Bible Study Course

Γιατί ο Θεός επιτρέπει τον πόνο;

Αν ο Θεός είναι πραγματικά Θεός αγάπης και ελέους, γιατί δεν παρεμβαίνει; Κάποιοι έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο Θεός απλώς δεν υπάρχει. Η απάντηση, ωστόσο, είναι πολύ πιο σύνθετη. Τι αποκαλύπτει η Αγία Γραφή σχετικά με τις αιτίες του πόνου;

Ένας κόσμος που μαστίζεται από ανθρώπινο πόνο

Ζούμε σε έναν κόσμο πόνου. Ο πόνος πλήττει τόσο τους δίκαιους όσο και τους άδικους, και μας ταλαιπωρεί όλους κάποια στιγμή. Φιλόσοφοι, στοχαστές και θεολόγοι έχουν εκφράσει τις απόψεις τους για το θέμα εδώ και χρόνια. Χρειαζόμαστε απαντήσεις στο πρόβλημα του ανθρώπινου πόνου!

______________________________________________________________

Ο πόνος. Δεν είναι ένα ευχάριστο θέμα για συζήτηση, αλλά είναι απαραίτητο. Ένα λεξικό ορίζει τον πόνο ως την κατάσταση αγωνίας ή οδύνης εκείνου που υποφέρει – το να υπομένει κανείς πόνο, τραυματισμό ή απώλεια (The New International Webster’s Comprehensive Dictionary).

Ο πόνος μαστίζει τον κόσμο μας. Με τις πολλές μορφές του, μας επηρεάζει σωματικά, ψυχολογικά και συναισθηματικά. Όποια κι αν είναι η εκδήλωσή του, ο παρατεταμένος πόνος μπορεί να συντρίψει το σώμα και το πνεύμα.

Ο πόνος πλήττει τόσο τους δίκαιους όσο και τους άδικους. Ταλαιπωρεί αθώα θύματα. Αυτό το δυσάρεστο γεγονός μάς δυσκολεύει να συμβιβάσουμε μια τόσο προφανή αδικία με την ύπαρξη ή τη δικαιοσύνη ενός νοήμονος θεϊκού όντος.

Μερικοί είναι τόσο αναστατωμένοι από αυτή την κατάσταση, ώστε προσπαθούν να διορθώσουν τα πράγματα. Αφιερώνουν μεγάλο μέρος της ενέργειάς τους σε φιλανθρωπικά έργα που στοχεύουν στην ανακούφιση του άδικου πόνου. Επιθυμούν να κάνουν τον κόσμο ένα πιο δίκαιο και ισότιμο μέρος για να ζει κανείς.

Όμως, όσο αξιέπαινες κι αν είναι αυτές οι προσπάθειες, οι καλές πράξεις δεν λύνουν τα προβλήματα του κόσμου. Φαίνεται ότι οι προσπάθειές μας να σταματήσουμε τον πόνο, στην καλύτερη περίπτωση, απλώς καθυστερούν το αναπόφευκτο. Και κανείς, όπως φαίνεται, δεν έχει μια πειστική εξήγηση για το γιατί επιμένει τόση ανθρώπινη δυστυχία.

Ποια είναι η απάντηση; Γιατί ο πόνος πλήττει τόσο αδιάκριτα; Γιατί δεν πλήττει μόνο εκείνους που τον αξίζουν; Γιατί υποφέρουν αθώοι άνθρωποι από πράξεις και γεγονότα που δεν μπορούν να ελέγξουν και συχνά δεν μπορούν να προβλέψουν;

Στοχαστές και φιλόσοφοι έχουν ασχοληθεί με το θέμα εδώ και χρόνια, αλλά δεν κατάφεραν να δώσουν μια ικανοποιητική και λογική απάντηση. Όσοι υποφέρουν – συμπεριλαμβανομένων πολλών που διαβάζουν αυτό το φυλλάδιο – χρειάζονται απαντήσεις στα ερωτήματά τους.

Η άποψη της Αγίας Γραφής: Ρεαλιστική και ενθαρρυντική

Ας εξετάσουμε τις αιτίες του πόνου από βιβλική προοπτική. Ο Λόγος του Θεού είναι η βασική πηγή που μπορεί να μας βοηθήσει να ανακαλύψουμε τους λόγους για τους οποίους οι άνθρωποι υποφέρουν.

Η βιβλική άποψη για τη ζωή είναι ρεαλιστική και ενθαρρυντική. Η Αγία Γραφή εξηγεί γιατί ο πόνος υπήρχε πάντα μαζί μας και γιατί θα παραμείνει, τουλάχιστον για κάποιο διάστημα.

Ταυτόχρονα, η βιβλική άποψη είναι επίσης ενθαρρυντική, ιδιαίτερα όταν διευρύνουμε τη σκέψη μας για να δούμε τη ζωή μέσα από το πρίσμα του σχεδίου του Θεού και του σκοπού Του για την ανθρωπότητα.

Ο Ιησούς Χριστός μας λέει ότι η αποστολή Του περιλαμβάνει την προσφορά μιας ζωής σε αφθονία (Ιωάννης 10:10). Ο Ψαλμός 16:11 μας λέει ότι «τερπνότητες βρίσκονται στα δεξιά σου [του Θεού], παντοτινά». Η Αγία Γραφή αποκαλύπτει επίσης πώς ο Θεός θα ελαφρύνει τα βάρη μας και πώς μια μέρα θα έρθει ανακούφιση σε ολόκληρο τον κόσμο. Μας μιλά επίσης για μια εποχή ακόμη πιο μακρινή, όταν ο πόνος θα εξαφανιστεί εντελώς.

Αλλά αυτή δεν είναι η κατάσταση της ανθρωπότητας στην εποχή μας.

Ο Ιησούς κατανοούσε ότι ο πόνος είναι αναπόσπαστο μέρος αυτής της φυσικής ζωής. Υπενθύμισε στους ακολούθους Του: «Μέσα στον κόσμο θα έχετε θλίψη» (Ιωάννης 16:33).

Ο πόνος δεν θα εξαφανιστεί – ακόμα

Ο πόνος πλήττει πλούσιους και φτωχούς, θρήσκους και άθρησκους, μικρούς και μεγάλους. Σε αυτή τη ζωή, σχεδόν όλοι θα τον βιώσουν. Οι ασθένειες και τα προβλήματα υγείας φαίνεται να πλήττουν τους περισσότερους ανθρώπους κάποια στιγμή στη ζωή τους.

Στους περασμένους αιώνες, οι κοινές ασθένειες προκαλούσαν τεράστια ταλαιπωρία. Όμως, παρά τις προόδους της ιατρικής επιστήμης που έχουν επιμηκύνει σημαντικά το μέσο προσδόκιμο ζωής, γνωρίζουμε ότι θα πεθάνουμε ούτως ή άλλως. Αντί να πεθαίνουμε πρόωρα από τις θανατηφόρες ασθένειες των παλαιότερων εποχών, τώρα πολλοί από εμάς θα πεθάνουμε σε μεγαλύτερη ηλικία από εξουθενωτικές παθήσεις, όπως ο καρκίνος ή οι καρδιακές παθήσεις. Πολλοί θα χάσουν τις διανοητικές τους ικανότητες πολύ πριν το σώμα τους εξαντληθεί.

Στις φτωχότερες χώρες, ο πόνος και ο θάνατος από ασθένειες που μπορούν σε μεγάλο βαθμό να προληφθούν εξακολουθούν να προκαλούν τεράστια δυστυχία και απόγνωση.

Η βαρβαρότητα ευθύνεται για μεγάλο μέρος του ψυχικού και σωματικού πόνου. Τίποτα δεν οδηγεί τον άνθρωπο στη βάναυση σκληρότητα πιο γρήγορα από τον πόλεμο, και ο άνθρωπος πολεμά πάντα τον συνάνθρωπό του. Πριν από μερικές δεκαετίες, οι ιστορικοί Γουίλ και Άριελ Ντουράντ έγραψαν ότι στα 3.421 χρόνια καταγεγραμμένης ιστορίας «μόνο 268 χρόνια δεν γνώρισαν πόλεμο» (The Lessons of History, 1968, σ. 81).

Ο πόλεμος προκαλεί όχι μόνο θανάτους και σοβαρούς τραυματισμούς που προκαλούν αναπηρία στο πεδίο της μάχης, αλλά και οδύνη, διάλυση οικογενειών και φτώχεια. Σπέρνει τους σπόρους εχθροτήτων που διαρκούν αιώνες. Ο Ιησούς προφήτευσε ότι η περίοδος αμέσως πριν από την επιστροφή Του θα γνώριζε τα μεγαλύτερα δεινά όλων των εποχών, μεγάλο μέρος των οποίων θα οφειλόταν άμεσα στους πολέμους (Ματθαίος 24:6-22).

Μετά τον τρόμο των πολέμων του πρώτου μισού του 20ού αιώνα και την παγκόσμια αναστάτωση που προκάλεσαν, η ανθρωπότητα έχει απολαύσει μια σχετική ανάπαυλα, με την έννοια ότι οι πόλεμοι από τότε έχουν υπάρξει περιφερειακοί και όχι παγκόσμιοι. Ωστόσο, τίποτα δεν έχει αλλάξει στην ανθρώπινη φύση που να προσφέρει ουσιαστική και διαρκή ελπίδα για το μέλλον.

Όπου ο πόνος είναι μια διαρκής κατάσταση

Ο πόνος πλήττει περισσότερο τους ανθρώπους στις φτωχότερες και λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες. Σε πολλές χώρες οι άνθρωποι αγωνίζονται απλώς για να έχουν αρκετά να φάνε. Στατιστικά στοιχεία των Ηνωμένων Εθνών δείχνουν ότι πάνω από 800 εκατομμύρια άνθρωποι υποφέρουν από τις συνέπειες της διαρκούς πείνας, και κάθε πέντε δευτερόλεπτα ένα παιδί πεθαίνει από πείνα ή από ασθένειες που σχετίζονται με την πείνα. Σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, σχεδόν ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι κερδίζουν λιγότερο από ένα δολάριο την ημέρα, και σχεδόν ο μισός πληθυσμός του κόσμου επιβιώνει με λιγότερα από 2 δολάρια την ημέρα.

«Τους φτωχούς τούς έχετε πάντοτε μαζί σας», είπε ο Ιησούς (Ματθαίος 26:11). Αυτό είναι, δυστυχώς, μια θλιβερή πραγματικότητα όχι μόνο σε περιοχές φτώχειας στην Αφρική, την Ασία και τη Λατινική Αμερική, αλλά σχεδόν παντού. Αυτό που κάνει την ύπαρξη των εξαθλιωμένων και υποσιτισμένων ακόμη πιο τραγική είναι ότι μεγάλο μέρος αυτού του είδους του πόνου μπορεί να αποφευχθεί.

Η πολιτική ανικανότητα, η διεφθαρμένη ηγεσία, ο πόλεμος και η ραγδαία αύξηση του πληθυσμού, που ξεπερνά τις διαθέσιμες ποσότητες τροφίμων, τροφοδοτούν την πείνα και τη λιμοκτονία. Οι αναποτελεσματικές γεωργικές μέθοδοι και τα ανεπαρκή συστήματα μεταφοράς και διανομής τροφίμων είναι παράγοντες που συμβάλλουν σε χρόνιες ελλείψεις και ανθρωπογενείς λιμούς. Συμβάλλουν επίσης συνθήκες που ξεπερνούν τον ανθρώπινο έλεγχο.

Η πείνα και οι ασθένειες είναι προβλήματα που θα επιδεινωθούν ακόμη και αν εφαρμοστούν με επιτυχία βραχυπρόθεσμα μέτρα ανακούφισης. Ο Ιησούς προφήτευσε μια εποχή άνευ προηγουμένου δεινών στις «έσχατες ημέρες», η οποία θα περιλαμβάνει εκτεταμένους λιμούς. Προφήτευσε «πείνες και μεταδοτικές αρρώστιες, και σεισμοί κατά τόπους» (Ματθαίος 24:7).

Ο λοιμός – οι επιδημίες ασθενειών – συχνά συνοδεύει τους λιμούς. Όταν πλήττουν καταστροφικοί σεισμοί, ιδιαίτερα σε φτωχές χώρες, οι κατεστραμμένες υποδομές εμποδίζουν τη μεταφορά τροφίμων στις πληγείσες περιοχές. Οι ασθένειες και η πείνα σύντομα επιβάλλουν το θανατηφόρο τίμημά τους.

Αν και οι πόλεμοι καταλαμβάνουν τα πρωτοσέλιδα, ο αριθμός των θανάτων από ένοπλες συγκρούσεις είναι μικρός σε σύγκριση με όσους πεθαίνουν από ασθένειες. Σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, το AIDS σκοτώνει δέκα φορές περισσότερους ανθρώπους μόνο στην Αφρική από όσους πεθαίνουν σε πολέμους παγκοσμίως.

Η ανθρωπότητα σκόπιμα διαδίδει τον πόνο

Αν και ο πόνος που προκαλούν οι ελλείψεις τροφίμων και οι ασθένειες είναι τεράστιος, η ωμή απληστία φέρνει ακόμη περισσότερο πόνο. Η δουλεία, για παράδειγμα, είναι ένας αρχαίος και υποτίθεται ξεπερασμένος θεσμός, όμως παραμένει ένας καρκίνος σε πολλές χώρες.

Τα Ηνωμένα Έθνη εκτιμούν ότι σήμερα περισσότεροι από 12 εκατομμύρια άνθρωποι βρίσκονται σε κατάσταση δουλείας. Άλλες οργανώσεις πιστεύουν ότι ο πραγματικός αριθμός είναι υπερδιπλάσιος. Το περιοδικό Time περιγράφει την κατάσταση: «Εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων παιδιών μόλις έξι ετών, εργάζονται σε καθεστώς δουλείας – σε επικίνδυνες και εξευτελιστικές συνθήκες που συχνά περιλαμβάνουν 18ωρες εργάσιμες ημέρες, ξυλοδαρμούς και σεξουαλική κακοποίηση» (22 Μαρτίου 1993).

Πολλοί περισσότεροι, αν και δεν κρατούνται παρά τη θέλησή τους, ζουν σε μια κατάσταση σχεδόν σκλαβιάς, παγιδευμένοι από τις οικονομικές συνθήκες και τις πολλές ώρες εργασίας, ενώ βγάζουν με το ζόρι τα προς το ζην. Τέτοιες συνθήκες συνθλίβουν το ανθρώπινο πνεύμα. Φανταστείτε μια ζωή στερημένη από χαρά, μια ύπαρξη στην οποία οι άνθρωποι δεν απολαμβάνουν ποτέ τόσο απλές απολαύσεις όσο τον ήχο της όμορφης μουσικής, τη χαρά του καλού χιούμορ, την αίσθηση ενός καινούργιου ρούχου ή την άνεση μιας ασφαλούς στέγης πάνω από το κεφάλι τους.

Η απληστία έχει ολέθριες συνέπειες με εκατοντάδες πιο διακριτικούς τρόπους. Οι διαφημιστές προωθούν προϊόντα που μπορούν να καταστρέψουν την υγεία μας και τελικά να μας σκοτώσουν. Η ψυχαγωγία προωθεί εγωιστικούς, αλαζονικούς τρόπους ζωής που εστιάζουν στη βραχυπρόθεσμη απόλαυση, ενώ τελικά καταστρέφουν τις προσωπικές σχέσεις και υπονομεύουν τις προοπτικές για μακροπρόθεσμη ευτυχία. Ορισμένες επιχειρήσεις, κατασκευαστές και κυβερνήσεις μολύνουν τον αέρα, τη γη και το νερό με τοξίνες που απειλούν την υγεία και την ασφάλεια των άλλων. Και ο κατάλογος συνεχίζεται.

Θα αλλάξει η κατάσταση;

Όταν ο Ιησούς Χριστός ήρθε στη γη πριν από δύο χιλιετίες, είδε το μερίδιό Του από τη δυστυχία. Έγινε μάρτυρας της δεινής κατάστασης των περιθωριοποιημένων λεπρών, των χηρών που είχαν ανάγκη και των ανθρώπων με σοβαρές ψυχικές διαταραχές. Αντέδρασε με συμπόνια για να ανακουφίσει τη δυστυχία.

Η ανησυχία και η συμπόνια του Ιησού ήταν εμφανείς όταν έκλαψε ανοιχτά καθώς πλησίαζε την Ιερουσαλήμ για τελευταία φορά (Λουκάς 19:41-44). Μπορούσε να προβλέψει την αγωνία που θα έφερνε ο πόλεμος στην αγαπημένη πόλη και στους ανθρώπους της το 70 μ.Χ., όταν μια ιουδαϊκή εξέγερση θα είχε ως αποτέλεσμα οι ρωμαϊκοί στρατοί να πολιορκήσουν την πόλη, με φρικτές συνέπειες.

Δήλωσε ότι μέρος της αποστολής Του ήταν «για να γιατρέψω τούς συντριμμένους στην καρδιά, για να κηρύξω ελευθερία στους αιχμαλώτους, και ανάβλεψη στους τυφλούς, να αποστείλω τούς ψυχικά τσακισμένους σε ελευθερία» (Λουκάς 4:18). Μια τέτοια εποχή δεν έχει έρθει ακόμη για όλη την ανθρωπότητα, αλλά ο Θεός υπόσχεται ότι θα βάλει τέλος στον πόνο γενικά κατά τη διάρκεια της χιλιετούς βασιλείας του Χριστού και τελικά θα τον εξαλείψει (Αποκάλυψη 21:4).

Στις επόμενες σελίδες θα ανακαλύψουμε πώς και πότε θα συμβεί αυτό. Όμως, για να κατανοήσουμε πώς θα τελειώσει ο πόνος, πρέπει να κατανοήσουμε πώς ξεκίνησε – και γιατί συνεχίζεται.

>>>>>> Corbis <<<<<<

Μια θέση στην πρώτη σειρά για τον πόνο

Η επαναλαμβανόμενη έκθεση στη βία – πραγματική και προσποιητή – στις ειδήσεις και την ψυχαγωγία μας κάνει αδιάφορους απέναντι στον πραγματικό πόνο των άλλων.

______________________________________________________________

Η τεχνολογία μας έχει προσφέρει ένα δώρο αμφίβολης αξίας – τη δυνατότητα να βλέπουμε ανθρώπους να υποφέρουν σε ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση από ειδησεογραφικά ρεπορτάζ σχεδόν οπουδήποτε στον πλανήτη.

Βλέπουμε ανθρώπους που υποφέρουν όχι μόνο στις δικές μας γειτονιές, αλλά έχουμε και θέση στην πρώτη σειρά για να παρακολουθούμε πλήθη ανθρώπων που υποφέρουν σε όλο τον κόσμο. Ο κόσμος μας, τρελαμένος με τα μέσα ενημέρωσης, κάνει αυτό το είδος ειδησεογραφικής κάλυψης διαθέσιμο και μερικές φορές σχεδόν αναπόφευκτο.

Μέσα από το περιπλανώμενο βλέμμα της σύγχρονης επικοινωνίας, βλέπουμε τη βαρβαρότητα της ανθρωπότητας ολοζώντανα. Μας σερβίρουν τη φρίκη του πολέμου στην άνεση των σαλονιών μας. Παρακολουθούμε την ηθική διαφθορά διεστραμμένων ατόμων να εκτυλίσσεται στη διεθνή σκηνή.

Τις τελευταίες δεκαετίες, τα μέσα ενημέρωσης μάς έχουν βομβαρδίσει με αναφορές για δολοφονίες που διαπράττουν ψυχοπαθείς για την απόλαυσή τους. Οι κατά συρροή δολοφονίες και οι μαζικές δολοφονίες, που κάποτε ήταν σπάνιες, φαίνονται πλέον σχεδόν συνηθισμένες.

Ποια είναι η επίδραση που έχει πάνω μας η συνεχής έκθεση σε τέτοιο παρακμιακό και καταθλιπτικό υλικό; Μία από τις συνέπειες είναι ότι υποφέρουμε ψυχικά, είτε το συνειδητοποιούμε είτε όχι. Η συνεχής έκθεση στα βίαια ξεσπάσματα διαταραγμένων ανθρώπων είναι αρκετά δύσκολη για τους ενήλικες, αλλά προκαλεί πολύ μεγαλύτερη ζημιά στο μυαλό των νέων κατά τα χρόνια της διαμόρφωσής τους.

Αν και είναι αδύνατο να προστατεύσουμε τα παιδιά μας από κάθε δυσάρεστη πτυχή της κοινωνίας, η έκθεση σε τόση αδικαιολόγητη βία από μικρή ηλικία μπορεί να τα βλάψει συναισθηματικά. Η επαναλαμβανόμενη έκθεση στη βία – πραγματική και προσποιητή – στις ειδήσεις και την ψυχαγωγία μας κάνει αδιάφορους απέναντι στον πραγματικό πόνο των άλλων.

>>>>>> Janko Ferlic/Unsplash <<<<<<

Γιατί ένας Θεός αγάπης επιτρέπει τον πόνο;

Αν ο Θεός είναι πραγματικά ένας Θεός αγάπης και ελέους, γιατί δεν παρεμβαίνει;

______________________________________________________________

Κάποιοι έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο Θεός απλώς δεν υπάρχει. Η απάντηση, ωστόσο, είναι πολύ πιο περίπλοκη. Τι αποκαλύπτει η Αγία Γραφή σχετικά με τις αιτίες του πόνου;

Ο Βρετανός συγγραφέας και ιστορικός Πολ Τζόνσον γράφει για ένα από τα μεγαλύτερα θεολογικά διλήμματα της ανθρωπότητας στο βιβλίο του The Quest for God, δηλώνοντας: «Υποψιάζομαι ότι το πρόβλημα του κακού απομακρύνει τους πιο στοχαστικούς ανθρώπους από τη θρησκεία περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη δυσκολία» (1996, σ. 61).

Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι, αν ο Θεός είναι πραγματικά ο Θεός της αγάπης και του ελέους, θα ήταν υποχρεωμένος, λόγω του ίδιου Του του χαρακτήρα και των αρχών Του, να αποτρέψει τον πόνο στον κόσμο. Αυτό θέτει ένα εύλογο ερώτημα. Γιατί ο Θεός δεν παρεμβαίνει για να αποτρέψει τον πόνο;

Το κακό που επιτρέπει ο Θεός και οι τραγωδίες που επιλέγει να μην αποτρέψει οδηγούν πολλούς να αμφισβητήσουν τη σοφία, την καλοσύνη, ακόμη και την ύπαρξη του Θεού. Ορισμένοι άθεοι επικαλούνται την πραγματικότητα του κακού ως το ισχυρότερο επιχείρημά τους στη συζήτηση σχετικά με την ύπαρξη του Θεού. Ο Τζούλιαν Χάξλεϊ, ένας από τους κορυφαίους υποστηρικτές της εξέλιξης κατά τον 20ό αιώνα, υποστήριξε ότι η ύπαρξη του κακού «αποτελεί πρόκληση για τον ηθικό χαρακτήρα του Θεού» (Religion Without Revelation, 1957, σ. 109).

Ο Χάξλεϊ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η θεϊκή αποκάλυψη και ο θεϊκός Αποκαλυπτής δεν υπάρχουν. (Για αποδείξεις ότι ο Θεός υπάρχει πράγματι και ότι η εξέλιξη είναι ένας μύθος, διαβάστε τα δωρεάν φυλλάδιά μας Life’s Ultimate Question: Does God Exist? και Creation or Evolution: Does It Really Matter What You Believe?)

Γιατί ο Θεός επιτρέπει το κακό; Όποιος έχει νιώσει ποτέ πόνο ή έχει βιώσει κάποια τραγωδία αναρωτιέται γι’ αυτό. Θεολόγοι, φιλόσοφοι, ιστορικοί και επιστήμονες έχουν προβληματιστεί πάνω στο θέμα. Ας εξετάσουμε μερικά από τα συμπεράσματά τους.

Ένας κακός Θεός ή ένας καλός Θεός;

Ο γνωστικός δάσκαλος του 2ου αιώνα Μαρκίων, ο οποίος κηρύχθηκε αιρετικός λόγω των απόψεών του, πίστευε ότι «υπήρχαν δύο αντίπαλοι Θεοί: ο ένας, ο τυραννικός δημιουργός και νομοθέτης της Παλαιάς Διαθήκης· ο άλλος, ο άγνωστος Θεός της αγάπης και του ελέους που έστειλε τον Ιησού για να εξαγοράσει τη σωτηρία από τον δημιουργό Θεό» (Webster Encyclopedia, μονοτόμη έκδοση, 1985, σ. 561).

Κατά την άποψη του Μαρκίωνα, ο Θεός-νομοθέτης ήταν υπεύθυνος για την ύπαρξη του πόνου και του κακού, και το έργο του Σωτήρα ήταν να ελευθερώσει τον κόσμο από τον πόνο και το κακό που προκάλεσε εκείνος ο Θεός. Κατά ειρωνικό τρόπο, αυτή η εσφαλμένη άποψη τροποποιήθηκε και εξελίχθηκε από άλλους και σταδιακά ρίζωσε στο σώμα του δόγματος της κυρίαρχης εκκλησίας, όπου η επιρροή της έχει καλλιεργήσει σύγχυση και παρανόηση μέχρι σήμερα.

Πολλοί υποθέτουν ότι ο Θεός επεμβαίνει οργισμένα για να μας τιμωρήσει κάθε φορά που παρεκτρεπόμαστε, ενώ στην πραγματικότητα γενικά μας αφήνει να υποφέρουμε τις συνέπειες της δικής μας εγωιστικής και κοντόφθαλμης συμπεριφοράς (βλ. Ιερεμίας 2:19· Ιερεμίας 10:23). Οι περισσότεροι άνθρωποι αποτυγχάνουν να αναγνωρίσουν ότι ο Θεός δεν χρειάζεται να παρεμβαίνει άμεσα κάθε φορά που αμαρτάνουμε· οι πνευματικοί νόμοι που έθεσε σε κίνηση επιφέρουν οι ίδιοι τις συνέπειες της παραβίασής τους, φέρνοντας τη δική τους τιμωρία με τη μορφή οδυνηρών συνεπειών.

Είναι αυτό έργο του Θεού;

Οι ιστορικοί έχουν ασχοληθεί με τη φαινομενική αντίφαση ενός κόσμου που δημιουργήθηκε από τον Θεό, αλλά είναι γεμάτος κακό. Ο Άγγλος ιστορικός Άρνολντ Τόινμπι σημείωσε ότι «ένα από τα συμπεράσματα που έχουν εξαγάγει οι ανθρώπινοι θεατές του ηθικού κακού του Σύμπαντος είναι ότι αυτός ο θάλαμος φρίκης δεν μπορεί να είναι έργο κανενός Θεού» (A Study of History, συνοπτική έκδοση, 1957, τόμος 10, σ. 300).

Ο Τόινμπι αναγνώρισε ότι μεγάλο μέρος των δεινών του κόσμου προκαλείται από την κακή διακυβέρνηση των τυράννων. Η Αγία Γραφή δείχνει ότι ο Θεός μπορεί να απομακρύνει τους ασεβείς από την εξουσία (Δανιήλ 2:21). Ταπείνωσε και απομάκρυνε τον βασιλιά της Βαβυλώνας Ναβουχοδονόσορ, τον ισχυρότερο ηγεμόνα της εποχής του. Ως αυτοκράτορας πολλών κατακτημένων λαών, ο Ναβουχοδονόσορ «όποιον ήθελε φόνευε» (Δανιήλ 5:18-19). Ωστόσο, ο Θεός τον έφερε στα μέτρα του, εξουδετερώνοντας την επιρροή του για επτά χρόνια.

Γιατί λοιπόν ο Θεός δεν το κάνει αυτό πιο συχνά; Ο Ναβουχοδονόσορ, με την αλαζονεία και την επίδειξή του, προκάλεσε μόνο ένα κλάσμα της δυστυχίας που προκάλεσαν ορισμένοι δικτατορικοί ηγέτες της εποχής μας.

Ο φυσικός Πολ Ντέιβις αναλογίζεται αυτή την πτυχή της αντιπαράθεσης μεταξύ καλού και κακού. Εξετάζει το ερώτημα γιατί ο Θεός, αν είναι πραγματικά παντοδύναμος, δεν παρεμβαίνει απλά για να σταματήσει κάθε κακό. «Είναι ο Θεός ελεύθερος να αποτρέψει το κακό;» αναρωτιέται ο Ντέιβις. «Αν είναι παντοδύναμος, ναι. Γιατί, λοιπόν, δεν το κάνει;» (God and the New Physics, 1983, σ. 143).

Τα ερωτήματα του Ντέιβις είναι λογικά. Είναι ο Θεός ανίσχυρος μπροστά στον πόνο; Αν υπάρχει, γιατί δεν ενεργεί για να εξαλείψει το κακό και τον πόνο από το πρόσωπο της γης; Τα ερωτήματα είναι ανησυχητικά, όχι όμως επειδή είναι δύσκολο να τα κατανοήσουμε. Μας αναστατώνουν επειδή οι απαντήσεις δεν είναι αυτές που θα θέλαμε να είναι.

Η αλήθεια του θέματος μας αναγκάζει να επανεξετάσουμε τις ιδέες μας για τον Θεό και το σχέδιό Του καθώς και τον σκοπό Του για εμάς. Όταν τα κατανοήσουμε αυτά, καταλαβαίνουμε ότι ο Θεός έχει τους λόγους Του για να μην ενεργεί τώρα.

Ένας ανώτερος σκοπός;

Γιατί ο Θεός δεν απαγορεύει απλά το κακό; Για να κατανοήσουμε την απάντηση, πρέπει να εξετάσουμε τις συνέπειες που θα επέφερε μια τέτοια ενέργεια.

Για να κατανοήσουμε γιατί ο Θεός επιτρέπει το κακό και τον πόνο που αυτό προκαλεί, απαιτείται μια θεμελιώδης κατανόηση ενός από τα μεγαλύτερα δώρα του Θεού – καθώς και του τρόπου με τον οποίο ο άνθρωπος έχει επανειλημμένα καταχραστεί αυτό το δώρο.

Το δώρο αυτό είναι η ελεύθερη βούληση – ή, όπως είναι πιο γνωστό, η ελευθερία επιλογής. Ο Θεός παραχώρησε αυτή την ελευθερία στους πρώτους γονείς της ανθρωπότητας, τον Αδάμ και την Εύα, κατά τη δημιουργία. Ωστόσο, στο πέρασμα των χιλιετιών, αποδείξαμε ότι είμαστε θλιβερά ανίκανοι διαχειριστές αυτού του πολύτιμου δώρου και της ευθύνης μεγάλης εμβέλειας που αυτό συνεπάγεται.

Όπως εξήγησε ο Θεός στον αρχαίο Ισραήλ, η ελευθερία να κάνουμε επιλογές είναι απαραίτητη για την ανάπτυξη ενός δίκαιου χαρακτήρα (Δευτερονόμιο 30:15-19). Χωρίς την ελευθερία επιλογής, θα ήμασταν λίγο περισσότερο από ρομπότ, με τη συμπεριφορά μας είτε προγραμματισμένη και αμετάβλητη είτε καθορισμένη σε όλες τις λεπτομέρειές της από μια εξωτερική δύναμη, όπως ο ίδιος ο Θεός.

Αλλά αυτή δεν είναι η πρόθεση του Θεού. Έχει διαφορετικές προσδοκίες από εμάς λόγω του πολύ υψηλότερου σκοπού που έχει για εμάς. Θέλει να επιλέξουμε να Τον υπακούμε από καρδιάς. Θέλει να αγαπάμε και να εκτιμούμε με ενθουσιασμό τις αξίες και τα πρότυπά Του, τα οποία βασίζονται σε δύο πρωταρχικές αρχές – να Τον αγαπάμε με όλη μας την καρδιά και να αγαπάμε τους άλλους όσο αγαπάμε τον εαυτό μας (Ματθαίος 22:35-40).

Όπως θα δούμε, το να επιλέγουμε να υπακούμε στον Θεό και να μαθαίνουμε να αγαπάμε τους άλλους, όταν έχουμε την ελευθερία να πράξουμε διαφορετικά, είναι ζωτικής σημασίας για το μέλλον που ο Θεός έχει σχεδιάσει για εμάς.

Διαφορετικά επίπεδα λήψης αποφάσεων

Από όλα τα φυσικά πλάσματα της γης που έχει δημιουργήσει ο Θεός, μόνο ο άνθρωπος μπορεί να ασκήσει ελεύθερη βούληση. Οι απλούστερες μορφές ζωής, όπως τα μικρόβια και τα έντομα, είναι προγραμματισμένες να αντιδρούν με συγκεκριμένους τρόπους σε συγκεκριμένα ερεθίσματα. Συμπεριφέρονται σύμφωνα με το περιβάλλον τους και δεν διαθέτουν ουσιαστικά καμία ανεξάρτητη ικανότητα λήψης αποφάσεων με τον τρόπο που τη διαθέτει ο άνθρωπος.

Οι ενέργειες πιο σύνθετων μορφών ζωής, όπως τα θηλαστικά, διέπονται επίσης σε μεγάλο βαθμό από το ένστικτο, αν και λαμβάνουν στοιχειώδεις αποφάσεις όταν αντιδρούν σε ερεθίσματα και προσαρμόζονται σε καταστάσεις.

Μόνο οι άνθρωποι, μεταξύ των γήινων πλασμάτων, διαθέτουν μια ανεπτυγμένη αίσθηση του χρόνου. Στον Εκκλησιαστή 3:11 (ΜΠΚ), αναφέρεται ότι ο Θεός «έβαλε την αίσθηση της αιωνιότητας» στις καρδιές μας. Με άλλα λόγια, μπορούμε να συλλογιζόμαστε το μέλλον. Λαμβάνουμε αποφάσεις με μακροπρόθεσμες επιπτώσεις και σχεδιάζουμε τη ζωή μας μήνες και χρόνια εκ των προτέρων.

Μελετάμε επίσης το παρελθόν· έχουμε αίσθηση της ιστορίας. Αντλούμε διδάγματα από τις εμπειρίες μας και τις εμπειρίες των άλλων. Ο Θεός έδωσε μόνο στον άνθρωπο, μεταξύ των γήινων πλασμάτων Του, προηγμένες ικανότητες λήψης αποφάσεων.

Ο Θεός σχεδίασε τους ανθρώπους να κάνουν επιλογές. Ωστόσο, δεν έχουμε μάθει ποτέ πώς να κάνουμε με συνέπεια σοφές και καλά τεκμηριωμένες επιλογές. Ούτε έχουμε μάθει πώς να διαχειριζόμαστε αποτελεσματικά τα συναισθήματά μας, τα κίνητρά μας και τις επιθυμίες μας, καθώς και την επίδρασή τους στις αποφάσεις μας.

Η πρώτη άσκηση της ελευθερίας επιλογής του ανθρώπου

Η ελευθερία μας να αποφασίζουμε τι θέλουμε να κάνουμε μπορεί να οδηγήσει σε πράξεις καλού ή κακού. Ο Θεός μας έδωσε την ελευθερία τόσο να απλώνουμε το χέρι και να βοηθάμε τους συνανθρώπους μας, όσο και την ελευθερία να ενεργούμε εγωιστικά και με τρόπους που βλάπτουν εμάς τους ίδιους και τους άλλους.

Συχνά ασκούμε την ελευθερία επιλογής μας με λανθασμένους τρόπους και θερίζουμε τις συνέπειες – οι οποίες συχνά παίρνουν τη μορφή απρόσμενων κυρώσεων. Αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο· συνέβη στον Κήπο της Εδέμ με τους πρώτους ανθρώπους, τον Αδάμ και την Εύα.

Ο Θεός είχε τοποθετήσει δύο δέντρα στον κήπο. Το ένα ήταν το δέντρο της ζωής και το άλλο το δέντρο της γνώσης του καλού και του κακού (Γένεση 2:9). Ο Θεός είπε στον Αδάμ ότι μπορούσε να φάει από το πρώτο, αλλά δεν έπρεπε να γευτεί από το δεύτερο: «Από κάθε δέντρο τού παραδείσου θα τρως ελεύθερα, όμως, από το δέντρο τής γνώσης τού καλού και του κακού, δεν θα φας απ’ αυτό· επειδή, την ίδια ημέρα που θα φας απ’ αυτό, θα πεθάνεις οπωσδήποτε» (Γένεση 2:16-17).

Όπως εξηγεί το βιβλίο της Αποκάλυψης, το δέντρο της ζωής συμβόλιζε την υπακοή στον Θεό, η οποία τελικά θα οδηγούσε στην αιώνια ζωή (Αποκάλυψη 2:7· Αποκάλυψη 22:1-2, ΜΠΚ). Το άλλο δέντρο – το δέντρο της γνώσης του καλού και του κακού – αντιπροσώπευε την απόρριψη της καθοδήγησης του Θεού, καθώς ο άνθρωπος καθόριζε μόνος του τι είναι καλό και τι είναι κακό. Αυτή η επιλογή θα οδηγούσε τελικά στον θάνατο.

Η Εύα, που πειράστηκε από το φίδι, άσκησε την ελεύθερη βούλησή της απερίσκεπτα και εξαπατήθηκε (Β΄ Κορινθίους 11:3). Εκλογίκευσε την απόφασή της να παρακάμψει την εντολή του Θεού. Αν και ο απόστολος Παύλος μας λέει ότι ο Αδάμ δεν εξαπατήθηκε (Α΄ Τιμόθεο 2:13-14), επέτρεψε στη σύζυγό του να τον πείσει να συμμετάσχει μαζί της στην ανυπακοή προς τον Θεό (Γένεση 3:17).

Η πλήρης επίγνωση του Αδάμ για τις πράξεις του τον έκανε ακόμη πιο ένοχο για ό,τι συνέβη· ο Θεός τον θεώρησε ακόμη περισσότερο υπεύθυνο από την Εύα. Παρ’ όλα αυτά, ενεργώντας από κοινού, επέλεξαν να ακούσουν και να ακολουθήσουν το φίδι (Γένεση 3:1-6), το οποίο στην Αποκάλυψη 12:9 ταυτίζεται με τον διάβολο και τον Σατανά. (Για να κατανοήσετε καλύτερα την επιρροή του Σατανά, φροντίστε να διαβάσετε το Is There Really a Devil?)

Ο Αδάμ και η Εύα θέρισαν τις συνέπειες της αμαρτίας τους. Ο Θεός τους είπε ότι θα πέθαιναν – και τελικά πέθαναν – αλλά η άμεση συνέπεια ήταν ότι ο Θεός τους έδιωξε από τον κήπο και τους απέκοψε από το δέντρο της ζωής.

Τώρα έπρεπε να βρουν μόνοι τους τον δρόμο τους σε έναν δύσκολο κόσμο (Γένεση 3:22-24). Αφέθηκαν στην ελλιπή σοφία τους – στη δική τους κρίση (Γένεση 3:6). Από εκείνη τη στιγμή και μετά, η ζωή τους θα περιλάμβανε λύπη, πόνο και μόχθο, εξαιτίας της ανταρσίας τους ενάντια στη σαφή εντολή του Θεού (Γένεση 3:16-19).

Από τότε «όλοι αμάρτησαν» (Ρωμαίους 3:23· Ρωμαίους 5:12) και θέρισαν τις συνέπειες που επέφεραν ο Αδάμ και η Εύα.

Πολλοί άνθρωποι περιφρονούν την Αγία Γραφή επειδή περιλαμβάνει πολλές περιγραφές της κακής συμπεριφοράς των ανθρώπων. Ωστόσο, πρέπει να κατανοήσουμε ότι η Γραφή, εν μέρει, αποτελεί ιστορική καταγραφή του αμαρτωλού τρόπου ζωής που επέλεξε ο άνθρωπος όταν απέρριψε τις εντολές του Θεού και θέρισε τις επακόλουθες συνέπειες.

Ο Θεός ενέπνευσε την καταγραφή των διδαγμάτων στην Παλαιά Διαθήκη, ώστε να μάθουμε από τις εμπειρίες των άλλων (Α΄ Κορινθίους 10:6-11· Ρωμαίους 15:4). Αν και η Καινή Διαθήκη περιλαμβάνει παρόμοια διδάγματα για εμάς, εστιάζει κυρίως στο μήνυμα της Βασιλείας του Θεού και στα καλά νέα ότι ο Θεός έστειλε τον Υιό Του για να μας σώσει από τις αμαρτίες μας (Ιωάννης 3:16). Αποκαλύπτει επίσης πώς ο πόνος και η θλίψη θα πάψουν τελικά.

Η επιλογή μεταξύ ευλογιών και κατάρων

Περίπου 2.500 χρόνια μετά τον Αδάμ και την Εύα, ο Θεός πρόσφερε απτή ανακούφιση από τα βάσανα στους Ισραηλίτες. Άρχισε να εργάζεται μαζί τους ενώ βρίσκονταν ακόμη υπόδουλοι στην Αίγυπτο. Υποσχέθηκε όχι μόνο να τους ελευθερώσει από τη σκλαβιά, αλλά και να τους δώσει την ευκαιρία να γίνουν ένα πρότυπο έθνος που οι άλλοι θα ήθελαν να μιμηθούν (Δευτερονόμιο 4:5-8).

Ως μέρος της συμφωνίας του Θεού μαζί τους, έπρεπε να γίνουν ο υπάκουος λαός Του (Έξοδος 19:5). Τους δίδαξε τα 10 βασικά σημεία του αιώνιου, πνευματικού νόμου Του – τις Δέκα Εντολές (Έξοδος 20:1-26). Τους έδωσε επιπλέον νόμους και διατάξεις, τους οποίους βρίσκουμε κυρίως στα βιβλία που έγραψε ο Μωυσής (την Πεντάτευχο).

Αυτός ο νόμος, τους είπε, θα ήταν η «σοφία» και «η σύνεσή σας, μπροστά στα έθνη· που θα ακούσουν όλα αυτά τα διατάγματα, και θα πουν: Δέστε, αυτό το μεγάλο έθνος είναι λαός σοφός και συνετός» (Δευτερονόμιο 4:6).

Ο Θεός είπε στους Ισραηλίτες ότι είχαν την ελευθερία να επιλέξουν ανάμεσα στους δύο τρόπους ζωής: «Καλώ για μάρτυρες σήμερα εναντίον σας τον ουρανό και την γη, ότι έβαλα μπροστά σας τη ζωή και το θάνατο, την ευλογία και την κατάρα. Διαλέξτε λοιπόν τη ζωή για να ζήσετε, εσείς και οι απόγονοί σας. Να αγαπάτε τον Κύριο, το Θεό σας, να τον υπακούτε και να είστε αφοσιωμένοι σ’ αυτόν, γιατί αυτός είναι η ζωή σας κι αυτός είναι που θα σας δώσει να ζήσετε πολλά χρόνια» (Δευτερονόμιο 30:19-20, ΜΠΚ).

Τους ενημέρωσε ότι αν υπακούσουν, θα αποκομίσουν πολλές ευλογίες (Δευτερονόμιο 28:2), αλλά αν παρακούσουν, θα είναι καταραμένοι (Δευτερονόμιο 28:15). Πολλές από τις κατάρες που ο Θεός είπε ότι θα προέκυπταν από την ανυπακοή (Δευτερονόμιο 28:15-68) είναι ουσιαστικά πανομοιότυπες με τον πόνο και τα βάσανα που μαστίζουν τα σύγχρονα έθνη. Μερικά από αυτά τα προβλήματα θα επηρέαζαν το έθνος στο σύνολό του. Άλλα θα ήταν προσωπικές δοκιμασίες, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές.

Δυστυχώς, ο Ισραήλ δεν υπάκουσε και γνώρισε τη φοβερή δυστυχία που ο Θεός είχε προφητεύσει. Μεταξύ άλλων, αυτή περιλάμβανε γεωργικές καταστροφές, φτώχεια, οικογενειακά προβλήματα, προβλήματα υγείας, εγκληματικότητα και βία, στρατιωτικές ήττες και, τελικά, αιχμαλωσία.

Μετά από το μακρόχρονο πείραμα των Ισραηλιτών με την ελευθερία επιλογής – κατά τη διάρκεια του οποίου επέλεγαν συστηματικά να αγνοούν τον Θεό και να ενεργούν με τον δικό τους τρόπο – επέστρεψαν σε μια κατάσταση εθνικής υποδούλωσης.

Αιτία και αποτέλεσμα: συχνά παραβλέπεται

Ο Θεός έχει προσπαθήσει συχνά να εντυπώσει στον άνθρωπο τη ζωτική αρχή ότι κάθε αποτέλεσμα έχει μια αιτία. Όμως, δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε αυτή την αλήθεια, και έτσι συνεχίζουμε να υποφέρουμε τις εξουθενωτικές συνέπειες των παραβάσεών μας.

Μπορούμε να αποδώσουμε πολλές τραγωδίες και πολύ πόνο στις δικές μας, υπερβολικά ανθρώπινες, πράξεις και αποφάσεις. Σε έναν κόσμο ελεύθερης επιλογής, ορισμένες επιλογές οδηγούν αναπόφευκτα σε επιβλαβή και οδυνηρά αποτελέσματα.

Οι πράξεις έχουν συνέπειες. Πολλοί άνθρωποι αναγνωρίζουν το ρητό «Ό,τι σπέρνεις, αυτό θα θερίσεις», αλλά δεν συνειδητοποιούν ότι προέρχεται από τη Βίβλο (βλ. Γαλάτες 6:6-7). Στο Παροιμίες 22:8 αναφέρεται ότι «Αυτός που σπέρνει ανομία, θα θερίσει συμφορές».

Όταν αναλύουμε το φαινόμενο του πόνου, μπορούμε να μάθουμε πολλά αν ανατρέξουμε στις περιστάσεις και εντοπίσουμε την αιτία τους. Οι Παροιμίες 22:3 μάς προειδοποιούν να λαμβάνουμε υπόψη τις μακροπρόθεσμες συνέπειες των πράξεών μας: «Αυτός που έχει φρόνηση, προβλέπει το κακό, και κρύβεται· οι άφρονες, όμως, προχωρούν και τιμωρούνται».

Όταν αναζητούμε τις κύριες αιτίες του πόνου, συχνά δεν χρειάζεται να ψάξουμε πέρα από τους εαυτούς μας – τις αποφάσεις και τις πράξεις των ατόμων και της ανθρωπότητας στο σύνολό της. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, η αμαρτία είναι συνήθως η υποκείμενη αιτία, και ο πόνος είναι το αποτέλεσμα.

Αιτίες της δυστυχίας

Τα έθνη και τα άτομα υποφέρουν πολλές δυστυχίες λόγω της άγνοιας και της ανυπακοής στους ίδιους πνευματικούς νόμους του Θεού που παρέβη ο Ισραήλ. Οι εντολές του Θεού είναι ζωντανοί νόμοι, με παγκόσμια εφαρμογή, που προσφέρουν οφέλη για την υπακοή και τιμωρίες για την ανυπακοή. Ο εμπνευσμένος Λόγος Του μας λέει ότι όσοι αγαπούν τον νόμο Του έχουν «πολλή ειρήνη» (Ψαλμός 119:165), αλλά ο δρόμος των ασεβών και των άπιστων είναι δύσκολος (Παροιμίες 13:15).

Η Αγία Γραφή επισημαίνει πολλές οδυνηρές ανθρώπινες εμπειρίες που αποτελούν άμεσο αποτέλεσμα της αμαρτίας. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η στρατιωτική επιθετικότητα. Ο απόστολος Ιάκωβος έγραψε για την προέλευση των ένοπλων συγκρούσεων: «Από πού προέρχονται οι πόλεμοι κι από πού οι μεταξύ σας διαμάχες; Δεν προέρχονται από τα πάθη σας που μάχονται μέσα σας; Επιθυμείτε κάτι και δεν το έχετε. Για να το αποκτήσετε, φονεύετε και μισείτε· και όμως δεν μπορείτε να το πετύχετε. Αγωνίζεστε και πολεμάτε» (Ιάκωβος 4:1-2, ΜΠΚ).

Αυτά τα λόγια ισχύουν τόσο για τα έθνη όσο και για τα άτομα, αφού τα έθνη δεν είναι παρά ομάδες ανθρώπων που επιδιώκουν τα δικά τους συμφέροντα. Οι επιτιθέμενοι καταφεύγουν στον πόλεμο από την επιθυμία να ενισχύσουν τη δύναμη, το κύρος και τον πλούτο τους. Με αυτόν τον τρόπο παραμερίζουν τον νόμο, την ηθική, τις ηθικές αρχές και την ειρήνη. Σκοτώνουν και ακρωτηριάζουν για να προωθήσουν τους σκοπούς τους, εφαρμόζοντας στην πράξη την αρχή «η ισχύς κάνει το δίκιο» και το ρητό ότι «τα λάφυρα ανήκουν στον νικητή».

Ο Γουίλ και η Άριελ Ντουράντ κατανόησαν αυτή την ανθρώπινη τάση όταν έγραψαν στο The Lessons of History: «Οι αιτίες του πολέμου είναι οι ίδιες με τις αιτίες του ανταγωνισμού μεταξύ των ατόμων: η απληστία, η μαχητικότητα και η υπερηφάνεια· η επιθυμία για τροφή, γη, πρώτες ύλες, καύσιμα και κυριαρχία» (1968, σ. 81).

Ειρωνικά, τα έθνη που επιλέγουν ελεύθερα τη βία, συμπεριλαμβανομένου του πολέμου, συχνά κληρονομούν μια παρόμοια μοίρα με εκείνη των χωρών που συντρίβουν. Ο Ιησούς το κατανοούσε αυτό όταν είπε: «όσοι πιάσουν μάχαιρα, με μάχαιρα θα πεθάνουν» (Ματθαίος 26:52). Η ιστορία είναι ένα χρονικό της διαδοχής αυτοκρατοριών που κατακτούν και κατακτώνται. Η ανθρωπότητα είναι καταδικασμένη να επαναλαμβάνει αυτόν τον κύκλο, όσο η ανυπακοή στον Θεό παραμένει ο δρόμος που επιλέγουμε.

Οι αποφάσεις έχουν συνέπειες

Πολλές μορφές ταλαιπωρίας είναι απλώς οι αναπόφευκτες συνέπειες προσωπικών αποφάσεων. Για παράδειγμα, σε πολλές ανεπτυγμένες χώρες εξακολουθούν να υπάρχουν εστίες φτώχειας, παρά τα δισεκατομμύρια δολάρια φορολογικών εσόδων που δαπανώνται για την καταπολέμηση του προβλήματος.

Συχνά, αυτή η φτώχεια μπορεί να αποδοθεί σε ατομικές αποφάσεις. Μαθητές εγκαταλείπουν το σχολείο, διακόπτοντας την εκπαίδευσή τους και καταδικάζοντας τον εαυτό τους σε μια ζωή γεμάτη δύσκολες δουλειές, χαμηλούς μισθούς, οικονομικές δυσκολίες και ανεκπλήρωτες φιλοδοξίες.

Πολλοί έφηβοι αρχίζουν να έχουν σεξουαλικές σχέσεις, ενώ εκατομμύρια κορίτσια γεννούν εκτός γάμου παιδιά που ίσως να μην δουν ποτέ τους πατέρες τους. Μελέτες έχουν δείξει ότι τα παιδιά που εγκαταλείπονται από τους πατέρες τους έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες να στραφούν από μικρή ηλικία στα ναρκωτικά, το αλκοόλ και τον καπνό, να υιοθετήσουν εγκληματική συμπεριφορά και να γίνουν με τη σειρά τους σεξουαλικά ασύδοτα, προκαλώντας πόνο στον εαυτό τους και στους άλλους.

Πολλές νεαρές μητέρες – συχνά ανύπαντρες επειδή οι πατέρες απέφυγαν τις ευθύνες τους – βρίσκονται παγιδευμένες σε χαμηλόμισθες δουλειές με μικρά στόματα να ταΐσουν και αναγκάζονται να βασίζονται σε οικονομική βοήθεια, συνήθως από την κυβέρνηση ή από φιλανθρωπικές οργανώσεις, για να επιβιώσουν. Το μοτίβο επαναλαμβάνεται σε έναν κύκλο φτώχειας που διαρκεί για γενιές – συνήθως εξαιτίας κοντόφθαλμων προσωπικών επιλογών και πράξεων.

Υγεία και επιλογές

Αμέτρητα προβλήματα υγείας μας μαστίζουν εξαιτίας των ατομικών μας αποφάσεων. Τρώμε άσχημα, δεν γυμναζόμαστε, καταναλώνουμε επιβλαβείς ουσίες και από απροσεξία τραυματίζουμε τον εαυτό μας και τους άλλους σε ατυχήματα. Πολλοί υποφέρουν από ψυχικές διαταραχές ως αποτέλεσμα της παραβίασης των αρχών που διέπουν τις σχέσεις και τις οποίες η Αγία Γραφή διατυπώνει με σαφήνεια.

Σωματικά και ψυχολογικά προβλήματα προκύπτουν από την κατάχρηση αλκοόλ και άλλων ναρκωτικών ουσιών. Αυτοί που κάνουν κατάχρηση αυτών των ουσιών όχι μόνο διακινδυνεύουν να στερήσουν χρόνια από τη ζωή τους, αλλά οι συνήθειές τους έχουν βαρύ τίμημα για τις οικογένειες και τους φίλους τους. Ακόμη πιο τραγικό είναι ότι πολλοί χρήστες εμπλέκονται σε ατυχήματα που προκαλούν αναπηρία ή αφαιρούν τη ζωή αθώων περαστικών.

Η σωματική βλάβη που προκαλεί το κάπνισμα είναι καλά τεκμηριωμένη. Οι ασθένειες που σχετίζονται με το κάπνισμα στοιχίζουν 400.000 ζωές κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες και εκατομμύρια ακόμη παγκοσμίως. Πολλοί από αυτούς τους θανάτους είναι βασανιστικά επώδυνοι και παρατεταμένοι. Αναγνωρίζουμε εύκολα ότι η καλύτερη θεραπεία για τη θλίψη που προκαλεί το κάπνισμα είναι απλώς να το κόψει κανείς, όμως πολλοί είναι τόσο εθισμένοι ώστε να απορρίπτουν αυτή την προφανή λύση.

Το κάπνισμα δεν είναι παρά μία από τις πολλές συμπεριφορές που προκαλούν πόνο. Ο Δρ. Πολ Μάρτιν σημειώνει ότι ακόμη και μεμονωμένες, φαινομενικά αβλαβείς συμπεριφορές μπορούν να συσσωρεύονται με την πάροδο του χρόνου: «Υπάρχουν πολλά συνηθισμένα πρότυπα συμπεριφοράς που σκοτώνουν ανθρώπους σταδιακά, αλλά σε τεράστιους αριθμούς» (The Healing Mind, 1997, σ. 58).

Σε ένα βιβλίο που συνέγραψε με τον Φίλιπ Γιάνσι, ο Δρ. Πολ Μπραντ ανέφερε ότι, σε ένα σημαντικό εθνικό συνέδριο για την υγεία, άρχισε να καταρτίζει έναν κατάλογο με τα σοβαρά προβλήματα υγείας που σχετίζονται με τη συμπεριφορά και περιλαμβάνονται στην ημερήσια διάταξη, τα οποία επιβαρύνουν σοβαρά την υγεία των Αμερικανών. Σε αυτά περιλαμβάνονται «καρδιακές παθήσεις και υπέρταση που επιδεινώνονται από το άγχος, έλκη στομάχου, καρκίνοι που συνδέονται με ένα τοξικό περιβάλλον, AIDS, σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα, εμφύσημα και καρκίνος του πνεύμονα που προκαλούνται από το κάπνισμα, βλάβες στο έμβρυο που οφείλονται στην κατάχρηση αλκοόλ και ναρκωτικών από τη μητέρα, διαβήτη και άλλες διαταραχές που σχετίζονται με τη διατροφή, βίαια εγκλήματα, τροχαία ατυχήματα που σχετίζονται με το αλκοόλ. Αυτά ήταν τα ενδημικά, ακόμη και επιδημικά ζητήματα που απασχολούσαν τους ειδικούς της υγείας στις Ηνωμένες Πολιτείες» (The Gift Nobody Wants, 1993, σσ. 226-227).

Όταν παίρνουμε αποφάσεις που οδηγούν σε τέτοια προβλήματα, το σώμα μας συχνά μας προειδοποιεί για τους κινδύνους. Ο Μπραντ και ο Γιάνσι σημειώνουν ότι «ένα εκπληκτικά μεγάλο ποσοστό των προβλημάτων υγείας οφείλεται σε επιλογές συμπεριφοράς που δείχνουν αδιαφορία για τα σαφή σήματα του σώματος» (σ. 226).

Θερίζουμε ό,τι σπέρνουμε

Το συμπέρασμα θα πρέπει να είναι προφανές. Πολλά βάσανα προκαλούνται από λανθασμένες επιλογές. Η Αγία Γραφή προσφέρει καθοδήγηση για το πώς πρέπει να ζούμε. Ωστόσο, ήδη από την εποχή του Αδάμ και της Εύας, έχουμε επανειλημμένα απορρίψει τις οδηγίες του Θεού και έχουμε προκαλέσει τεράστιο πόνο και θλίψη στον εαυτό μας.

Η Αγία Γραφή προσφέρει πρακτικές συμβουλές για σχεδόν όλες τις πτυχές της ζωής. Πολλές από τις αρχές της αποκαλύπτουν πώς να αποφεύγουμε – και σε κάποιο βαθμό να ανακουφίζουμε – τον πόνο. (Έχουμε συγκεντρώσει μεγάλο μέρος αυτής της καθοδήγησης στο Making Life Work, ένα φυλλάδιο που δείχνει ότι πολλά πράγματα στη ζωή πηγαίνουν καλύτερα αν απλώς εφαρμόζουμε τις αρχές που ο Θεός αποκαλύπτει στον Λόγο Του.)

Δεν μπορούμε να ζήσουμε ουσιαστικά απαλλαγμένοι από τον πόνο, μέχρι να συμφιλιωθούμε με τον Θεό και τις εντολές Του: «ΓIE μoυ, να μη λησμονείς τoύς νόμους μου, και η καρδιά σου ας τηρεί τις εντολές μου·επειδή, θα σου προσθέσουν μακρότητα ημερών, και χρόνια ζωής, και ειρήνη» (Παροιμίες 3:1-2, η έμφαση προστέθηκε στο κείμενο).

Αν ακολουθούσαμε τις οδηγίες του Θεού σε εθνική κλίμακα, θα βλέπαμε άμεση και δραστική μείωση της εγκληματικότητας, των ασθενειών, των εχθροπραξιών μεταξύ των εθνών, της ρύπανσης, των ατυχημάτων, των ψυχικών ασθενειών, των διαλυμένων οικογενειών, των διαλυμένων σχέσεων και πολλών άλλων φαινομένων που μας προκαλούν θλίψη. Ο νόμος του Θεού δεν είναι σκληρός ούτε υπερβολικά περιοριστικός. Είναι ένας νόμος ελευθερίας (Ιάκωβος 1:25) που θα εξάλειφε το μεγαλύτερο μέρος του πόνου στον κόσμο, αν τηρούνταν παγκοσμίως.

>>>>>> Wikimedia commons <<<<<<

Μπορούμε να εξηγήσουμε κάθε είδους πόνο;

Μία από τις συνέπειες της απόφασης της ανθρωπότητας να ζει αντίθετα προς τις οδηγίες του Θεού είναι ένας κόσμος υποκείμενος στην ιδιοτροπία και στις απρόβλεπτες μεταβολές του καιρού και της περίστασης, καθώς και στις πράξεις των άλλων.

______________________________________________________________

Ίσως ο πόνος που είναι πιο δύσκολο να κατανοήσουμε είναι αυτός που φαίνεται να προέρχεται από το πουθενά και χωρίς κανένα διακριτό λόγο. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι μπορεί να συμβούν ατομικές τραγωδίες τις οποίες δεν μπορούμε να ελέγξουμε και τις οποίες είναι αδύνατο να προβλέψουμε. Σε τέτοιες περιπτώσεις, οι Γραφές μας ενθαρρύνουν να προσευχόμαστε, ζητώντας από τον Θεό να απομακρύνει ή να ανακουφίσει το πρόβλημα ή να μας βοηθήσει να αντιμετωπίσουμε τη δυσκολία και να μάθουμε από αυτήν.

Ο Δημιουργός μας, στη σοφία Του, δεν μας δίνει πάντα την απάντηση που θέλουμε. Σπάνια αποκαλύπτει τον συγκεκριμένο λόγο για την απόφαση που παίρνει. Ωστόσο, έχει πάντα έναν καλό λόγο.

Για παράδειγμα, ο Θεός έσωσε τον απόστολο Παύλο από πολλές δοκιμασίες, αλλά σε τουλάχιστον μία περίπτωση αρνήθηκε να παρέμβει παρά τις ένθερμες προσευχές του Παύλου (Β΄ Κορινθίους 12:7-10). Σε αυτή την περίπτωση, η απάντηση προς τον Παύλο ήταν: «Αρκεί σε σένα η χάρη μου· επειδή, μέσα σε αδυναμία, η δύναμή μου φανερώνεται τέλεια​​.»

Σε αυτή την περίπτωση, η ενδυνάμωση μιας πτυχής της πνευματικής προοπτικής ή του χαρακτήρα του Παύλου ήταν τελικά πιο σημαντική από την προσωπική του άνεση.

Αυτό το παράδειγμα θα πρέπει να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε ότι η προοπτική του Θεού είναι διαφορετική από τη δική μας (βλ. Ησαΐας 55:8-9· Β΄ Πέτρου 3:8). Μερικές φορές, ο Θεός θέτει τα μαθήματα χαρακτήρα που πρέπει να μάθουμε μέσα από δύσκολες περιστάσεις πάνω από τη σωματική και ψυχική μας άνεση. Σε τέτοιες στιγμές μπορεί να νομίζουμε ότι ο Θεός δεν ακούει τις προσευχές μας, αλλά τις ακούει. Απλώς συχνά δεν θέλουμε να δεχτούμε ότι η απάντησή Του είναι «όχι» ή «όχι ακόμα» – ή, όπως στην περίπτωση του αποστόλου Παύλου, «Έχω κάτι καλύτερο στο μυαλό Μου για σένα».

Πρέπει να έχουμε κατά νου την υπόσχεση του Θεού ότι ποτέ δεν θα μας δοκιμάσει πέρα από την ικανότητά μας να αντέξουμε (Α΄ Κορινθίους 10:13). Ο Παύλος έθεσε ένα θαυμάσιο παράδειγμα. Απλώς εμπιστεύτηκε τη σοφία του Θεού και αποφάσισε να συνεχίσει το έργο στο οποίο τον είχε καλέσει ο Θεός.

Αν ποτέ βαρυνθούμε από πόνο που ο Θεός δεν αναστρέφει σύντομα – ειδικά αν προκαλείται από περιστάσεις πέρα από τον έλεγχό μας – θα πρέπει να ακολουθήσουμε αυτή τη σωστή βιβλική συμβουλή του Πέτρου: «Ώστε, και αυτοί που πάσχουν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, ας εμπιστεύονται τις δικές τους ψυχές σ’ αυτόν, ως σε πιστόν δημιουργό, με αγαθοποιία» (Α΄ Πέτρου 4:19).

Παρατηρήστε τη συγκεκριμένη μορφή ταλαιπωρίας που είχε κατά νου ο Πέτρος: «Μακάριοι είστε αν σας ντροπιάζουν για το όνομα του Χριστού. Γιατί το Πνεύμα του Θεού σ’ όλη του τη μεγαλοπρέπεια και τη δύναμη αναπαύεται πάνω σας· αυτό το όνομα απ’ αυτούς βλασφημείται, από σας όμως δοξάζεται. Προσέχετε να μη φτάνει κανένας από σας να υποφέρει τιμωρίες επειδή σκότωσε ή έκλεψε ή έκανε κακό ή αναμείχθηκε σε ξένες υποθέσεις. Αν όμως υποφέρει επειδή είναι χριστιανός, να μην ντρέπεται αλλά να δοξάζει το Θεό γι’ αυτό» (Α΄ Πέτρου 4:14-16, ΜΠΚ).

Αν η ταλαιπωρία κάθε ατόμου μπορούσε να αποδοθεί άμεσα στη δική του παράβαση ενός συγκεκριμένου νόμου, θα ήταν ευκολότερο να την κατανοήσουμε και να την αποδεχτούμε ως δίκαιη συνέπεια. Όμως, σπάνια τα πράγματα είναι τόσο απλά.

Δίνοντάς μας την ελευθερία της επιλογής, ο Θεός μας έχει δώσει το περιθώριο να αποδεχτούμε ή να απορρίψουμε την καθοδήγησή Του, να επιλέξουμε την ανταρσία ή την υποταγή, να πάρουμε ανόητες ή σοφές αποφάσεις. Με αυτόν τον τρόπο, έχει δώσει σε καθέναν από εμάς ένα μέλλον που δεν είναι προκαθορισμένο.

Είμαστε ελεύθεροι να οδηγούμε απρόσεκτα ή αφού έχουμε πιει υπερβολικά, ελεύθεροι να ρίχνουμε τοξικές ουσίες στο περιβάλλον μας, ελεύθεροι να τρώμε χωρίς σύνεση. Ο καθένας από εμάς έχει αυτή την ελευθερία, όπως και οι γείτονές μας και όλοι οι άλλοι γύρω μας. Όλες οι πράξεις μας – και οι δικές τους – έχουν συνέπειες. Μερικές φορές υποφέρουμε εξαιτίας των δικών μας αποφάσεων – και μερικές φορές εξαιτίας των αποφάσεων του πλησίον μας. Το αντίστροφο ισχύει επίσης. Η ελευθερία επιλογής είναι ένα υπέροχο δώρο, αλλά σπάνια έχουμε διαχειριστεί καλά αυτή την ευθύνη, όπως αποδεικνύεται από τον θλιβερό, βασανισμένο κόσμο μας.

Αυτό μας βοηθά να κατανοήσουμε γιατί οι αθώοι, συμπεριλαμβανομένων των μικρών παιδιών, υποφέρουν μερικές φορές ως αποτέλεσμα των κακών επιλογών των άλλων. Είναι σε αυτές τις στιγμές που χρειαζόμαστε περισσότερο την παρηγορητική βοήθεια ενός στοργικού Θεού και τη στήριξη της οικογένειας και των φίλων.

Κανείς από εμάς δεν είναι απρόσβλητος από τις συνέπειες των πράξεων – δικών μας ή άλλων. Τόσο το άτομο που αναπτύσσει μια ασθένεια που δεν μπορεί να αποδοθεί στη συγκεκριμένη προσωπική του συμπεριφορά όσο και το βρέφος που γεννιέται με συγγενή ανωμαλία υποφέρουν, χωρίς απαραίτητα να φταίνε για κάτι που έκαναν.

Όσοι τραυματίζονται ή χάνουν τη ζωή τους σε ατυχήματα ή φυσικές καταστροφές είναι συχνά και αυτοί αθώα θύματα. Δεν είναι κάθε πόνος αποτέλεσμα προσωπικής ανυπακοής ή ανεύθυνης συμπεριφοράς εκ μέρους αυτού που υποφέρει. Ακόμη και στις Δέκα Εντολές ο Θεός μας υπενθυμίζει ότι οι συνέπειες των λανθασμένων πράξεων μπορούν να επηρεάσουν τους απογόνους κάποιου για πολλές γενιές (Έξοδος 20:5).

Συχνά, η συγκεκριμένη αιτία κάθε περίπτωσης πόνου απλώς δεν μπορεί να εξηγηθεί με ακρίβεια – τουλάχιστον όχι σε αυτή τη ζωή. Μερικές φορές το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να το αποδεχτούμε ως κάτι που μπορεί να εξηγηθεί μόνο από αυτό που η Αγία Γραφή αποκαλεί «καιρός και περίσταση» (Εκκλησιαστής 9:11). Αν και ο Θεός δεν προκαλεί ατυχήματα, ούτε ελέγχει λεπτομερώς τη ζωή κάθε ανθρώπου για να τα αποτρέψει όλα. Ο Παύλος μάς λέει ότι σε αυτή τη ζωή βλέπουμε «μέσα από ένα θαμπό κάτοπτρο» (Α΄ Κορινθίους 13:12). Δεν θα κατανοήσουμε ποτέ πλήρως ορισμένα πράγματα σε αυτή τη ζωή, αλλά θα τα κατανοήσουμε στον κόσμο που έρχεται.

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι ακόμη και ο πόνος που είναι αποτέλεσμα καιρού και περίστασης δεν είναι χωρίς αιτία. Αν δεν μπορεί να συνδεθεί με μια συγκεκριμένη συμπεριφορά, συχνά αποτελεί, ωστόσο, συνέπεια ενός ή περισσότερων προτύπων συμπεριφοράς που ακολουθεί το ανθρώπινο γένος από τη δημιουργία.

Ο Αδάμ επέλεξε, αμαρτώντας, να απομακρυνθεί από τον Θεό. Η υπόλοιπη ανθρωπότητα έχει ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο: «Γι’ αυτό, όπως διαμέσου ενός ανθρώπου η αμαρτία μπήκε μέσα στον κόσμο, και με την αμαρτία ο θάνατος, … ο θάνατος πέρασε μέσα σε όλους τούς ανθρώπους, για τον λόγο ότι όλοι αμάρτησαν» (Ρωμαίους 5:12).

Μία από τις συνέπειες της απόφασης της ανθρωπότητας να ζει αντίθετα προς τις οδηγίες του Θεού είναι ένας κόσμος υποκείμενος στις ιδιοτροπίες και τις απρόβλεπτες μεταβολές του «καιρού και της περίστασης» και στις πράξεις των άλλων. Αυτό το πρότυπο θα επικρατεί έως ότου ο Χριστός επιστρέψει για να εγκαθιδρύσει τη Βασιλεία του Θεού επί της γης. Τότε ολόκληρος ο κόσμος θα γεμίσει με τη γνώση του Θεού και των δίκαιων νόμων Του (Ησαΐας 11:9). Όλη η ανθρωπότητα θα ευημερήσει τελικά σε έναν κόσμο που θα είναι δίκαιος και αμερόληπτος.

>>>>>> Photos.com <<<<<<

Ο ρόλος του Σατανά στον πόνο

Από διάφορα εδάφια της Αγίας Γραφής μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι ο Σατανάς ασκεί μια διάχυτη εξουσία πάνω στην ανθρωπότητα.

______________________________________________________________

Το να πιστεύει κανείς στον Σατανά, τον διάβολο, ως πραγματικό ον δεν είναι της μόδας σε πολλούς κύκλους. Ακόμη και στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου η πίστη στον διάβολο είναι διαδεδομένη, δημοσκοπήσεις έχουν δείξει ότι οι περισσότεροι Αμερικανοί δεν πιστεύουν στον Σατανά ως πραγματική, ζωντανή οντότητα. Πολλοί αντιλαμβάνονται τον διάβολο απλώς ως σύμβολο της απανθρωπιάς του ανθρώπου προς τον άνθρωπο ή ως την ενσάρκωση του κακού γενικά.

Η Αγία Γραφή, ωστόσο, παρουσιάζει τον Σατανά ως ένα πραγματικό ον – μια πνευματική παρουσία που διαθέτει μεγάλη δύναμη να προκαλεί κακό. Επειδή τόσοι πολλοί απορρίπτουν την ύπαρξη ενός πραγματικού διαβόλου, αυτός αποτελεί μια μη αναγνωρισμένη αιτία πολλών δεινών. Είτε το συνειδητοποιούμε είτε όχι, η εξαπάτηση της ανθρωπότητας από αυτόν είναι η κύρια αιτία αγωνίας και θλίψης.

Η έκταση της επιρροής και της δύναμης του Σατανά αποκαλύπτεται σαφώς στην Αγία Γραφή. Η Αποκάλυψη 12:9, (ΜΠΚ) μας λέει ότι «παραπλανάει ολόκληρη την οικουμένη». Ο Ιωάννης γράφει αλλού ότι «όλος ο κόσμος βρίσκεται κάτω από την εξουσία του διαβόλου» (Α΄ Ιωάννη 5:19, ΜΠΚ). Όταν ο Παύλος διακηρύσσει ότι «ο θεός τούτου τού κόσμου​​» έχει τυφλώσει τα μυαλά πολλών, ώστε να μην πιστεύουν στο ευαγγέλιο (Β΄ Κορινθίους 4:4), αναφέρεται στον διάβολο.

Στην παραβολή του σπορέα και του σπόρου, ο Ιησούς μας λέει ότι μόλις πολλοί άνθρωποι ακούσουν τον Λόγο του Θεού να τους εξηγείται, «έρχεται αμέσως ο σατανάς, και αφαιρεί τον λόγο, που ήταν σπαρμένος μέσα στις καρδιές τους» (Μάρκος 4:15). Αυτό το πονηρό ον θέλει η ανθρωπότητα να παραμείνει τυφλή απέναντι στην παρηγοριά, την ενθάρρυνση και τη λύτρωση που προσφέρει η αλήθεια του Θεού.

Μέσω της πνευματικής τύφλωσης και της άγνοιας που ο Σατανάς έχει επιβάλει στον κόσμο, είναι ο υποκινητής ανυπολόγιστων δεινών. Έχει τυφλώσει την ανθρωπότητα ως προς τον λόγο της ύπαρξής μας. Έχει εξαπατήσει τους ανθρώπους ώστε να πιστέψουν ότι ο δικός του δρόμος – ο δρόμος του εγωισμού και της αμαρτίας – είναι καλύτερος από την υπακοή στις εντολές του Θεού. Δυστυχώς, η ανθρωπότητα έχει πέσει θύμα των τεχνασμάτων του Σατανά, χωρίς να συνειδητοποιεί την οδύνη που τελικά φέρνει η αμαρτία.

Ο Σατανάς ονομάζεται «ο πειράζων» (Ματθαίος 4:3). Καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας έχει καταφέρει να παρασύρει τους ανθρώπους να επιδοθούν στην παράνομη και ανήθικη ικανοποίηση των σωματικών τους ορέξεων. Χρησιμοποίησε αυτή τη στρατηγική στον Κήπο της Εδέμ, και το σχέδιό του έχει λειτουργήσει θαυμάσια από τότε. Όλοι έχουν υποφέρει εξαιτίας αυτού.

Ωστόσο, η επιρροή του Σατανά υπερβαίνει την απλή εξαπάτηση. Ο Παύλος αναφέρεται σε αυτόν ως «τον άρχοντα της εξουσίας τού αέρα, του πνεύματος, που σήμερα ενεργεί στους γιους τής απείθειας» (Εφεσίους 2:2) – προφανώς «μεταδίδοντας», κατά κάποιον τρόπο, λανθασμένες διαθέσεις και στάσεις σε δεκτικά ανθρώπινα μυαλά.

Ο Ιησούς περιέγραψε τον διάβολο ως «ήταν εξαρχής ανθρωποκτόνος» (Ιωάννης 8:44). Η πρόθεση του Σατανά ήταν πάντα να κάνει τη ζωή του ανθρώπου δυστυχισμένη και, τελικά, να μας καταστρέψει (Α΄ Πέτρου 5:8). Η ίδια η φύση του είναι καταστροφική, και όσοι διαπράττουν καταστροφικές πράξεις τον ακολουθούν χωρίς να το συνειδητοποιούν. Η Αποκάλυψη 9:11 χαρακτηρίζει τον Σατανά ως «τον άγγελο της αβύσσου· που στην Εβραϊκή ονομάζεται Αβαδδών, και στην Ελληνική έχει το όνομα Απολλύων». Αυτά τα δύο ονόματα σημαίνουν «καταστροφή» και «καταστροφέας», αντίστοιχα. Σε αντίθεση με τον Θεό, ο οποίος είναι ο δημιουργός, ο συντηρητής και ο δωρητής της ζωής, ο Σατανάς είναι ο απόλυτος καταστροφέας και ανθρωποκτόνος.

Ο Σατανάς είναι ο υποκινητής του πολέμου και άλλων συγκρούσεων. Το βιβλίο της Αποκάλυψης περιγράφει δαιμονικά πνεύματα στο τέλος των καιρών που «εκπορεύονται προς τους βασιλιάδες τής γης» για να «τους συγκεντρώσουν στον πόλεμο εκείνης τής μεγάλης ημέρας, του Θεού τού Παντοκράτορα» (Αποκάλυψη 16:14). Ο Σατανάς και οι δαίμονές του θα υποκινήσουν μια περίοδο θλίψης που θα είναι πιο τρομερή από οποιαδήποτε καταστροφή έχουν βιώσει ποτέ οι άνθρωποι (Ματθαίος 24:21-22).

Από αυτά τα εδάφια μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι ο Σατανάς ασκεί μια διάχυτη εξουσία πάνω στην ανθρωπότητα. Ο Θεός, ωστόσο, θέτει όρια στη δύναμη του Σατανά (Ιώβ 1:12· Ιώβ 2:6). Ο Θεός δεν θα επιτρέψει στον Σατανά να ματαιώσει το μεγάλο σχέδιό Του για τη σωτηρία της ανθρωπότητας. Ο Θεός δεν θα παραιτηθεί ποτέ από τον απόλυτο έλεγχό Του πάνω στην ανθρωπότητα και στην υπόλοιπη δημιουργία Του. (Για να μάθετε περισσότερα σχετικά με τον ρόλο του Σατανά στις ανθρώπινες υποθέσεις, φροντίστε να διαβάσετε το φυλλάδιο Is There Really a Devil?)

>>>>>> dtimiraos/iStock/Thinkstock <<<<<<

Πώς μπορεί να προκύψει κάτι καλό από τον πόνο

Όλοι μας θα υποφέρουμε κάποια στιγμή. Αν και δεν είναι ποτέ ευχάριστο, τόσο η ιστορία όσο και η Αγία Γραφή δείχνουν ότι ο πόνος μπορεί, τελικά, να αποφέρει κάτι καλό.

______________________________________________________________

Έχοντας αυτό κατά νου, μπορούμε να μάθουμε καλύτερα να αντιμετωπίζουμε τον πόνο και να τον αποδεχόμαστε.

Ο Σίγκμουντ Φρόιντ εργάστηκε ως σύμβουλος για να απαλλάξει τους ανθρώπους από ψυχολογικές δυσκολίες. Ωστόσο, ήταν αρκετά ειλικρινής ώστε να παραδεχτεί ότι η ικανότητά του να βοηθά ήταν περιορισμένη. Ομολόγησε ότι «θεράπευε τις δυστυχίες του νευρωτικού μόνο για να τον εκθέσει στη φυσιολογική δυστυχία της ζωής» (Ernest Becker, The Denial of Death, 1973, σ. 271). Ο Φρόιντ είχε δίκιο: δεν υπάρχει ζωή χωρίς προβλήματα.

Δεδομένου ότι δεν μπορούμε να αποφύγουμε κάθε πόνο, πρέπει να έχουμε κατά νου ότι αυτός μπορεί – και συχνά αποφέρει – θετικά αποτελέσματα. Είναι ευκολότερο να αντέξουμε τον πόνο και τη δυστυχία όταν τα βλέπουμε ως προκλήσεις παρά όταν τα θεωρούμε ανυπόφορες κατάρες.

Παραδοσιακά, και δικαίως, αποτελεί αρχή της δυτικής κουλτούρας ότι ορισμένες δυσκολίες είναι ωφέλιμες, καθώς μπορούν να μας βοηθήσουν να ωριμάσουμε και να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Ωστόσο, ο συγγραφέας Ρίτσαρντ Κάιλ μας υπενθυμίζει ότι μεγάλο μέρος της Ευρώπης, της Βρετανίας και των Ηνωμένων Πολιτειών έχει εισέλθει στη μεταχριστιανική εποχή, στην οποία «ο Χριστιανισμός δεν είναι πλέον ο καθοριστικός παράγοντας των πολιτιστικών αξιών» (The Last Days Are Here Again, 1998, σ. 25).

Η μεταχριστιανική νοοτροπία απορρίπτει την παραδοσιακή βιβλική άποψη ότι οι δυσκολίες και ο πόνος – αν και δυσάρεστοι και ανεπιθύμητοι – μπορούν τελικά να συμβάλουν σε κάτι καλό. Εκφράσεις όπως «Με την υπομονή σας θα σώσετε τη ζωή σας» (Λουκάς 21:19, ΜΠΚ) και «διαμέσου πολλών θλίψεων πρέπει να μπούμε μέσα στη βασιλεία τού Θεού» (Πράξεις 14:22), αν και αληθείς, δεν γίνονται πλέον ευρέως αποδεκτές.

Η Αγία Γραφή διδάσκει ξεκάθαρα ότι οι αντιξοότητες μπορούν να αποφέρουν ευεργετικά αποτελέσματα. Παρόλο που ο Χριστός ήταν Υιός του Θεού, κι αυτός «έμαθε την υπακοή από όσα έπαθε. Kαι αφού έγινε τέλειος, καταστάθηκε αίτιος αιώνιας σωτηρίας σε όλους αυτούς που τον υπακούν» (Εβραίους 5:8-9). Ακόμη και η κοσμική ιστορία παρέχει πολλά παραδείγματα ατόμων και εθνών που, υπό συνθήκες πίεσης, ξεπέρασαν δύσκολες συνθήκες για να επιτύχουν μεγαλείο. Μερικές φορές, ένα αποφασισμένο άτομο έχει δώσει τη σπίθα που χρειάζεται για να αντέξουν τα έθνη σε δύσκολες στιγμές και να επιτύχουν αξιέπαινους στόχους.

Ένας πρωθυπουργός υπηρετεί δυναμικά τη χώρα του

Ο Σερ Τζον Κίγκαν παρατήρησε ότι αυτό ίσχυε για τον Ουίνστον Τσώρτσιλ και τη Βρετανία κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1940, κατά τη διάρκεια των πιο σκοτεινών ημερών της σύγκρουσης, ο Τσώρτσιλ στάθηκε γενναία για να συσπειρώσει τον πολιορκημένο βρετανικό λαό. «Σε μια σειρά από μεγαλοπρεπείς ομιλίες, επικαλούμενος το θάρρος και το ιστορικό μεγαλείο του λαού του, έφερε τη Βρετανία μαζί του». Μέσα από τα ισχυρά του λόγια, επέβαλε «τη θέληση και τη φαντασία του στους συμπατριώτες του» (U.S. News and World Report, 29 Μαΐου 2000).

Ενδυναμωμένοι από την αποφασιστικότητα του πρωθυπουργού τους, οι Βρετανοί άντεξαν ένα φρικτό σφυροκόπημα από τα βομβαρδιστικά του Χίτλερ στη Μάχη της Βρετανίας και μετέτρεψαν μια περίοδο δοκιμασίας και επικείμενης ήττας σε θρίαμβο σε αυτό που ο Τσόρτσιλ αποκάλεσε την «καλύτερη ώρα» της χώρας του.

Ο Κίγκαν γράφει ότι οι Βρετανοί, υπό την απειλή εισβολής, «έδειξαν πλήρως πώς πρέπει να βιώνεται μια καλύτερη ώρα. Έσκαψαν για να βγάλουν τους νεκρούς και τους ζωντανούς από τα ερείπια, επάνδρωσαν τις παραλίες τους [και] έσφιξαν τα ζωνάρια τους» (ibid.).

Στο The Lessons of History, ο Γουίλ και η Άριελ Ντουράντ παρατήρησαν ότι «μια πρόκληση που αντιμετωπίζεται με επιτυχία… ανυψώνει το ηθικό και το επίπεδο ενός έθνους και το καθιστά πιο ικανό να αντιμετωπίσει περαιτέρω προκλήσεις» (1968, σ. 91).

Η βρετανική εμπειρία καταδεικνύει την αναγκαιότητα της συνεργασίας και της αλληλοϋποστήριξης σε περιόδους αντιξοότητας. Ο Δρ. Πολ Μπραντ περιγράφει πώς προετοιμάζεται για το χειρότερο: «Το καλύτερο πράγμα που μπορώ να κάνω για να προετοιμαστώ για τον πόνο είναι να περιβάλλω τον εαυτό μου με μια στοργική κοινότητα που θα σταθεί δίπλα μου όταν χτυπήσει η τραγωδία» (Brand και Yancey, σ. 236). Σημειώνει ότι «ο πόνος είναι ανυπόφορος μόνο όταν κανείς δεν νοιάζεται» (σ. 257).

Ο Θεός αποκαλύπτει ότι ο πόνος φέρει μαζί του έναν ευγενή σκοπό: Πρέπει να μας βοηθά να μεγαλώνουμε στην αδελφική αγάπη. «Nα βαστάζετε ο ένας τα βάρη τού άλλου, και να εκπληρώσετε έτσι τον νόμο τού Χριστού», γράφει ο Παύλος (Γαλάτες 6:2).

Όταν η μέριμνά μας στρέφεται προς τους άλλους, ο πόνος, όσο ανεπιθύμητος και οδυνηρός κι αν είναι, μπορεί να αποτελέσει μια εποικοδομητική εμπειρία. Μαθαίνουμε την αλήθεια ότι «Η διαπαιδαγώγηση ποτέ δε φαίνεται στην αρχή να προξενεί χαρά αλλά λύπη· αργότερα, όμως, αποφέρει ειρήνη και δικαιοσύνη σ’ αυτούς που διαπαιδαγωγήθηκαν» (Εβραίους 12:11, ΜΠΚ).

Αντιμετωπίζοντας τις δυσκολίες

Η πεποίθηση ότι η θλίψη μπορεί να αποφέρει σημαντικά οφέλη έχει σχεδόν εξαφανιστεί από τη δυτική κουλτούρα. Έχει αντικατασταθεί σε μεγάλο βαθμό από την ιδέα ότι ο πόνος ή οποιαδήποτε δυσάρεστη εμπειρία είναι άδικη και πρέπει να αποφεύγεται με κάθε κόστος.

Ίσως αυτή η αντίληψη να μας έχει κληροδοτηθεί εν μέρει από το γεγονός ότι ζούμε σε μια κοινωνία των «γρήγορων λύσεων», η οποία μας διδάσκει ότι δικαιούμαστε ένα χάπι για κάθε πόνο και μια γρήγορη λύση για κάθε πρόβλημα. Αποτελεί επίσης μέρος μιας νοοτροπίας θύματος – μιας άρνησης να αναλάβει κανείς την ευθύνη για τις πράξεις ή τις περιστάσεις του – που μπορεί να αποδυναμώσει μια κοινωνία που υποκύπτει σε αυτήν. Κάθε κοινωνία που αναγνωρίζει ότι μερικές φορές η ζωή δεν είναι δίκαιη και σίγουρα δεν είναι πάντα εύκολη – και ανταποκρίνεται με θάρρος στις προκλήσεις – γίνεται ισχυρότερη.

Στη σύγχρονη αντίληψη, ο πόνος θεωρείται κάτι το απειλητικό, ένας εχθρός που πρέπει να αποφεύγεται. Μπορούμε να τον βλέπουμε έτσι ή να τον αντιλαμβανόμαστε ως προειδοποίηση ότι χρειάζεται να αλλάξουμε κάποια συμπεριφορά. Αν δεν μπορούμε να τον αποφύγουμε, ίσως τότε να μπορέσουμε να αποδεχτούμε την πρόκληση που θέτει και να γίνουμε δυνατότεροι και καλύτεροι άνθρωποι.

Μερικές φορές δεν μπορούμε να κάνουμε πολλά παρά να υπομείνουμε μια δοκιμασία και να την αφήσουμε να βελτιώσει τον χαρακτήρα μας. Ο σύμβουλος Νόρμαν Ράιτ έγραψε ότι «η κρίση δεν είναι πάντα κακή. Μπορεί να γίνει σημείο καμπής στη ζωή σας προς το καλύτερο… [Αυτή] φέρει μαζί της την ευκαιρία για ανάπτυξη και αλλαγή» (How to Have a Creative Crisis, 1986, σ. 15).

Η Αγία Γραφή μας υπενθυμίζει ότι στις δοκιμασίες πρέπει να κοιτάζουμε πέρα από το παρόν και να εστιάζουμε στα πιθανά οφέλη: «Η υπομονή σας όμως πρέπει να κρατήσει ως το τέλος, για να γίνετε τέλειοι και ολοκληρωμένοι και να μην υστερείτε σε τίποτε» (Ιάκωβος 1:4, ΜΠΚ).

Μην αφήνετε τις δοκιμασίες να σας καταβάλλουν

Δεν λέμε ότι πρέπει να υποφέρει κανείς αν μπορεί να το αποφύγει. Όμως, όταν δεν μπορούμε να το αποφύγουμε, πρέπει να μάθουμε πώς να αντιμετωπίζουμε τον πόνο και, αν χρειαστεί, να τον αποδεχόμαστε. Αν δεν μάθουμε να το κάνουμε αυτό, οι δοκιμασίες μας μπορεί να οδηγήσουν σε μεγαλύτερα προβλήματα, σε περίπτωση που πάρουμε αποφάσεις που αλλάζουν τη ζωή μας ως αποτέλεσμα του άγχους που προκαλούν οι δοκιμασίες.

Όπως γράφει ο Δρ. Πολ Μάρτιν στο The Healing Mind, «Το στρες και το άγχος… μπορούν να μας εμποδίσουν να κοιμόμαστε σωστά και να μας κάνουν πιο επιρρεπείς στο κάπνισμα, στην υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ, στην υπερκατανάλωση ακατάλληλων τροφών, στην παράλειψη της λήψης των φαρμάκων μας, στην παραμέληση της σωματικής άσκησης, στη χρήση επιβλαβών ψυχοδραστικών ουσιών, στην εμπλοκή σε επικίνδυνη σεξουαλική συμπεριφορά, στην οδήγηση με υπερβολική ταχύτητα χωρίς τη χρήση ζώνης ασφαλείας, στο να υποστούμε ένα βίαιο ατύχημα ή ακόμη και στο να αυτοκτονήσουμε» (σ. 55).

Το υψηλό ποσοστό αυτοκτονιών σε πολλά έθνη μπορεί εν μέρει να αντανακλά την αδυναμία των ανθρώπων να αποδεχτούν ότι η ζωή μπορεί να είναι δύσκολη.

Ένα μήνυμα καλών νέων

Η Αγία Γραφή μας λέει ότι ο Θεός επιτρέπει τον πόνο για να εξυπηρετήσει έναν θεϊκό σκοπό. Οι χριστιανοί γνωρίζουν ότι ο Σωτήρας τους, ο Ιησούς Χριστός, υπέφερε και πέθανε για χάρη τους και ότι πρέπει να ακολουθήσουν τα βήματά Του, τα οποία περιλαμβάνουν τον πόνο (Α΄ Πέτρου 2:21). Ο Ιησούς υπέμεινε αγωνία και πέθανε, ώστε ο Θεός να μας συγχωρήσει τις αμαρτίες μας και να μας χαρίσει αιώνια ζωή, κατά τη διάρκεια της οποίας θα βασιλεύσουμε μαζί με τον Χριστό (Αποκάλυψη 5:10). Γνωρίζοντας αυτό, μπορούμε να αντιμετωπίσουμε καλύτερα τις δυσκολίες της ζωής.

«Αν υπομένουμε», μας υπενθυμίζει ο Παύλος, «μαζί του και θα βασιλέψουμε​​» (Β΄ Τιμόθεο 2:12, ΜΠΚ). Ο Χριστός θα επιστρέψει στη γη για να βασιλέψει – και τελικά να βάλει τέλος στη θλίψη και τον πόνο.

Το μήνυμα του Ιησού ήταν ένα μήνυμα θεμελιωδώς καλών νέων που επικεντρώθηκε στη Βασιλεία του Θεού (Μάρκος 1:14-15), την οποία ο Χριστός θα εγκαθιδρύσει κατά την επιστροφή Του. Θα καθιερώσει μια εποχή παγκόσμιας ειρήνης και ευτυχίας. Μέσω του προφήτη Ησαΐα, ο Θεός προείπε την ειρήνη και τη χαρά αυτής της επερχόμενης Βασιλείας: «Δεν θα κακοποιούν ούτε θα φθείρουν σε όλο τo άγιό μου βουνό· επειδή, η γη θα είναι πλήρης τής γνώσης τoύ Kυρίoυ, όπως τα νερά σκεπάζουν τη θάλασσα» (Ησαΐας 11:9).

Όταν η γνώση του Θεού αποκατασταθεί στην ανθρωπότητα και η επιρροή του Σατανά εκδιωχθεί (Αποκάλυψη 20:1-3), ο πόνος που προκλήθηκε από το να ακολουθούμε τον διάβολο αντί για τον Θεό θα παύσει. Η γη θα βρει επιτέλους διαρκή ειρήνη. (Για περισσότερες λεπτομέρειες, μην παραλείψετε να διαβάσετε το δωρεάν φυλλάδιό μας The Gospel of the Kingdom.)

Ένα θαυμάσιο μέλλον

Ο Θεός καλεί τώρα, σχετικά μιλώντας, μόνο λίγους από τα πλήθη της ανθρωπότητας να γίνουν μέρος της Εκκλησίας Του. Τους θεωρεί ως απαρχή της πνευματικής Του συγκομιδής (Ιάκωβος 1:18) – εκλεγμένους, αν παραμείνουν πιστοί, να βασιλέψουν μαζί με τον Χριστό στη Βασιλεία Του. Όμως, δεν καλεί όλους τώρα (Ρωμαίους 11:7-26). «Κανένας δεν μπορεί νάρθει σε μένα, αν δεν τον ελκύσει ο Πατέρας που με απέστειλε», είπε ο Ιησούς, «και εγώ θα τον αναστήσω κατά την έσχατη ημέρα» (Ιωάννης 6:44).

Όταν ο Ιησούς μίλησε για την ανάσταση των δικών Του την τελευταία ημέρα, αναφερόταν στη δεύτερη έλευση Του. Ο Παύλος προσθέτει τις εξής λεπτομέρειες: «δεδομένου ότι, ο ίδιος ο Κύριος θα κατέβει από τον ουρανό με πρόσταγμα, με φωνή αρχαγγέλου, και με σάλπιγγα Θεού, και αυτοί που πέθαναν εν Χριστώ θα αναστηθούν πρώτα· έπειτα, εμείς που ζούμε, όσοι απομένουμε, θα αρπαχτούμε, ταυτόχρονα, μαζί τους, με σύννεφα, σε συνάντηση του Κυρίου στον αέρα· και έτσι, θα είμαστε πάντοτε μαζί με τον Κύριο. Λοιπόν, να παρηγορείτε ο ένας τον άλλον μ’ αυτά τα λόγια​​» (Α΄ Θεσσαλονικείς 4:16-18).

Όταν κατανοούμε και αποδεχόμαστε το σχέδιο σωτηρίας του Θεού, βρίσκουμε μεγάλη παρηγοριά σε αυτή την αλήθεια. Όταν έρθει ο Ιησούς, όσοι έχουν μετανοήσει, Τον έχουν δεχτεί ως Σωτήρα τους και έχουν παραδώσει τη ζωή τους με αγαπητική υπακοή θα βρουν παρηγοριά. Τα βάσανά τους θα έχουν πλέον τελειώσει. Ο Θεός θα τους χαρίσει αιώνια ζωή σε ένα νέο σώμα – ένα πνευματικό σώμα – που δεν θα γνωρίζει πια βάσανα (Α΄ Κορινθίους 15:35-54).

Τότε θα συνειδητοποιήσουμε κάτι που μπορούμε να κατανοήσουμε μόνο εν μέρει όσο ζούμε στη σάρκα, ότι «τα παθήματα του παρόντος καιρού δεν είναι άξια να συγκριθούν με τη δόξα που θα αποκαλυφθεί σε εμάς» (Ρωμαίους 8:18).

Όσοι κατανοούν τον μεγάλο σκοπό και την κλήση του Θεού εξακολουθούν να διαπιστώνουν ότι η ζωή είναι μερικές φορές οδυνηρή (Ρωμαίους 8:23), αλλά κατανοούν τον λόγο. Προσβλέπουν στη στιγμή που ο Θεός θα τους χαρίσει αιώνια ζωή και θα τους δώσει τη δυνατότητα να βασιλεύουν μαζί με τον Χριστό στη Βασιλεία του Θεού. Ο Παύλος μας ενθαρρύνει να «παρηγορείτε ο ένας τον άλλον μ’ αυτά τα λόγια​​» (Α΄ Θεσσαλονικείς 4:18).

Οδυνηρά μαθήματα

Ο Παύλος επισημαίνει ότι οι χριστιανοί, όπως και ο Χριστός, πρέπει να υποφέρουν: «επειδή, σε σας χαρίστηκε το υπέρ τού Χριστού όχι μονάχα το να πιστεύετε σ’ αυτόν, αλλά και το να πάσχετε υπέρ αυτού​​» (Φιλιππησίους 1:29).

Ο Πέτρος υπενθυμίζει στους χριστιανούς ότι πρέπει να αναμένουν ότι θα υποφέρουν, επειδή ο Θεός μπορεί να χρησιμοποιήσει τον πόνο για να μας βοηθήσει να εξαγνιστούμε από το λάθος: «Επειδή, λοιπόν, ο Χριστός έπαθε κατά σάρκα για χάρη μας, οπλιστείτε κι εσείς με το ίδιο φρόνημα· δεδομένου ότι, αυτός που έπαθε κατά σάρκα έπαυσε από την αμαρτία· για να ζήσετε τον υπόλοιπο χρόνο μέσα στη σάρκα, όχι πλέον στις επιθυμίες των ανθρώπων, αλλά στο θέλημα του Θεού​​» (Α΄ Πέτρου 4:1-2).

Όπως εξήγησε ο Χριστός, οι ακόλουθοί Του μπορούν να αναμένουν ότι θα υποφέρουν. Αλλά ο Θεός μερικές φορές μας επιτρέπει να υποφέρουμε, επειδή ο πόνος μας διδάσκει να αποφεύγουμε την αμαρτία ακόμη και υπό τις πιο δύσκολες συνθήκες.

Όταν ο Θεός μας επιτρέπει να υποφέρουμε εξαιτίας των λανθασμένων επιλογών μας, στην πραγματικότητα ενεργεί με έλεος. Γιατί; Επειδή η συνέπεια του να συνεχίζουμε να αμαρτάνουμε ενώ γνωρίζουμε καλύτερα (αν δεν μετανοήσουμε) θα είναι ο θάνατος για όλη την αιωνιότητα.

«Πριν ταλαιπωρηθώ», λέει ο συγγραφέας του Ψαλμού 119, «εγώ πλανιόμoυν· τώρα, όμως, φύλαξα τον λόγο σου» (Ψαλμός 119:67). Μας υπενθυμίζει ότι ο πόνος είναι μια υπενθύμιση των συνεπειών της αμαρτίας, ότι ο πόνος μπορεί να αποφέρει μακροπρόθεσμα οφέλη τα οποία ίσως δεν διακρίνουμε ενώ αντιμετωπίζουμε τον σωματικό ή συναισθηματικό μας πόνο.

Ο σημαντικός σκοπός του πόνου

Ο Δρ. Μπραντ εργάστηκε για χρόνια θεραπεύοντας ασθενείς με λέπρα στην Ινδία και την Αμερική. Κατά τη διάρκεια του έργου του κατέληξε σε ένα εκπληκτικό συμπέρασμα σχετικά με την παθολογία της λέπρας.

Τα θύματα της λέπρας υποφέρουν από την κατάρα της φθοράς των άκρων τους – δάχτυλα χεριών και ποδιών, πόδια, ακόμη και μύτη και αυτιά – να αλλοιώνονται και να ατροφούν, αλλά κανείς δεν γνώριζε το λόγο. Πριν από την έρευνα του Δρ. Μπραντ, οι γιατροί υπέθεταν ότι οι λεπροί ήταν καταραμένοι με «κακή σάρκα». Η αξιοσημείωτη ανακάλυψη του Μπραντ ήταν ότι το πρόβλημα έγκειται στους βακίλους της λέπρας, οι οποίοι προσβάλλουν τα νεύρα των μελών του σώματος, πυροδοτώντας μια διαδικασία που οδηγεί στον θάνατο των νεύρων. Όταν συμβαίνει αυτό, ένας ασθενής που υφίσταται το παραμικρό τραύμα – ακόμη και μια μελανιά – σε μια προσβεβλημένη περιοχή δεν αισθάνεται απολύτως κανέναν πόνο. Κατά συνέπεια, συνεχίζει να χρησιμοποιεί το κατεστραμμένο μέρος του σώματος. Αυτή η επαναλαμβανόμενη χρήση επιδεινώνει το τραύμα. Τελικά, ο ιστός καταστρέφεται τόσο πολύ που η σάρκα ουσιαστικά νεκρώνεται και αποκολλάται.

Ο Δρ. Μπραντ άρχισε να περιθάλπει τις πληγές των λεπρών προστατεύοντάς τες, μερικές φορές με γύψο. Οι πληγές συχνά επουλώνονταν και δεν υφίσταντο περαιτέρω βλάβη. Ο προστατευμένος ιστός επανερχόταν σε φυσιολογική κατάσταση, παρόλο που ο λεπρός δεν ανακτούσε την αίσθηση στο προσβεβλημένο μέρος του σώματος, καθώς ο νευρικός ιστός είχε υποστεί μόνιμη βλάβη.

Ο Μπραντ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο πόνος είναι ένα δώρο από τον Θεό που μας προειδοποιεί ότι κάτι έχει πάει στραβά.

Η διαπίστωση του γιατρού ισχύει για τις περισσότερες ασθένειες, όχι μόνο για τη λέπρα. Όταν πονάμε, πρέπει να ανταποκρινόμαστε στα σήματα του σώματός μας και να λαμβάνουμε μέτρα για την ανακούφιση του πόνου και την εξάλειψη της υποκείμενης αιτίας. «Δεν είχα ιδέα πόσο ευάλωτο γίνεται το σώμα όταν στερείται ενός συστήματος προειδοποίησης», καταλήγει (Brand και Yancey, σ. 121).

Πνευματικά διδάγματα από τον πόνο

Μπορούμε να κάνουμε μια πνευματική παραλληλία με την ανακάλυψη του Δρ. Μπραντ. Κάποια από τα βάσανα είναι αποτέλεσμα των δικών μας αμαρτιών ή της δικής μας ανοησίας. Μερικές φορές αυτό έχει ως αποτέλεσμα την αυτόματη ενεργοποίηση αρνητικών και οδυνηρών συνεπειών στο σώμα μας. Ο Θεός επιτρέπει μερικές φορές τέτοιου είδους δυσφορία – και πόνο – για να μας κάνει να δώσουμε προσοχή σε ό,τι κάνουμε και να αλλάξουμε τη συμπεριφορά, τη στάση ή τις πεποιθήσεις μας.

Πολύς ψυχικός και σωματικός πόνος είναι αποτέλεσμα της παραβίασης των εντολών του Θεού, εν γνώσει ή εν αγνοία μας. Όπως είπε ένας ψυχίατρος: «Οι μισοί άνθρωποι που πηγαίνουν σε κλινικές με σωματικά παράπονα στην πραγματικότητα λένε: “Η ζωή μου πονάει”» (ibid., σ. 251).

Μερικές φορές αμαρτάνουμε, αλλά δεν πονάμε αμέσως. Ο Θεός μπορεί να μας επισημάνει την αμαρτία επιτρέποντας μια επακόλουθη οδυνηρή δοκιμασία. «Γιατί όποιον ο Κύριος αγαπάει, τον διαπαιδαγωγεί, και μαστιγώνει καθένα που παραδέχεται για παιδί του» (Εβραίους 12:6, ΜΠΚ). Οι Γραφές περιέχουν πολλά παραδείγματα ανδρών και γυναικών των οποίων η ζωή κατέδειξε αυτή την αρχή.

Όταν επιτρέπει στην ταλαιπωρία να μας κάνει να αντιληφθούμε τα λάθη και τα ελαττώματα του χαρακτήρα μας, ο Θεός δεν διαφέρει από οποιονδήποτε άλλο στοργικό γονέα. Οι πατέρες και οι μητέρες που αγαπούν τα παιδιά τους αφιερώνουν χρόνο και προσπάθεια για να τα διδάξουν και να εμπεδώσουν μέσα τους διδάγματα για το καλό τους. Ο Θεός κάνει το ίδιο, επειδή θέλει να μάθουμε (Εβραίους 12:5-11).

Ο Θεός μερικές φορές μας επιτρέπει να υποφέρουμε, ώστε να μάθουμε να διακρίνουμε το σωστό από το λάθος και να συνειδητοποιήσουμε την εξάρτησή μας από Εκείνον και τις οδηγίες Του. Επομένως, δεν πρέπει να μας εκπλήσσει το γεγονός ότι η ζωή, ακόμη και για έναν χριστιανό, περιλαμβάνει άγχος και δοκιμασίες (Α΄ Πέτρου 4:12-13).

Σε άλλες περιπτώσεις, η ταλαιπωρία μπορεί να μην οφείλεται στην αμαρτία καθεαυτή, αλλά στο ότι ο Θεός θεωρεί απαραίτητο να εξευγενίσει και να ενισχύσει ένα μέρος του χαρακτήρα μας. Όπως ένας μυς ατροφεί αν δεν χρησιμοποιείται, έτσι και η πίστη και ο χαρακτήρας μας μπορούν να ατροφήσουν αν δεν ασκούνται σωστά.

Ο Πέτρος γράφει για την αξία των δοκιμασιών όταν εξηγεί: «Με τη σκέψη αυτή να αισθάνεστε αγαλλίαση, έστω κι αν χρειαστεί προς το παρόν να στενοχωρηθείτε για λίγο από ποικίλες δοκιμασίες. Έτσι, η δοκιμασμένη πίστη σας, που είναι πολυτιμότερη κι από το χρυσάφι – το οποίο είναι φθαρτό, κι όμως δοκιμάζεται κι αυτό με τη φωτιά – θα βρεθεί ότι αξίζει έπαινο, τιμή και δόξα, όταν φανερωθεί ο Ιησούς Χριστός​​» (Α΄ Πέτρου 1:6-7, ΜΠΚ).

Μαθαίνοντας να βασιζόμαστε στον Θεό

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι, αν και ο Θεός επιτρέπει τις δοκιμασίες, δεν είναι αδιάφορος απέναντί μας όταν αυτές έρχονται. Ο Θεός είναι Πατέρας. Ακόμη περισσότερο από έναν στοργικό ανθρώπινο πατέρα, δεν βρίσκει καμία χαρά στο να βλέπει τα παιδιά Του να πονάνε. Πώς αισθάνεται απέναντί μας σε τέτοιες στιγμές; «και όλη τη μέριμνά σας ρίξτε την επάνω σ’ αυτόν, επειδή αυτός φροντίζει για σας​​» (Α΄ Πέτρου 5:7). Αυτά τα λόγια μας δείχνουν ότι μερικές φορές πρέπει να βασιζόμαστε εξ ολοκλήρου στον Θεό για τη δύναμη να αντέξουμε.

Όταν πονάμε, ο Θεός θέλει να προσέλθουμε σ’ Αυτόν. Υπόσχεται ότι θα μας βοηθήσει όταν το κάνουμε. Ο Παύλος έγραψε ότι ο Θεός παρηγορεί τους καταβεβλημένους (Β΄ Κορινθίους 7:6), αλλά πρέπει να Του ζητήσουμε αυτή τη βοήθεια. Υπόσχεται ότι δεν θα επιτρέψει να δοκιμαστούμε πέρα από τα όριά μας και θα μας προσφέρει είτε την ανακούφιση είτε τη δύναμη που χρειαζόμαστε για να αντέξουμε (Α΄ Κορινθίους 10:13). Πρέπει να πιστέψουμε τον Θεό στο λόγο Του και να προσέλθουμε σ’ Αυτόν με αυτή την υπόσχεση, ειδικά όταν αισθανόμαστε ότι πλησιάζουμε στο όριο αντοχής μας.

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι ο Θεός συχνά προστατεύει όσους Τον αναζητούν: «Ο Κύριος κάνει σταθερά τα βήματα του ανθρώπου κι εγκρίνει την πορεία του. Αν πέφτει, στην πτώση του δε μένει, γιατί ο Κύριος απ’ το χέρι τον κρατάει» (Ψαλμός 37[36]:23-24, ΜΠΚ).

Διαβάστε ολόκληρο τον Ψαλμό 91 έχοντας αυτό κατά νου. Πρέπει να ζητάμε από τον Θεό να προστατεύει εμάς και τους αγαπημένους μας. Αυτός ακούει τις προσευχές των δικαίων (Ιάκωβος 5:16· Α΄ Πέτρου 3:12) και όντως προστατεύει και ευλογεί τον λαό Του. Ωστόσο, η Αγία Γραφή καθιστά επίσης σαφές ότι ο Θεός θα επιτρέψει, κατά καιρούς και εντός ορίων, να μας συμβούν δύσκολες και οδυνηρές καταστάσεις. Όλοι οι πιστοί δούλοι Του έπρεπε να υπομείνουν δοκιμασίες. Όταν αυτές έρχονται, πρέπει να Του ζητάμε να μας προστατεύσει από τον πόνο που υπερβαίνει την αντοχή μας και να μας δώσει τη δύναμη να αντέξουμε ό,τι πρέπει.

Ο Θεός διατηρεί τον έλεγχο

Μελέτες έχουν δείξει ότι η ικανότητα ενός ατόμου να αντέχει τον πόνο ενισχύεται από την αίσθηση ότι τον ελέγχει. Πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να ανακουφίσουμε, να διαχειριστούμε και να αποκτήσουμε τον έλεγχο του πόνου μας. Τότε θα συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είμαστε πιόνια υποταγμένα στις ιδιοτροπίες του πόνου και θα μπορέσουμε να επιλέξουμε να διατηρήσουμε τον έλεγχο πάνω στη στάση μας και στις αντιδράσεις μας απέναντι στον πόνο μας.

Ως δούλοι του Θεού πρέπει να μάθουμε ότι τελικά ο Θεός έχει τον έλεγχο και είναι ελεήμων. Είναι πρόθυμος και ικανός να μας ελευθερώσει. Τα αυτιά Του είναι ανοιχτά στις προσευχές μας (Α΄ Πέτρου 3:12).

Αλλά περιμένει από εμάς να βασιζόμαστε στη δική Του κρίση και στο δικό Του χρονοδιάγραμμα και να Τον εμπιστευόμαστε ανεπιφύλακτα. «Θέλουμε να ξέρετε, αδερφοί μου, για τον κίνδυνο που αντιμετωπίσαμε στην Ασία», έγραψε ο Παύλος. «Το μέγεθός του ήταν πράγματι υπερβολικό και ξεπερνούσε τις δυνάμεις μας, σε σημείο μάλιστα, που παραλίγο να χάσουμε και τη ζωή μας. Το είχαμε πάρει απόφαση ότι η θανατική μας καταδίκη ήταν αναπόφευκτη· έτσι δεν ελπίζαμε πια στις δικές μας δυνάμεις, παρά μόνο στη βοήθεια του Θεού, που ανασταίνει τους νεκρούς. Αυτός που μας έσωσε από έναν τέτοιο θανάσιμο κίνδυνο, θα κάνει το ίδιο και στο μέλλον. Σ’ αυτόν στηρίζουμε την ελπίδα μας ότι και πάλι θα μας σώσει​​» (Β΄ Κορινθίους 1:8-10, ΜΠΚ).

Μια ζωή χωρίς πόνο;

Εν τω μεταξύ, ίσως μπορούμε να κατανοήσουμε τη σοφία των λόγων του Ιακώβου: «Αδερφοί μου, να χαίρεστε όταν δοκιμάζεστε από πολλούς και διαφόρους πειρασμούς· γιατί πρέπει να ξέρετε ότι μέσα από τη δοκιμασία της πίστεώς σας γεννιέται η υπομονή. Η υπομονή σας όμως πρέπει να κρατήσει ως το τέλος, για να γίνετε τέλειοι και ολοκληρωμένοι και να μην υστερείτε σε τίποτε» (Ιάκωβος 1:2-4, ΜΠΚ).

Τα λόγια του Ιακώβου μπορεί να ακούγονται μη ρεαλιστικά στους ανθρώπους του δυτικού κόσμου, επειδή πολλοί ζουν με την ψευδαίσθηση ότι θα έπρεπε να είμαστε σε θέση να εξαλείψουμε τον πόνο. Ο Ιάκωβος ζούσε σε μια κοινωνία στην οποία οι άνθρωποι αντιμετώπιζαν τακτικά και συχνά τον πόνο. Ήταν πιο εξοικειωμένοι με τα οφέλη του πόνου από ό,τι εμείς.

Μια ζωή χωρίς πόνο είναι αδύνατη. Πρέπει να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα ότι ο Θεός μπορεί να μας διδάξει πολύτιμα μαθήματα μέσα από τις δοκιμασίες μας. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι δοκιμασίες θα είναι ποτέ ευχάριστες. Ακόμη και αν εξετάσουμε εκ των προτέρων την προοπτική του πόνου και προετοιμαστούμε ψυχικά γι’ αυτόν, όταν τελικά έρθει, βιώνουμε ένα απότομο ξύπνημα. Ο πόνος εισβάλλει στη ζωή μας με διαπεραστική οξύτητα. Είναι ο ανεπιθύμητος εχθρός – ή τουλάχιστον έτσι φαίνεται.

Όμως, τα βάσανα και οι δοκιμασίες μπορούν να λειτουργήσουν ως βοηθοί, με την πνευματική έννοια, προετοιμάζοντάς μας για τον σκοπό του Θεού και τη Βασιλεία Του. Μερικές φορές η συμφιλίωσή μας με τα βάσανα γίνεται πιο πλήρης εκ των υστέρων – αφού τα έχουμε υπομείνει και έχουμε κατανοήσει την πνευματική ωριμότητα που μπορούν να δημιουργήσουν μέσα μας.

Η μόνη απόλυτη απελευθέρωση από τον πόνο και τις δυσκολίες προέρχεται από τον Θεό, από την προσευχή προς Αυτόν και την εμπιστοσύνη σε Αυτόν. Λίγο πριν ο Ιησούς υποστεί τα βασανιστήρια της σταύρωσής Του, προσευχήθηκε: «Πατέρα μου, αν είναι δυνατόν, ας παρέλθει από μένα αυτό το ποτήρι· όμως, όχι όπως εγώ θέλω, αλλά όπως εσύ» (Ματθαίος 26:39).

Ο Πέτρος μας υπενθυμίζει να θυμόμαστε τα οφέλη από την αντιμετώπιση των αντιξοοτήτων: «Kαι ο Θεός κάθε χάρης, που μας κάλεσε στην αιώνια δόξα του διαμέσου τού Ιησού Χριστού, αφού πάθετε λίγο, αυτός να σας τελειοποιήσει, στηρίξει, ενισχύσει, θεμελιώσει​​» (Α΄ Πέτρου 5:10).

Εστίαση στο μέλλον

Όταν συνειδητοποιούμε τα οφέλη που μπορούν να συνοδεύουν τον πόνο μας, μπορούμε να τον αντέξουμε καλύτερα. Ο Βίκτορ Φράνκλ, ένας ψυχοθεραπευτής που επέζησε από το στρατόπεδο θανάτου του Άουσβιτς κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ανακάλυψε πόσο σημαντικό είναι να βρίσκουμε νόημα στη ζωή, ειδικά στις χειρότερες συνθήκες. Παρατήρησε ότι οι κρατούμενοι που μπορούσαν να επικεντρωθούν σε έναν στόχο είχαν πολύ περισσότερες πιθανότητες να επιβιώσουν.

Αν και μπορεί να μας είναι δύσκολο να κατανοήσουμε τα πνευματικά οφέλη του πόνου, τελικά θα είμαστε σε θέση να τα κατανοήσουμε πλήρως όταν λάβουμε την αιώνια ζωή στη Βασιλεία του Θεού (Β΄ Πέτρου 1: 11).

Σε εκείνη τη Βασιλεία θα κερδίσουμε απείρως περισσότερα από όσα χάσαμε ποτέ εξαιτίας του πόνου σε αυτή τη ζωή. Σημειώσαμε νωρίτερα τι λέει ο Παύλος σχετικά με αυτό: «Επειδή, θεωρώ ότι τα παθήματα του παρόντα καιρού δεν είναι άξια να συγκριθούν με τη δόξα που πρόκειται να αποκαλυφθεί σε μας» (Ρωμαίους 8:18). Μας υπενθυμίζει επίσης ότι «Είμαστε βέβαιοι ότι, αν αγαπά κανείς το Θεό, ο Θεός κάνει τα πάντα να συντελούν στο καλό του. Αυτό ισχύει για όσους κάλεσε ο Θεός σύμφωνα με το λυτρωτικό του σχέδιο» (εδάφιο 28, ΜΠΚ). Ο Θεός ενέπνευσε τον Παύλο να γράψει αυτά τα λόγια, και μπορούμε να τα εμπιστευτούμε ως βέβαιη αλήθεια!

Ο πόνος μας βοηθά να αξιοποιήσουμε τις δυνατότητές μας ως παιδιά του Θεού (Α΄ Ιωάννου 3:1). Με τη βοήθεια του Θεού, μπορεί να προκύψει κάτι καλό από αυτόν. Ένας ποιητής το εκφράζει ως εξής:

Σε καθέναν από εσάς έχει δοθεί μια τσάντα με εργαλεία,

ένας άμορφος βράχος και ένα βιβλίο κανόνων·

και ο καθένας πρέπει να φτιάξει, πριν περάσει η ζωή,

είτε ένα εμπόδιο είτε ένα σκαλοπάτι.

Αυτό το σκαλοπάτι είναι ο δρόμος προς τη Βασιλεία του Θεού.

Προετοιμασία για μια κληρονομιά

Ο Παύλος μας λέει ότι, εκτός από το να είμαστε παιδιά του Θεού, είμαστε «κληρονόμοι μεν του Θεού, συγκληρονόμοι δε του Χριστού» (Ρωμαίους 8:16-17). Αν είμαστε κληρονόμοι, τότε έχουμε μια κληρονομιά. Η Αγία Γραφή αποκαλύπτει ότι η κληρονομιά μας δεν είναι ένα μέλλον αδράνειας και αναψυχής, αλλά ένα μέλλον μεγάλης ευθύνης.

Οι Γραφές αποκαλύπτουν ότι, με την πραγματική έννοια, θα κληρονομήσουμε την περιουσία και την επιχείρηση του Πατέρα μας. Έχουμε πολλά να μάθουμε από τον Πατέρα μας. Θέλει να μας δώσει χρόνο να ωριμάσουμε. Θέλει να μας διδάξει ό,τι θα χρειαστούμε για να αναπτύξουμε τον χαρακτήρα που πρέπει να έχουμε.

Δεν υπάρχει συντόμευση σε αυτή τη διαδικασία. Η γνώση δεν αρκεί. Ο χαρακτήρας δεν μπορεί να αναπτυχθεί από τη μια μέρα στην άλλη· απαιτεί χρόνο και σημαντική προσπάθεια. Γι’ αυτό ο Παύλος μας λέει ότι «Εφόσον συμμεριζόμαστε τα παθήματα του Χριστού, θα μετάσχουμε μαζί του και στη δόξα του» (Ρωμαίους 8:17, ΜΠΚ). Ακριβώς όπως ο Χριστός έμαθε και τελειοποιήθηκε μέσα από όσα υπέφερε (Εβραίους 5:8-9), έτσι και εμείς μαθαίνουμε και τελειοποιούμαστε μέσα από τις αντιξοότητές μας, με σκοπό να μοιραστούμε μια κληρονομιά μαζί Του στη Βασιλεία του Θεού.

Η εκπληκτική υπόσχεση αυτής της κοινής κληρονομιάς – η υιότητα στην αιώνια οικογένεια του Θεού (Ρωμαίους 8:14-23) – βοηθά να εξηγηθεί γιατί πρέπει να υποφέρουμε. Αν το μέλλον μας ήταν απλώς να περνάμε αδρανείς την αιωνιότητα στον ουρανό και να ατενίζουμε τον Θεό, όπως φαντάζονται κάποιοι, τότε Εκείνος θα μπορούσε να μας πάρει τώρα ή να μας αφήσει εδώ και να μας προστατεύσει από κάθε είδους αντιξοότητα και πόνο. Ένας τέτοιος ρόλος δεν θα απαιτούσε τίποτα από μέρους μας.

Όμως το μέλλον μας είναι πολύ μεγαλύτερο από αυτό. Όσο μεγαλύτερη είναι η ευθύνη που μας έχει επιφυλάξει, τόσο μεγαλύτερες είναι και οι προκλήσεις για να φτάσουμε εκεί.

>>>>>> Olivia Snow/Unsplash<<<<<<

Πώς τα γεγονότα διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα ενός μελλοντικού προέδρου

Ο Θεόδωρος Ρούσβελτ, όπως και πολλοί άλλοι, ανταποκρίθηκε στις δοκιμασίες και τα βάσανα επιτυγχάνοντας περισσότερα από όσα θα είχε επιτύχει αν αυτές οι δοκιμασίες δεν είχαν συμβεί ποτέ.

______________________________________________________________

Όταν ο Θεόδωρος Ρούσβελτ ήταν περίπου 12 ετών, ο πατέρας του του είπε: «Θεόδωρε, έχεις το μυαλό, αλλά δεν έχεις το σώμα, και χωρίς τη βοήθεια του σώματος το μυαλό δεν μπορεί να φτάσει τόσο μακριά όσο θα έπρεπε… Πρέπει να φτιάξεις το δικό σου σώμα… Είναι σκληρή δουλειά να φτιάξει κανείς το σώμα του… αλλά ξέρω ότι θα τα καταφέρεις» (Ντέιβιντ ΜακΚάλοου, Mornings on Horseback, 1981, σ. 112).

Ο Τέντι, όπως θα άρχιζαν να τον αποκαλούν με τρυφερότητα οι Αμερικανοί, διηγήθηκε αργότερα σε έναν φίλο του πόσο τον είχε επηρεάσει η νουθεσία του πατέρα του. Από τα λόγια του πατέρα του, είδε τον εαυτό του ως ένα αδύναμο ανθρώπινο ον, οπότε έπρεπε να γίνει δυνατός.

Ξεκίνησε αμέσως ένα πρόγραμμα σωματικής ανάπτυξης, γυμναζόμενος σε γυμναστήριο με βάρη και σάκους του μποξ. Ο Τέντι ήταν αφοσιωμένος με θρησκευτική ευλάβεια στη βελτίωση της υγείας του. Η αποφασιστικότητά του απέδωσε καρπούς· ανέπτυξε ένα δυναμικό σώμα που δεν περιοριζόταν πλέον από το άσθμα.

Αργότερα στη ζωή του, ο Τέντι Ρούσβελτ θα αντιμετώπιζε μια ακόμη μεγαλύτερη δοκιμασία, όταν η μητέρα του και η νεαρή σύζυγός του πέθαναν την ίδια μέρα. Η σύζυγός του είχε γεννήσει μια κόρη μόλις δύο ημέρες πριν. Δεν μπορούσε να εξηγήσει μια τέτοια τραγωδία. Είπε ότι δεν γνώριζε καμία απάντηση εκτός από «θέλημα του Θεού» ή «παράξενο και τρομερό πεπρωμένο» (ibid., σ. 285).

Αν και ορισμένοι βιογράφοι αναφέρουν ότι δεν ανέκαμψε ποτέ πλήρως από αυτή τη συμφορά, ανταποκρίθηκε στην πρόκληση που του έθεσε και νίκησε την κατάθλιψη που τον είχε κυριεύσει.

Αν και ο θάνατος της συζύγου του σε ηλικία 22 ετών ήταν συντριπτικός, ανέκαμψε και προχώρησε προς την εθνική μεγαλοσύνη. Κάποιοι έχουν παρατηρήσει ότι αν δεν είχε υποφέρει με αυτόν τον τρόπο, ίσως να μην είχε γίνει ποτέ πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Θεόδωρος Ρούσβελτ, όπως και πολλοί άλλοι, ανταποκρίθηκε στις δοκιμασίες και τα βάσανα επιτυγχάνοντας περισσότερα από όσα θα είχε επιτύχει αν αυτές οι δοκιμασίες δεν είχαν συμβεί ποτέ.

>>>>>> Wikimedia Commons <<<<<<

«Είναι αποφασισμένο στους ανθρώπους μία φορά να πεθάνουν»

Αν και ο θάνατος είναι θλιβερός, σε καμία περίπτωση δεν είναι το τέλος της ελπίδας. Ο Θεός υπόσχεται ανάσταση προς την αθανασία για τους πιστούς δούλους Του, ώστε να βασιλεύσουν μαζί με τον Ιησού Χριστό και να Τον βοηθήσουν στη διακυβέρνηση της Βασιλείας του Θεού.

______________________________________________________________

Σπάνια θέλουμε να σκεφτόμαστε τον θάνατο – ούτε τον δικό μας ούτε κάποιου άλλου. Όταν πεθαίνει ένα αγαπημένο πρόσωπο, πενθούμε – όπως είναι φυσικό.

Είναι προφανές, ωστόσο, ότι τα σώματά μας δεν έχουν σχεδιαστεί για να διαρκέσουν για πάντα. Όπως μας λέει η Επιστολή προς Εβραίους 9:27, «Είναι αποφασισμένο στους ανθρώπους μία φορά να πεθάνουν».

Ο Θεός δεν σχεδίασε τα σώματά μας να διαρκέσουν περισσότερο από μερικές δεκαετίες. Ο Ψαλμός 90:10 μας υπενθυμίζει ότι «Oι ημέρες τής ζωής μας είναι, στην πραγματικότητα, 70 χρόνια, και αν είμαστε σε ευρωστία, 80 χρόνια». Παρά τις ιατρικές εξελίξεις, τα νοσοκομεία και την τεχνολογία που αναπτύχθηκαν τον τελευταίο αιώνα, η διάρκεια της ζωής μας είναι περίπου η ίδια με εκείνη που ίσχυε όταν γράφτηκε αυτός ο ψαλμός πριν από αρκετές χιλιάδες χρόνια. Κάποιοι θα ζήσουν περισσότερο και άλλοι λιγότερο, αλλά αυτό είναι περίπου το αναμενόμενο για τους περισσότερους από εμάς. Η ζωή είναι σύντομη, πολύ σύντομη για να σπαταλάμε χρόνο σε πράγματα που, τελικά, δεν είναι και τόσο σημαντικά.

Δεν πρέπει να εκπλησσόμαστε όταν ο θάνατος χτυπά την πόρτα. Είναι απλώς ο τρόπος που φτιαχτήκαμε. Όπως το χορτάρι που φυτρώνει και μετά μαραίνεται και τα λουλούδια των αγρών που ανθίζουν για λίγες μέρες και εξίσου γρήγορα μαραίνονται, έτσι και εμείς ακμάζουμε για ένα διάστημα πριν μαραθούμε και πεθάνουμε (Ησαΐας 40:6-8). Τα σώματά μας θα γεράσουν και θα φθαρούν. Ο Θεός δεν τα σχεδίασε για να είναι μόνιμα.

Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι αυτό είναι το τέλος. Ο πιστός Ιώβ ήξερε ότι θα αναπαυόταν στον τάφο μέχρι την επερχόμενη ανάσταση. «Είθε να με έκρυβες στον άδη [τον τάφο], να με σκέπαζες μέχρις ότου περάσει η οργή σου, να μου πρoσδιόριζες μία προθεσμία, και τότε να με θυμηθείς! Aν o άνθρωπος πεθάνει, θα ξαναζήσει; Όλες τις ημέρες τής εκστρατείας μoυ θα περιμένω, μέχρις ότου έρθει η μεταλλαγή μου. Θα καλέσεις, και εγώ θα σου απαντήσω· θα επιβλέψεις επάνω στο έργο των χεριών σου» (Ιώβ 14:13-15).

Αν και ο θάνατος είναι θλιβερός, σε καμία περίπτωση δεν είναι το τέλος της ελπίδας. Ο Θεός υπόσχεται ανάσταση προς την αθανασία για τους πιστούς δούλους Του, ώστε να βασιλεύσουν μαζί με τον Ιησού Χριστό και να Τον βοηθήσουν στη διακυβέρνηση της Βασιλείας του Θεού (Α΄ Κορινθίους 15:50-54· Αποκάλυψη 20:4-6· Αποκάλυψη 5:10).

Για όσους δεν γνώρισαν ή δεν δέχτηκαν τον Χριστό, ο Θεός θα πραγματοποιήσει μια διαφορετική ανάσταση σε μεταγενέστερο χρόνο, ώστε και αυτοί να μπορέσουν να μάθουν την αλήθεια για το σχέδιό Του και να λάβουν το δώρο της σωτηρίας Του. (Θα μάθετε περισσότερα γι’ αυτό στο τελευταίο κεφάλαιο αυτού του φυλλαδίου.)

Για να κατανοήσετε καλύτερα όσα αποκαλύπτει η Αγία Γραφή, φροντίστε να διαβάσετε τα φυλλάδιά μας What Happens After Death? και Heaven and Hell: What Does the Bible Really Teach?

>>>>>> Photos.com <<<<<<

Πότε θα σταματήσει ο πόνος;

Ο Θεός έχει έναν μεγάλο σκοπό και ένα σχέδιο που εκτείνεται πέρα από αυτή τη ζωή.

______________________________________________________________

Ο κόσμος θα δει επιτέλους ένα τέλος στην ταλαιπωρία, αλλά δεν θα έρθει μέσα από ανθρώπινες προσπάθειες. Η βιβλική προφητεία αποκαλύπτει πώς θα πραγματοποιηθεί τελικά αυτό το υπέροχο μέλλον!

Στο προηγούμενο κεφάλαιο είδαμε ότι ο Θεός έχει έναν σκοπό που εκτείνεται πέρα από αυτή τη ζωή. Ο μεγαλειώδης σκοπός Του λαμβάνει υπόψη τα βάσανα κάθε ανθρώπου που ανταποκρίνεται στο κάλεσμά Του. Ωστόσο, οι περισσότεροι άνθρωποι είτε δεν ανταποκρίνονται σε αυτόν τον θαυμάσιο σκοπό είτε δεν γνωρίζουν ότι υπάρχει. Επομένως, σε αυτόν τον «παρόντα πονηρό αιώνα» (Γαλάτες 1:4), ο Θεός επιτρέπει στους ανθρώπους να μάθουν σημαντικά μαθήματα.

Θέλει η ανθρωπότητα να γνωρίζει ότι η αμαρτία επιφέρει φρικτές συνέπειες και ότι, από την εποχή του Κήπου της Εδέμ, έχουμε προκαλέσει μεγάλη θλίψη στον εαυτό μας απορρίπτοντας τις οδηγίες Του. Αν και επηρεάζονται από τη διεφθαρμένη και κακή επιρροή του Σατανά, οι άνθρωποι πρέπει να αναλάβουν την πλήρη ευθύνη για τις συνέπειες των πράξεών τους. Ο κόσμος θα μπορούσε να ήταν ένας τόπος ειρήνης, ασφάλειας και ευτυχίας, αν μόνο ο άνθρωπος είχε επιλέξει να ακολουθήσει τους δρόμους του Θεού αντί για εκείνους του Σατανά.

Ο Θεός είναι αποφασισμένος να μάθουμε αυτό το μάθημα, όσο οδυνηρό κι αν είναι. Η Αγία Γραφή αναφέρει ότι σε πολλές περιπτώσεις προσπάθησε να αποτρέψει τους ανθρώπους από το να συνεχίσουν τους κακούς τους τρόπους. Όμως, η συντριπτική πλειοψηφία έχει επανειλημμένα απορρίψει τις εντολές Του, ακριβώς όπως ο Αδάμ και η Εύα στον Κήπο της Εδέμ.

Η αντίδραση του ανθρώπου στους αγγελιοφόρους του Θεού

Για παράδειγμα, αφού ο Θεός ελευθέρωσε το αρχαίο Ισραήλ από την αιγυπτιακή σκλαβιά, οι Ισραηλίτες σύναψαν μια διαθήκη μαζί Του να τηρούν τις εντολές Του. Όμως, αθέτησαν τη συμφωνία τους.

Τότε ο Θεός έστειλε πολλούς προφήτες, των οποίων τα μηνύματα έχουν διασωθεί για εμάς στη Βίβλο, για να τους προειδοποιήσει και να τους παροτρύνει να μετανοήσουν. «Aυτoί, όμως, χλεύαζαν τους απεσταλμένους τoύ Θεού, και καταφρoνoύσαν τα λόγια του, και κορόιδευαν τους προφήτες τoυ, μέχρις ότου η οργή του Kυρίoυ ανέβηκε εναντίον τoύ λαoύ τoυ, ώστε θεραπεία δεν υπήρχε» (Β΄ Χρονικών 36:16).

Αντί να ακούσουν, δίωξαν και συχνά σκότωσαν τους αγγελιοφόρους του Θεού. Μέσω του Ησαΐα, ο Θεός μίλησε για το πώς απέρριψαν επανειλημμένα την προσφορά βοήθειάς Του. «Όλη την ημέρα άπλωσα τα χέρια μου σε λαό απειθή» (Ησαΐας 65:2).

Επειδή αρνήθηκαν να ανταποκριθούν, ο Θεός τους επέβαλε εθνική τιμωρία. Η Ασσυριακή Αυτοκρατορία κατέκτησε το Ισραήλ και εξόρισε τον λαό του τον 8ο αιώνα π.Χ. (Β΄ Βασιλέων 17:5-8). Το βασίλειο του Ιούδα υποτάχθηκε από τη Βαβυλώνα του Ναβουχοδονόσορα και ο λαός του οδηγήθηκε σε εξορία λίγο περισσότερο από έναν αιώνα αργότερα (Β΄ Χρονικών 36:15-20).

Μέρος του λαού του Ιούδα επέστρεψε στην πατρίδα των Ιουδαίων τον 5ο αιώνα π.Χ., έτσι ώστε, την εποχή του Χριστού, να ζουν στη γη απόγονοι των Ιουδαίων. Όταν άκουσαν το μήνυμα του Ιησού που καλούσε σε μετάνοια και υπακοή, ποια ήταν η αντίδρασή τους; Η πλειοψηφία Τον απέρριψε, όπως είχαν κάνει και με τους προηγούμενους προφήτες. Και τότε Τον σκότωσαν!

Κατά καιρούς ο Θεός έστελνε προφήτες για να προειδοποιήσει τα έθνη. Σε όλη την ιστορία διαβάζουμε μόνο για ένα παράδειγμα λαού μη Ισραηλιτών που μετανόησε προσωρινά μαζικά για τις αμαρτίες του μετά την προειδοποίηση του Θεού. Ο προφήτης Ιωνάς κήρυξε στην αρχαία πόλη της Νινευή, προειδοποιώντας τους κατοίκους της: «Ακόμα 40 ημέρες, και η Νινευή θα καταστραφεί» (Ιωνάς 3:4). Ο βασιλιάς και ο υπόλοιπος λαός ανταποκρίθηκαν μετανοώντας για τις αμαρτίες τους, και ο Θεός τους έδειξε έλεος (Ιωνάς 3:5-10). Αργότερα, όμως, επέστρεψαν στην κακία τους. Ως αποτέλεσμα, στρατοί εισβολέων τους κατέκτησαν το 612 π.Χ.

Τα ιστορικά στοιχεία δείχνουν ότι, ακόμη και όταν ο Θεός πρόσφερε ελεύθερα τη βοήθεια και την καθοδήγησή Του στα έθνη, αυτά συνήθως τις απέρριπταν – ακριβώς όπως είχαν κάνει ο Αδάμ και η Εύα.

Οι ίδιες παλιές νοοτροπίες

Δεν διαφέρουμε σήμερα. Η ανθρωπότητα εξακολουθεί να απορρίπτει τις οδηγίες του Θεού. Ο Λόγος Του – η Αγία Γραφή – είναι εύκολα προσβάσιμος στο μεγαλύτερο μέρος του κόσμου. Ωστόσο, σχετικά λίγοι τον διαβάζουν τακτικά, και ακόμη λιγότεροι τον υπακούν. Όχι μόνο δεν υπακούν στις οδηγίες του, αλλά όλο και περισσότερο, ειδικά μεταξύ εκείνων που θεωρούν τους εαυτούς τους διανοούμενους, οι άνθρωποι περιφρονούν τη Βίβλο. Ακόμη και ορισμένοι θρησκευτικοί ηγέτες υποστηρίζουν τη Βίβλο μόνο στα λόγια, ενώ αμφισβητούν σημαντικά τμήματά της. Διαλέγουν ποια μέρη θα τηρήσουν και ποια αισθάνονται ελεύθεροι να αγνοήσουν.

Ο βασιλιάς του Ισραήλ, Σολομών, συνόψισε εύστοχα την ανθρώπινη κατάσταση όταν έγραψε: «To στρεβλό δεν μπορεί να γίνει ίσιο» (Εκκλησιαστής 1:15). Η ανθρωπότητα έχει ιστορικά απορρίψει τις οδηγίες του Θεού και συνεχίζει να το κάνει. Έχοντας απορρίψει την αποκάλυψη του Θεού, έχουμε αποκόψει τους εαυτούς μας από τις μόνες διαρκείς λύσεις στα προβλήματά μας.

Το αποτέλεσμα είναι η συνέχιση του πόνου και της θλίψης ανάμεσα στα έθνη. Επομένως, από τον πρώτο αιώνα μέχρι σήμερα, η πρακτική του Θεού είναι να καλεί μόνο μερικούς ανθρώπους εδώ κι εκεί από αυτόν τον πονηρό αιώνα, για να γίνουν πιστοί υπηρέτες Του.

Η υπόλοιπη ανθρωπότητα περιπλανιέται στα τυφλά. Αναζητά την κατανόηση και το νόημα της ζωής, αλλά παραμένει σε μεγάλο βαθμό σε άγνοια των λόγων για τους οποίους μαστίζεται από τόσο πολύ πόνο. Όπως το εκφράζει ο Παύλος, «τα οποία πάντα μαθαίνουν, και ποτέ δεν μπορούν νάρθουν στην πλήρη γνώση τής αλήθειας» (Β΄ Τιμόθεον 3:7). Εξαπατημένη από τον διάβολο και αιχμάλωτη της αμαρτίας, η ανθρωπότητα στο σύνολό της είναι αποκομμένη από τη θεία κατανόηση και αποτελεί τον ανυποψίαστο στόχο του μίσους και της οργής του Σατανά (Εφεσίους 2:3).

Η ανθρωπότητα κατηγορεί συνεχώς τον Θεό για το κακό και τον πόνο στον κόσμο. Όμως δεν φταίει ο Θεός. Η ευθύνη βαρύνει εξ ολοκλήρου εμάς για την απόφασή μας να απορρίψουμε την καθοδήγησή Του και να επιλέξουμε μια ζωή ανυπάκουης εξέγερσης – και τον Σατανά για την εξαπάτηση της ανθρωπότητας και την υποκίνηση στην αμαρτία.

Πότε θα τελειώσει αυτό;

Τα καλά νέα είναι ότι ο Θεός δεν έχει εγκαταλείψει την ανθρωπότητα. Ακριβώς όπως έδωσε στον Αδάμ και την Εύα την ελευθερία να επιλέξουν, έτσι αφήνει τα έθνη και τους κατοίκους τους να ακολουθήσουν τον δικό τους δρόμο. Επιτρέπει στον κόσμο να υποφέρει για να μας διδάξει ότι δεν μπορούμε να βρούμε διαρκή ειρήνη, ασφάλεια και ικανοποίηση χωρίς Αυτόν.

Μαθαίνουμε το σκληρό μάθημα ότι δεν μπορούμε να αυτοκυβερνηθούμε σωστά χωρίς τον Θεό και τους νόμους Του. Το τελικό αποτέλεσμα των προσπαθειών μας είναι ότι, ακριβώς πριν από την επιστροφή του Ιησού στη γη, η ανθρωπότητα θα βρεθεί στο χείλος της καταστροφής. «Κι αν δε λιγόστευε ο Θεός τις ημέρες των δεινών, δε θα γλίτωνε κανένας» (Ματθαίος 24:22, ΜΠΚ).

Αυτή ήταν η προειδοποίηση του Ιησού πριν από σχεδόν 2.000 χρόνια. Μόνο τα τελευταία χρόνια έχουμε εισέλθει σε μια εποχή στην οποία διαθέτουμε πραγματικά τη δύναμη να καταστρέψουμε τον κόσμο. Οι ηγέτες της κυβέρνησης, της επιστήμης και της θρησκείας πιστεύουν ότι ο μόνος τρόπος για να αποφύγουμε την καταστροφή είναι να δημιουργήσουμε ένα σύστημα διεθνούς συνεργασίας.

Ο Μιτσίο Κάκου, επιστήμονας, συγγραφέας και τηλεοπτικός παρουσιαστής, γράφει ότι «η τεράστια δύναμη των… επιστημονικών επαναστάσεων θα αναγκάσει τα έθνη της γης να συνεργαστούν σε κλίμακα που δεν έχει ξαναδεί η ιστορία». Προσθέτει: «Στο παρασκήνιο παραμονεύει πάντα η πιθανότητα ενός πυρηνικού πολέμου, της εκδήλωσης μιας θανατηφόρας πανδημίας ή της κατάρρευσης του περιβάλλοντος» (Visions: How Science Will Revolutionize the 21st Century, 1998, σ. 19).

Ο Χριστός προφήτευσε ότι τα έθνη, όπως ήταν αναμενόμενο, θα αποτύχουν στις προσπάθειές τους να συνεργαστούν ειρηνικά. Προειδοποίησε ότι οι πόλεμοι δεν θα σταματήσουν, αλλά θα αυξηθούν (Ματθαίος 24:6-8). Τα βάσανα δεν θα εξαφανιστούν· θα ενταθούν στα χρόνια που θα προηγηθούν της Επιστροφής Του (Ματθαίος 24:21-22).

Ο Θεός επιτρέπει στους ανθρώπους να προσπαθούν να αυτοκυβερνηθούν, ακόμη και όταν περιπλανιούνται στο πνευματικό σκοτάδι. Όμως, επειδή έχουν παραμερίσει τις εντολές Του, δεν μπορούν να πετύχουν. Ο Θεός θα κάνει όλους τους ανθρώπους να συνειδητοποιήσουν ότι δεν μπορούν να επιτύχουν την παγκόσμια ειρήνη και να βάλουν τέλος στη δυστυχία και τον πόνο χωρίς την παρέμβασή Του.

Ως ζωντανός και δίκαιος Θεός, ο Δημιουργός μας δεν θα επιτρέψει σε έναν κακό και άδικο κόσμο να συνεχίσει να υπάρχει επ’ αόριστον. Δεν θα μας επιτρέψει να αυτοκαταστραφούμε. Θα στείλει τον Ιησού στη γη, αυτή τη φορά για να βασιλέψει ως Βασιλεύς των Βασιλέων (Αποκάλυψη 19:16). Ο Μεσσίας θα παρέμβει την ώρα της σοβαρότερης κρίσης της ανθρωπότητας (Δανιήλ 12:1).

Στην ουσία, ο Θεός πρέπει να καταστρέψει τα πάντα και να ξεκινήσει από την αρχή. Μόλις ολοκληρωθεί η παγκόσμια καταστροφή που περιγράφεται στην Αποκάλυψη 6–19 και σε άλλες βιβλικές προφητείες, ο Χριστός θα παρέμβει για να ιδρύσει μια βασιλεία δικαιοσύνης και να αρχίσει να διορθώνει την αδικία και την άδικη μεταχείριση στον κόσμο.

Πώς θα βρουν τελικά ειρήνη όσοι υποφέρουν

Το σχέδιο του Θεού περιλαμβάνει έναν τρόπο για να λυτρωθούν όλοι όσοι υπέφεραν και πέθαναν στο παρελθόν χωρίς να κατανοήσουν γιατί υπέφεραν. Δισεκατομμύρια άντρες, γυναίκες και παιδιά έζησαν και πέθαναν σε όλη την ιστορία χωρίς να γνωρίσουν τον Θεό ή να συνειδητοποιήσουν το σκοπό Του. Η πλειοψηφία αυτών δεν άκουσε ποτέ για τον Ιησού κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Έζησαν και πέθαναν αγνοώντας γιατί ήρθε και χωρίς καμία κατανόηση του σχεδίου του Θεού.

Η Αγία Γραφή αποκαλύπτει ότι, 1.000 χρόνια μετά την επιστροφή του Ιησού, ο Θεός θα αναστήσει όλους όσους έζησαν ποτέ, αλλά δεν είχαν καμία ή ελάχιστη κατανόηση του σκοπού του Θεού. Θα τους αναστήσει σε μια προσωρινή φυσική ζωή και θα τους δώσει μια τελευταία ευκαιρία να ασκήσουν την ελεύθερη βούλησή τους – αλλά αυτή τη φορά με την κατανόηση της αληθινής πνευματικής γνώσης, σε έναν κόσμο στον οποίο κυριαρχεί ο τρόπος του Θεού, όχι του Σατανά.

Τότε θα πρέπει να επιλέξουν, ή να απορρίψουν εν γνώσει τους, τον τρόπο ζωής του Θεού. Η επιλογή τους θα καθορίσει αν θα λάβουν αιώνια ζωή ή αν θα χαθούν στη λίμνη της φωτιάς (Αποκάλυψη 20:15).

Αυτή θα είναι η πρώτη ευκαιρία τους για σωτηρία, επειδή προηγουμένως είχαν αποξενωθεί από τον Θεό μέσω της εξαπάτησης του διαβόλου (Β΄ Κορινθίους 4:3-4· Α΄ Ιωάννη 5:19· Αποκάλυψη 12:9).

Με τον Σατανά να τους τυφλώνει, δεν κατάλαβαν ποτέ το σχέδιο του Θεού. Όταν ο Θεός τους αναστήσει σε έναν κόσμο όπου η αλήθεια Του θα είναι ελεύθερα διαθέσιμη (Ιερεμίας 31:34· Ησαΐας 11:9), θα αναλογιστούν τα τεράστια δεινά που προκάλεσε η αμαρτία κατά τη διάρκεια της ιστορίας και θα μπορούν να επιλέξουν εκ νέου, αυτή τη φορά με πλήρη κατανόηση των συνεπειών της αμαρτίας και των δεινών που αυτή φέρνει. Οι περισσότεροι θα αρχίσουν να κάνουν σωστές επιλογές και να δέχονται τον Χριστό ως Σωτήρα – ένας δρόμος που, αν τον επιλέξουν, θα τους οδηγήσει στην αιώνια ζωή.

Η Αποκάλυψη 20:12 περιγράφει αυτή την ανάσταση: «και είδα τούς νεκρούς, μικρούς και μεγάλους, να στέκονται μπροστά στον Θεό, και ανοίχθηκαν τα βιβλία [βιβλία της Βίβλου, που αποκαλύπτουν τον σωστό τρόπο ζωής]· και ανοίχθηκε ένα άλλο βιβλίο, που είναι τής ζωής· και κρίθηκαν οι νεκροί από τα γραμμένα μέσα στα βιβλία, σύμφωνα με τα έργα τους» (Αποκάλυψη 20:12).

Ο Θεός θα αναστήσει αυτούς τους ανθρώπους, και στη συνέχεια θα κριθούν με βάση τα βιβλικά πρότυπα, ανάλογα με τον τρόπο που θα ανταποκριθούν στην πνευματική διαφώτιση που θα έχουν πλέον λάβει για πρώτη φορά. (Για περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με τις αναστάσεις που περιγράφονται στη Βίβλο, φροντίστε να κατεβάσετε ή να ζητήσετε τα δωρεάν φυλλάδια What Happens After Death? και God’s Holy Day Plan: The Promise of Hope for All Mankind.)

Αυτός ο σημερινός κακός κόσμος δεν είναι δίκαιος και δεν μπορεί ποτέ να γίνει. Όπως είδαμε, είναι ο κόσμος του Σατανά, όχι του Θεού. Ο Θεός όμως είναι απόλυτα δίκαιος, ευσεβής, ελεήμων και αμερόληπτος. Το σχέδιό Του προβλέπει έναν μεταμορφωμένο κόσμο, έναν τρόπο για να λυτρωθεί όλη η ανθρωπότητα και, τελικά, να εξαλειφθούν όλα τα βάσανα.

Η Αποκάλυψη 21:3-4 περιγράφει την εποχή που δεν θα υπάρχουν πλέον βάσανα: «Kαι άκουσα μία δυνατή φωνή από τον ουρανό, που έλεγε: Δέστε, η σκηνή τού Θεού μαζί με τους ανθρώπους, και θα σκηνώσει μαζί τους, και αυτοί θα είναι λαοί του, και αυτός ο Θεός θα είναι μαζί τους ο Θεός τους. Kαι ο Θεός θα εξαλείψει κάθε δάκρυ από τα μάτια τους, και ο θάνατος δεν θα υπάρχει πλέον· ούτε πένθος ούτε κραυγή ούτε πόνος δεν θα υπάρχουν πλέον· επειδή, τα πρώτα παρήλθαν.» Τι ενθαρρυντικά λόγια!

Τι πρέπει να κάνετε;

Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν σε μια λανθασμένη αντίληψη που ήταν διαδεδομένη την εποχή του Ιησού. Εκείνη την εποχή, οι άνθρωποι συνήθως θεωρούσαν ότι η υγεία και ο πλούτος ενός ατόμου ήταν δείκτης της δικαιοσύνης ή της ενοχής του. Όσοι ζούσαν μια άνετη, ευημερούσα ζωή θεωρούνταν ευλογημένοι από τον Θεό, ενώ όσοι υπέφεραν από φτώχεια, ασθένεια ή άλλες αντιξοότητες θεωρούνταν θεϊκά καταραμένοι για τις αμαρτίες τους.

Ο Ιησούς αναφέρθηκε σε αυτή την αντίληψη όταν οι άνθρωποι Του μίλησαν για μια τραγωδία που είχε συγκλονίσει τους κατοίκους της Ιερουσαλήμ. Κατόπιν διαταγής του ρωμαίου ηγεμόνα, αρκετοί άνδρες είχαν σκοτωθεί βάναυσα ενώ μετέφεραν θυσίες στο ναό.

Ο Ιησούς ρώτησε: «Νομίζετε ότι αυτοί οι Γαλιλαίοι ήσαν αμαρτωλοί περισσότερο από όλους τούς Γαλιλαίους, επειδή έπαθαν τέτοια πράγματα; Όχι, σας λέω· αλλά, αν δεν μετανοείτε, όλοι παρόμοια θα απολεστείτε» (Λουκάς 13:2-3).

Ήταν ακατανόητο για όσους άκουσαν τα λόγια του Χριστού ότι μια τέτοια τραγωδία θα μπορούσε να συμβεί σε ανθρώπους που ακριβώς εκείνη τη στιγμή έκαναν το καλό. Δεν μπορούσαν να καταλάβουν πώς ο Θεός μπορούσε να επιτρέψει μια τέτοια καταστροφή.

Ο Ιησούς τόνισε ότι κανείς δεν είναι απρόσβλητος από τις ανατροπές και τις απρόβλεπτες εξελίξεις της ζωής. Το δίδαγμα; Αν δεν μετανοήσουμε, θα χαθούμε.

Ο Ιησούς ενίσχυσε το δίδαγμα με ένα άλλο παράδειγμα. «Ή, εκείνοι οι 18, επάνω στους οποίους έπεσε ο πύργος στον Σιλωάμ, και τους θανάτωσε, νομίζετε ότι αυτοί ήσαν περισσότερο αμαρτωλοί από όλους τούς ανθρώπους, που κατοικούν στην Ιερουσαλήμ; Όχι, σας λέω· αλλά, αν δεν μετανοείτε, όλοι παρόμοια θα απολεστείτε» (Λουκάς 13:4-5).

Οι πρόωροι θάνατοι, όπως η δολοφονία των Γαλιλαίων που έφερναν τις θυσίες τους, ήταν απλώς θέμα του να βρίσκονται στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή. Τα θύματα αυτών των τραγωδιών δεν ήταν μεγαλύτεροι αμαρτωλοί από άλλους άνδρες και γυναίκες· ήταν τυχαία θύματα τυχαίων γεγονότων. Ήταν, ωστόσο, αμαρτωλοί και, όπως όλοι όσοι αμαρτάνουν, ήταν προορισμένοι να πεθάνουν.

Το ίδιο ισχύει και για εμάς. Μπορεί να μην είμαστε θύματα τυχαίας βίας ή κατάρρευσης κτιρίου, αλλά είμαστε αμαρτωλοί, και τελικά κάτι θα μας οδηγήσει στον θάνατο. Όταν το συνειδητοποιήσουμε αυτό, η προειδοποίηση του Ιησού πρέπει να διαπεράσει τη συνείδησή μας: «Αν δεν μετανοείτε, όλοι παρόμοια θα απολεστείτε».

Γνωρίζοντας ότι ζούμε σε έναν κόσμο γεμάτο δυστυχία, στον οποίο η τραγωδία μπορεί να χτυπήσει ανά πάσα στιγμή, δεν θα έπρεπε να λάβουμε σοβαρά υπόψη την προειδοποίηση του Χριστού να μετανοήσουμε και να αρχίσουμε να ευθυγραμμίζουμε τη ζωή μας με τη δική Του; Όπως είπε ο Ιησούς σε έναν άνδρα που είχε θεραπεύσει από μια μακροχρόνια πάθηση: «στο εξής να μη αμαρτάνεις για να μη σου γίνει κάτι χειρότερο» (Ιωάννης 5:14).

Ο Χριστός περιμένει από εμάς να μετανοήσουμε και να στραφούμε προς τον Θεό. Πράγματι, ο Θεός «παραγγέλλει τώρα σε όλους τούς ανθρώπους, οπουδήποτε και αν είναι, να μετανοούν» (Πράξεις 17:30). Γνωρίζοντας ότι ο χρόνος μας στη γη είναι σύντομος, καλό θα ήταν να φροντίσουμε να επικεντρωνόμαστε στα πράγματα που είναι πιο σημαντικά για Εκείνον. (Για να κατανοήσετε τι σημαίνει η μετάνοια, κατεβάστε ή ζητήστε το δωρεάν φυλλάδιό μας Transforming Your Life: The Process of Conversion.)

Όταν υποφέρετε

Αν υποφέρετε, τι πρέπει να κάνετε; Φέρτε το πρόβλημά σας στον Θεό μέσω της προσευχής με πίστη και ζητήστε την παρηγοριά και την ενθάρρυνσή Του! Στο βιβλίο των Ψαλμών διαβάζουμε για τον βασιλιά Δαβίδ που ζητούσε πολλές φορές από τον Δημιουργό να ανακουφίσει τα βάσανά του.

Ο Ιησούς ήρθε στη γη για να ανακουφίσει τα βάσανά μας. Δεν είναι ξένος προς τα βάσανα της ανθρωπότητας. Προσφέρει παρηγοριά, βοήθεια και ελπίδα σε όσους υποφέρουν. «Ελάτε σε μένα όλοι όσοι κοπιάζετε και είστε φορτωμένοι», λέει, «και εγώ θα σας αναπαύσω. Σηκώστε επάνω σας τον ζυγό μου, και μάθετε από μένα· επειδή, είμαι πράος και ταπεινός στην καρδιά· και θα βρείτε ανάπαυση μέσα στις ψυχές σας» (Ματθαίος 11:28-29).

Δεν χρειάζεται να αποθαρρυνόμαστε από το κακό που διαποτίζει τον κόσμο. Το να γνωρίζουμε ότι ο πόνος συμβαίνει για βάσιμους λόγους μας βοηθά να αντιμετωπίσουμε το ερώτημα γιατί ο Θεός τον επιτρέπει εξ αρχής. Ο Θεός είναι κυρίαρχος και τελικά έχει τον έλεγχο. Έχει υποσχεθεί να απελευθερώσει τον κόσμο από τον πόνο – όχι τώρα, αλλά όταν ο Χριστός επιστρέψει για να ιδρύσει τη Βασιλεία του Θεού. Μας λέει να προσευχόμαστε για την έλευση αυτής της Βασιλείας και να περιμένουμε υπομονετικά εκείνη την ώρα (Ματθαίος 6:9-10· Λουκάς 21:19). Μόνο τότε θα τελειώσει ο πόνος.

Όσον αφορά τη δική σας ζωή, φροντίστε να έχετε παραδοθεί στον Θεό με ειλικρινή μετάνοια, όπως πρόσταξε ο Ιησούς (Λουκάς 13:3-5). Όταν ο Χριστός ήρθε να ζήσει στη γη ως Υιός του Θεού πριν από 2.000 χρόνια, συνειδητοποίησε ότι ερχόταν σε έναν λαό που στέναζε κάτω από το βάρος της αδικίας και του πόνου. Για εκείνον τον κόσμο είπε: «οι άνθρωποι που κατοικούνε στο σκοτάδι είδαν φως δυνατό. Και για όσους μένουν στη χώρα που τη σκιάζει ο θάνατος ανέτειλε ένα φως» (Ματθαίος 4:16, ΜΠΚ). Το φως για το οποίο μίλησε ο Ιησούς ήταν ο Ίδιος και η αλήθεια του Θεού που αποκάλυψε.

Ο Ιησούς είπε στον λαό ότι η ευθύνη τους ήταν να στραφούν προς τον Θεό: «Μετανοείτε· επειδή, πλησίασε η βασιλεία των ουρανών» (Ματθαίος 4:17). Αυτό, πάνω απ’ όλα, είναι που πρέπει να κάνουμε. Δεν μπορούμε να αποφύγουμε τον πόνο σε έναν κόσμο γεμάτο κακό, αλλά όταν στρεφόμαστε προς τον Θεό μπορούμε να βιώσουμε την παρηγοριά και την ελπίδα που μας δίνει η προσδοκία ενός κόσμου χωρίς πόνο.

Αντλήστε δύναμη, θάρρος και ελπίδα από τις υποσχέσεις του Θεού. Παρά τις θλίψεις αυτής της ζωής, μπορούμε να βιώσουμε μεγάλη χαρά ζώντας σύμφωνα με το θέλημά Του σήμερα, έχοντας παράλληλα πίστη στην αποκαλυφθείσα αλήθεια Του για τον μέλλοντα κόσμο. Όπως είδαμε, ο Παύλος εξήγησε ότι τα παθήματα αυτού του αιώνα δεν αξίζουν να συγκριθούν με το ένδοξο μέλλον που θα βιώσουμε στη Βασιλεία του Θεού (Ρωμαίους 8:18).

Θα είναι τόσο υπέροχο που, στο πλαίσιο της αιωνιότητας, όλος ο πόνος και τα βάσανα του σήμερα θα φαίνονται ασήμαντα και παροδικά, αν και είναι δύσκολο να τα αντέξουμε αυτή τη στιγμή. Όπως είπε ο Παύλος στη Β΄ Κορινθίους 4:17-18 (ΜΠΚ): «Γιατί ό,τι προσωρινά ασκεί μια ελαφριά πίεση πάνω μας, μας προετοιμάζει για ολοένα και μεγαλύτερο πλούτο αιώνιας δόξας. Δε στοχεύουμε σ’ αυτά που φαίνονται, αλλά σ’ αυτά που δε φαίνονται· γιατί όσα φαίνονται είναι πρόσκαιρα, ενώ όσα δεν φαίνονται είναι αιώνια.»

>>>>>> Jordan Wozniak/Unsplash <<<<<<

Περπατώντας στις κοιλάδες της ζωής

Σε αυτή τη ζωή αντιμετωπίζουμε δοκιμασίες. Είμαστε συνεχώς εκτεθειμένοι σε μια σειρά από πιέσεις και άγχη. Ωστόσο, μπορούμε να αξιοποιήσουμε διάφορες στρατηγικές για να ελαφρύνουμε το βάρος. Ακολουθούν μερικά αποτελεσματικά βήματα.

______________________________________________________________

Ο βασιλιάς Δαβίδ έγραψε στον Ψαλμό 23 για το περπάτημα «σε κοιλάδα σκιάς θανάτου». Αυτό είναι πιθανώς μια μεταφορά για τις δοκιμασίες της ζωής γενικά, αν και ισχύει επίσης για κάποιον που αντιμετωπίζει τον δικό του θάνατο ή τον θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου.

Σε αυτή τη ζωή αντιμετωπίζουμε δοκιμασίες. Είμαστε συνεχώς εκτεθειμένοι σε μια σειρά από πιέσεις και άγχη. Ωστόσο, μπορούμε να αξιοποιήσουμε διάφορες στρατηγικές για να ελαφρύνουμε το βάρος. Ακολουθούν μερικά αποτελεσματικά βήματα:

• Μάθετε από τις δοκιμασίες και τα βάσανα. Μπορούν να μας βοηθήσουν να αποκτήσουμε νέες δεξιότητες. Ο Ιησούς Χριστός έμαθε από τις δύσκολες περιστάσεις και εμπειρίες Του (Εβραίους 5:8), και το ίδιο μπορούμε να κάνουμε κι εμείς.

• Μετρήστε τις ευλογίες σας. Όταν εστιάζουμε στον πόνο, συχνά ξεχνάμε πόσο καλή είναι η ζωή μαζί μας. Ο Παύλος είπε ότι πρέπει πάντα να είμαστε ευγνώμονες (Φιλιππησίους 4:6). Εξήγησε επίσης ότι το αποτέλεσμα της ευχαριστίας είναι μια «ειρήνη τού Θεού, που υπερέχει κάθε νου» (Φιλιππησίους 4:7).

• Μην γίνεστε αιχμάλωτοι του πόνου σας. Οι σοβαρές δοκιμασίες μπορούν να προκαλέσουν συναισθηματική παράλυση. Χρειάζεται να παραμείνουμε δραστήριοι, γιατί η αδράνεια καταστρέφει ακόμη περισσότερο το ηθικό μας. Ο Δρ. Πολ Μπραντ, ειδικός στο θέμα του πόνου, είπε: «Όταν αντιμετωπίζω έντονο πόνο, αναζητώ δραστηριότητες που θα με απορροφήσουν πλήρως, είτε διανοητικά είτε σωματικά. Έχω … διαπιστώσει ότι η συνειδητή απόσπαση της προσοχής και η πειθαρχία της δραστηριότητας μπορούν να αποτελέσουν χρήσιμα εργαλεία για την καταπολέμηση του πόνου» (Paul Brand και Philip Yancey, The Gift Nobody Wants, 1993, σ. 254).

• Βρείτε κάποιον με τον οποίο μπορείτε να μοιραστείτε το βάρος σας. Πολλοί άνθρωποι που περνάνε σοβαρές δοκιμασίες κάνουν το λάθος να προσπαθούν να τις αντιμετωπίσουν μόνοι τους. Χωρίς αμφιβολία, όσοι ζητούν βοήθεια από άλλους σε στιγμές ανάγκης ωφελούνται από αυτό. Χρειαζόμαστε ανθρώπινη επαφή. «Καλύτεροι οι δύο παρά o ένας… αλλά, αλλoίμoνo στον έναν, που θα πέσει, και δεν έχει δεύτερον να τον σηκώσει» (Εκκλησιαστής 4:9-10).

• Χωρίστε τη δοκιμασία σε μικρά κομμάτια. Όταν η δυσκολία ή ο φόρτος εργασίας σας είναι αποθαρρυντικός, χωρίστε τον σε διαχειρίσιμες εργασίες.

• Ζήστε τη ζωή σας μια μέρα τη φορά. Οι άνθρωποι που παλεύουν με την κατάθλιψη, τις συναισθηματικές αναταράξεις και τις δυσκολίες γενικά συχνά μοιράζονται μια αυτοκαταστροφική νοοτροπία. Τα συναισθήματά τους τους λένε ότι η δοκιμασία τους δεν θα τελειώσει ποτέ. Σε τέτοιες στιγμές χρειαζόμαστε μια στάση που να αναγνωρίζει ότι και αυτή η δοκιμασία θα περάσει – όπως πράγματι περνούν οι περισσότερες δυσκολίες. Υιοθετήστε την οπτική του ψαλμωδού: «Αυτή είναι η ημέρα που έκανε ο Κύριος· ας αγαλλιαστoύμε, και ας ευφρανθούμε σ’ αυτή» (Ψαλμός 118:24), παρά τις δυσκολίες μας.

• Μην απογοητεύεστε από ασήμαντα ζητήματα. Μάθετε να αφήνετε πίσω σας τα μικρά προβλήματα και να παίρνετε αποφάσεις για λιγότερο σημαντικά ζητήματα με ελάχιστο άγχος και ανησυχία.

• Να τρέφεστε ισορροπημένα και θρεπτικά. Το σώμα και ο νους μας είναι πολύ λιγότερο ικανά να αντιμετωπίσουν το άγχος και άλλες δυσκολίες αν δεν τους παρέχουμε τα θρεπτικά συστατικά που χρειάζονται.

• Ασκηθείτε τακτικά. Η σωστή άσκηση ανακουφίζει από το άγχος, προσφέρει μια αίσθηση ευεξίας και μας βοηθά να κοιμόμαστε καλύτερα – όλα αυτά είναι σημαντικά για την ικανοποίησή μας και την ψυχική μας σταθερότητα.

• Φροντίστε να ξεκουράζεστε και να χαλαρώνετε τακτικά. Ο Θεός μας διέταξε να αναπαυόμαστε κάθε εβδομάδα την ημέρα του Σαββάτου (Έξοδος 20:8-11). Χρειαζόμαστε επίσης χρόνο χαλάρωσης σε καθημερινή βάση.

• Κάντε μια αλλαγή. Δεν μπορούμε να αποφύγουμε ορισμένες οδυνηρές καταστάσεις, ενώ άλλες δεν πρέπει να τις αποφύγουμε. Θα ήταν λάθος να επιλέξουμε να μην τις αντιμετωπίσουμε. Αλλά μην αναζητάτε σκόπιμα τις δυσκολίες. Αν μπορείτε να ξεφύγετε από μια δοκιμασία χωρίς να φερθείτε ανεύθυνα, πάρτε μέτρα για να το κάνετε (βλ. Παροιμίες 22:3).

• Καλλιεργήστε την αίσθηση του χιούμορ σας. «Καρδιά χαρούμενη είναι φάρμακο καλό» (Παροιμίες 17:22, ΜΠΚ). Το χιούμορ μάς βοηθά να ξεπερνάμε τις πιέσεις. Ο Βίκτορ Φρανκλ διαπίστωσε, ενώ ήταν φυλακισμένος στο Άουσβιτς, ότι το χιούμορ είναι ένα έμφυτο όπλο στον αγώνα για επιβίωση. Το γέλιο είναι πραγματικά αποτελεσματικό φάρμακο.

• Συνειδητοποιήστε ότι, τελικά, όλα βρίσκονται στα ικανά χέρια του Θεού. Ο Ιησούς μας κατευθύνει προς τον Θεό: «Πατέρα, στα χέρια σου παραδίνω το πνεύμα μου» (Λουκάς 23:46). Ο Δαβίδ μας προτρέπει «Aνάθεσε στον Kύριo τον δρόμo σoυ, και έλπιζε σ’ αυτόν» (Ψαλμός 37:5). Η εβραϊκή λέξη που μεταφράζεται ως «ανάθεσε» σημαίνει κυριολεκτικά «να κυλήσετε κάτι πάνω σε κάποιον». Μια νοητική εικόνα που μπορεί να βοηθήσει να καταστεί σαφές το νόημα είναι η σκέψη να ρίξετε τον εαυτό σας πάνω στον Θεό – όπως ένα παιδί θα έπεφτε αβοήθητο στα απλωμένα χέρια του επίγειου πατέρα του.

>>>>>> Photos.com <<<<<<

Οι βιβλικές παραπομπές προέρχονται από την «Αγία Γραφή σε Νεοελληνική Μεταφορά» του Σπύρου Φίλου (Εκδόσεις Πέργαμος), εκτός όπου σημειώνεται ΜΠΚ: «Αγία Γραφή – Μετάφραση από τα Πρωτότυπα Κείμενα» (Ελληνική Βιβλική Εταιρία, 1997/2003).


Μεταφράστηκε από τα αγγλικά με τη χρήση του DeepL. Τα έγγραφα προετοιμάστηκαν για μετάφραση από τον James Ginn. Επισκόπηση των Γραφών από τον Steven Brittain. Διόρθωση και τελική επιμέλεια στο Steven Brittain.

Μπορείτε να απαντήσετε τώρα. Γράψτε μας στο info@ucgeurope.org για να μάθετε περισσότερα.