά χωρίς επιτυχία» (A History of Christianity, 1995, σ. 24).
Πρώιμες διαμάχες για τα Χριστούγεννα
Στην αρχή, οι Χριστιανοί ήταν αντίθετοι με τα Χριστούγεννα. Μια από τις πρώτες διαμάχες ξέσπασε γύρω από το αν έπρεπε να γιορτάζεται καθόλου η γέννηση του Ιησού.
Ήδη από το 245 μ.Χ., ο εκκλησιαστικός πατέρας Ωριγένης διακήρυσσε ότι ήταν ειδωλολατρικό να γιορτάζεται η γέννηση του Χριστού σαν να ήταν απλώς ένας επίγειος άρχοντας, ενώ η πνευματική Του φύση θα έπρεπε να αποτελεί το κύριο μέλημα. Η άποψη αυτή επαναλαμβανόταν ανά τους αιώνες, αλλά βρήκε ισχυρή και ευρεία υποστήριξη μόνο με την άνοδο του Προτεσταντισμού. Για αυτούς τους σοβαρούς και νηφάλιους κληρικούς, ο εορτασμός των Χριστουγέννων αντιστρατευόταν όλα όσα πίστευαν. Μέθη και ξεφαντώματα τα Χριστούγεννα! Η ημέρα αυτή δεν ήταν καν γνωστό ότι ήταν τα γενέθλια του Χριστού. Ήταν απλώς μια δικαιολογία για να συνεχίζονται τα έθιμα των παγανιστικών Saturnalia» (Del Re, σ. 20).
Η Encyclopaedia Britannica προσθέτει: «Οι Πατέρες της Εκκλησίας του 2ου και του 3ου αιώνα, όπως ο Κλήμης ο Αλεξανδρινός, ο Ωριγένης και ο Επιφάνιος, υποστήριζαν ότι τα Χριστούγεννα ήταν μια απομίμηση μιας παγανιστικής γιορτής» (15η έκδοση, Macropaedia, τόμος 4, σ. 499, λήμμα «Christianity»).
Η απόφαση να γιορτάζεται η γέννηση του Χριστού στις 25 Δεκεμβρίου δεν έγινε καθολικά αποδεκτή. «Οι Χριστιανοί της Αρμενίας και της Συρίας κατηγόρησαν τους Χριστιανούς της Ρώμης για λατρεία του ήλιου, επειδή γιόρταζαν τα Χριστούγεννα στις 25 Δεκεμβρίου… Ο πάπας Λέων ο Μέγας, τον 5ο αιώνα, προσπάθησε να καταργήσει ορισμένες πρακτικές των Χριστουγέννων, τις οποίες θεωρούσε ότι δεν διέφεραν καθόλου από τη λατρεία του ήλιου» (Robert Myers, Celebrations: The Complete Book of American Holidays, 1972, σ. 310).
Πράγματι, από όλες τις εποχές του χρόνου που έχουν προταθεί ως χρόνος γέννησης του Χριστού, η 25η Δεκεμβρίου δεν θα μπορούσε να είναι η ημερομηνία.
Και πάλι, η ιδέα του εορτασμού των γενεθλίων του Χριστού σε οποιαδήποτε ημερομηνία ήταν αρχικά προβληματική – πόσο μάλλον ο εορτασμός τους σε μια ημερομηνία που προέρχεται από τον παγανισμό.
Για τους πρώτους Χριστιανούς, η ιδέα του εορτασμού των γενεθλίων μιας θρησκευτικής μορφής θα φαινόταν, στην καλύτερη περίπτωση, περίεργη και, στη χειρότερη, βλάσφημη. Η γέννηση σε αυτόν τον κόσμο δεν ήταν κάτι που άξιζε να γιορτάζεται. Αυτό που είχε σημασία ήταν να αφήσει κανείς αυτόν τον κόσμο και να εισέλθει στον επόμενο κόσμο, σε μια κατάσταση ευάρεστη στον Θεό.
«Όταν οι πρώτοι Χριστιανοί συνέδεαν μια ημέρα γιορτής με ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, όπως έναν επίσκοπο ή έναν μάρτυρα, συνήθως επρόκειτο για την ημερομηνία του θανάτου του… Αν θέλατε να αναζητήσετε στον κόσμο της Καινής Διαθήκης λαούς που απέδιδαν σημασία στα γενέθλια, η αναζήτησή σας θα περιοριζόταν γρήγορα στους παγανιστές. Οι Ρωμαίοι γιόρταζαν τα γενέθλια των Καισάρων και οι περισσότερες μη χριστιανικές θρησκείες της Μεσογείου απέδιδαν σημασία στις γενέθλιες γιορτές ενός πανθέου υπερφυσικών μορφών.
«Αν ο Ιησούς Χριστός γεννήθηκε στη Βηθλεέμ και ο σκοπός της έλευσής Του ήταν έστω και κατά προσέγγιση αυτός που υποτίθεται ότι ήταν, τότε οι Χριστιανοί, γιορτάζοντας κάθε χρόνο τα γενέθλιά Του, προσβάλλουν, αντί να τιμούν, τη μνήμη Του. Διότι, γιορτάζοντας γενέθλια γενικά, διατηρούμε ακριβώς το είδος της παράδοσης που, όπως θεωρείται, η έλευσή Του είχε σκοπό να καταργήσει» (Flynn, σ. 42).
Χριστούγεννα: μια απαγορευμένη γιορτή
Στην Αγγλία, «οι Προτεστάντες βρήκαν τους δικούς τους πιο ήσυχους τρόπους εορτασμού, με ηρεμία και περισυλλογή», ενώ «οι αυστηροί Πουριτανοί αρνήθηκαν να γιορτάσουν καθόλου… Οι Προσκυνητές στη Μασαχουσέτη φρόντιζαν να εργάζονται τα Χριστούγεννα όπως κάθε άλλη μέρα. Στις 3 Ιουνίου 1647, το Κοινοβούλιο θέσπισε ποινές για την τήρηση των Χριστουγέννων και ορισμένων άλλων εορτών. Η πολιτική αυτή επιβεβαιώθηκε εκ νέου το 1652» (Del Re, σ. 20).
Ακόμη και στην αποικιακή Αμερική, τα Χριστούγεννα θεωρούνταν περισσότερο μια περίσταση με θορυβώδη γλέντια παρά μια θρησκευτική γιορτή: «Η φήμη τους, μάλιστα, είχε αμαυρωθεί τόσο πολύ στην αποικιακή Αμερική, ώστε ο εορτασμός των Χριστουγέννων απαγορεύτηκε στην πουριτανική Νέα Αγγλία, όπου ο γνωστός ιεροκήρυκας Cotton Mather περιέγραφε τα χριστουγεννιάτικα γλέντια ως “προσβολή προς τη χάρη του Θεού”» (Jeffery Sheler, «In Search of Christmas», U.S. News & World Report, 23 Δεκεμβρίου 1996, σ. 56).
Ο λόγος για τον οποίο τα Χριστούγεννα έχουν επιβιώσει και έχουν εξελιχθεί σε μια τόσο δημοφιλή γιορτή – την οποία γιορτάζει το 96% των Αμερικανών και σχεδόν όλα τα έθνη, ακόμη και τα αθεϊστικά (Sheler, σ. 56) – οφείλεται σε οικονομικούς παράγοντες.
Αξιολόγηση των Χριστουγέννων
Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε το γεγονός ότι τα Χριστούγεννα έχουν τις ρίζες τους σε αρχαία έθιμα και θρησκευτικές πρακτικές που δεν είχαν καμία σχέση με τον Χριστιανισμό και την Αγία Γραφή. Ο Tom Flynn συνοψίζει το ζήτημα: «Ένας τεράστιος αριθμός παραδόσεων που σήμερα συνδέουμε με τα Χριστούγεννα έχει τις ρίζες του σε προχριστιανικές παγανιστικές θρησκευτικές παραδόσεις. Ορισμένες από αυτές έχουν κοινωνικές, σεξουαλικές ή κοσμολογικές προεκτάσεις, οι οποίες ενδέχεται να οδηγήσουν μορφωμένους και πολιτισμικά ευαισθητοποιημένους σύγχρονους ανθρώπους να απορρίψουν αυτές τις παραδόσεις, αφού κατανοήσουν καλύτερα τις ρίζες τους» (σ. 19).
Αν και αρχικά είχε σχεδιαστεί ως τρόπος για να διευκολυνθεί η μετάβαση των νεοφώτιστων από την ειδωλολατρική λατρεία στον Χριστιανισμό, τα τελευταία χρόνια ο εορτασμός των Χριστουγέννων καθοδηγείται από οικονομικούς παράγοντες. Η Encyclopaedia Britannica επισημαίνει ότι οι παραδοσιακές χριστιανικές γιορτές έχουν «υποστεί μια διαδικασία έντονης αποϊεροποίησης και – ιδιαίτερα τα Χριστούγεννα – εμπορευματοποίησης. Το χριστολογικό θεμέλιο των Χριστουγέννων αντικαταστάθηκε από τον μύθο του Άγιου Βασίλη» (15η έκδοση, Macropaedia, τόμος 4, σ. 499, λήμμα «Christianity»).
Παρά τα προβλήματά της, η γιορτή των Χριστουγέννων παραμένει μια βαθιά ριζωμένη παράδοση. Αν και ορισμένοι αναγνωρίζουν τον εγγενώς παγανιστικό χαρακτήρα της, πιστεύουν ότι οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι να καθορίζουν τις δικές τους ημέρες λατρείας. Άλλοι προσκολλώνται στην αφελή και βιβλικά αβάσιμη πεποίθηση ότι οι δημοφιλέστερες γιορτές του παγανισμού έχουν πλέον υιοθετηθεί από τον Χριστιανισμό και, επομένως, είναι αποδεκτές από τον Θεό.
Αφήνοντας κατά μέρος την ανθρώπινη λογική, πρέπει να λάβουμε υπόψη τη γνώμη του Θεού σχετικά με τέτοιου είδους εορτασμούς. Πρέπει να ανατρέξουμε στον Λόγο του Θεού για να δούμε πώς βλέπει Εκείνος την ανάμειξη παγανιστικών πρακτικών και εθίμων με τη λατρεία Του. Αλλά πρώτα, ας εξετάσουμε την άλλη μεγάλη γιορτή του χριστιανικού κόσμου, το Πάσχα.

>>>>>> Srikanta H U/Unsplash <<<<<<
Πώς εξελίχθηκαν τα Χριστούγεννα [Inset]
Λαμβάνοντας υπόψη τους αιώνες κριτικής για την εμπορευματοποίηση των Χριστουγέννων, είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι η κοσμική, και όχι η θρησκευτική, πτυχή της γιορτής ευθύνεται περισσότερο για τη δημοτικότητά της.
______________________________________________________________________
Λαμβάνοντας υπόψη τους αιώνες κριτικής για την εμπορευματοποίηση των Χριστουγέννων, είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι η κοσμική, και όχι η θρησκευτική, πτυχή της γιορτής ευθύνεται περισσότερο για τη δημοτικότητά της. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, «οι έμποροι λιανικής έχουν φτάσει να βασίζονται στις χριστουγεννιάτικες πωλήσεις, οι οποίες αντιστοιχούν έως και στο 50 τοις εκατό των ετήσιων κερδών τους. Η περίοδος των αγορών εισφέρει πλέον στην οικονομία της χώρας ένα ποσό που εκτιμάται σε 37 δισεκατομμύρια δολάρια – καθιστώντας τα αμερικανικά Χριστούγεννα μεγαλύτερα από το ακαθάριστο εθνικό προϊόν της Ιρλανδίας» (Jeffery Sheler, «In Search of Christmas», U.S. News & World Report, 23 Δεκεμβρίου 1996, σ. 64).
Ο πειρασμός του κέρδους αποδείχθηκε τόσο ισχυρός, ώστε, από τη δεκαετία του 1870, οι έμποροι προωθούσαν με ιδιαίτερο ζήλο τα Χριστούγεννα. Αρχικά, μάλιστα, διαμόρφωναν τα καταστήματά τους με περισσότερα θρησκευτικά στοιχεία, όπως εκκλησιαστικά όργανα, χορωδίες και αγάλματα, απ’ όσα μπορούσαν να συγκεντρώσουν ορισμένες εκκλησίες. Πεπεισμένος για τον οικονομικό αντίκτυπο των Χριστουγέννων, ο πρόεδρος Franklin Roosevelt μετέθεσε την Ημέρα των Ευχαριστιών από τις 30 Νοεμβρίου στις 23 Νοεμβρίου, ώστε να προστεθεί μία ακόμη εβδομάδα αγορών πριν από τα Χριστούγεννα (σ. 62).
«Αυτό που πολλοί ιστορικοί βρίσκουν πιο συναρπαστικό στην επανεφεύρεση των Χριστουγέννων είναι ότι η εμπορευματοποίησή τους, που σήμερα καταγγέλλεται τόσο συχνά, είναι αυτή που γέννησε εξαρχής τη μεταμόρφωση. Οι “εμπορικές μορφές” που συνδέονται με τα Χριστούγεννα και άλλες γιορτές, λέει ο Schmidt του Πρίνστον [Lee Eric Schmidt, Consumer Rites, 1995], “έχουν γίνει αναπόσπαστο μέρος της επιβίωσής τους”. Η καταναλωτική κουλτούρα “διαμορφώνει τις γιορτές μας”, λέει ο Schmidt, “ενσωματώνοντας ποικίλες τοπικές παραδόσεις και δημιουργώντας παραδόσεις που γίνονται σχετικά κοινές”. Το να μετατραπούν σήμερα τα Χριστούγεννα σε μια καθαρά θρησκευτική γιορτή ίσως να ευχαριστούσε όσους θέλουν να “πάρουν πίσω τα Χριστούγεννα”, λέει. Ωστόσο, ένας τέτοιος εορτασμός “θα στερούνταν της πολιτισμικής απήχησης και του αντίκτυπου μιας γιορτής βαθιά ριζωμένης στην αγορά”. Αν τα Χριστούγεννα έφταναν σε αυτό το σημείο, προσθέτει η Restad [Penne Restad, Christmas in America, 1995], “πιθανότατα δεν θα τα διατηρούσαμε ως κοινωνία”» (σ. 64).

>>>>>> Jeshoots Com/Unsplash <<<<<<
Τα Χριστούγεννα έναντι της Αγίας Γραφής [Inset]
Πόσο καλά ταιριάζουν τα έθιμα και οι παραδόσεις των Χριστουγέννων με τη βιβλική αφήγηση της γέννησης του Χριστού;
______________________________________________________________________
Μια αντικειμενική ματιά δείχνει ότι πολλές παραδόσεις που υποτίθεται ότι έχουν τις ρίζες τους στην Αγία Γραφή δεν συμφωνούν με τη βιβλική αφήγηση.
Ταξίδεψαν τρεις μάγοι για να δουν τον Ιησού; Η Αγία Γραφή δεν αναφέρει πόσοι ήταν. Θα μπορούσαν να ήταν περισσότεροι. Μας λέει μόνο ότι έδωσαν στον Ιησού τρία είδη δώρων: «χρυσάφι και λιβάνι και σμύρνα» (Ματθαίος 2:1–11). Αντάλλαξαν όλοι δώρα όταν γεννήθηκε ο Χριστός; Τα δώρα προσφέρθηκαν στον Ιησού επειδή γεννήθηκε ως «Βασιλιάς των Ιουδαίων» (Ματθαίος 2:2, 11). Αυτή ήταν η αναμενόμενη συνήθεια όταν κάποιος παρουσιαζόταν ενώπιον ενός βασιλιά· γι’ αυτό οι μάγοι έφεραν δώρα αντάξια ενός βασιλιά: χρυσό και πολύτιμα αρωματικά υλικά. Μόνο ο Ιησούς ήταν αποδέκτης των δώρων· οι υπόλοιποι δεν αντάλλαξαν δώρα μεταξύ τους.
Μήπως οι μάγοι, όπως συχνά απεικονίζονται στις σκηνές της Γέννησης, έφτασαν και βρήκαν τον Ιησού σε μια φάτνη μέσα σε στάβλο, επειδή «δε βρήκαν μέρος στο πανδοχείο»; (Λουκάς 2:7, ΜΠΚ). Όχι. Όταν έφτασαν οι μάγοι, προφανώς κάποιο διάστημα μετά τη γέννηση του Χριστού, η οικογένεια του Ιωσήφ διέμενε σε ένα σπίτι (Ματθαίος 2:11).
Θεωρούσαν οι συγγραφείς των τεσσάρων Ευαγγελίων (Ματθαίος, Μάρκος, Λουκάς και Ιωάννης) τη γέννηση του Ιησού ως ένα από τα πιο σημαντικά γεγονότα που θα έπρεπε να αναγνωρίζουν ή να γιορτάζουν οι Χριστιανοί; Ο Μάρκος και ο Ιωάννης δεν αναφέρουν καν το γεγονός. Αν και ο Ματθαίος και ο Λουκάς το αναφέρουν, κανένας από τους δύο δεν δίνει την ημερομηνία. Κανένας από τους συγγραφείς της Αγίας Γραφής δεν λέει τίποτα σχετικά με την καθιέρωση επετείου για τη γέννηση του Χριστού.
Μας είπε ο Ιησούς Χριστός να γιορτάζουμε τη γέννησή Του; Όχι. Άφησε ρητές οδηγίες σχετικά με το πώς πρέπει οι ακόλουθοί Του να τιμούν τον θάνατό Του (Α΄ Κορινθίους 11:23–26), αλλά δεν είπε τίποτα σχετικά με τη γέννησή Του.

>>>>>> Ξυλογραφία του Γκυστάβ Ντορέ <<<<<<
Τα βιβλικά στοιχεία δείχνουν ότι ο Ιησούς δεν γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου [Inset]
Αν ο Ιησούς Χριστός δεν γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου, υποδεικνύει η Αγία Γραφή πότε γεννήθηκε;
______________________________________________________________________
Η ιστορία αποδεικνύει πειστικά ότι η 25η Δεκεμβρίου καθιερώθηκε ως ημερομηνία των Χριστουγέννων, όχι επειδή ο Χριστός γεννήθηκε εκείνη την ημέρα, αλλά επειδή ήταν ήδη δημοφιλής στις παγανιστικές θρησκευτικές γιορτές ως η ημέρα γέννησης του ήλιου. Είναι όμως πιθανό η 25η Δεκεμβρίου να είναι η ημέρα γέννησης του Χριστού;
«Ελλείψει οποιωνδήποτε βιβλικών ενδείξεων για την ημερομηνία γέννησης του Ιησού, οι πρώτοι χριστιανοί δάσκαλοι πρότειναν ημερομηνίες σε όλο το ημερολόγιο. Ο Κλήμης… επέλεξε τις 18 Νοεμβρίου. Ο Ιππόλυτος… συμπέρανε ότι ο Χριστός πρέπει να είχε γεννηθεί ημέρα Τετάρτη… Ένα ανώνυμο έγγραφο, που πιστεύεται ότι γράφτηκε στη Βόρεια Αφρική γύρω στο 243 μ.Χ., τοποθετούσε τη γέννηση του Ιησού στις 28 Μαρτίου» (Jeffery Sheler, «In Search of Christmas», U.S. News & World Report, 23 Δεκεμβρίου 1996, σ. 58).
Μια προσεκτική ανάλυση των Γραφών, ωστόσο, δείχνει σαφώς ότι η 25η Δεκεμβρίου είναι μια απίθανη ημερομηνία για τη γέννηση του Χριστού. Ακολουθούν δύο βασικοί λόγοι:
Πρώτον, γνωρίζουμε ότι οι βοσκοί βρίσκονταν στους αγρούς και φύλαγαν τα κοπάδια τους την εποχή της γέννησης του Ιησού (Λουκάς 2:7–8). Οι βοσκοί δεν βρίσκονταν στους αγρούς τον Δεκέμβριο. Σύμφωνα με το βιβλίο Celebrations: The Complete Book of American Holidays, η αφήγηση του Λουκά «υποδηλώνει ότι ο Ιησούς μπορεί να γεννήθηκε το καλοκαίρι ή στις αρχές του φθινοπώρου. Δεδομένου ότι ο Δεκέμβριος είναι κρύος και βροχερός στην Ιουδαία, είναι πιθανό οι βοσκοί να αναζητούσαν καταφύγιο για τα κοπάδια τους τη νύχτα» (Robert Myers, 1972, σ. 309).
Ομοίως, το The Interpreter’s One-Volume Commentary (1980) αναφέρει ότι αυτό το απόσπασμα «θα συνηγορούσε κατά της άποψης ότι η γέννηση έλαβε χώρα στις 25 Δεκεμβρίου, καθώς οι καιρικές συνθήκες δεν θα επέτρεπαν» στους βοσκούς να φυλάσσουν τα κοπάδια τους στα χωράφια τη νύχτα.
Δεύτερον, οι γονείς του Ιησού ήρθαν στη Βηθλεέμ για να απογραφούν σε μια ρωμαϊκή απογραφή (Λουκάς 2:1–4). Τέτοιες απογραφές δεν γίνονταν τον χειμώνα, όταν οι θερμοκρασίες συχνά έπεφταν κάτω από το μηδέν και οι δρόμοι βρίσκονταν σε κακή κατάσταση. Η διεξαγωγή απογραφής υπό τέτοιες συνθήκες θα υπονόμευε τον ίδιο τον σκοπό της.
Λαμβάνοντας υπόψη τις δυσκολίες και την επιθυμία να προσελκύσουν τους παγανιστές στον Χριστιανισμό, ο William Walsh αναφέρει: «Το σημαντικό γεγονός, λοιπόν, το οποίο σας ζήτησα να κατανοήσετε ξεκάθαρα, είναι ότι ο καθορισμός της 25ης Δεκεμβρίου ως ημερομηνίας ήταν ένας συμβιβασμός με τον παγανισμό» (The Story of Santa Klaus, 1970, σ. 62).
Αν ο Ιησούς Χριστός δεν γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου, υποδεικνύει η Αγία Γραφή πότε γεννήθηκε; Οι βιβλικές αφηγήσεις υποδεικνύουν το φθινόπωρο ως την πιο πιθανή εποχή γέννησης του Ιησού, με βάση τη σύλληψη και τη γέννηση του Ιωάννη του Βαπτιστή.
Δεδομένου ότι η Ελισάβετ (η μητέρα του Ιωάννη) βρισκόταν στον έκτο μήνα της εγκυμοσύνης της όταν συνελήφθη ο Ιησούς (Λουκάς 1:24–36), μπορούμε να προσδιορίσουμε την κατά προσέγγιση εποχή του έτους κατά την οποία γεννήθηκε ο Ιησούς, αν γνωρίζουμε πότε γεννήθηκε ο Ιωάννης. Ο πατέρας του Ιωάννη, ο Ζαχαρίας, ήταν ιερέας που υπηρετούσε στον ναό της Ιερουσαλήμ κατά τη βάρδια του Αβιά (Λουκάς 1:5). Ιστορικοί υπολογισμοί δείχνουν ότι η συγκεκριμένη περίοδος υπηρεσίας αντιστοιχούσε στις 13–19 Ιουνίου εκείνου του έτους (E. W. Bullinger, The Companion Bible, 1974, Παράρτημα 179, σ. 200).
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου υπηρεσίας στον ναό, ο Ζαχαρίας έμαθε ότι αυτός και η σύζυγός του, η Ελισάβετ, θα αποκτούσαν ένα παιδί (Λουκάς 1:8–13). Αφού ολοκλήρωσε την περίοδο υπηρεσίας του και επέστρεψε στο σπίτι του, η Ελισάβετ συνέλαβε (Λουκάς 1:23–24). Αν υποθέσουμε ότι η σύλληψη του Ιωάννη έλαβε χώρα προς το τέλος Ιουνίου, προσθέτοντας εννέα μήνες καταλήγουμε στο τέλος Μαρτίου ως την πιθανότερη εποχή γέννησης του Ιωάννη. Προσθέτοντας άλλους έξι μήνες (τη διαφορά ηλικίας μεταξύ του Ιωάννη και του Ιησού), καταλήγουμε στο τέλος Σεπτεμβρίου ως την πιθανή εποχή γέννησης του Ιησού.

>>>>>> Mehdi Genest/Unsplash <<<<<<
Easter: Η απόκρυψη μιας βιβλικής αλήθειας
Εκατομμύρια άνθρωποι πιστεύουν ότι ο Ιησούς Χριστός αναστήθηκε από τους νεκρούς ένα πρωί της Κυριακής. Αλλά μήπως οι Γραφές αφηγούνται μια διαφορετική ιστορία; Και πώς τα κουνέλια και τα χρωματιστά αυγά συνδέθηκαν με την ανάσταση του Χριστού;
______________________________________________________________________
Όπως και με τα Χριστούγεννα, διαπιστώνουμε ότι τα δημοφιλή έθιμα που συνδέονται με τον εορτασμό του Easter – τα κουνέλια, το κυνήγι των πασχαλινών αυγών και οι τελετές κατά την ανατολή του ήλιου – δεν έχουν καμία σχέση με τη βιβλική αφήγηση για τη ζωή του Χριστού και, συγκεκριμένα, με την ανάστασή Του από τους νεκρούς.
Από πού, λοιπόν, προήλθαν αυτές οι πρακτικές;
Η Encyclopaedia Britannica μάς λέει: «Όπως και στα Χριστούγεννα, έτσι και στο Easter, τα λαϊκά έθιμα αντανακλούν πολλά αρχαία παγανιστικά κατάλοιπα – στην περίπτωση αυτή, συνδεδεμένα με τελετές γονιμότητας της άνοιξης, όπως τα σύμβολα του πασχαλινού αυγού και του πασχαλινού λαγού ή κουνελιού» (15η έκδοση, Macropaedia, τόμος 4, σ. 605, λήμμα «Church Year»).
Η λέξη Easter εμφανίζεται μία φορά στην έκδοση της Βίβλου του Βασιλιά Ιακώβου, στις Πράξεις 12:4, όπου αποτελεί λανθασμένη μετάφραση. Αξιόπιστοι μελετητές και έργα αναφοράς επισημαίνουν ότι η λέξη Easter σε αυτό το εδάφιο προέρχεται από την ελληνική λέξη pascha, που σημαίνει Πάσχα. Οι σύγχρονες μεταφράσεις μεταφράζουν σωστά αυτή τη λέξη ως «Πάσχα» — όπως κάνει και η έκδοση του Βασιλιά Ιακώβου σε άλλα εδάφια (βλ. Ματθαίος 26:2-19· Μάρκος 14:12· Α΄ Κορινθίους 5:7).
Παρατηρήστε τι λέει το Vine’s Complete Expository Dictionary of Old and New Testament Words για τον όρο Easter εδώ: «Pascha … που μεταφράστηκε λανθασμένα ως ‘Easter’ στις Πράξεις 12:4, στην έκδοση του Βασιλιά Ιακώβου, υποδηλώνει το Πάσχα … Ο όρος ‘Easter’ δεν έχει χριστιανική προέλευση. Είναι μια άλλη μορφή της Αστάρτης, ενός από τους τίτλους της χαλδαϊκής θεάς, της βασίλισσας του ουρανού. Η γιορτή του Πάσχα [Πάσχα] που τελούσαν οι χριστιανοί στην μετα-αποστολική εποχή ήταν μια συνέχεια της ιουδαϊκής γιορτής… Από αυτό το Πάσχα, η ειδωλολατρική γιορτή του «Πάσχα» ήταν εντελώς διαφορετική και εισήχθη στην αποστάτη δυτική θρησκεία, ως μέρος της προσπάθειας προσαρμογής των ειδωλολατρικών γιορτών στο Χριστιανισμό» (1985, σ. 192, «Πάσχα»).
Η αρχαία ιστορία του Easter
Οι ρίζες του εορτασμού του Easter ανάγονται πολύ πριν από τη ζωή, τον θάνατο και την ανάσταση του Ιησού Χριστού. Διάφορα έθιμα του Easter μπορούν να αναχθούν σε αρχαίες ανοιξιάτικες γιορτές που σχετίζονταν με την Αστάρτη, τη θεά της άνοιξης και της γονιμότητας. Η Αγία Γραφή την αναφέρει ως «Αστάρτη, το βδέλυγμα των Σιδωνίων» (Β΄ Βασιλέων 23:13) και, όπως αναφέρει το Vine’s, ως «Βασίλισσα του Ουρανού», της οποίας τη λατρεία καταδίκασε ο Θεός (Ιερεμίας 7:18· Ιερεμίας 44:24–28).
Ο Francis Weiser, καθηγητής φιλοσοφίας στο Boston College, παραθέτει τα εξής στοιχεία: «Η προέλευση του αυγού του Easter βασίζεται στις παραδόσεις σχετικά με τη γονιμότητα των ινδοευρωπαϊκών λαών… Το λαγουδάκι του Easter προήλθε από προχριστιανικές παραδόσεις σχετικά με τη γονιμότητα. Ο λαγός και το κουνέλι ήταν τα πιο γόνιμα ζώα που γνώριζαν οι πρόγονοί μας και χρησίμευαν ως σύμβολα της άφθονης νέας ζωής την άνοιξη» (Handbook of Christian Feasts and Customs, 1958, σ. 233, 236). (Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτά τα σύμβολα, βλ. το άρθρο «Σύμβολα γονιμότητας: Ανάξια της αξιοπρέπειας του Θεού» στη σελίδα 22.)
Οι τελετές και τα έθιμα γονιμότητας ενσωματώθηκαν στις θρησκευτικές πρακτικές από νωρίς στην ιστορία. Αφού ο Αδάμ και η Εύα απέρριψαν τον Θεό στον Κήπο της Εδέμ (Γένεση 3), η ανθρωπότητα αναζήτησε άλλες εξηγήσεις για τη ζωή. Οι δυνάμεις της φύσης και οι εποχές που δεν μπορούσαν να ελεγχθούν άρχισαν να θεωρούνται θεοί, θεές και υπερφυσικές δυνάμεις που έπρεπε να λατρεύονται και να φοβούνται. Ο άνθρωπος σύντομα δημιούργησε τους δικούς του θεούς, παραβαίνοντας την εντολή του Θεού κατά της ειδωλολατρίας (Έξοδος 20:3-6· Δευτερονόμιο 5:7-10).
«Τα ειδωλολατρικά έθνη κατασκεύαζαν αγάλματα ή εικόνες για να αναπαραστήσουν τις δυνάμεις που λατρεύουν. Τα περισσότερα από αυτά τα είδωλα είχαν τη μορφή ζώων ή ανθρώπων. Ωστόσο, μερικές φορές τα είδωλα αντιπροσώπευαν ουράνιες δυνάμεις, όπως τον ήλιο, το φεγγάρι και τα αστέρια· δυνάμεις της φύσης, όπως τη θάλασσα και τη βροχή· ή δυνάμεις της ζωής, όπως τον θάνατο και την αλήθεια…
«Με την πάροδο του χρόνου, ένα περίπλοκο σύστημα πεποιθήσεων σχετικά με τέτοιες φυσικές δυνάμεις εξελίχθηκε σε μυθολογία. Κάθε πολιτισμός και κουλτούρα είχε τη δική του μυθολογική δομή, αλλά οι δομές αυτές ήταν συχνά αρκετά παρόμοιες. Τα ονόματα των θεών μπορεί να ήταν διαφορετικά, αλλά οι λειτουργίες και οι πράξεις τους ήταν συχνά οι ίδιες. Ο πιο διαδεδομένος μύθος που ξεπερνούσε τα πολιτισμικά όρια ήταν αυτός του κύκλου της γονιμότητας. Πολλές ειδωλολατρικές κουλτούρες πίστευαν ότι ο θεός της γονιμότητας πέθαινε κάθε χρόνο κατά τη διάρκεια του χειμώνα, αλλά αναγεννιόταν κάθε χρόνο την άνοιξη. Οι λεπτομέρειες διέφεραν μεταξύ των πολιτισμών, αλλά η βασική ιδέα ήταν η ίδια» (Nelson’s New Illustrated Bible Dictionary, 1995, «Gods, Pagan», σ. 508).
Στην ειδωλολατρική μυθολογία ο ήλιος συμβόλιζε τη ζωή. Ο ήλιος υποτίθεται ότι πέθαινε γύρω από το χειμερινό ηλιοστάσιο, την πιο σύντομη ημέρα του έτους. (Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, η ημερομηνία που έχει οριστεί για τους εορτασμούς των Χριστουγέννων έχει τις ρίζες της σε αυτόν τον μύθο.) Συμπληρώνοντας την αναγέννηση του ήλιου υπήρχαν οι ανοιξιάτικες τελετές γονιμότητας, των οποίων τα σύμβολα που έχουν διασωθεί διαπερνούν τους εορτασμούς του Πάσχα.
Εκτός από τα κουνέλια και τα αυγά, ένα άλλο δημοφιλές πασχαλινό έθιμο είχε προχριστιανικές ρίζες: «Επίσης δημοφιλές μεταξύ των Ευρωπαίων και των Αμερικανών το Πάσχα είναι το ζαμπόν, επειδή το γουρούνι θεωρούνταν σύμβολο τύχης στην προχριστιανική ευρωπαϊκή κουλτούρα» (The Encyclopedia of Religion, 1987, σ. 558, «Easter» ).
Σεξουαλικές τελετές στις αρχαίες κουλτούρες
Οι αρχαίες τελετές γονιμότητας περιστρέφονταν γύρω από την απροκάλυπτη σεξουαλική ανηθικότητα και διαστροφή. Τέτοιες τελετές αναφέρονται σε όλη τη Βίβλο με διάφορα ονόματα και περιγραφές.
Η βαβυλωνιακή και ασσυριακή θεά της γονιμότητας ήταν η Ιστάρ, από την οποία προέρχονται τα ονόματα Αστάρτη και Ασθορέθ, καθώς και, πολύ πιθανόν, η αγγλο -Σαξονική Eostre ή τη Γερμανική Ostara, θεά της άνοιξης, από την οποία προέρχεται η λέξη Easter (η οποία μας έδωσε επίσης τη λέξη east, την κατεύθυνση της ανατολής του ήλιου).
Η Ιστάρ συμβόλιζε τη Μητέρα Γη στους φυσικούς κύκλους της γονιμότητας επί της γης. Πολλοί μύθοι αναπτύχθηκαν γύρω από αυτή τη θηλυκή θεότητα. Ήταν η θεά του έρωτα, και η πρακτική της τελετουργικής πορνείας διαδόθηκε ευρέως στη λατρεία της γονιμότητας που ήταν αφιερωμένη στο όνομά της.
«Οι ναοί της Ιστάρ είχαν πολλές ιέρειες, ή ιερές πόρνες, οι οποίες αναπαριστούσαν συμβολικά τις τελετές γονιμότητας του κύκλου της φύσης. Η Ιστάρ έχει ταυτιστεί με τη φοινικική Αστάρτη, τη σημιτική Ασθορέθ και τη σουμεριακή Ινάννα. Υπάρχουν επίσης έντονες ομοιότητες μεταξύ της Ιστάρ και της αιγυπτιακής Ίσιδας, της ελληνικής Αφροδίτης και της ρωμαϊκής Αφροδίτης.
«Συνδεδεμένος με την Ιστάρ ήταν ο νεαρός θεός Ταμμούζ (Ιεζ. 8:14), ο οποίος θεωρούνταν τόσο θεϊκός όσο και θνητός. Στη βαβυλωνιακή μυθολογία ο Ταμμούζ πέθαινε κάθε χρόνο και αναγεννιόταν χρόνο με το χρόνο, συμβολίζοντας τον ετήσιο κύκλο των εποχών και των καλλιεργειών. Αυτή η ειδωλολατρική πίστη ταυτίστηκε αργότερα με τους ειδωλολατρικούς θεούς Βάαλ και Ανατ στην Χαναάν» (Nelson’s New Illustrated Bible Dictionary, «Gods, Pagan», σ. 509). Πιστευόταν ότι η Ιστάρ επέφερε την αναγέννηση ή την ανάσταση του Ταμμούζ την άνοιξη, που συνέπιπτε με την άνθηση της φύσης. (Για περισσότερες λεπτομέρειες, βλ. «Η σύνδεση με την Ανάσταση» στη σελίδα 20).
Σε όλη την Παλαιά Διαθήκη, ο Θεός εξέφραζε την οργή Του προς τον λαό Του όταν αυτός λατρεύε αυτούς τους ψεύτικους θεούς (Κριτές 2:13-14· Κριτές 10:6-7· Α΄ Βασιλέων 11:5-11· Ιεζεκιήλ 8:14-18).
Το Πάσχα δεν αποτελούσε μέρος της λατρείας της πρώιμης Εκκλησίας
Η Καινή Διαθήκη δεν αναφέρει καμία γιορτή του Πάσχα. Οι πρώτοι Χριστιανοί δεν είχαν καμία σχέση με το Πάσχα. Αντ’ αυτού, τηρούσαν το Πάσχα, το οποίο είχε καθιερώσει ο Θεός αιώνες νωρίτερα, την εποχή της Εξόδου (Έξοδος 12:13-14· Λευιτικό 23: 5). Ο Ιησούς Χριστός τήρησε προσωπικά αυτή τη γιορτή (Ματθαίος 26:17-18) και της έδωσε ένα σαφέστερο νόημα στο πλαίσιο της Νέας Διαθήκης, καθιερώνοντας τα σύμβολα του ψωμιού και του οίνου για το κακοποιημένο σώμα Του και το χυμένο αίμα Του, που συμβολίζουν τα παθήματά Του και τον θάνατό Του για χάρη μας (Ματθαίος 26:26-29). Αυτός είναι ο Αμνός του Θεού, που προσφέρθηκε ως η αληθινή πασχαλινή θυσία για τις αμαρτίες του κόσμου (Ιωάννης 1:29· Α΄ Κορινθίους 5:7).
Ο Ιησούς είπε στους οπαδούς Του να συνεχίσουν αυτή την τελετή προς ανάμνηση Του και του θανάτου Του (Α΄ Κορινθίους 11:23-26). Σύντομα, όμως, άρχισε να εντείνεται η πίεση για την αντικατάσταση του Πάσχα με τα δημοφιλή έθιμα του Πάσχα. Αυτό το κίνημα αποτέλεσε τη βάση για πολλές διαμάχες κατά τη διάρκεια των επόμενων τριών αιώνων.
Παρατηρήστε πώς η Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάνικα περιγράφει αυτή την περίοδο:
«Οι πρώτοι χριστιανοί γιόρταζαν το Πάσχα του Κυρίου την ίδια εποχή με τους Εβραίους, κατά τη διάρκεια της νύχτας της πρώτης πανσελήνου του πρώτου μήνα της άνοιξης (14-15 Νισάν). Μέχρι τα μέσα του 2ου αιώνα, οι περισσότερες εκκλησίες είχαν μεταφέρει αυτή τη γιορτή στην Κυριακή μετά την εβραϊκή γιορτή. Ωστόσο, ορισμένες εκκλησίες της Μικράς Ασίας παρέμειναν προσκολλημένες στο παλαιότερο έθιμο, για το οποίο καταγγέλθηκαν ως «ιουδαϊζόμενες» (Ευσέβιος, Εκκλησιαστική Ιστορία, Βιβλίο 5, κεφάλαια 23-25). Η πρώτη Οικουμενική Σύνοδος της Νίκαιας το 325 αποφάσισε ότι όλες οι εκκλησίες θα πρέπει να τηρούν τη γιορτή από κοινού την Κυριακή» (15η έκδοση, Macropaedia, Τόμος 4, σ. 604-605, «Εκκλησιαστικό Έτος»).
«Μετά από μακρές και έντονες αντιπαραθέσεις σχετικά με την ημερομηνία του (η οποία διέπεται από το σεληνιακό ημερολόγιο), η ημερομηνία του Πάσχα που καθορίστηκε από τη Σύνοδο της Νίκαιας το 325 είναι η πρώτη Κυριακή μετά την πανσέληνο που ακολουθεί την εαρινή ισημερία. Το Πάσχα έγινε το επίκεντρο μιας σταθερής λειτουργικής δομής χρόνων και εορτών στο εκκλησιαστικό έτος» (ο.π., σ. 499, «Χριστιανισμός»).
Πίεση κατά του βιβλικού Πάσχα
Γιατί το Πάσχα αντικατέστησε το Πάσχα ;
Αν και το Πάσχα είχε σαφώς ειδωλολατρική προέλευση, οι χριστιανοί ηγέτες των δύο πρώτων αιώνων μετά τη σταύρωση του Χριστού χρησιμοποίησαν την ίδια φιλοσοφία για την καθιέρωση της νέας γιορτής που αργότερα εφάρμοσαν και στα Χριστούγεννα. Πιστεύοντας ότι οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι να επιλέγουν τις δικές τους περιόδους και τα δικά τους έθιμα λατρείας, προχώρησαν στη σταδιακή αντικατάσταση του βιβλικά επιβεβλημένου Πάσχα με τη δική τους, ανθρώπινα επινοημένη γιορτή του Πάσχα.
Ήταν ευκολότερο να προσελκύσουν τους ειδωλολάτρες στο Χριστιανισμό και να διατηρήσουν την αφοσίωσή τους, ταυτίζοντας την πατροπαράδοτη εαρινή γιορτή της ανάστασης των ειδωλολατρικών μυστηριακών θρησκειών με την ανάσταση του Χριστού.
Οι αντιεβραϊκές προκαταλήψεις φαίνεται επίσης να αποτέλεσαν σημαντικό παράγοντα στην απόφαση των εκκλησιαστικών ηγετών να προβούν σε τέτοιες αλλαγές. Σύμφωνα με τον R.K. Bishop: « Η πρώιμη εξέλιξη της εορτής του Πάσχα και οι συναφείς διαμάχες σχετικά με το ημερολόγιο ήταν σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα της προσπάθειας του Χριστιανισμού να απελευθερωθεί από τον Ιουδαϊσμό. Η Κυριακή είχε ήδη αντικαταστήσει το ιουδαϊκό Σάββατο στις αρχές του 2ου αιώνα, και παρά τις προσπάθειες στη Μικρά Ασία να διατηρηθεί η ημερομηνία του ιουδαϊκού Πάσχα, η 14η Νισάν, για το Πάσχα [ή, μάλλον, το αληθινό Πάσχα] (εξ ου και το όνομα «Κουαρτοδεκίμανοι» [που σημαίνει «οι δεκατετράδες»]), η Σύνοδος της Νίκαιας υιοθέτησε την ετήσια Κυριακή που ακολουθεί την πανσέληνο μετά την εαρινή ισημερία (21 Μαρτίου)» (Walter Elwell, επιμελητής, Evangelical Dictionary of Theology, 1984, «Easter») .
Πριν από το 70 μ.Χ., ο Χριστιανισμός «θεωρούνταν από τη ρωμαϊκή κυβέρνηση και από τον λαό γενικά ως κλάδος της ιουδαϊκής θρησκείας» (Jesse Lyman Hurlbut, The Story of the Christian Church, 1954, σ. 34) . Ο Χριστιανισμός και ο Ιουδαϊσμός μοιράζονταν τις βιβλικές εορτές, αν και οι Χριστιανοί τις τηρούσαν με πρόσθετες σημασίες που εισήγαγαν ο Ιησούς και οι απόστολοι.
Ωστόσο, δύο ιουδαϊκές εξεγέρσεις εναντίον της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, το 64-70 και το 132-135, οδήγησαν σε εκτεταμένες διώξεις των Ιουδαίων και στην καταστολή των ιουδαϊκών θρησκευτικών πρακτικών. Οι Εβραίοι εκδιώχθηκαν ακόμη και από την Ιερουσαλήμ και τους απαγορεύτηκε να επιστρέψουν, υπό την απειλή θανάτου. Καθώς η πίεση εντεινόταν, ορισμένοι Χριστιανοί άρχισαν να εγκαταλείπουν πεποιθήσεις και πρακτικές που θεωρούνταν υπερβολικά εβραϊκές. Με την πάροδο του χρόνου, πολλοί εγκατέλειψαν την εβδομαδιαία ημέρα ανάπαυσης και λατρείας του Σαββάτου υπέρ της λατρείας την Κυριακή, την ειδωλολατρική ημέρα του ήλιου, και εγκατέλειψαν το Πάσχα των Εβραίων υπέρ του Πάσχα των Χριστιανών, προκειμένου να αποστασιοποιηθούν από τους Εβραίους.
Η Νέα Καθολική Εγκυκλοπαίδεια εξηγεί: « Αρχικά και οι δύο εορτές [το Πάσχα των Εβραίων και το Πάσχα των Χριστιανών] επιτρέπονταν, αλλά σταδιακά θεωρήθηκε ασυμβίβαστο οι Χριστιανοί να γιορτάζουν το Πάσχα των Χριστιανών σε μια εβραϊκή γιορτή, και ζητήθηκε ενότητα στον εορτασμό της κύριας χριστιανικής γιορτής» (1967, Τόμος 5, σ. 8, «Η διαμάχη για το Πάσχα»).
Η διαμάχη για το Πάσχα των Εβραίων και το Πάσχα των Χριστιανών
Η αποδοχή του Πάσχα των Χριστιανών έναντι του Πάσχα των Εβραίων δεν έγινε χωρίς αντίσταση. Δύο θρησκευτικοί ηγέτες των μέσων του 2ου αιώνα — ο Πολύκαρπος, επίσκοπος της Σμύρνης στη Μικρά Ασία, και ο Ανίκητος, επίσκοπος της Ρώμης — συζήτησαν ακριβώς αυτό το θέμα.
Ο Ανίκητος υποστήριξε το Πάσχα, ενώ ο Πολύκαρπος, μαθητής του αποστόλου Ιωάννη, υπερασπίστηκε την τήρηση «του χριστιανικού Πάσχα, στις 14 Νισάν, τον πρώτο μήνα του εβραϊκού εκκλησιαστικού ημερολογίου, ανεξάρτητα από την ημέρα της εβδομάδας» (Encyclopaedia Britannica, 15η έκδοση, Micropaedia, τόμος 8, σ. 94, «Πολύκαρπος»).
Ο Πολύκαρπος δίδασκε την τήρηση του Πάσχα όπως το τηρούσε η πρώιμη Εκκλησία. Ο Ευσέβιος ανέφερε ότι ο Πολύκαρπος το έκανε αυτό επειδή έτσι «το είχε πάντα τηρήσει μαζί με τον Ιωάννη, τον μαθητή του Κυρίου μας, και τους υπόλοιπους αποστόλους, με τους οποίους συναναστρεφόταν» (Εκκλησιαστική Ιστορία του Ευσέβιου, 1995, σ. 210-211). Αυτοί οι χριστιανοί του δεύτερου αιώνα εξακολουθούσαν να ακολουθούν το παράδειγμα του Ιησού Χριστού στην τήρηση του Πάσχα (βλ. Α΄ Κορινθίους 11:1· Α΄ Πέτρου 2:21· Α΄ Ιωάννη 2:6).
Αρκετές δεκαετίες αργότερα, ένας άλλος εκκλησιαστικός ηγέτης στη Μικρά Ασία, ο Πολυκράτης, διαφώνησε με έναν νέο επίσκοπο της Ρώμης, τον Βίκτωρα, σχετικά με το ίδιο ζήτημα. Ο Ευσέβιος έγραψε για τη συνεχιζόμενη συζήτηση:
«Προέκυψε σημαντική συζήτηση εκείνη την εποχή, ως συνέπεια μιας διαφοράς απόψεων σχετικά με την τήρηση της πασχαλινής περιόδου. Οι εκκλησίες ολόκληρης της Ασίας, καθοδηγούμενες από μια παλαιότερη παράδοση, θεωρούσαν ότι έπρεπε να τηρούν τη δέκατη τέταρτη ημέρα του φεγγαριού ως γιορτή του Πάσχα του Σωτήρα, την ημέρα κατά την οποία είχε δοθεί εντολή στους Ιουδαίους να σφάξουν το πασχαλινό αρνί…
«Οι επίσκοποι… της Ασίας, επιμένοντας στην τήρηση του εθίμου που τους είχε παραδοθεί από τους πατέρες τους, είχαν ως ηγέτη τον Πολυκράτη. Αυτός, μάλιστα, είχε επίσης εκθέσει την παράδοση που τους είχε παραδοθεί, σε μια επιστολή που απηύθυνε στον Βίκτωρα και στην εκκλησία της Ρώμης. “ «Εμείς», είπε, «επομένως, τηρούμε την αυθεντική ημέρα· χωρίς να προσθέτουμε τίποτα ούτε να αφαιρούμε τίποτα. Διότι στην Ασία έχουν κοιμηθεί μεγάλα φώτα, τα οποία θα αναστηθούν την ημέρα της εμφάνισης του Κυρίου, κατά την οποία θα έρθει με δόξα από τον ουρανό και θα αναστήσει όλους τους αγίους…
»Επιπλέον, ο Ιωάννης, που αναπαύθηκε στην αγκαλιά του Κυρίου μας·… επίσης ο Πολύκαρπος της Σμύρνης, επίσκοπος και μάρτυρας. Ο Θρασέας, … ο Σαγάρις, … ο Παπίριος και ο Μελίτωνας … Όλοι αυτοί τηρούσαν τη δέκατη τέταρτη ημέρα του Πάσχα σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, χωρίς να παρεκκλίνουν σε καμία περίπτωση, αλλά ακολουθώντας τον κανόνα της πίστης. Επιπλέον, εγώ, ο Πολυκράτης, που είμαι ο μικρότερος από όλους σας, σύμφωνα με την παράδοση των συγγενών μου, μερικούς από τους οποίους έχω ακολουθήσει. Διότι υπήρχαν επτά συγγενείς μου [που ήταν] επίσκοποι, και εγώ είμαι ο όγδοος· και οι συγγενείς μου τηρούσαν πάντα την ημέρα που ο λαός (δηλ. οι Ιουδαίοι) πέταγε το προζύμι.
«Εγώ, λοιπόν, αδελφοί, είμαι τώρα εξήντα πέντε ετών εν Κυρίω, ο οποίος, αφού συμβουλεύθηκα τους αδελφούς σε όλο τον κόσμο, και έχοντας μελετήσει το σύνολο των ιερών Γραφών, δεν ανησυχώ καθόλου για εκείνα τα πράγματα με τα οποία με απειλούν, για να με εκφοβίσουν. Διότι εκείνοι που είναι μεγαλύτεροι από εμένα, έχουν πει: «Πρέπει να υπακούμε στον Θεό παρά στους ανθρώπους»» (σ. 207-209).
Δυστυχώς, η λογική των ανθρώπων υπερίσχυσε των οδηγιών του Θεού και του παραδείγματος του Ιησού Χριστού και των αρχικών μαθητών Του.
Ένα νέο θέμα λατρείας
Καθώς το Πάσχα αντικατέστησε το Πάσχα των Εβραίων, όχι μόνο επιλέχθηκε μια νέα ημερομηνία (η Κυριακή μετά την εαρινή ισημερία αντί για την 14η Νισάν που ορίζει η Αγία Γραφή), αλλά εισήχθη και ένα νέο θέμα. Αντί να τιμάται ο θάνατος του Χριστού όπως ορίζουν οι Γραφές (Α΄ Κορινθίους 11:26), η νέα γιορτή σχεδιάστηκε για να γιορτάζει την Ανάστασή Του. Αυτό το νέο θέμα ενσωμάτωσε εύκολα τα ειδωλολατρικά σύμβολα της γονιμότητας. Βοήθησε επίσης να διακριθεί η χριστιανική κοινότητα από τους Εβραίους, ένας σημαντικός στόχος των εκκλησιαστικών ηγετών της εποχής.
Αν και η ανάσταση του Χριστού αποτελεί σημαντική βάση της ελπίδας μας ότι και εμείς μπορούμε να αναστηθούμε (Α΄ Κορινθίους 15:17· Ρωμαίους 5:10), και ήταν ζωτικής σημασίας για τη συνέχιση του σχεδίου σωτηρίας του Θεού, ούτε ο Θεός Πατέρας, ούτε ο Χριστός, ούτε οι Γραφές μας έχουν ποτέ οδηγήσει ρητά να γιορτάζουμε αυτό το γεγονός.
Πράγματι, η αγάπη του Θεού εκφράζεται πρωτίστως προς όλη την ανθρωπότητα μέσω της σταύρωσης του Ιησού Χριστού (Ιωάννης 3:16· Εβραίους 9:28). Ο θάνατός Του, μέσω του οποίου οι αμαρτίες μας μπορούν να συγχωρεθούν, αποτελεί το κύριο επίκεντρο του Πάσχα, όχι η ανάστασή Του. Πολλές ακριβείς λεπτομέρειες σχετικά με τον θάνατό Του και τα γεγονότα που οδήγησαν σε αυτόν και τον περιέβαλαν είχαν προφητευτεί στις Εβραϊκές Γραφές εκατοντάδες χρόνια νωρίτερα.
Η απόφαση του Θεού Πατέρα να παραδώσει οικειοθελώς τον Μονογενή Υιό Του —και του Ιησού Χριστού να παραδώσει τη ζωή Του στον βασανισμό και την εκτέλεση ως θυσία για τις αμαρτίες της ανθρωπότητας— ήταν πολύ πιο απαιτητική από την επίδειξη της δύναμης του Θεού επί του θανάτου μέσω της ανάστασης.
Η ανάγκη της ανθρωπότητας για έναν Σωτήρα
Υπάρχουν και άλλα που πρέπει να ληφθούν υπόψη. Η Αγία Γραφή αναφέρεται στην αμαρτία και στην ανάγκη μας για συγχώρεση και συμφιλίωση με τον Θεό (το θέμα του Πάσχα και των Ημερών των Αζύμων, όπως επιτάσσει η Αγία Γραφή) πολύ πιο συχνά από ό,τι στο θέμα της ανάστασης. Στην έκδοση της Αγίας Γραφής «King James», η λέξη αμαρτία χρησιμοποιείται 447 φορές, σε σύγκριση με τη λέξη ανάσταση, η οποία χρησιμοποιείται μόνο 41 φορές. Μην ξεχνάτε ότι η αμαρτία ήταν η αιτία του θανάτου του Χριστού. Μόνο με τη μετάνοια για τις αμαρτίες μας και τη συμφιλίωση με τον Θεό μέσω του θανάτου του Χριστού μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι θα αναστηθούμε (Πράξεις 2:38· Ιωάννης 5:29· Ιωάννης 11:25).
Αυτό δεν σημαίνει ότι υποβαθμίζουμε τη σημασία της ανάστασης του Χριστού. Και αυτή, επίσης, αποτελεί κρίσιμο βήμα στη διαδικασία της σωτηρίας (Α΄ Κορινθίους 15). Αφού συμφιλιωθούμε με τον Θεό Πατέρα μέσω του θανάτου του Υιού Του, τελικά σωζόμαστε από τη ζωή του Χριστού, καθώς Αυτός μεσιτεύει για μας ως Αρχιερέας μας και ζει μέσα μας μέσω του Αγίου Πνεύματος, βοηθώντας μας να νικήσουμε την αμαρτία (Ρωμαίους 5:10· Εβραίους 4:14 -16· Α΄ Ιωάννη 2:1· Γαλάτες 2:20). Η διαδικασία της απελευθέρωσής μας από την αμαρτία απεικονίζεται στη βιβλική γιορτή που ακολουθεί αμέσως μετά το Πάσχα, τις Ημέρες των Αζύμων, κατά τη διάρκεια των οποίων συνέβη η ανάσταση του Χριστού.
Και πάλι, όμως, η Αγία Γραφή δεν δίνει πουθενά οδηγίες στους χριστιανούς να τηρούν μια ειδική γιορτή για την ανάσταση του Χριστού, ούτε υπάρχει βιβλική αναφορά ότι οι πρώτοι χριστιανοί το έκαναν αυτό. Είναι όμως σαφές ότι τόσο ο Ιησούς Χριστός όσο και ο απόστολος Παύλος περίμεναν από τους οπαδούς του Χριστού να τιμούν τον θυσιαστικό θάνατό Του για χάρη μας με μια ειδική τελετή (Ματθαίος 26:26-28· Α΄ Κορινθίους 5:7· Α΄ Κορινθίους 11:23-28) .
Παρ’ όλα αυτά, επικράτησε ο εορτασμός του Πάσχα. Όσοι παρέμειναν πιστοί στο παράδειγμα του Χριστού να τηρούν το Πάσχα και τις Ημέρες των Αζύμων μειώθηκαν σε αριθμό και διώχθηκαν από όσους τάσσονταν υπέρ του Πάσχα.
Αν και το πώς ο Θεός βλέπει τις ανθρώπινες αλλαγές στη λατρεία που Εκείνος διατάζει θα εξεταστεί σε επόμενο κεφάλαιο, ας εξετάσουμε τώρα πώς οι παραδόσεις αυτής της γιορτής δεν ταιριάζουν με τη βιβλική καταγραφή.
Ανάσταση το πρωί της Κυριακής;
Η επιλογή της Κυριακής ως ημερομηνίας για το Πάσχα βασίζεται στην υπόθεση ότι ο Χριστός αναστήθηκε από τον τάφο νωρίς το πρωί της Κυριακής. Η ευρέως διαδεδομένη πεποίθηση είναι ότι ο Χριστός σταυρώθηκε την Παρασκευή και αναστήθηκε την Κυριακή. Όμως καμία από αυτές τις υποθέσεις δεν υποστηρίζεται από τη βιβλική περιγραφή.
Το Κατά Ματθαίον 12:38 αναφέρει ότι ορισμένοι από τους γραμματείς και τους Φαρισαίους ζήτησαν από τον Ιησού ένα σημάδι για να αποδείξει ότι ήταν ο Μεσσίας. Ο Ιησούς τους είπε ότι το μόνο σημάδι που θα τους έδινε ήταν αυτό του προφήτη Ιωνά: «Επειδή, όπως ο Ιωνάς ήταν στην κοιλιά τού κήτους τρεις ημέρες και τρεις νύχτες, έτσι θα είναι και ο Υιός τού ανθρώπου στην καρδιά τής γης τρεις ημέρες και τρεις νύχτες» (Ματθαίος 12:40).
Αλλά πώς μπορούμε να χωρέσουμε τις «τρεις ημέρες και τρεις νύχτες στην καρδιά της γης» ανάμεσα σε μια σταύρωση το απόγευμα της Παρασκευής και μια ανάσταση το πρωί της Κυριακής; Η παραδοσιακή άποψη για τη σταύρωση και την ανάσταση επιτρέπει στον Ιησού να έχει παραμείνει στον τάφο μόνο για μιάμιση ημέρα.
Κάποιοι προσπαθούν να συμβιβάσουν τα λόγια του Χριστού με την πεποίθησή τους για σταύρωση την Παρασκευή και ανάσταση την Κυριακή, αιτιολογώντας ότι η δήλωση του Χριστού για «τρεις ημέρες και τρεις νύχτες» δεν απαιτεί κυριολεκτικά διάστημα 72 ωρών. Συλλογίζονται ότι ένα μέρος της ημέρας μπορεί να υπολογιστεί ως ολόκληρη ημέρα. Επομένως, δεδομένου ότι ο Ιησούς πέθανε το απόγευμα — γύρω «την ένατη ώρα» μετά την ανατολή, δηλαδή περίπου στις 3 μ.μ. (Ματθαίος 27:46-50)—πιστεύουν ότι το υπόλοιπο της Παρασκευής αποτελούσε την πρώτη ημέρα, το Σάββατο τη δεύτερη και μέρος της Κυριακής την τρίτη.
Ωστόσο, παραλείπουν να λάβουν υπόψη ότι μόνο δύο νύχτες — η νύχτα της Παρασκευής και η νύχτα του Σαββάτου — περιλαμβάνονται σε αυτή την εξήγηση. Άλλωστε, η Αγία Γραφή είναι σαφής ότι ο Ιησούς είχε ήδη αναστηθεί πριν αρχίσει το φως της ημέρας της Κυριακής (Ιωάννης 20:1). Προφανώς, κάτι δεν πάει καλά σε αυτό το συνηθισμένο συμπέρασμα σχετικά με το πότε βρισκόταν ο Χριστός στον τάφο.
Το Ιωνάς 1:17, στο οποίο αναφέρθηκε ο Χριστός, δηλώνει συγκεκριμένα ότι «ο Iωνάς ήταν στην κοιλιά τού κήτους τρεις ημέρες και τρεις νύχτες». Δεν έχουμε κανένα λόγο να πιστεύουμε ότι αυτές οι ημέρες και οι νύχτες ήταν μερικές. Ούτε υπάρχει καμία βάση να πιστεύουμε ότι ο Ιησούς εννοούσε μόνο δύο νύχτες και μία ημέρα, συν τμήματα δύο ημερών, όταν προφήτευσε τη διάρκεια του χρόνου που θα παρέμενε στον τάφο. Μια τέτοια εκλογίκευση υπονομεύει την ακεραιότητα των λόγων του Ιησού.
Εκπληρώθηκε το σημάδι του Χριστού;
Αν ο Ιησούς παρέμεινε στον τάφο μόνο από αργά το απόγευμα της Παρασκευής έως κάποια στιγμή νωρίς το πρωί της Κυριακής, τότε το σημάδι που έδωσε ότι ήταν ο προφητευμένος Μεσσίας δεν εκπληρώθηκε. Ο ισχυρισμός της Μεσσιανικής Του ιδιότητας βασίζεται στην εκπλήρωση των λόγων Του· είναι τόσο σοβαρό το θέμα.
Ας εξετάσουμε προσεκτικά τις λεπτομέρειες αυτών των καθοριστικών ημερών. Κάθε ένας από τους συγγραφείς των Ευαγγελίων δίνει μια περιγραφή των γεγονότων, αλλά ο καθένας παρουσιάζει διαφορετικές πτυχές που πρέπει να συγχρονιστούν και να εναρμονιστούν σωστά, ώστε να προκύψει μια σαφής ακολουθία και κατανόηση του τι συνέβη. Θα δούμε ότι, όταν εξετάζεται κάθε περιγραφή ξεχωριστά, οι χρονολογικές λεπτομέρειες ταιριάζουν απόλυτα.
Για παράδειγμα, το Ιωάννης 19:31(ΜΠΚ) διατηρεί ένα κρίσιμο σημείο που προσφέρει εικόνα για τις άλλες αφηγήσεις. Η ημέρα της προετοιμασίας, κατά την οποία σταυρώθηκε ο Ιησούς, περιγράφεται ως η ημέρα πριν από το Σάββατο. Όμως ο Ιωάννης το διευκρινίζει αναφέροντας ότι αυτό το επικείμενο Σάββατο «ήταν μεγάλη γιορτή». Αυτό δεν αναφέρεται στο εβδομαδιαίο Σάββατο (από τη δύση του ηλίου της Παρασκευής έως τη δύση του ηλίου του Σαββάτου), αλλά στην πρώτη ημέρα των Αζύμων, η οποία είναι μία από τις ετήσιες μεγάλες γιορτές του Θεού, ή Σάββατα, (Έξοδος 12:16-17· Λευιτικό 23:6-7), η οποία μπορούσε —και συνήθως συνέβαινε— να πέφτει σε άλλες ημέρες της εβδομάδας.
Κάποιοι πιστεύουν ότι αυτή η μεγάλη ημέρα έπεσε εκείνη τη χρονιά την έβδομη ημέρα της εβδομάδας, συμπίπτοντας έτσι με το εβδομαδιαίο Σάββατο, με την ημέρα της προετοιμασίας να είναι η Παρασκευή. Όμως, η περιγραφή του Λουκά δείχνει ότι δεν συνέβη αυτό. Παρατηρήστε την ακολουθία των γεγονότων που περιγράφονται στο Λουκά 23. Η στιγμή του θανάτου του Ιησού, καθώς και η βιαστική ταφή Του λόγω του επικείμενου Σαββάτου, περιγράφονται στο Λουκά 23:46-53. Στη συνέχεια, το Λουκά 23:54 αναφέρει: «Εκείνη η ημέρα ήταν η Ημέρα της Προετοιμασίας, και πλησίαζε το Σάββατο.»
Αναφέρονται δύο Σάββατα
Πολλοί έχουν υποθέσει ότι εδώ αναφέρεται το εβδομαδιαίο Σάββατο. Όμως αυτό είναι λάθος. Αντίθετα, ήταν ένα Σάββατο που έπεσε Πέμπτη, καθώς το εδάφιο 56 δείχνει ότι οι γυναίκες, αφού είδαν το σώμα του Χριστού να τοποθετείται στον τάφο, «επέστρεψαν, ετοίμασαν αρώματα και μύρα» για την τελική προετοιμασία του σώματος.
Μια τέτοια εργασία δεν θα γινόταν κατά τη διάρκεια του Σαββάτου, καθώς θα θεωρούνταν παραβίαση του Σαββάτου. Αυτό επιβεβαιώνεται από την αφήγηση του Μάρκου, η οποία αναφέρει: «Όταν πέρασε το Σάββατο, η Μαρία η Μαγδαληνή και η Μαρία η μητέρα του Ιακώβου, και η Σαλώμη, αγόρασαν αρώματα [τα οποία δεν θα είχαν αγοράσει κατά τη διάρκεια του μεγάλου Σαββάτου], για να πάνε ν’ αλείψουν το σώμα του Ιησού» (Μάρκος 16:1, ΜΠΚ).
Οι γυναίκες έπρεπε να περιμένουν μέχρι να τελειώσει αυτό το Σάββατο για να μπορέσουν να αγοράσουν και να ετοιμάσουν τα αρώματα που θα χρησιμοποιούσαν για την αλείφηση της σορού του Ιησού. Στη συνέχεια, όπως αναφέρει το Λουκάς 23:56, μετά την αγορά και την προετοιμασία των αρωμάτων και των ελαίων την Παρασκευή, «το μεν σάββατο ησύχασαν, σύμφωνα με την εντολή». Αυτό το δεύτερο Σάββατο που αναφέρεται στις περιγραφές των Ευαγγελίων είναι το κανονικό εβδομαδιαίο Σάββατο, το οποίο τηρείται από τη δύση του ηλίου της Παρασκευής έως τη δύση του ηλίου του Σαββάτου.
Συγκρίνοντας τις λεπτομέρειες και στα δύο Ευαγγέλια —όπου ο Μάρκος μας λέει ότι οι γυναίκες αγόρασαν αρώματα μετά το Σάββατο και ο Λουκάς αναφέρει ότι ετοίμασαν τα αρώματα και μετά αναπαύθηκαν το Σάββατο— μπορούμε να δούμε ξεκάθαρα ότι αναφέρονται δύο διαφορετικά Σάββατα. Το πρώτο ήταν ένα «μεγάλη ημέρα» (Ιωάννης 19:31) —η πρώτη ημέρα της Γιορτής των Αζύμων— η οποία εκείνη τη χρονιά, το 31 μ.Χ., έπεσε Πέμπτη. Το δεύτερο ήταν το εβδομαδιαίο Σάββατο της έβδομης ημέρας.
Σημείο του Μεσσία
Αφού οι γυναίκες αναπαύθηκαν κατά το κανονικό εβδομαδιαίο Σάββατο, πήγαν στον τάφο του Ιησού νωρίς την πρώτη ημέρα της εβδομάδας (Κυριακή), «ενώ ακόμα ήταν σκοτάδι» (Ιωάννης 20:1), και διαπίστωσαν ότι είχε ήδη αναστηθεί (Ματθαίος 28:1-6· Μάρκος 16:2-6· Λουκάς 24:1-3). Όταν αφήνουμε τις Γραφές να ερμηνεύσουν τον εαυτό τους, και οι τέσσερις περιγραφές των Ευαγγελίων εναρμονίζονται με ακρίβεια και βεβαιώνουν την εγκυρότητα της υπόσχεσης του Ιησού ότι θα παρέμενε στον τάφο τρεις ημέρες και τρεις νύχτες — όχι μόνο μέρος αυτού του χρόνου.
Αρκετές μεταφράσεις της Βίβλου αναγνωρίζουν ότι σε αυτά τα γεγονότα αναφέρονται περισσότερα από ένα Σάββατα. Στο Κατά Ματθαίον 28:1, ορισμένες εκδόσεις της Βίβλου, συμπεριλαμβανομένων του «Parallel New Testament in Greek and English» του Άλφρεντ Μάρσαλ, της μετάφρασης του Φερράρ Φέντον και της «Literal Translation» του Γκριν, μεταφράζουν σωστά αυτή τη φράση ως «μετά τα Σάββατα». Η «Literal Translation» του Γιανγκ και το «The Complete Word Study Dictionary: New Testament» (1992, σ. 1270) αναγνωρίζουν επίσης ότι εδώ εννοούνται πολλά Σάββατα.
Η διατύπωση του Μάρκου 16:1-2 προκαλεί σύγχυση σε ορισμένους, επειδή φαίνεται να υπονοεί ότι τα αρώματα αγοράστηκαν μετά το εβδομαδιαίο Σάββατο και όχι πριν από αυτό, δηλαδή την Παρασκευή. Ωστόσο, αυτό εξηγείται από το Λουκά 23:56, το οποίο δείχνει σαφώς ότι οι γυναίκες αγόρασαν τα αρώματα πριν, και όχι μετά, το εβδομαδιαίο Σάββατο, «και αναπαύθηκαν το Σάββατο σύμφωνα με την εντολή». Ο Μάρκος δεν ανέφερε αυτή την εβδομαδιαία ανάπαυση του Σαββάτου στην αφήγησή του, αλλά ο Λουκάς, ο οποίος έγραψε την αφήγησή του για αυτά τα γεγονότα αργότερα, το έκανε.
Κάποιοι επίσης δυσκολεύονται με το Μάρκου 16: 9, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη ότι στο αρχικό ελληνικό κείμενο δεν υπάρχουν σημεία στίξης. Επομένως, για να υπάρχει αρμονία με το υλικό που παρουσιάζεται στα άλλα Ευαγγέλια, μια καλύτερη μετάφραση θα ήταν: «Kαι αφού αναστήθηκε, το πρωί τής πρώτης ημέρας τής εβδομάδας φάνηκε πρώτα στη Μαρία τη Μαγδαληνή… ». Αυτά τα εδάφια δεν λένε ότι ο Ιησούς αναστήθηκε νωρίς το πρωί της Κυριακής, αλλά ότι εμφανίστηκε νωρίς το πρωί της Κυριακής στη Μαρία τη Μαγδαληνή, έχοντας ήδη αναστηθεί λίγο νωρίτερα.
Όταν εξετάζουμε τις λεπτομέρειες και στις τέσσερις Ευαγγελικές περιγραφές, η εικόνα είναι σαφής. Ο Ιησούς σταυρώθηκε και ενταφιάστηκε αργά το απόγευμα της Τετάρτης, λίγο πριν αρχίσει το Σάββατο με τη δύση του ηλίου. Ωστόσο, αυτό ήταν ένα Σάββατο μεγάλης εορτής, που εκείνη τη χρονιά έπεφτε την πέμπτη ημέρα της εβδομάδας, από το ηλιοβασίλεμα της Τετάρτης έως το ηλιοβασίλεμα της Πέμπτης, και όχι το εβδομαδιαίο Σάββατο από το ηλιοβασίλεμα της Παρασκευής έως το ηλιοβασίλεμα του Σαββάτου. Παρέμεινε ενταφιασμένος από το ηλιοβασίλεμα της Τετάρτης έως το ηλιοβασίλεμα του Σαββάτου, έχοντας αναστηθεί από τους νεκρούς. Έτσι, όταν η Μαρία η Μαγδαληνή ήρθε στον τάφο το πρωί της Κυριακής πριν την ανατολή του ηλίου, «ενώ ήταν ακόμα σκοτάδι», βρήκε τον λίθο κυλημένο και τον τάφο άδειο.
Μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι η διάρκεια της ταφής του Χριστού πριν την ανάστασή Του, την οποία προείπε ως απόδειξη της Μεσσιανικής Του ιδιότητας, ήταν ακριβώς τόσο μεγάλη όσο είπε ότι θα ήταν — ίση με τις «τρεις ημέρες και τρεις νύχτες [που ο Ιωνάς ήταν] στην κοιλιά του μεγάλου ψαριού» (Ματθαίος 12:40) . Έτσι, ο Ιησούς αναστήθηκε αργά το απόγευμα του Σαββάτου, γύρω στο ηλιοβασίλεμα — όχι την Κυριακή την ανατολή —, δηλαδή ακριβώς τρεις ημέρες και τρεις νύχτες αφότου είχε τοποθετηθεί στον τάφο λίγο πριν το ηλιοβασίλεμα της Τετάρτης.
Η προφητεία του Χριστού σχετικά με το χρόνο που θα παρέμενε στον τάφο εκπληρώθηκε με ακρίβεια. Επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι δεν κατανοούν τις βιβλικές εορτές που τηρούσαν ο Ιησούς Χριστός και οι οπαδοί Του, δεν κατανοούν τις χρονολογικές λεπτομέρειες που έχουν διατηρηθεί με τέτοια ακρίβεια για εμάς στα Ευαγγέλια.
Ένας καλύτερος τρόπος
Όπως είδαμε, το Πάσχα και τα έθιμά του δεν έχουν την προέλευσή τους στη Βίβλο, αλλά σε ειδωλολατρικές τελετές γονιμότητας. Πρόκειται για ένα περίεργο μείγμα αρχαίων μυθολογικών πρακτικών και αυθαίρετων χρονολογήσεων που συσκοτίζει και απαξιώνει την απόδειξη της Μεσσιανικής ιδιότητας και της ανάστασης του Ιησού Χριστού.
Έχοντας μάθει τις πηγές και το ιστορικό υπόβαθρο δύο σημαντικών θρησκευτικών εορτών, θα μπορούσε κανείς δικαίως να αναρωτηθεί ποιες ημέρες, αν υπάρχουν, θα έπρεπε να τηρεί ένας χριστιανός. Ο Θεός, μέσα από τον Λόγο Του, δείχνει έναν καλύτερο τρόπο ζωής με καλύτερες ημέρες λατρείας που έχει ορίσει για τον λαό Του.

>>>>>> Diana Macesanu/Unsplash <<<<<<
Η σύνδεση με την Ανάσταση [Ενθέτο]
Πώς η λατρεία ενός αρχαίου θεού και μιας θεάς κατέληξε να συνδέεται με τον θάνατο και την ανάσταση του Ιησού Χριστού;
______________________________________________________________________
Αν και οι λεπτομέρειες έχουν χαθεί στο χρόνο, μια πιο προσεκτική ματιά στην αρχαία μυθολογία που περιβάλλει τη λατρεία τους θα μας βοηθήσει να κατανοήσουμε πώς οι ειδωλολατρικές πρακτικές έχουν επιβιώσει στα λαϊκά έθιμα του Πάσχα.
Δύο από τις παλαιότερες καταγεγραμμένες θεότητες ήταν ο βαβυλωνιακός θεός της γονιμότητας Ταμμούζ και η θεά Ιστάρ. Κάθε χρόνο ο Ταμμούζ «πιστευόταν ότι πέθαινε, φεύγοντας από τη χαρούμενη γη προς τον ζοφερό υπόγειο κόσμο» (Sir James Frazer, The Golden Bough, 1993, σ. 326).
Ο εποχικός κύκλος συνδέθηκε με τον υποτιθέμενο ετήσιο θάνατο και την ανάσταση του Ταμμούζ. «Με τα ονόματα Όσιρις, Ταμμούζ, Άδωνις και Άττις, οι λαοί της Αιγύπτου και της Δυτικής Ασίας αναπαριστούσαν την ετήσια παρακμή και αναγέννηση της ζωής… την οποία προσωποποιούσαν ως θεό που κάθε χρόνο πέθαινε και αναστήθηκε από τους νεκρούς. Όσον αφορά το όνομα και τις λεπτομέρειες, οι τελετές διέφεραν από τόπο σε τόπο: στην ουσία, όμως, ήταν οι ίδιες» (σ. 325).
Πολλές από αυτές τις τελετές επικεντρώνονταν στην πρόκληση της επιστροφής του Ταμμούζ από τους νεκρούς. Μία από αυτές τις τελετές καταγράφεται στο Ιεζεκιήλ 8:14, όπου ο Ιεζεκιήλ είδε σε όραμα ένα αποτρόπαιο θέαμα: γυναίκες που «θρηνούσαν τον Θαμμούζ» μέσα στον ίδιο τον ναό του Θεού.
Το «Expositor’s αναφέρει σχετικά με αυτό το εδάφιο: «Ο Ταμμούζ, που αργότερα συνδέθηκε ονομαστικά με τον Άδωνι και την Αφροδίτη, ήταν θεός της γονιμότητας και της βροχής… Στον εποχιακό μυθολογικό κύκλο, πέθαινε στις αρχές του φθινοπώρου, όταν η βλάστηση μαραζόταν. Η αναγέννησή του, χάρη στα θρήνια της Ιστάρ, σηματοδοτούνταν από τα μπουμπούκια της άνοιξης και τη γονιμότητα της γης. Αυτή η ανανέωση ενθαρρυνόταν και γιορταζόταν με ακόλαστα φεστιβάλ γονιμότητας… . Οι γυναίκες θα θρηνούσαν τον θάνατο του Ταμμούζ. Ίσως ακολουθούσαν επίσης το τελετουργικό της Ιστάρ, θρηνώντας για την αναγέννηση του Ταμμούζ» (Ralph Alexander, Τόμος 6, 1986, σ. 783-784).
Καθώς η λατρεία του Ταμμούζ και της Ιστάρ εξαπλώθηκε στην περιοχή της Μεσογείου, συμπεριλαμβανομένου του εδάφους του βιβλικού Ισραήλ, το ζεύγος άρχισε να λατρεύεται με άλλα ονόματα: Βάαλ και Αστάρτη (Ασθορέθ), Άττις και Κυβέλη, καθώς και Άδωνις και Αφροδίτη. Ο Θεός καταδίκασε έντονα την αισθησιακή, διεστραμμένη λατρεία του Βάαλ και της Αστάρτης, της «Βασίλισσας του Ουρανού» (Κριτές 2:11-15· Κριτές 3:7-8· Κριτές 10:6-7· Α΄ Βασιλέων 11:4-33· Α΄ Βασιλέων 16:30-33· Α΄ Βασιλέων 22:51-53· Β΄ Βασιλέων 23:13· Ιερεμίας 7:18).
Προχριστιανικά έθιμα που συνδέονται με τον Χριστό
Στην αρχαία λατρεία συναντάμε τη μυθολογία που τελικά θα συνέδεε αυτά τα αρχαία έθιμα με τον θάνατο και την ανάσταση του Χριστού. Ο Άλαν Γουάτς λέει: «Θα ήταν κουραστικό να περιγράψουμε λεπτομερώς όλα όσα μας έχουν παραδοθεί σχετικά με τις διάφορες τελετές του Ταμμούζ, του Άδωνη,… και πολλών άλλων. … Όμως το καθολικό τους θέμα —το δράμα του θανάτου και της ανάστασης— τα καθιστά προδρόμους του χριστιανικού Πάσχα και, ως εκ τούτου, τις πρώτες «πασχαλινές λειτουργίες». Καθώς προχωράμε στην περιγραφή της χριστιανικής εορταστικής παράδοσης του Πάσχα, θα δούμε πόσα από τα έθιμα και τις τελετές του μοιάζουν με αυτές τις παλαιότερες τελετές» (Easter: Its Story and Meaning, 1950, σ. 58).
Ο Watts περιγράφει μερικές από τις ομοιότητες και τους παραλληλισμούς: «Λίγο πριν από την εαρινή ισημερία… τα μέλη αυτής της λατρείας [του Ταμμούζ-Ιστάρ, του Άττις-Κυβέλης και του Άδωνι-Αφροδίτης] ξεκινούσαν μια νηστεία —όπως και οι Χριστιανοί τηρούν τη νηστεία της Σαρακοστής, που αρχίζει σαράντα ημέρες πριν από το Πάσχα».
Περιγράφει πώς ορισμένοι πιστοί έκοβαν ένα δέντρο, στη συνέχεια το μετέφεραν «με ευλάβεια και τελετουργικότητα στο ναό της Κυβέλης και το τοποθετούσαν στο κεντρικό ιερό». Εκεί, «πάνω στον κεντρικό κορμό του κρεμόταν η μορφή του νεαρού θεού» (σ. 59) .
«Εδώ, για τις υπόλοιπες ημέρες της νηστείας, οι πιστοί συγκεντρώνονταν για να ψάλλουν ύμνους πένθους για τον νεκρό Άττη… Και μέχρι σήμερα, τη Μεγάλη Παρασκευή κατά την Προσκύνηση του Σταυρού, οι Χριστιανοί ψάλλουν τον ύμνο πένθους τους για έναν άλλον και μεγαλύτερο που πέθανε πάνω σε ένα Δέντρο…» (σ. 59).
Καθώς η νηστεία έφτανε στο τέλος της, πραγματοποιούνταν μια αξιοσημείωτη τελετή: «Η μορφή του νεκρού Άττη κατέβαινε από το δέντρο και θάβονταν κάτω από τον ουρανό του λυκόφωτος. Μέχρι αργά τη νύχτα οι πιστοί του στέκονταν γύρω από τον τάφο και τραγουδούσαν ύμνους πένθους. Όμως, καθώς πλησίαζε η αυγή, άναβε ένα μεγάλο φως, όπως σήμερα οι Χριστιανοί ανάβουν το Πασχαλινό Κερί την παραμονή του Πάσχα ως σύμβολο του αναστημένου Χριστού» (σ. 61-62).
Ο Φρέιζερ περιγράφει την ειδωλολατρική λατρεία με τον εξής τρόπο: «Η θλίψη των πιστών μετατράπηκε σε χαρά… Ο τάφος άνοιξε: ο θεός είχε αναστηθεί από τους νεκρούς· και καθώς ο ιερέας άγγιζε τα χείλη των κλαίοντων πενθούντων με βάλσαμο, τους ψιθύριζε απαλά στα αυτιά τα χαρμόσυνα νέα της σωτηρίας. Η ανάσταση του θεού χαιρετίστηκε από τους μαθητές του ως υπόσχεση ότι και αυτοί θα βγούν θριαμβευτικά από τη φθορά του τάφου. Την επόμενη μέρα… η θεϊκή ανάσταση γιορτάστηκε με μια ξέφρενη έκρηξη χαράς. Στη Ρώμη, και πιθανώς αλλού, η γιορτή έλαβε τη μορφή καρναβαλιού» (σ. 350).
Μια αρχαία γιορτή που υιοθετήθηκε
Στις διάφορες μορφές της, η λατρεία του Ταμμούζ-Άδωνη-Άττη εξαπλώθηκε σε όλη τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, συμπεριλαμβανομένης και της ίδιας της Ρώμης. Καθώς ο Χριστιανισμός εξαπλωνόταν στην αυτοκρατορία, οι θρησκευτικοί ηγέτες προφανώς συνδύασαν έθιμα και πρακτικές που σχετίζονταν με αυτόν τον παλαιότερο «αναστημένο» θεό και τα εφάρμοσαν στον αναστημένο Υιό του Θεού.
Ο Φρέιζερ αναφέρει: «Όταν αναλογιζόμαστε πόσο συχνά η Εκκλησία κατάφερε επιδέξια να φυτέψει τους σπόρους της νέας πίστης πάνω στο παλιό υπόστρωμα του παγανισμού, μπορούμε να υποθέσουμε ότι η εορτή του Πάσχα για τον νεκρό και αναστημένο Χριστό εμβολιάστηκε πάνω σε μια παρόμοια εορτή για τον νεκρό και αναστημένο Άδωνη» (σ. 345).
Από αυτή την άποψη, το Πάσχα ακολούθησε το πρότυπο των Χριστουγέννων, καθώς αναγνωρίστηκε επίσημα και έγινε δεκτό στην Εκκλησία. Όπως συνεχίζει ο Φρέιζερ : «Κίνητρα του ίδιου είδους μπορεί να οδήγησαν τις εκκλησιαστικές αρχές να αφομοιώσουν την πασχαλινή γιορτή του θανάτου και της ανάστασης του Κυρίου τους με τη γιορτή του θανάτου και της ανάστασης ενός άλλου ασιατικού θεού, η οποία γινόταν την ίδια εποχή. Τώρα, οι πασχαλινές τελετές που εξακολουθούν να τηρούνται στην Ελλάδα, τη Σικελία και τη νότια Ιταλία παρουσιάζουν, από ορισμένες απόψεις, εντυπωσιακή ομοιότητα με τις τελετές του Άδωνη, και έχω υποδείξει ότι η Εκκλησία μπορεί να έχει συνειδητά προσαρμόσει τη νέα γιορτή στον ειδωλολατρικό προκάτοχό της, με σκοπό να κερδίσει ψυχές για τον Χριστό» (σ. 359).
Για να ανακαλύψετε τι σκέφτεται ο Θεός σχετικά με τη συγχώνευση εθίμων που σχετίζονται με τη λατρεία άλλων θεών με τη λατρεία Του, φροντίστε να διαβάσετε το «Έχει σημασία για τον Θεό;».

>>>>>> Scott Ashley <<<<<<
Σύμβολα γονιμότητας: Κάτω από την αξιοπρέπεια του Θεού [Ενθέτο]
Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί τα αυγά και τα κουνέλια – τα δημοφιλή σύμβολα του Πάσχα – επιλέχθηκαν ως σύμβολα γονιμότητας;
______________________________________________________________________
Επειδή η αναπαραγωγή στη φύση είναι ζωτικής σημασίας για την τροφή και τη διατήρηση της ζωής, η ανθρωπότητα από παλιά ενδιαφέρεται για τη γονιμότητα. Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί τα αυγά και τα κουνέλια – τα δημοφιλή σύμβολα του Πάσχα – επιλέχθηκαν ως σύμβολα γονιμότητας;
«Στην παραδοσιακή λαϊκή θρησκεία, το αυγό αποτελεί ένα ισχυρό σύμβολο γονιμότητας, αγνότητας και αναγέννησης. Χρησιμοποιείται σε μαγικές τελετές για την προώθηση της γονιμότητας και την αποκατάσταση της ανδρικής δύναμης· για να δει κανείς το μέλλον· για να φέρει καλό καιρό· για να ενθαρρύνει την ανάπτυξη των καλλιεργειών και να προστατεύσει τόσο τα ζώα όσο και τα παιδιά από την κακοτυχία, ειδικά από το φοβερό κακό μάτι. Σε όλο τον κόσμο αντιπροσωπεύει τη ζωή και τη δημιουργία, τη γονιμότητα και την ανάσταση… . Αργότερα [τα έθιμα που αφορούσαν τα αυγά] συνδέθηκαν με το Πάσχα. Η Εκκλησία δεν αντιτάχθηκε σε αυτό, αν και πολλά έθιμα σχετικά με τα αυγά είχαν προχριστιανική προέλευση, επειδή το αυγό παρείχε ένα νέο και ισχυρό σύμβολο της Ανάστασης και της μεταμόρφωσης του θανάτου σε ζωή» (The Encyclopedia of Religion, 1987, σ. 37, «Egg»).
Ο Πασχαλινός Λαγός είναι ο σύγχρονος αντικαταστάτης του « λαγού, του συμβόλου της γονιμότητας στην αρχαία Αίγυπτο» (Encyclopaedia Britannica, 15η έκδοση, Micropaedia, σ. 333, «Easter»). Δεν είναι μυστικό ότι τα κουνέλια είναι εξαιρετικά πολυγονικά. Τα θηλυκά τους γεννούν αρκετές γέννες από δύο έως οκτώ νεογνά κάθε χρόνο, και η κύηση διαρκεί περίπου ένα μήνα. Σε αντίθεση με την εντολή του Θεού, αυτά τα ειδωλολατρικά σύμβολα γονιμότητας αποδίδουν θεϊκές δυνάμεις στη δημιουργία (κουνέλια και στα αυγά) αντί για τον Δημιουργό (Ρωμαίους 1:21-25).
Σε αντίθεση με τις ειδωλολατρικές γιορτές, ο Θεός υποσχέθηκε να ευλογήσει τον λαό Του με αφθονία ως αντάλλαγμα για την αγάπη και την υπακοή τους. Παρατηρήστε τα ενθαρρυντικά λόγια του Μωυσή προς τον Ισραήλ λίγο πριν από το θάνατό του:
«Kαι αν ακούτε τις κρίσεις αυτές, και τις τηρείτε και τις εκτελείτε, ο Κύριος ο Θεός σου θα φυλάξει σε σένα τη διαθήκη και το έλεος, που ορκίστηκε στους πατέρες σου· και θα σε αγαπήσει, και θα σε ευλογήσει, και θα σε πληθύνει και θα ευλογήσει τον καρπό τής κοιλιάς σου, και τον καρπό τής γης σου, το σιτάρι σου, και το κρασί σου, και το λάδι σου, τις αγέλες των βοδιών σου, και τα κοπάδια των προβάτων σου, στη γη που ορκίστηκε στους πατέρες σου να δώσει σε σένα. Θα είσαι ευλογημένος περισσότερο από όλα τα έθνη· άγονη ή στείρα δεν θα υπάρχει σε σένα ή στα κτήνη σου» (Δευτερονόμιο 7:12-14).
Οι άνθρωποι έχουν την επιλογή να στρέφονται προς τον Θεό ως Δημιουργό τους για ευλογίες αναπαραγωγής ή να στρέφονται προς τη δημιουργία. Δεδομένης της ιστορίας των κουνελιών και των αυγών ως ειδωλολατρικών συμβόλων γονιμότητας, πιστεύετε ότι ο Θεός ευχαριστιέται όταν οι άνθρωποι τα περιλαμβάνουν ως σύμβολα της λατρείας τους; Για την απάντηση, δείτε «Έχει σημασία για τον Θεό;».

>>>>>> Waranya Mooldee/Unsplash <<<<<<
Η χρονολογία της σταύρωσης και της ανάστασης του Χριστού [Παράρτημα]
Ποια είναι η βιβλικά ακριβής χρονολογία της σταύρωσης και της ανάστασης του Ιησού Χριστού;
______________________________________________________________________
Τρίτη: Ο Ιησούς Χριστός έφαγε το βραδινό γεύμα του Πάσχα με τους μαθητές Του και καθιέρωσε τα σύμβολα της Νέας Διαθήκης (Ματθαίος 26:26-28). Στη συνέχεια, ο Ιησούς προδόθηκε από τον Ιούδα, συνελήφθη και κατά τη διάρκεια της νύχτας οδηγήθηκε ενώπιον του αρχιερέα.
Τετάρτη: Ο Ιησούς πέθανε γύρω στις 3 μ.μ. (Ματθαίος 27:46-50). Αυτή ήταν η ημέρα προετοιμασίας για το ετήσιο, όχι το εβδομαδιαίο, Σάββατο, το οποίο ξεκινούσε με τη δύση του ηλίου (Μάρκος 15:42· Λουκάς 23:54· Ιωάννης 19:31). Το σώμα του Ιησού τοποθετήθηκε στον τάφο το σούρουπο (Ματθαίος 27:57-60).
Πέμπτη: Από τη δύση του ηλίου της Τετάρτης έως τη δύση του ηλίου της Πέμπτης ήταν το μεγάλο Σάββατο, η πρώτη ημέρα των Αζύμων (Ιωάννης 19:31· Λευιτικό 23:4-7). Περιγράφεται ως η ημέρα μετά την Ημέρα της Προετοιμασίας (Ματθαίος 27:62) .
Παρασκευή: Αφού είχε πλέον περάσει το μεγάλο Σάββατο, οι γυναίκες αγόρασαν και ετοίμασαν αρώματα για να αλείψουν το σώμα του Ιησού πριν αναπαυθούν την εβδομαδιαία ημέρα του Σαββάτου, η οποία άρχιζε με τη δύση του ηλίου της Παρασκευής (Μάρκος 16:1· Λουκάς 23:56).
Σάββατο: Οι γυναίκες αναπαύονταν κατά τη διάρκεια του εβδομαδιαίου Σαββάτου, σύμφωνα με την Τέταρτη Εντολή (Λουκάς 23:56· Έξοδος 20:8-11). Ο Ιησούς αναστήθηκε κοντά στο ηλιοβασίλεμα, ακριβώς τρεις ημέρες και τρεις νύχτες μετά την ταφή, εκπληρώνοντας το σημάδι του Ιωνά και επικυρώνοντας το σημάδι που έδωσε για τη μεσσιανική Του ιδιότητα.
Κυριακή: Οι γυναίκες έφεραν τα αρώματα νωρίς το πρωί, ενώ ήταν ακόμα σκοτάδι (Λουκάς 24:1· Ιωάννης 20:1), και διαπίστωσαν ότι ο Ιησούς είχε ήδη αναστηθεί (Ματθαίος 28:1-6· Μάρκος 16:2-6· Λουκάς 24:2-3· Ιωάννης 20:1). Δεν αναστήθηκε το πρωί της Κυριακής, αλλά κοντά στο ηλιοβασίλεμα της προηγούμενης ημέρας.

>>>>>> Designpics <<<<<<
Χάλοουιν: Μια γιορτή του κακού [Ενθέτο]
Οι σύγχρονες γιορτές του Χάλοουιν μπορεί επιφανειακά να φαίνονται αρκετά αβλαβείς, αλλά οι πνευματικές συνέπειες της ενασχόλησης με τον κόσμο των πνευμάτων είναι εξαιρετικά σοβαρές.
______________________________________________________________________
Τι πρέπει να σκεφτεί ένας άγνωστος παρατηρητής για το Χάλοουιν; Οι γονείς ντύνουν τα παιδιά τους ως τέρατα, βαμπίρ, διαβόλους, μάγισσες και φαντάσματα και τα ενθαρρύνουν να πλησιάζουν εντελώς άγνωστους ανθρώπους για να τους ζητήσουν γλυκά και άλλα κεράσματα. Οι ιδιοκτήτες σπιτιών στολίζουν τα σπίτια τους με εικόνες μαύρων γατών, φαντασμάτων, ξωτικά και σκαλισμένες κολοκύθες και μερικές φορές μεταμορφώνουν τις αυλές τους σε φανταστικά νεκροταφεία. Οι ενήλικες ντύνονται με παρόμοια παράξενα και εκκεντρικά κοστούμια και πηγαίνουν σε πάρτι σε αίθουσες διακοσμημένες σαν μπουντρούμια ή κρύπτες.
Γιατί είναι τόσο δημοφιλείς αυτές οι παράξενες πρακτικές; Γιατί κάποιος να γιορτάζει μια εορτή που δίνει έμφαση στο μακάβριο και το φρικιαστικό; Από πού προήλθαν αυτά τα περίεργα έθιμα;
Όπως και με τα Χριστούγεννα και το Πάσχα, μπορούμε να ανιχνεύσουμε τις ρίζες του Χάλοουιν πολύ πίσω στο παγανιστικό παρελθόν. Η Εγκυκλοπαίδεια
της Θρησκείας αναφέρει: «Το Χάλοουιν, ή Allhallows Eve, είναι μια γιορτή που εορτάζεται στις 31 Οκτωβρίου, το βράδυ πριν από τη χριστιανική γιορτή των Αγίων Πάντων (Ημέρα των Αγίων Πάντων). Το Χάλοουιν είναι η ονομασία για την παραμονή του Σαμχάιν [προφέρεται sow-en], μιας γιορτής που σηματοδοτούσε την αρχή του χειμώνα καθώς και την πρώτη ημέρα του Νέου Έτους στην αρχαία κελτική κουλτούρα των Βρετανικών Νήσων. Η περίοδος του Σαμχάιν περιελάμβανε την παραμονή της γιορτής και την ίδια την ημέρα (31 Οκτωβρίου και 1 Νοεμβρίου)» (1987, σ. 176, «Halloween»).
Εκτός από το Χάλοουιν, οι Κέλτες γιόρταζαν πολλές άλλες εορτές, όπως το χειμερινό ηλιοστάσιο (που αργότερα μετατράπηκε σε Χριστούγεννα), τις ανοιξιάτικες τελετές γονιμότητας (που αναγεννήθηκαν αργότερα ως Πάσχα) και την Πρωτομαγιά ως γιορτή της συγκομιδής.
Σχετικά με το Χάλοουιν, η Εγκυκλοπαίδεια της Θρησκείας συνεχίζει: «Με την ευκαιρία αυτή, πιστευόταν ότι συνέβαινε μια συγκέντρωση υπερφυσικών δυνάμεων όπως σε καμία άλλη περίοδο του έτους. Η παραμονή και η ημέρα του Σαμχάιν χαρακτηρίζονταν ως μια εποχή κατά την οποία σπάζονταν τα φράγματα μεταξύ του ανθρώπινου και του υπερφυσικού κόσμου. Υπερκόσμιες οντότητες, όπως οι ψυχές των νεκρών, μπορούσαν να επισκεφθούν τους γήινους κατοίκους, και οι άνθρωποι μπορούσαν να εκμεταλλευτούν την ευκαιρία για να εισχωρήσουν στους κόσμους των θεών και των υπερφυσικών πλασμάτων.
«Πραγματοποιούνταν φλογερές προσφορές και θυσίες ζώων, καλλιεργειών και, ενδεχομένως, ανθρώπων για να εξευμενιστούν οι υπερφυσικές δυνάμεις που έλεγχαν τη γονιμότητα της γης… Το Σαμχάιν αναγνώριζε ολόκληρο το φάσμα των μη ανθρώπινων δυνάμεων που περιπλανιόνταν στη γη κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου» (σ. 176-177).
Σε αυτή την εορτή «ανάβονταν τεράστιες φωτιές στις κορυφές των λόφων για να διώξουν τα κακά πνεύματα… Οι ψυχές των νεκρών υποτίθεται ότι επισκέπτονταν τα σπίτια τους αυτή την ημέρα, και η φθινοπωρινή γιορτή απέκτησε μια απειλητική σημασία, με φαντάσματα, μάγισσες, ξωτικά, μαύρες γάτες, νεράιδες και δαίμονες κάθε είδους που λέγεται ότι περιπλανιόνταν. Ήταν η εποχή για να εξευμενιστούν οι υπερφυσικές δυνάμεις που έλεγχαν τις διαδικασίες της φύσης. Επιπλέον, το Χάλοουιν θεωρούνταν η πιο ευνοϊκή εποχή για μαντείες σχετικά με το γάμο, την τύχη, την υγεία και το θάνατο. Ήταν η μόνη ημέρα κατά την οποία επικαλείτο κανείς τη βοήθεια του διαβόλου για τέτοιους σκοπούς» (Encyclopaedia Britannica, 15η έκδοση, Micropaedia, Τόμος 4, σ. 862, «Halloween»).
Οι αρχαίες πρακτικές συνεχίζονται μέχρι σήμερα
Όπως συνέβη με τα Χριστούγεννα και το Πάσχα, οι εκκλησιαστικοί ηγέτες υιοθέτησαν αυτή την αρχαία γιορτή για να εξυπηρετήσουν τους δικούς τους σκοπούς. «Το Samhain παρέμεινε μια δημοφιλής γιορτή μεταξύ των Κελτών καθ’ όλη τη διάρκεια του εκχριστιανισμού της Μεγάλης Βρετανίας. Η βρετανική εκκλησία προσπάθησε να εκτρέψει αυτό το ενδιαφέρον για τα παγανιστικά έθιμα προσθέτοντας στο ημερολόγιο μια χριστιανική γιορτή την ίδια ημερομηνία με το Samhain. Η χριστιανική γιορτή, η Εορτή των Αγίων Πάντων, τιμά τους γνωστούς και άγνωστους αγίους της χριστιανικής θρησκείας, ακριβώς όπως το Samhain αναγνώριζε και αποτίωνε φόρο τιμής στις κελτικές θεότητες» (The Encyclopedia of Religion, σ. 177, «Halloween»).
Αρκετές αρχαίες πρακτικές του Halloween εξακολουθούν να υπάρχουν στις σύγχρονες εορταστικές εκδηλώσεις. Το «bobbing for apples» (ψάρεμα μήλων) ήταν αρχικά μια μορφή μαντείας (προβλέψης του μέλλοντος) για να μάθει κανείς για μελλοντικούς γάμους. Προβλέπονταν ότι ο πρώτος που θα δάγκωνε ένα μήλο θα ήταν ο πρώτος που θα παντρευόταν τον επόμενο χρόνο… Το «jack-o-lantern»… συμβόλιζε έναν φύλακα τη νύχτα του Halloween ή έναν άνδρα που βρισκόταν μεταξύ της γης και του υπερφυσικού κόσμου» (Jack Santino, Όλο το χρόνο: Γιορτές και εορτασμοί στην αμερικανική ζωή, 1994, σ. 26).
Η Αγία Γραφή καταδικάζει τον αποκρυφισμό
Αν και ορισμένοι μπορεί να θεωρούν τον δαιμονικό συμβολισμό και τη μαντεία που συνδέονται με το Χάλοουιν ως αβλαβή διασκέδαση, η Αγία Γραφή αποκαλύπτει την ύπαρξη κακών πνευμάτων, με επικεφαλής τον Σατανά, τον διάβολο, τον οποίο ο Θεός θεωρεί υπεύθυνο για τα μεγάλα βάσανα και τη θλίψη που έχουν επιβληθεί στο ανθρώπινο γένος. Η Αποκάλυψη 12:9 μας λέει «ο μεγάλος δράκοντας, το αρχαίο φίδι, που αποκαλείται ο διάβολος, και ο σατανάς, που πλανάει ολόκληρη την οικουμένη…»
Το όνομα που του δίνεται στη Βίβλο, Σατανάς, σημαίνει αντίπαλος ή εχθρός. Ο απόστολος Ιωάννης μας λέει ότι «ολόκληρος ο κόσμος βρίσκεται μέσα στην εξουσία τού πονηρού» (Α΄ Ιωάννη 5:19). Ο Σατανάς και οι άλλοι πεσμένοι άγγελοι (δαίμονες) προσπαθούν συνεχώς να κρατούν την ανθρωπότητα πνευματικά τυφλή, απομακρύνοντάς την από το θαυμαστό πεπρωμένο της ως μέλος της οικογένειας του Θεού.
Ως αγαπητός Πατέρας, ο Θεός μας προστάζει να αποφεύγουμε ό,τι μπορεί να μας βλάψει. Όσον αφορά τον πνευματικό κόσμο, παρατηρήστε τι λέει ο Θεός στον λαό Του: «Μην απευθύνεστε σ’ εκείνους που καλούν τα πνεύματα ούτε στους μάντεις. Μην τους συμβουλεύεστε για να μη μολύνεστε απ’ αυτούς. Εγώ, ο Κύριος είμαι ο Θεός σας» (Λευιτικό 19:31, ΜΠΚ).
Εκτός από αυτή την εντολή να αποφεύγουμε πρακτικές που σχετίζονται με τα κακά πνεύματα, ο Θεός προειδοποίησε το αρχαίο Ισραήλ να αποφεύγει κάθε είδους αποκρυφιστικές πρακτικές: «Δεν θα βρεθεί σε σένα κανένας, που… … να ασκεί μαντεία ή να είναι προγνώστης των καιρών ή οιωνοσκόπος ή μάγος ή γόης ή ανταποκριτής δαιμονίων ή τερατοσκόπος ή νεκρομάντης. Επειδή, καθένας που τα κάνει αυτά είναι βδέλυγμα στον Κύριο» (Δευτερονόμιο 18:10-12) .
Ο Θεός έχει καλέσει τον λαό Του να ακολουθεί ένα διαφορετικό πρότυπο. Αντί για δεισιδαιμονίες και μύθους, ο Θεός μας λέει να στρέφουμε το βλέμμα μας προς Αυτόν για τις ευλογίες, την καθοδήγηση και το μέλλον μας.
Οι σύγχρονες εορταστικές εκδηλώσεις του Χάλοουιν μπορεί επιφανειακά να φαίνονται αρκετά αβλαβείς, αλλά οι πνευματικές συνέπειες της ενασχόλησης με τον κόσμο των πνευμάτων είναι εξαιρετικά σοβαρές. Η μαντεία, οι πίνακες Ουίτζα, η αστρολογία, βουντού, η διόραση, η μαύρη μαγεία και τα παρόμοια μπορούν όλα να συνδεθούν με αποκρυφιστικές, σατανικές δυνάμεις ή με τη λατρεία φυσικών φαινομένων και απαγορεύονται στην Αγία Γραφή.
Ο Ιησούς Χριστός μας λέει ότι «η πρώτη και μεγαλύτερη εντολή» είναι να αγαπάμε τον Δημιουργό μας «μ’ όλη την καρδιά σου, μ’ όλη την ψυχή σου και μ’ όλο το νου σου» (Ματθαίος 22:37-38, ΜΠΚ). Μόνο ο Θεός είναι ο δωρητής της ζωής και όλων των αγαθών. Το να αναγνωρίζουμε ψεύτικους θεούς και να μιμούμαστε πρακτικές που τους τιμούσαν είναι απαράδεκτο και ειδωλολατρικό.

>>>>>> David Menidrey/Unsplash <<<<<<
Τι γίνεται με την Ημέρα των Ευχαριστιών, το Χανουκά και το Πουρίμ; [Παράρτημα]
Κάποιοι πιστεύουν ότι είμαστε ελεύθεροι να προσθέτουμε οποιεσδήποτε θρησκευτικές γιορτές και εορτασμούς της δικής μας επιλογής. Είναι αλήθεια αυτό;
______________________________________________________________________
Εφόσον οι Εβραίοι πρόσθεσαν τις γιορτές του Πουρίμ (η προέλευση των οποίων περιγράφεται στο βιβλίο της Εσθήρ) και το Χανουκά, γνωστό και ως Γιορτή των Φώτων ή γιορτή των Εγκαινίων (που αναφέρεται στο Κατά Ιωάννη 10:22-23, ΜΠΚ), ορισμένοι πιστεύουν ότι είμαστε ελεύθεροι να προσθέτουμε οποιεσδήποτε θρησκευτικές γιορτές και εορτασμούς της δικής μας επιλογής. Είναι αλήθεια αυτό;
Σημαντικές διαφορές στο ιστορικό υπόβαθρο και στον σκοπό αυτών των εορτασμών είναι προφανείς όταν τις συγκρίνουμε με τα Χριστούγεννα, το Πάσχα και το Χάλοουιν. Οι Εβραίοι καθιέρωσαν το Πουρίμ για να τιμήσουν τη σωτηρία τους κατά την εποχή της Εσθήρ, και το Χανουκά για να γιορτάσουν την εκ νέου αφιέρωση του ναού της Ιερουσαλήμ μετά τη βεβήλωσή του από τον Σύριο εισβολέα Αντίοχο τον Επιφανή.
Καμία από τις δύο γιορτές δεν έχει τις ρίζες της στον παγανισμό, αν και με την πάροδο των αιώνων αυτές οι γιορτές έχουν υιοθετήσει ορισμένες πρακτικές, όπως το «θάμνο του Χανουκά», που έχουν τις ρίζες τους στον παγανισμό.
Στην αρχική τους μορφή, το Χανουκά και το Πουρίμ, όπως και η αμερικανική γιορτή της Ημέρας των Ευχαριστιών, είναι εορτασμοί ευχαριστίας και τιμής προς τον Θεό για την παρέμβασή Του και τις ευλογίες Του. Ο τρόπος με τον οποίο ορισμένοι Αμερικανοί γιορτάζουν την Ημέρα των Ευχαριστιών απέχει πολύ από την αρχική πρόθεση, αλλά αυτό δεν αλλοιώνει την πραγματική έννοια και σημασία της ημέρας.
Μια σημαντική διάκριση μεταξύ των αποδεκτών εορτών και εκείνων που έχουν τις ρίζες τους στον παγανισμό (όπως τα Χριστούγεννα και το Πάσχα) είναι ότι δεν αλλοιώνουν, δεν αντικαθιστούν ούτε παραποιούν το νόημα μιας γιορτής του Θεού ή άλλων βιβλικών αληθειών.

>>>>>> Timothy Klingler/Unsplash <<<<<<
Οι Ημέρες Λατρείας του Θεού
Πολλοί εκπλήσσονται όταν μαθαίνουν ότι η Βίβλος δεν μας ενθαρρύνει πουθενά να γιορτάζουμε το Πάσχα και τα Χριστούγεννα. Δείχνει, ωστόσο, ότι ο Θεός αποκάλυψε μια σειρά εορτών που διδάσκουν στην ανθρωπότητα το μεγάλο σχέδιό Του για όλους μας!
______________________________________________________________________
Δεδομένου ότι ο Λόγος του Θεού δεν εγκρίνει τον εορτασμό ούτε των Χριστουγέννων ούτε του Πάσχα και καταδικάζει τις ειδωλολατρικές διακοσμήσεις που συνδέονται με αυτές τις ανθρώπινα επινοημένες γιορτές, πώς πρέπει οι χριστιανοί να λατρεύουν τον Θεό; Υπάρχουν ετήσιες γιορτές που οι χριστιανοί πρέπει να τηρούν;
Ο Θεός μας έχει δώσει επτά ετήσιες γιορτές, ή εορτές, κατά τις οποίες να Τον λατρεύουμε και να Τον τιμάμε. Τηρώντας τις σύμφωνα με τον Λόγο Του, μπορούμε να κατανοήσουμε το τελικό Του σχέδιο για την ανθρωπότητα. Ας σημειώσουμε τώρα τις ημέρες κατά τις οποίες ο Θεός μας δίνει οδηγίες να Τον λατρεύουμε επίσημα. Οι γιορτές Του είναι πολύ πιο σημαντικές από τις εορτές αυτού του κόσμου, επειδή αποκαλύπτουν το σχέδιό Του για την ανθρωπότητα.
Η πρώτη εντολή για ημέρα λατρείας
Το Λευιτικό 23 απαριθμεί όλες τις γιορτές που έχει διατάξει ο Θεός με τη σειρά. Η πρώτη πρέπει να τηρείται κάθε εβδομάδα — η εβδομαδιαία ημέρα του Σαββάτου (Λευιτικό 23:3).
Στο πρώτο βιβλίο της Βίβλου, στη Γένεση, διαπιστώνουμε ότι ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο την έκτη ημέρα της εβδομάδας της δημιουργίας (Γένεση 1:24-31). «Kαι ο Θεός είχε συντελεσμένα κατά την έβδομη ημέρα τα έργα του, που έκανε· και αναπαύθηκε την έβδομη ημέρα από όλα τα έργα του, που έκανε. Kαι ο Θεός ευλόγησε την έβδομη ημέρα, και την αγίασε· επειδή, σ’ αυτήν αναπαύθηκε από όλα τα έργα του, που έκτισε και έκανε ο Θεός» (Γένεση 2:2-3).
Η εβραϊκή λέξη για το «αναπαύθηκε» είναι shabath και σχετίζεται με τη λέξη Σάββατο. Κυριολεκτικά, ο Θεός σαββάτισε, δηλαδή αναπαύθηκε· σταμάτησε το έργο της δημιουργίας (Έξοδος 20:8-11).
Κατά την ανάπαυσή Του, ο Θεός ευλόγησε και αγίασε επίσης την έβδομη ημέρα ως δώρο για την ανθρωπότητα (Γένεση 2:2-3· Έξοδος 16:29). Το να αγιάζεις κάτι σημαίνει να το ξεχωρίζεις ως ιερό. Επειδή ο Θεός αγίασε το Σάββατο (Έξοδος 16:23· Έξοδος 20:11· Νεεμίας 9:14), έδωσε οδηγίες σε όσους Τον ακολουθούν να θυμούνται να το τηρούν ιερό, αναπαυόμενοι και αυτοί εκείνη την ημέρα (Έξοδος 20:8-11· Δευτερονόμιο 5:12-15). Η τήρηση του Σαββάτου, λοιπόν, μας υπενθυμίζει ότι ο Θεός είναι ο Δημιουργός μας.
Εκτός από το ότι καθιέρωσε το Σάββατο για ανάπαυση, ο Θεός αποκάλυψε επίσης ότι το Σάββατο είναι ημέρα λατρείας. Στο Λευιτικό 23 είπε στον Μωυσή: «…Nα μιλήσεις στους γιους Ισραήλ, και να τους πεις, οι γιορτές τού Κυρίου τις οποίες θα ανακηρύξετε άγιες συγκεντρώσεις, αυτές είναι οι γιορτές μου. Έξι ημέρες θα κάνεις εργασία, την έβδομη ημέρα, όμως, είναι σάββατο ανάπαυσης, άγια συγκέντρωση· δεν θα κάνετε καμία εργασία· είναι σάββατο του Κυρίου σε όλες τις κατοικίες σας» (Λευιτικό 23:1-3). Οι ιερές συναθροίσεις είναι ιερές συγκεντρώσεις για λατρεία.
Όταν ο Ιησούς Χριστός ήρθε να ζήσει ως άνθρωπος στη γη, δεν ήρθε για να καταργήσει ή να αποδυναμώσει τις εντολές του Θεού (Ματθαίος 5:17). Ήρθε για να «υψώσει τον νόμο και να τον τιμήσει» (Ησαΐας 42:21). Ο Ιησούς τηρούσε το Σάββατο (Μάρκος 1:21· Μάρκος 6:2· Λουκάς 4:16· Λουκάς 6:6), όπως και οι απόστολοί Του και άλλα μέλη της πρώιμης Εκκλησίας (Πράξεις 13:14· Πράξεις 17:2). Οι πιστοί από τα έθνη συναντιόνταν μαζί τους το Σάββατο (Πράξεις 13:42-44· Πράξεις 18:4).
Αυτή η ευλογία του Θεού, που κατοχυρώνεται σε μία από τις Δέκα Εντολές, δεν άλλαξε. Η έβδομη ημέρα της εβδομάδας —που τηρείται από τη δύση του ηλίου της Παρασκευής έως τη δύση του ηλίου του Σαββάτου— εξακολουθεί να αποτελεί την ιερή ημέρα που ο Θεός διέταξε για ανάπαυση και λατρεία. Παρόλο που άνθρωποι με λανθασμένες αντιλήψεις εισήγαγαν αργότερα μια αλλαγή προς τη λατρεία την Κυριακή, η εντολή του Θεού ποτέ δεν ανακλήθηκε, ούτε υπήρχε βιβλική εξουσιοδότηση για αλλαγή στην πρώτη ημέρα της εβδομάδας.
Αυτή είναι μόνο η πιο συνοπτική εξήγηση της Τέταρτης Εντολής του Θεού. Αν θέλετε να μάθετε πολύ περισσότερα για το βιβλικό Σάββατο, παρακαλούμε κατεβάστε ή ζητήστε το δωρεάν αντίγραφο του φυλλαδίου μας Από ηλιοβασίλεμα σε ηλιοβασίλεμα: Η ανάπαυση του Θεού στο Σάββατο.
Εκτός από το εβδομαδιαίο Σάββατο, ο Θεός έδωσε στον λαό Του ετήσιες γιορτές που αντιστοιχούν στις εποχές της συγκομιδής του Ισραήλ. Αυτές ήταν επίσης «ιερές συνάξεις» που έπρεπε να τηρούνται στις κατάλληλες χρονικές στιγμές (Λευιτικό 23:4, ΜΠΚ) και αντιπροσωπεύουν το γενικό σχέδιο σωτηρίας του Θεού για την ανθρωπότητα.
Το Πάσχα
Το Πάσχα (Λευιτικό 23:5), που γιορτάζεται στις αρχές της άνοιξης στην Αγία Γη, είναι μια υπενθύμιση του τρόπου με τον οποίο ο Θεός αφαίρεσε τις ζωές όλων των πρωτότοκων αρσενικών της Αιγύπτου (Έξοδος 12:7, Έξοδος 12:26-29), αλλά πέρασε παρακάμπτοντας τα σπίτια των Ισραηλιτών, επειδή είχαν βάλει το αίμα ενός θυσιασμένου αρνιού στα παραστάτια των θυρών τους.
Το αίμα του αρνιού προανήγγειλε τη θυσία του Ιησού Χριστού, η οποία σώζει την ανθρωπότητα από τον αιώνιο θάνατο. Στην Καινή Διαθήκη, οι Χριστιανοί συνειδητοποίησαν ότι ο Χριστός είναι το αληθινό Πασχαλινό Αρνί (συγκρίνετε Έξοδος 12:21 με Α΄ Κορινθίους 5:7). Κατά τη διάρκεια του τελευταίου Πάσχα που γιόρτασε με τους μαθητές Του, ο Ιησούς εξήγησε ότι τα σύμβολα του ψωμιού και του οίνου αντιπροσωπεύουν το σώμα και το αίμα Του, τα οποία πρόσφερε για τη συγχώρεση των αμαρτιών μας (Ματθαίος 26:26-28· Μάρκος 14:22-24).
Ο θάνατος του Χριστού έλαβε λοιπόν χώρα κατά τη διάρκεια των επόμενων ωρών της ημέρας — οι οποίες εξακολουθούσαν να ανήκουν στην ίδια ημερομηνία σύμφωνα με τον εβραϊκό υπολογισμό από τη δύση του ηλίου -προς-ηλιοβασίλεμα. Έτσι, θυσιάστηκε κατά το Πάσχα.
Η εορταστική μας τήρηση αυτής της ετήσιας γιορτής που σηματοδοτεί τον θάνατο του Ιησού (Α΄ Κορινθίους 11:26) μας υπενθυμίζει ότι η αιώνια ζωή είναι δυνατή μόνο μέσω Αυτού (Ιωάννης 6:47-54· Πράξεις 4:10-12). Η θυσία Του είναι το σημείο εκκίνησης για τη σωτηρία και το θεμέλιο των ετήσιων εορτών που ακολουθούν.
Η Γιορτή των Αζύμων
Σε συνδυασμό με το Πάσχα, ο Θεός καθιέρωσε την επταήμερη Γιορτή των Αζύμων, η οποία ακολουθεί αμέσως μετά (Λευιτικό 23:6-8). Ιστορικά, τιμά την ανάμνηση των αρχαίων Ισραηλιτών που έφυγαν από την Αίγυπτο με τέτοια βιασύνη, ώστε δεν πρόλαβαν να αφήσουν το ψωμί τους να φουσκώσει (Έξοδος 12:33-34). Αυτή η γιορτή εορταζόταν στο Ισραήλ στην αρχή της συγκομιδής του κριθαριού στις αρχές της άνοιξης.
Ο Θεός διέταξε τους Ισραηλίτες να τηρούν αυτή τη γιορτή απομακρύνοντας το προζύμι (μαγιά) από τα σπίτια τους για επτά ημέρες. Η πρώτη και η τελευταία ημέρα αυτής της εβδομαδιαίας γιορτής ορίστηκαν ειδικά ως ιερές συναθροίσεις — ετήσια Σάββατα — ημέρες αφιερωμένες στην ανάπαυση και στη συνάθροιση για λατρεία.
Κατά τη διάρκεια της επίγειας διακονίας Του, ο Ιησούς χαρακτήρισε τη μαγιά ως σύμβολο της αμαρτίας (Ματθαίος 16:6-12· Μάρκος 8:15· Λουκά 12:1). Στη συνέχεια, τα μέλη της πρώιμης Εκκλησίας συνέχισαν να τηρούν αυτή τη γιορτή απομακρύνοντας τη μαγιά από τα σπίτια τους για μια εβδομάδα, ως σύμβολο των καθαρών νοών και στάσεων που ο Θεός επιθυμεί από τον λαό Του (Α΄ Κορινθίους 5:6-8). Αφού δεχτούμε τη θυσία του Χριστού για τις αμαρτίες μας, πρέπει να ακολουθήσουμε το παράδειγμά Του στην άσκηση της δικαιοσύνης.
Ήταν κατά τη διάρκεια αυτής της γιορτής που ο Ιησούς αναστήθηκε από τους νεκρούς — ένας ζωτικός παράγοντας για να οδηγηθούμε έξω από την αμαρτία και προς προς τη Βασιλεία του Θεού.
Η Γιορτή της Πεντηκοστής
Η τρίτη ετήσια γιορτή είναι η Γιορτή των Εβδομάδων, ή Πεντηκοστή (Λευιτικό 23:16-21· Πράξεις 2:1). Αυτή η γιορτή, που ονομάζεται επίσης Γιορτή της Συγκομιδής ή των Πρώτων Καρπών (Έξοδος 23:16· Έξοδος 34:22), που συμπίπτει με την έναρξη της συγκομιδής του σιταριού στα τέλη της άνοιξης στο Ισραήλ, ήταν η ημέρα που ο Θεός χάρισε με θαυματουργό τρόπο το Πνεύμα Του στην Εκκλησία της Καινής Διαθήκης (Πράξεις 2).
Η Πεντηκοστή συνεχίζει να μας υπενθυμίζει ότι ο Θεός είναι ο Κύριος της συγκομιδής Του, ο οποίος επιλέγει και προετοιμάζει τα πρώτα καρπούς της ερχόμενης Βασιλείας Του, χαρίζοντάς τους το Πνεύμα Του (Ματθαίος 9:38· Λουκάς 10:2· Ρωμαίους 8:23· Ιάκωβος 1:18) . Το Πνεύμα του Θεού μας ενδυναμώνει με την αγάπη του Θεού, το κίνητρο να Τον υπακούμε και μια υγιή διάνοια για να διακρίνουμε την αλήθεια Του (Β΄ Τιμόθεο 1:7· Ιωάννης 15:26· Ιωάννης 16:13). Μόνο εκείνοι που καθοδηγούνται από το Πνεύμα του Θεού ονομάζονται υιοί του Θεού (Ρωμαίους 8:9-14).
Η Γιορτή των Σάλπιγγων
Η επόμενη εορτή, στα τέλη του καλοκαιριού ή στις αρχές του φθινοπώρου στο Ισραήλ, είναι η Γιορτή των Σάλπιγγων (Λευιτικό 23:24-25). Το αρχαίο Ισραήλ γνώριζε ότι οι σάλπιγγες χρησιμοποιούνταν ως μέσο αναγγελίας ειδικών μηνυμάτων (Αριθμοί 10:1-10).
Η Καινή Διαθήκη αποκαλύπτει ένα μεγάλο γεγονός που θα αναγγελθεί με τον ήχο μιας σάλπιγγας — την επιστροφή του Ιησού Χριστού στη γη (Αποκάλυψη 8:2, Αποκάλυψη 11:15). Αυτή η ημέρα συμβολίζει επίσης τη στιγμή που οι πιστοί χριστιανοί που έχουν πεθάνει θα αναστηθούν στη ζωή (Α΄ Κορινθίους 15:52· Α΄ Θεσσαλονικείς 4:16) για να βασιλέψουν μαζί με τον Χριστό για 1.000 χρόνια (Αποκάλυψη 20:4-6).
Είναι ενδιαφέρον ότι ο Ιησούς γεννήθηκε περίπου αυτή την εποχή του χρόνου — όχι στο καταχείμωνο (βλ. «Βιβλικές αποδείξεις δείχνουν ότι ο Ιησούς δεν γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου»). Και η περίοδος των φθινοπωρινών εορτών αντιπροσωπεύει την εποχή που ο Χριστός θα έρθει ξανά στη γη για να βασιλέψει εν δόξη.
Οι υπόλοιπες φθινοπωρινές εορτές περιγράφουν τα στάδια της εγκαθίδρυσης της προφητευμένης Βασιλείας του Θεού επί της γης και της κρίσης της ανθρωπότητας μετά την επιστροφή του Χριστού.
Η Ημέρα της Εξιλέωσης
Η Ημέρα της Εξιλέωσης είναι η επόμενη ιερή συνάθροιση (Λευιτικό 23:26-32). Γιορτάζεται με νηστεία (Λευιτικό 23:27· συγκρίνετε με Ισαΐας 58:3), αποχή από το φαγητό και το ποτό (Εσθήρ 4:16), και αυτή η ημέρα συμβολίζει την ανάγκη της ανθρωπότητας να συμφιλιωθεί με τον Θεό μέσω της συγχώρεσης των αμαρτιών.
Κατά την επιστροφή του Χριστού, ο Σατανάς ο διάβολος, που τώρα παραπλαίνει την ανθρωπότητα (Εφεσίους 2:2· Αποκάλυψη 12:9), θα δεθεί (Αποκάλυψη 20:1-3), ώστε τα έθνη να μπορέσουν να συμφιλιωθούν με τον Πατέρα μέσω του Χριστού. Ο Λουκάς αναφέρθηκε σε αυτή την εορτή ως «η νηστεία» στις Πράξεις 27: 9.
Η Γιορτή των Σκηνών
Η επόμενη εορταστική περίοδος διαρκεί οκτώ ημέρες (Λευιτικό 23:33-39) και συμβολίζει τα τελικά βήματα στο μεγάλο σχέδιο του Θεού για να φέρει όλη την ανθρωπότητα στην αιώνια οικογένειά Του. Περιλαμβάνει τις δύο τελευταίες από τις ετήσιες γιορτές του Θεού και σηματοδοτεί τον εορτασμό της ολοκλήρωσης ενός πλήρους έτους συγκομιδών. Οι δύο γιορτές συμβολίζουν τις δύο τελευταίες μεγάλες πνευματικές συγκομιδές των ανθρώπων υπό τη βασιλεία του Ιησού Χριστού.
Οι πρώτες επτά ημέρες, η Γιορτή των Σκηνών, γνωστή και ως Γιορτή της Συγκομιδής για να σηματοδοτήσει αυτή τη μεγάλη περίοδο συγκομιδής (Έξοδος 23:16), απεικονίζει τη χιλιετή βασιλεία του Ιησού Χριστού αμέσως μετά την επιστροφή Του στη γη (βλ. Αποκάλυψη 20:4-6), γνωστή ως Χιλιετία.
Ο Ησαΐας περιγράφει αυτή τη μελλοντική περίοδο ως μια εποχή ειρήνης, κατά την οποία ο νόμος του Θεού θα διαδοθεί σε όλα τα έθνη από την Ιερουσαλήμ (Ησαΐας 2:2-4). Η άγρια φύση ορισμένων ζώων θα αλλάξει (Ησαΐας 11: 6· Ησαΐας 65:25), η γη θα γίνει εξαιρετικά παραγωγική (Ησαΐας 35:1) και, το πιο σημαντικό, «η γη θα είναι πλήρης τής γνώσης τoύ Kυρίoυ, όπως τα νερά σκεπάζουν τη θάλασσα» (Ησαΐας 11:9). Με την εξάλειψη της κακής επιρροής του Σατανά, όλη η ανθρωπότητα θα μάθει επιτέλους τους δρόμους του Θεού.
Αυτό το τέλειο περιβάλλον θα έχει σχεδιαστεί ώστε να προσφέρει σε όλους τους ανθρώπους την ευκαιρία να μετανοήσουν για τις αμαρτίες τους και να έρθουν στον Θεό Πατέρα μέσω του Ιησού Χριστού. Η Αγία Γραφή δείχνει ότι ο Ιησούς παρευρέθηκε σε αυτή τη σημαντική γιορτή (Ιωάννης 7:2-14).
Η Όγδοη Ημέρα
Το τελικό στάδιο στο σχέδιο σωτηρίας του Θεού για όλη την ανθρωπότητα συμβολίζεται από μια εορταστική ημέρα στο τέλος της Γιορτής των Σκηνών (Λευιτικό 23:39). Αναφερόμενη στις Γραφές απλώς ως
«η όγδοη ημέρα» και σήμερα μερικές φορές ως η Τελευταία Μεγάλη Ημέρα, αυτή η γιορτή συμβολίζει τη μεγάλη κρίση της ανθρωπότητας που περιγράφεται στην Αποκάλυψη 20:11-13. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, όλοι οι άνθρωποι που έχουν πεθάνει χωρίς να γνωρίζουν το σχέδιο του Θεού για αυτούς θα αναστηθούν στη ζωή, ώστε να τους δοθεί η ευκαιρία να ανταποκριθούν στο κάλεσμα του Θεού. Έτσι, συμβολίζει την ολοκλήρωση του πνευματικού θερισμού της ανθρωπότητας.
Ο Δημιουργός μας θέλει «να σωθούν όλοι οι άνθρωποι» (Α’ Τιμόθεο 2:4) και «μη θέλοντας μερικοί να απολεστούν, αλλά όλοι νάρθουν σε μετάνοια» (Β΄ Πέτρου 3:9) . Μέσω του θαυμαστού σχεδίου Του, ο καθένας θα έχει την ευκαιρία να γνωρίσει την αλήθεια Του, να μετανοήσει και να λάβει τη σωτηρία.
Η Εκκλησία του πρώτου αιώνα ακολούθησε το παράδειγμα του Ιησού στην τήρηση αυτών των ημερών. Ο Πέτρος και ο Ιωάννης προέτρεπαν τους αδελφούς να βαδίζουν στα βήματα του Ιησού (Α΄ Πέτρου 2:21), «όπως εκείνος περπάτησε, έτσι και αυτός να περπατάει» (Α΄ Ιωάννη 2:6) . Ακολούθησαν την εντολή του Χριστού να διδάξουν τους νεοφώτιστους να «τηρούν όλα όσα [ο Ιησούς] παρήγγειλα σε σας» (Ματθαίος 28:19-20).
Υπακοή ή ειδωλολατρία;
Οι εορτασμοί που έχουν τις ρίζες τους στον παγανισμό παραβιάζουν τις δύο πρώτες από τις Δέκα Εντολές. Είναι ευχαριστημένος ο Θεός όταν οι άνθρωποι ισχυρίζονται ότι Τον λατρεύουν υιοθετώντας εορτασμούς παγανιστικών θεών και θεών σε ανθρωπογενείς γιορτές, ενώ αγνοούν τις ημέρες και τους τρόπους λατρείας που Εκείνος έχει διατάξει;
Ο εορτασμός των γενεθλίων του θεού του ήλιου ή η υιοθέτηση τελετών γονιμότητας προς άλλους θεούς και θεές παραβιάζει τη σαφή εντολή του Θεού: «NA MH έχεις άλλους θεούς εκτός από μένα» (Έξοδος 20:3).
Η επινόηση θρησκευτικών εορτών για να αντικαταστήσουν εκείνες που έχει ορίσει ο Θεός έρχεται σε αντίθεση με τη διδασκαλία Του: «NA MH κάνεις για τον εαυτό σου είδωλο… να μη τα προσκυνήσεις μήτε να τα λατρεύσεις· επειδή, εγώ ο Κύριος ο Θεός σου είμαι Θεός ζηλότυπος…» (Έξοδος 20:4-5). Η αντικατάσταση των εντολών του Θεού με ειδωλολατρικά έθιμα και πρακτικές —ανεξάρτητα από το πόσο καλές μπορεί να είναι οι προθέσεις—αποτελεί ειδωλολατρία.
Γιατί θα επέλεγε κανείς να απορρίψει τις οδηγίες του Θεού και τις θαυμαστές γιορτές Του, ειδικά αφού Εκείνος μας τις έδωσε για να αποκαλύψει το τελικό μας πεπρωμένο; Για να μάθετε περισσότερα σχετικά με αυτές τις υπέροχες γιορτές και τον τρόπο τήρησής τους, φροντίστε να ζητήσετε το δωρεάν αντίτυπο του φυλλαδίου μας Το Σχέδιο του Θεού για τις Ιερές Ημέρες: Η Υπόσχεση Ελπίδας για Όλη την Ανθρωπότητα. Θα βρείτε περαιτέρω αποδείξεις ότι ο Ιησούς και οι απόστολοι τηρούσαν αυτές τις ημέρες και θα μάθετε πολλά περισσότερα για τη σημασία τους, που μας βοηθά να κατανοήσουμε το γενικό σχέδιο του Θεού για όλη την ανθρωπότητα.
Ακολουθώντας τις οδηγίες και το παράδειγμα του Ιησού Χριστού, των αποστόλων και της πρώιμης Εκκλησίας της Καινής Διαθήκης, τα μέλη της Ενωμένης Εκκλησίας του Θεού συνεχίζουν να τηρούν αυτές τις ετήσιες ημέρες. καλωσορίζουμε όλους όσους επιθυμούν να ενωθούν μαζί μας στη λατρεία του Δημιουργού μας σε αυτές τις μεγάλες γιορτές της ελπίδας. Σας προσκαλούμε να επικοινωνήσετε με το πλησιέστερο γραφείο μας για να βρείτε μια εκκλησία κοντά σας.

>>>>>> John Mark Kuznietsov/Unsplash <<<<<<
Οι Γιορτές του Θεού στη Νέα Διαθήκη [Ενθέτο]
Κατάλογος των γιορτών του Θεού – Ιερές Ημέρες – που αναφέρονται στη Νέα Διαθήκη της Βίβλου.
______________________________________________________________________
Πάσχα
Διατάσσεται στην Παλαιά Διαθήκη: Λευιτικό 23:5
Τηρήθηκε από τον Ιησού Χριστό, τους αποστόλους ή την Εκκλησία στη Νέα Διαθήκη: Ματθαίος 26:2-19· Μάρκος 14:12-16· Λουκάς 2:41-42· Λουκάς 22:1-20· Ιωάννης 2:13-23· Ιωάννης 6:4· Ιωάννης 13:1-30· Α΄ Κορινθίους 11:23-29
Γιορτή των Αζύμων
Διατάχθηκε στην Παλαιά Διαθήκη: Λευιτικό 23:6-8
Τηρήθηκε από τον Ιησού Χριστό, τους αποστόλους ή την Εκκλησία στην Καινή Διαθήκη: Ματθαίος 26:17· Μάρκος 14:12· Λουκάς 2:41-42, Λουκάς 22:1-7· Πράξεις 20:6· Α΄ Κορινθίους 5:6-8
Γιορτή της Πεντηκοστής
Προδιαγράφεται στην Παλαιά Διαθήκη: Λευιτικό 23:15-22
Τηρήθηκε από τον Ιησού Χριστό, τους αποστόλους ή την Εκκλησία στην Καινή Διαθήκη: Πράξεις 2:1-21· Πράξεις 20:16· Α΄ Κορινθίους 16:8
Γιορτή των Σάλπιγγων*
Διατάχθηκε στην Παλαιά Διαθήκη: Λευιτικό 23:23-25
Τηρήθηκε από τον Ιησού Χριστό, τους αποστόλους ή την Εκκλησία στην Καινή Διαθήκη: Ματθαίος 24:30-31· Α΄ Θεσσαλονικείς 4:16-17· Αποκάλυψη 11:15
Ημέρα τού Εξιλασμού
Προδιαγράφεται στην Παλαιά Διαθήκη: Λευιτικό 23:26-32
Τηρήθηκε από τον Ιησού Χριστό, τους αποστόλους ή την Εκκλησία στην Καινή Διαθήκη: Πράξεις 27:9
Γιορτή των Σκηνών
Διατάσσεται στην Παλαιά Διαθήκη: Λευιτικό 23:33-43
Τηρήθηκε από τον Ιησού Χριστό, τους αποστόλους ή την Εκκλησία στην Καινή Διαθήκη: Ιωάννης 7:1-14; Πράξεις 18:21
Η Όγδοη Ημέρα (που μερικές φορές ονομάζεται η Τελευταία Μεγάλη Ημέρα)
Που διατάσσεται στην Παλαιά Διαθήκη: Λευιτικό 23:36
Που τηρήθηκε από τον Ιησού Χριστό, τους αποστόλους ή την Εκκλησία στην Καινή Διαθήκη: Ιωάννης, κεφάλαια 7-9
*Αν και η Γιορτή των Σάλπιγγων δεν αναφέρεται ονομαστικά στην Καινή Διαθήκη, το θέμα της ημέρας — ο ήχος των σαλπίγγων που ανακοινώνει την επιστροφή του Ιησού Χριστού — αναφέρεται από διάφορους συγγραφείς της Καινής Διαθήκης, όπως σημειώνεται στις παραπομπές.

>>>>>> Anthony Garand/Unsplash <<<<<<
Έχει σημασία για τον Θεό;
Η ιστορία δείχνει ότι οι θρησκευτικές αρχές παραμερίζουν συστηματικά τις ημέρες λατρείας που ορίζει η Αγία Γραφή και τις αντικατέστησαν με άλλες πρακτικές και εορτές με σαφώς μη χριστιανική προέλευση. Είναι ο Θεός ευχαριστημένος και τιμάται με τέτοια λατρεία;
______________________________________________________________________
Κατά τη διάρκεια των τελευταίων δύο χιλιετιών, ο παραδοσιακός Χριστιανισμός έχει συστηματικά παραμερίσει τις «εορτές του Κυρίου» και έχει καθιερώσει τις δικές του εορτές. Τα Χριστούγεννα καθιερώθηκαν για να επιτρέψουν στους προσηλυτισμένους ειδωλολάτρες να ενταχθούν στην εκκλησιαστική κοινότητα χωρίς να εγκαταλείψουν τα ειδωλολατρικά τους έθιμα και τις πρακτικές τους. Το Πάσχα αποτελεί αντικατάσταση του βιβλικού Πάσχα και των Ημερών των Αζύμων.
Ακόμη και το εβδομαδιαίο Σάββατο εγκαταλείφθηκε υπέρ της Κυριακής, της ειδωλολατρικής ημέρας του ήλιου, υποτίθεται για να τιμήσει την ανάσταση του Ιησού (αν και, όπως αποδείξαμε νωρίτερα, αυτή δεν έλαβε χώρα το πρωί της Κυριακής, αλλά στο τέλος του εβδομαδιαίου Σαββάτου, κατά το ηλιοβασίλεμα του Σαββάτου).
_________________________________________________________________________
Έχουμε μια επιλογή. Μπορούμε να επιλέξουμε τις εορτές που καθιέρωσε ο Θεός ή τις γιορτές που υποκατέστησαν άνθρωποι που, χωρίς να το γνωρίζουν, εξαπατήθηκαν από τον Σατανά. Οι επιλογές που κάνουμε επηρεάζουν το πεπρωμένο μας και έχουν αντίκτυπο στη σχέση μας με τον Δημιουργό μας.
______________________________________________________________________
Αν και πρέπει να αναγνωρίσουμε αμέσως ότι η παραβίαση των οδηγιών του Θεού αποτελεί επικίνδυνη συμπεριφορά, ας εξετάσουμε, με βάση τη βιβλική μαρτυρία, αν τέτοιες επινοήσεις και αλλοιώσεις αποτελούν αποδεκτή λατρεία προς τον Δημιουργό Θεό μας.
Η αλλαγή των οδηγιών του Θεού
Όταν ο Θεός άρχισε να εργάζεται με τους αρχαίους Ισραηλίτες, σκόπευε να αποτελέσουν παράδειγμα υπακοής προς Αυτόν για τα έθνη γύρω τους (Δευτερονόμιο 4:1-8). Έπρεπε να είναι ένα πρότυπο έθνος, δείχνοντας στους άλλους λαούς ότι ο τρόπος ζωής του Θεού αποφέρει άφθονες ευλογίες. Οι εμπειρίες τους χρησιμεύουν ως διαρκή παραδείγματα για εμάς (Α΄ Κορινθίους 10:1-11) .
Κατά τη διάρκεια της παραμονής τους στην Αίγυπτο, οι Ισραηλίτες ήρθαν σε επαφή με τον αιγυπτιακό πολιτισμό και τη λατρεία. Παρατηρήστε τι αναφέρει το Unger’s Bible Dictionary σχετικά με αυτόν τον πολιτισμό: «Η αιγυπτιακή θρησκεία ήταν ένα απολύτως μπερδεμένο πολυθεϊστικό συνονθύλευμα, στο οποίο διατηρούνταν πολλές θεότητες των αρχαιότερων περιόδων, όταν κάθε πόλη είχε τη δική της θεότητα, διατηρούνταν…
«Κάθε αντικείμενο που παρατηρούσαν, κάθε φαινόμενο της φύσης, θεωρούνταν ότι κατοικούνταν από ένα πνεύμα που μπορούσε να επιλέξει τη δική του μορφή, καταλαμβάνοντας το σώμα ενός κροκοδείλου, ενός ψαριού, μιας αγελάδας, μιας γάτας κ.λπ. Ως εκ τούτου, οι Αιγύπτιοι είχαν πολυάριθμα ιερά ζώα, κυρίως τον ταύρο, την αγελάδα, τη γάτα, τον μπαμπουίνο, το τσακάλι και τον κροκόδειλο» (1966, σ. 291, «Αίγυπτος»).
Λίγο μετά τη θαυματουργική απελευθέρωση των Ισραηλιτών από τη σκλαβιά τους στην Αίγυπτο, ο Θεός τους έδωσε οδηγίες για το πώς ήθελε να λατρεύεται. Τους έδωσε τις Εντολές Του (Έξοδος 20), μαζί με νόμους και κρίσεις που περιγράφουν λεπτομερώς τον τρόπο εφαρμογής τους (Έξοδος 21-22). Ο Θεός αποκάλυψε τις εορτές Του (Έξοδος 23:14-17· Λευιτικό 23) και έδωσε οδηγίες σχετικά με την ιεροσύνη, τη Σκηνή του Μαρτυρίου και τις προσφορές (Έξοδος 25-31). Ο Θεός είπε στον Μωυσή να ανέβει στο Όρος Σινά και του έδωσε δύο πέτρινες πλάκες χαραγμένες με τις Δέκα Εντολές (Έξοδος 24:12· Έξοδος 31:18).
Όταν ο Μωυσής δεν κατέβηκε από το Όρος Σινά για κάποιο διάστημα (Έξοδος 32:1), ο λαός πίεσε τον αδελφό του, τον Ααρών, να φτιάξει ένα είδωλο για να το λατρεύουν. Ουσιαστικά, ανάμειξαν την αιγυπτιακή μορφή λατρείας με τις οδηγίες που είχαν μόλις λάβει από τον Θεό. Η πρακτική της ανάμειξης θρησκευτικών πεποιθήσεων και πρακτικών είναι γνωστή ως συγκρητισμός.
Αφού δημιούργησε ένα χρυσό είδωλο μοσχαριού, ο Ααρών κήρυξε την επόμενη μέρα αργία — «γιορτή για τον Κύριο» (Έξοδος 32:4-5, ΜΠΚ). Στη συνέχεια, «Ξύπνησαν, λοιπόν, το πρωί και πρόσφεραν ολοκαυτώματα και θυσίες κοινωνίας· όλοι κάθισαν να φάνε και να πιουν, κι έπειτα σηκώθηκαν και διασκέδαζαν» (Έξοδος 32:6, ΜΠΚ). Αυτή η γιορτή συνδύαζε τις οδηγίες του Θεού με τις αιγυπτιακές θρησκευτικές πρακτικές και παραδόσεις.
Δεν μας λέγεται γιατί οι Ισραηλίτες επέλεξαν αυτόν τον συνδυασμό λατρείας. Ίσως θεώρησαν ότι δεν ήταν καλή ιδέα να εγκαταλείψουν αμέσως όλες τις οικείες μορφές λατρείας και απλώς εφάρμοσαν αυτό που είχαν συνηθίσει από τα χρόνια που ζούσαν βυθισμένοι στην αιγυπτιακή κουλτούρα.
Όποια και αν ήταν η σκέψη τους, ο Θεός δεν ευχαριστήθηκε. Είπε στον Μωυσή: «Πήγαινε, κατέβα, γιατί ο λαός που έβγαλες από την Αίγυπτο έπεσε σε μεγάλη αμαρτία. Έφυγαν γρήγορα από το δρόμο που τους έδειξα» (Έξοδος 32:7-8, ΜΠΚ).
Ο Θεός δείχνει από τον Λόγο Του ότι περιμένει περισσότερα από όσους ισχυρίζονται ότι Τον ακολουθούν. Θέλει οι άνθρωποι να Τον λατρεύουν «με το πνεύμα και με αλήθεια» (Ιωάννης 4:23-24) — όχι με διεφθαρμένες, αισχρές πρακτικές που έχουν τις ρίζες τους στη λατρεία άλλων θεών.
Συνέπειες της μάταιης λατρείας
Οι Ισραηλίτες δεν είχαν καμία δικαιολογία να παρεκκλίνουν από τις εντολές που είχε ορίσει ο Θεός και τους είχε δώσει στην έρημο. Ο Θεός οργίστηκε τόσο πολύ από τις πράξεις τους, που ήταν έτοιμος να καταστρέψει τον λαό (Έξοδος 32:10). Μόνο χάρη στις ικεσίες του Μωυσή ο Θεός μαλάκωσε και τους λυπήθηκε (Έξοδος 32:11-14).
Το πείραμα του αρχαίου Ισραήλ να συνδυάσει τμήματα των εντολών του Θεού με ειδωλολατρικά εθίμων και στοιχείων αποδείχθηκε καταστροφικό. Ως τιμωρία για αυτή την αμαρτία, 3.000 άνδρες έχασαν τη ζωή τους (Έξοδος 32:27-28). Όσοι δεν σκοτώθηκαν αναγκάστηκαν να πιουν νερό μολυσμένο με το θρυμματισμένο είδωλο, που είχε γίνει σκόνη (Έξοδος 32:20).
Η αλαζονεία — το να παίρνει κανείς αδικαιολόγητη ελευθερία να πράττει πράγματα όπως η αλλοίωση των εντολών του Θεού για τη λατρεία — είναι αμαρτία. Η Αγία Γραφή περιγράφει τις πράξεις των Ισραηλιτών ως «μεγάλη αμαρτία» (Έξοδος 32:21, Έξοδος 32:30, Έξοδος 32:31). Ο νόμος του Θεού είναι σαφής όσον αφορά την αλαζονική συμπεριφορά (Αριθμοί 15:30-31).
Η αρχή αυτή ισχύει και σήμερα μεταξύ του λαού του Θεού. Μόλις κατανοήσουμε την αλήθεια Του, έχουμε την υποχρέωση να λάβουμε μέτρα για να Τον υπακούσουμε. Αναγνωρίζουμε ότι οι οδηγίες και τα παραδείγματα στο Λόγο Του καταγράφηκαν για την πνευματική μας διδασκαλία και όφελος (Α΄ Κορινθίους 10:6-11· Ρωμαίους 15:4).
Πρόσθετες προειδοποιήσεις για τους χριστιανούς
Η γενιά των Ισραηλιτών που ζήτησε το χρυσό μοσχάρι προφανώς δεν έμαθε ποτέ να εμπιστεύεται και να υπακούει στον Θεό. Λίγο καιρό αργότερα, ενώ ετοιμάζονταν να εισέλθουν στη γη που τους είχε υποσχεθεί ο Θεός, φοβήθηκαν τους κατοίκους της γης και αρνήθηκαν να εισέλθουν (Αριθμοί 13-14). Ως αποτέλεσμα, ο Θεός τους είπε ότι θα περιπλανιόντουσαν 40 χρόνια στην έρημο μέχρι να πεθάνουν όλοι όσοι είχαν αρνηθεί να ακολουθήσουν τις οδηγίες Του (Αριθμοί 14:33). Μετά το θάνατό τους, ο Θεός άρχισε να προετοιμάζει την επόμενη γενιά για να εισέλθει στη Χαναάν.
Μέρος των οδηγιών του Θεού περιελάμβανε μια ρητή προειδοποίηση ενάντια στην ενσωμάτωση ειδωλολατρικών εθίμων στη λατρεία τους. Αυτά είναι τα ακριβή Του λόγια:
«Όταν ο Κύριος ο Θεός σου εξολοθρεύσει τα έθνη από μπροστά σου, όπου πηγαίνεις για να τα κληρονομήσεις, και τα κληρονομήσεις, και κατοικήσεις στη γη τους, πρόσεχε τον εαυτό σου, μήπως παγιδευτείς και τους ακολουθήσεις, όταν εξολοθρευτούν από μπροστά σου· και μήπως εξετάσεις για τους θεούς τους, λέγοντας: Πώς λάτρευαν αυτά τα έθνη τούς θεούς τους; Έτσι θα κάνω και εγώ. Δεν θα κάνεις έτσι στον Κύριο τον Θεό σου· επειδή, κάθε βδέλυγμα που ο Κύριος μισεί, έκαναν εκείνοι στους θεούς τους· επειδή, και τους γιους τους και τις θυγατέρες τους καίνε μέσα σε φωτιά στους θεούς τους. Κάθε τι που εγώ σας προστάζω, αυτό θα προσέχετε να κάνετε· σ’ αυτό δεν θα προσθέσεις ούτε θα αφαιρέσεις απ’ αυτό» (Δευτερονόμιο 12:29-32).
Δυστυχώς, οι Ισραηλίτες συχνά δεν έδωσαν προσοχή στην προειδοποίηση του Θεού. Επανειλημμένα άφησαν τη γοητεία που τους ασκούσαν οι θρησκευτικές πρακτικές των γύρω τους να τους κυριεύσει, καθώς παρασύρθηκαν στην ειδωλολατρική λατρεία.
Τον 6ο αιώνα π.Χ. ο Θεός έδωσε τρεις ακόμη προειδοποιήσεις ενάντια σε αυτό το είδος συμπεριφοράς. Πρώτον, μέσω του προφήτη Ιερεμία, ο Θεός είπε: «Μην μάθετε τον τρόπο των εθνών· μην τρομάζετε από τα σημεία του ουρανού, διότι τα έθνη τρομάζουν από αυτά» (Ιερεμίας 10:2). Εδώ ο Θεός προειδοποίησε τον λαό Του να μην ακολουθεί τις πρακτικές των εθνών (των μη Ισραηλιτών) που λατρεύουν τα ουράνια σώματα (όπως τον ήλιο στις 25 Δεκεμβρίου) και να αποφεύγει γενικά την αστρολογία.
Στον Ιερεμία 10:3-9, ο Θεός περιγράφει μερικά από τα ειδωλολατρικά τους έθιμα. Κόβουν ένα δέντρο από το δάσος, το στηρίζουν και το στολίζουν με πολύτιμα μέταλλα.
Αν και αυτή η περιγραφή αναφέρεται συγκεκριμένα στην ανέγερση ενός αντικειμένου ειδωλολατρικής λατρείας (Ιερεμίας 10:6-8) , η εντολή του Θεού εδώ, «Μην μάθετε τον τρόπο των εθνών», ισχύει για όλα τα ειδωλολατρικά θρησκευτικά έθιμα. Τα χριστουγεννιάτικα δέντρα, το γκι και τα πολύχρωμα φώτα που προέρχονται από τις ειδωλολατρικές γιορτές του χειμερινού ηλιοστασίου, τα κουνέλια και τα πασχαλινά αυγά ως σύμβολα γονιμότητας, καθώς και οι δαιμονικές αντιλήψεις του Χάλοουιν, όλα εμπίπτουν σε αυτή την απαγόρευση. Ομοίως, μια σειρά από άλλες σύγχρονες παραδόσεις, όπως ο εορτασμός της Πρωτοχρονιάς και η Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, εμπίπτουν επίσης στην απαγόρευση — καθώς και αυτές έχουν την προέλευσή τους στην ειδωλολατρική λατρεία. (Μπορείτε να αναζητήσετε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτά στον ιστότοπό μας, www.ucg. org.)
Δίνοντας αυτή την εντολή να μην μάθουν τον τρόπο ζωής των εθνών, ο Θεός ήθελε ο λαός Του να αποφύγει το είδος της αμαρτίας που είχαν διαπράξει οι πρόγονοί τους με το χρυσό μοσχάρι.
Λίγα χρόνια μετά τη δήλωση στον Ιερεμία, ο Θεός εξέφρασε και πάλι την οργή Του προς τον λαό Του: «ότι μοιχεύονταν, και στα χέρια τους είναι αίμα, και μοιχεύονταν με τα είδωλά τους, και ακόμα, για χάρη τους, διαπερνούσαν μέσα από τη φωτιά τα παιδιά τους, που γέννησαν σε μένα, για κατανάλωση. Ακόμα, έπραξαν σε μένα και τούτο· μόλυναν τα άγιά μου μέσα στην ίδια ημέρα, και βεβήλωσαν τα σάββατά μου. Επειδή, όταν έσφαξαν τα παιδιά τους στα είδωλά τους, τότε έμπαιναν την ίδια ημέρα στα άγιά μου, για να τα βεβηλώνουν· και, δες, έτσι έπρατταν στο μέσον τού οίκου μου» (Ιεζεκιήλ 23:37-39) .
Εδώ φαίνεται ότι ο Ισραήλ ασκούσε ένα από τα έθιμα που αρχικά συνδέονταν με τα Σατουρνάλια και τη λατρεία του Κρόνου — τη θυσία παιδιών — και στη συνέχεια ερχόταν να λατρεύσει τον Θεό σε ένα από τα Σάββατά Του!
Μέσω του προφήτη Ζεφανία ο Θεός καταδίκασε «κι αυτούς που, επάνω στις ταράτσες, προσκυνούν τη στρατιά τού ουρανού· κι αυτούς που προσκυνούν και ορκίζονται στον Κύριο, κι αυτούς που ορκίζονται στον Mαλχόμ» (Σοφονίας 1:5). Ο Θεός δεν ευχαριστιέται όταν οι άνθρωποι είναι διπρόσωποι (Ιάκωβος 1:8· Ιάκωβος 4: 8) στη λατρεία τους — αποδεχόμενοι ψευδείς θρησκείες και έθιμα, ενώ δηλώνουν ότι Τον λατρεύουν.
Ένα συνεπές μήνυμα σε όλη τη Βίβλο
Μερικοί άνθρωποι υποθέτουν λανθασμένα ότι οι απαγορεύσεις της Παλαιάς Διαθήκης σχετικά με την ανάμειξη του παγανισμού με την ευσεβή λατρεία ακυρώθηκαν κατά την αποστολική εποχή. Τίποτα δεν θα μπορούσε να απέχει περισσότερο από την αλήθεια.
Για να αποδείξουμε τη συνέχεια της διδασκαλίας του Θεού στο Νέο Διαθήκη, ας εξετάσουμε την πόλη της Κορίνθου. Εδώ βρίσκουμε ένα από τα πιο διδακτικά παραδείγματα σχετικά με την ενσωμάτωση του παγανισμού στο Χριστιανισμό .
Σε στρατηγική θέση ακριβώς νότια του στενού ισθμού που συνδέει την κεντρική Ελλάδα με την Πελοπόννησο, η πόλη αυτή βρισκόταν σε έναν σημαντικό εμπορικό δρόμο. Οι κάτοικοί της πλούτισαν μεταφέροντας εμπορεύματα διαμέσου του ισθμού μήκους τεσσάρων μιλίων, κάτι που γλίτωνε στους εμπόρους ένα ταξίδι 200 μιλίων με πλοίο. Η λατρεία της Αφροδίτης (της ελληνικής θεάς του έρωτα) αποτελούσε από καιρό μέρος της ιστορίας της πόλης. Διαθέτει επίσης ναό αφιερωμένο στον Απόλλωνα, του ελληνικού θεού του ήλιου.
Πώς ήταν η Κόρινθος τον 1ο αιώνα; «[Εδώ] ο απόστολος Παύλος ίδρυσε μια ακμάζουσα εκκλησία, αποτελούμενη από ένα ευρύ φάσμα κοσμικών ανθρώπων που είχαν συρρέει στην Κόρινθο για να συμμετάσχουν στα τυχερά παιχνίδια, στη νομιμοποιημένη πορνεία των ναών, επιχειρηματικές περιπέτειες και τις διασκεδάσεις που προσφερόταν σε μια ναυτική πόλη του 1ου αιώνα…
»Η πόλη σύντομα μετατράπηκε σε χωνευτήρι για τους περίπου 500.000 ανθρώπους που ζούσαν εκεί την εποχή της άφιξης του Παύλου. Έμποροι και ναυτικοί, πρόθυμοι να εργαστούν στις αποβάθρες, μετανάστευσαν στην Κόρινθο. Επαγγελματίες τζογαδόροι και αθλητές, που στοιχημάτιζαν στους Ισθμικούς Αγώνες, εγκαταστάθηκαν εκεί. Οι δούλοι, που μερικές φορές απελευθερώνονταν αλλά δεν είχαν πού να πάνε, περιπλανιόνταν στους δρόμους μέρα και νύχτα. Και οι πόρνες (τόσο άνδρες όσο και γυναίκες) ήταν άφθονες. Άνθρωποι από τη Ρώμη, την υπόλοιπη Ελλάδα, την Αίγυπτο, τη Μικρά Ασία — στην πραγματικότητα, από ολόκληρο τον μεσογειακό κόσμο — απολάμβαναν την έλλειψη κανόνων και την ελευθερία σκέψης που επικρατούσε στην πόλη.
«Αυτοί ήταν οι άνθρωποι που τελικά αποτέλεσαν την εκκλησία της Κορίνθου. Έπρεπε να μάθουν να ζουν μαζί αρμονικά, παρόλο που το εθνικό, κοινωνικό, οικονομικό και θρησκευτικό τους υπόβαθρο ήταν πολύ διαφορετικό» (Nelson’s New Illustrated Bible Dictionary, «Κόρινθος»).
Η διδασκαλία του Παύλου σχετικά με άλλες θρησκευτικές πρακτικές
Γράφοντας σε αυτή την ετερόκλητη ομάδα, κυρίως εθνικούς με παράδοση λατρείας ειδώλων (Α΄ Κορινθίους 12:2), ο Παύλος ασχολήθηκε με το ζήτημα του αν οι εξωτερικές θρησκευτικές συνήθειες και πρακτικές είχαν θέση ανάμεσα στον λαό του Θεού:
«Μη ομοζυγείτε με τους απίστους· επειδή, ποια συμμετοχή έχει η δικαιοσύνη με την ανομία; Kαι ποια κοινωνία έχει το φως προς το σκοτάδι; Kαι ποια συμφωνία έχει ο Χριστός με τον Βελίαλ; Ή, ποια μερίδα έχει ο πιστός με τον άπιστο; 16Kαι πώς να συμβιβαστεί ο ναός τού Θεού με τα είδωλα; Επειδή, εσείς είστε ναός τού ζωντανού Θεού, όπως είπε ο Θεός, ότι: «Θα κατοικώ μέσα σ’ αυτούς και θα περπατάω· και θα είμαι Θεός τους, και αυτοί θα είναι λαός μου.»
«Γι’ αυτό, «βγείτε έξω από ανάμεσά τους και αποχωριστείτε», λέει ο Κύριος, «και να μη αγγίξετε τίποτε ακάθαρτο»· και «εγώ θα σας δεχθώ, και θα είμαι Πατέρας σας, και εσείς θα είστε γιοι μου και θυγατέρες», λέει ο Κύριος, ο Παντοκράτορας.” Αγαπητοί, έχοντας, λοιπόν, αυτές τις υποσχέσεις, ας καθαρίσουμε τον εαυτό μας από κάθε μολυσμό σάρκας και πνεύματος, εκπληρώνοντας αγιοσύνη με φόβο Θεού» (Β΄ Κορινθίους 6:14-18· Β΄ Κορινθίους 7:1).
Αντί να μετονομάσει ορισμένα από τα ειδωλολατρικά έθιμα σε χριστιανικά ή να επιτρέψει στους νεοφώτιστους να διατηρήσουν ορισμένες από τις παλαιότερες πρακτικές τους, ο απόστολος Παύλος τους διέταξε να εγκαταλείψουν όλες αυτές τις μορφές λατρείας. Καταδίκασε τη σεξουαλική ανηθικότητα που αποτελούσε συνηθισμένο μέρος των τελετών γονιμότητας προς τιμήν της θεάς Αφροδίτης (Α΄ Κορινθίους 6:13-18· Α΄ Θεσσαλονικείς 4:3). Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η νέα εκκλησία δεν συμμετείχε στις εορταστικές εκδηλώσεις του χειμερινού ηλιοστασίου προς τιμήν του θεού του ήλιου Απόλλωνα. Ούτε τις μιμούνταν για να τιμήσουν τον Χριστό — καθώς αυτό δεν θα τιμούσε καθόλου τον Χριστό.
Ο Χριστιανισμός που είναι πιστός στη Βίβλο διδάσκει στους οπαδούς του ότι «ο παλιός μας άνθρωπος συσταυρώθηκε [με τον Ιησού Χριστό], για να καταργηθεί το σώμα τής αμαρτίας, ώστε να μη είμαστε πλέον δούλοι τής αμαρτίας» (Ρωμαίους 6:6). Αν κάποιος είναι αφοσιωμένος με πάθος στην ακολουθία του Χριστού, «είναι μια καινούρια δημιουργία. Τα παλιά πέρασαν· όλα έχουν γίνει καινούρια» (Β΄ Κορινθίους 5:17, ΜΠΚ).
Ο Παύλος εξηγεί ότι δεν πρέπει να διατηρούμε τις αγαπημένες μας θρησκευτικές παραδόσεις του παρελθόντος. Πράγματι, «όλα έγιναν καινούργια»! Ως μέρος του «παλαιού ανθρώπου» (Εφεσίους 4:22· Κολοσσαείς 3:9), οι παλαιοί τρόποι λατρείας μας πρέπει να εξαφανιστούν.
Όπως δίδαξε ο Ιησούς, απλά δεν μπορούμε να υπηρετούμε δύο κυρίους (Ματθαίος 6:24· Λουκάς 16:13). Δεν μπορούμε να υιοθετούμε ταυτόχρονα δύο ανταγωνιστικά συστήματα λατρείας.
Βλέπουμε την προφανή συνέχεια μεταξύ της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης της Βίβλου· η Καινή Διαθήκη απαγορεύει επίσης την ανάμειξη ειδωλολατρικών παραδόσεων με τη λατρεία «με το πνεύμα και με αλήθεια» που διατάζει ο Θεός (Ιωάννης 4:23-24).
Εξουσία από τον άνθρωπο ή από τον Θεό;
Δεδομένου ότι ο Θεός αντιτίθεται τόσο έντονα στην αλλαγή των ημερών λατρείας που έχει αποκαλύψει (Δευτερονόμιο 12:32· Αποκάλυψη 22:18-19), με ποια εξουσία οι άνθρωποι άλλαξαν τις ημέρες που τηρούμε; Αυτό είναι που αναφέρει η Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάνικα σχετικά με ορισμένους πρώτους χριστιανούς: «Αν και πολλοί από τους μαθητές [του Ιησού] συνέχισαν να τηρούν τις ειδικές ημέρες και περιόδους του Ιουδαϊκού Νόμου, οι νεοφώτιστοι έσπασαν με το έθιμο αυτό, επειδή το θεωρούσαν πλέον περιττό ή μη απαραίτητο» (15η έκδοση, Τόμος 4, σ. 601, «Εκκλησιαστικό Έτος»). Παρατηρήστε την απουσία θεϊκής εξουσιοδότησης. Ο λαός αποφάσισε να κάνει αυτή την αλλαγή.
Μια αλλαγή που επινοήθηκε από τον άνθρωπο στους πρώτους αιώνες μετά τον Χριστό ήταν η λατρεία την Κυριακή αντί για το Σάββατο, την έβδομη ημέρα, την ημέρα που ορίζεται στη Βίβλο. Η ίδια πηγή αναγνωρίζει ότι «τα κείμενα της Καινής Διαθήκης δεν εξηγούν πώς ξεκίνησε αυτή η πρακτική» (ibid., σ. 603). Αν και ορισμένοι έχουν διατυπώσει τη θεωρία ότι αυτή η αλλαγή έγινε προς τιμήν της ανάστασης του Χριστού, έχουμε ήδη δει ότι αυτή η αιτιολόγηση είναι λανθασμένη, διότι ο Χριστός αναστήθηκε κοντά στη δύση του ηλίου το Σάββατο και όχι την Κυριακή.
Η αντικατάσταση των ετήσιων εορτών του Θεού με ειδωλολατρικές γιορτές έγινε επίσης με το ίδιο πνεύμα. Το ίδιο αυτό λήμμα της εγκυκλοπαίδειας κάνει την εξής ειλικρινή παραδοχή: «Σε αντίθεση με τον κύκλο των εορτών και των νηστειών του Ιουδαϊκού Νόμου, το [σύγχρονο] χριστιανικό έτος δεν βασίστηκε ποτέ σε θεία αποκάλυψη. Πρόκειται μάλλον για μια παράδοση που υπόκειται πάντα σε αλλαγές βάσει του εκκλησιαστικού νόμου. Κάθε αυτόνομη εκκλησία διατηρεί το δικαίωμα να καθορίζει το εκκλησιαστικό έτος» (σ. 601).
Όταν το βασίλειο του Ισραήλ χωρίστηκε μετά το θάνατο του Σολομώντα, ο βασιλιάς Ιεροβοάμ των 10 βόρειων φυλών άλλαξε σύντομα την ημερομηνία της ετήσιας φθινοπωρινής γιορτής από τον έβδομο στον όγδοο μήνα του εβραϊκού ημερολογίου (Α΄ Βασιλέων 12:32-33) . Έτσι, ο πρώτος βασιλιάς της νέας βόρειας ισραηλιτικής δυναστείας καθιέρωσε ένα διαφθορά πρότυπο στη θρησκευτική ζωή του έθνους, το οποίο τελικά συνέβαλε στην καταστροφή των βόρειων φυλών από την Ασσυριακή Αυτοκρατορία.
Καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας του βόρειου βασιλείου, η πολιτική και εκκλησιαστική ηγεσία επέμενε πεισματικά στις «αμαρτίες του Ιεροβοάμ» (Α΄ Βασιλέων 13:34· Α΄ Βασιλέων 15:30· Α΄ Βασιλέων 16:2-19· κ.λπ.), μία από τις οποίες ήταν η παράνομη αλλαγή της ημερομηνίας μιας θρησκευτικής γιορτής που είχε ορίσει ο Θεός.
Ώρα να αφήσουμε πίσω τις μη βιβλικές θρησκευτικές παραδόσεις
Ως πλάσματα της συνήθειας, μπορεί να βρεθούμε να ακολουθούμε παραδόσεις που αντιβαίνουν στις οδηγίες του Θεού. Πριν από σχεδόν 2.000 χρόνια, ο Ιησούς Χριστός επισήμανε ότι μια ευσεβής θρησκευτική ομάδα, οι Φαρισαίοι, βρισκόταν ακριβώς σε μια τέτοια κατάσταση. Τους είπε: «Καλά προφήτευσε ο Ησαΐας για σας τους υποκριτές, όπως είναι γραμμένο: «O λαός αυτός με τιμάει με τα χείλη, η καρδιά τους όμως απέχει μακριά από μένα· με σέβονται δε μάταια, διδάσκοντας διδασκαλίες, εντολές ανθρώπων». Επειδή, ενώ αφήσατε την εντολή τού Θεού, κρατάτε την παράδοση των ανθρώπων… Ωραία αθετείτε την εντολή τού Θεού, για να τηρείτε την παράδοσή σας» (Μάρκος 7:6-9).
Το να διακηρύσσουμε απλώς ότι κάτι είναι χριστιανικό δεν το καθιστά τέτοιο. Ανεξάρτητα από το ποιες ήταν οι παραδόσεις μας ή ποιες δικαιολογίες μπορεί να χρησιμοποιούμε, η Αγία Γραφή είναι σαφής ότι πρέπει να ακολουθούμε τις οδηγίες του Δημιουργού μας σχετικά με τις ημέρες και τους τρόπους λατρείας Του.
Στην Επιστολή προς Κολοσσαείς 2:8 ο απόστολος Παύλος προειδοποιεί: «Προσέχετε να μη σας εξαπατήσει κάποιος διαμέσου τής φιλοσοφίας και της μάταιης απάτης, σύμφωνα με την παράδοση των ανθρώπων, σύμφωνα με τα στοιχεία τού κόσμου, και όχι σύμφωνα με τον Χριστό.»
Ομοίως, ένα από τα τελευταία μηνύματα της Αγίας Γραφής αποκαλύπτει αυτή την προειδοποίηση για τους ανθρώπους που έχουν εμπλακεί σε ένα μεγάλο παγκόσμιο σύστημα που εδραιώθηκε σε αντίθεση προς τον Θεό: «Nα βγείτε έξω απ’ αυτή, ο λαός μου, και να μη συγκοινωνήσετε στις αμαρτίες της, και να μη πάρετε από τις πληγές της· επειδή, οι αμαρτίες της έφτασαν μέχρι τον ουρανό, και ο Θεός θυμήθηκε τα αδικήματά της» (Αποκάλυψη 18:4-5).
Έχουμε μια επιλογή. Μπορούμε να επιλέξουμε τις εορταστικές ημέρες που καθιέρωσε ο Θεός ή τις αργίες που υποκατέστησαν οι άνθρωποι, οι οποίοι, χωρίς να το γνωρίζουν, έχουν παραπλανηθεί από τον Σατανά. Οι επιλογές που κάνουμε επηρεάζουν το πεπρωμένο μας και έχουν αντίκτυπο στη σχέση μας με τον Δημιουργό μας.
Μπορούμε να αντλήσουμε μεγάλη παρηγοριά από το νόημα των ημερών λατρείας που αποκαλύπτονται στη Βίβλο, καθώς αντιπροσωπεύουν το μεγαλοπρεπές σχέδιο του Θεού, ο οποίος θα δώσει σε κάθε άνθρωπο την ευκαιρία να κατανοήσει και να αποδεχτεί τον δρόμο Του ζωής είτε τώρα είτε, για την πλειοψηφία των ανθρώπων, σε μια εποχή που δεν έχει έρθει ακόμα. Αν τα μάτια σου έχουν ανοίξει, έχεις τη σαφή ευθύνη να κάνεις τη σωστή επιλογή σήμερα. Θα ενεργήσεις τώρα με βάση όσα γνωρίζεις;

>>>>>> Amy Velazquez/Unsplash <<<<<<
Μια αρχαία πολιτισμική σύγκρουση [Ενθέτο]
Η πίστη και η αφοσίωση των Σαντράχ, Μεσάχ και Αβδ-Νεγώ παραμένουν ένα διαχρονικό παράδειγμα σεβασμού προς τον Θεό.
______________________________________________________________________
Περίπου 2.600 χρόνια πριν, τρεις νέοι άνδρες, ο Σαντράχ, ο Μεσάχ και ο Αβδ-Νεγώ, αντιμετώπισαν μια πολιτισμική κρίση όταν τους διατάχθηκε να αποδώσουν τιμή σε έναν ψεύτικο θεό.
Αφού η πατρίδα τους, η Ιουδαία, κατακτήθηκε από τη Βαβυλωνιακή Αυτοκρατορία, οι τρεις μεταφέρθηκαν στη Βαβυλώνα για να εκπαιδευτούν ώστε να υπηρετήσουν στην κυβέρνηση του βασιλιά Ναβουχοδονόσορα (Δανιήλ 1:1-7). Βρίσκονταν σε ευάλωτη θέση σε ένα βασίλειο όπου ο μονάρχης κυβερνούσε με απόλυτη εξουσία.
Ο βασιλιάς είχε κατασκευάσει ένα ειδωλολατρικό χρυσό άγαλμα και διέταξε όλους να αποδώσουν τιμή στο δημιούργημά του, προσκυνούμενοι μπροστά του (Δανιήλ 3: 1-7). Αν και ορισμένοι ίσως σκέφτηκαν ότι θα έπρεπε να δείξουν σεβασμό στον ηγεμόνα αποδεχόμενοι ορισμένα από τα έθιμά του, ο Σανδράχ, ο Μεσάχ και ο Αβδ-Νεγώ αποφάσισαν να δείξουν σεβασμό στον Θεό αρνούμενοι να συμμορφωθούν με αυτό το διάταγμα.
Γνώριζαν ότι η απόφασή τους επισύρει την τιμωρία της ρίψης σε «καμίνι τής φωτιάς» (Δανιήλ 3:6-15), αλλά παρέμειναν σταθεροί στην πεποίθησή τους. Όταν έφτασε η κρίσιμη στιγμή και ο βασιλιάς τους διέταξε προσωπικά να αποδώσουν τιμή στο ειδωλολατρικό του άγαλμα, απάντησαν: «Nαβουχοδονόσορα: Εμείς δεν έχουμε ανάγκη να σου απαντήσουμε για το πράγμα αυτό. Aν είναι έτσι, ο Θεός μας, που εμείς λατρεύουμε, είναι δυνατός να μας ελευθερώσει από το καμίνι τής φωτιάς που καίει· και από το χέρι σου, βασιλιά, θα μας ελευθερώσει. Αλλά, και αν όχι, ας είναι σε σένα γνωστό, βασιλιά, ότι τους θεούς σου δεν τους λατρεύουμε, και τη χρυσή εικόνα, που έχεις στήσει, δεν την προσκυνούμε» (Δανιήλ 3:16-18).
Αυτοί οι θαρραλέοι νέοι ήταν πρόθυμοι να θυσιάσουν τη ζωή τους, αν χρειαστεί, για να δείξουν πίστη μόνο στον Θεό. Εκτιμώντας την αφοσίωσή τους, ο Θεός τους έσωσε τη ζωή, δίνοντας μια ισχυρή και θαυματουργή μαρτυρία στον Ναβουχοδονόσορ (εδάφια 19-30). Η πίστη και η πιστότητα αυτών των νέων παραμένουν ένα διαχρονικό παράδειγμα σεβασμού προς τον Θεό. Το παράδειγμά τους πρέπει να εμπνέει όλους μας να τιμάμε τον Δημιουργό μας με παρόμοιο αίσθημα αφοσίωσης και προσήλωσης.

>>>>>> Raquel Raclette/Unsplash <<<<<<
Οι χαρές της υπακοής [Πλαίσιο]
Η χαρά και η ειρήνη της ψυχής προέρχονται από το να κάνεις τις σωστές επιλογές, από το να γνωρίζεις ότι υπακούς ευσυνείδητα στις οδηγίες του Θεού που περιέχονται στις σελίδες της Βίβλου.
______________________________________________________________________
Πριν από την εποχή του βασιλιά Ιωσία της Ιουδαίας, ο πάπυρος που περιείχε το Βιβλίο του Νόμου είχε χαθεί, μαζί με τη γνώση των εορτών του Θεού. Όμως ο Χιλκίας, ο αρχιερέας, βρήκε εκείνο το ειλητάριο, και ο Σαφάν, ο γραφέας, το διάβασε παρουσία του νεαρού Ιωσία. Ο μετανοημένος βασιλιάς αποκατέστησε γρήγορα την αληθινή λατρεία του Θεού σύμφωνα με τις οδηγίες που βρήκε στο ειλητάριο.
Ένα από τα πρώτα βήματα του Ιωσία για την αποκατάσταση της ορθής λατρείας του Θεού ήταν η τήρηση του Πάσχα και των Ημερών των Αζύμων. Για κάποιο διάστημα ολόκληρη η χώρα παρασύρθηκε από τον δίκαιο ζήλο του νεαρού βασιλιά, και ακολούθησε μια εθνική εορταστική εκδήλωση όπως δεν είχε ξαναγίνει εδώ και αιώνες (Β΄ Χρονικών 34-35).
Αργότερα, το ίδιο πνεύμα υπακοής και χαρούμενης εορταστικής διάθεσης κυρίευσε τους εβραϊκούς οικισμούς στην Αγία Γη κατά την εποχή του Εσδρά και του Νεεμίας. Ο λαός όχι μόνο απόλαυσε τις υλικές πτυχές αυτών των ημερών, αλλά το έθνος απέκτησε επίσης μια ανανεωμένη κατανόηση του Λόγου Του (Νεεμίας 8:9-12).
Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα [Πλαίσιο]
Αν έχετε τελειώσει την ανάγνωση αυτού του φυλλαδίου, πιθανότατα εκπλαγήκατε ανακαλύπτοντας την πραγματική προέλευση των σημερινών δημοφιλείς γιορτές μας. Τι γίνεται όμως με τις ημέρες λατρείας που αναφέρονται στη Βίβλο; Περιμένει ο Θεός από εμάς να τις τηρούμε σήμερα; Πότε και πώς πρέπει να τις τηρούμε; Για να ανακαλύψετε τις γιορτές της Βίβλου, φροντίστε να ζητήσετε το «Sunset to Sunset: God’s Sabbath Rest» και το «God’s Holy Day Plan: The Promise of Hope for All Mankind».

>>>>>> Vitaliy Paykov/Unsplash <<<<<<
Οι παραπομπές στις Γραφές προέρχονται από το TGV, (Εναλλακτική – FPB) σε όλο το κείμενο, εκτός όπου σημειώνεται διαφορετικά.
Μεταφράστηκε από τα αγγλικά με τη χρήση του DeepL. Τα έγγραφα προετοιμάστηκαν για μετάφραση από τον Bill Turnblad. Επισκόπηση των Γραφών από τον ****. Διόρθωση και τελική επιμέλεια στο ******.
Μπορείτε να απαντήσετε τώρα. Γράψτε μας στο info@ucgeurope.org για να μάθετε περισσότερα.