Άρθρα

Η άνοδος της «διακοπής κάθε επαφής»

Lena VanAusdle

Χρόνος ανάγνωσης: 11 λεπτά

Το πρωτότυπο αγγλόφωνο άρθρο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Beyond Today Magazine: Oct-Jan 2026/2027

Όλο και περισσότεροι άνθρωποι που αναζητούν βοήθεια για προβληματικές σχέσεις συμβουλεύονται να «διακόψουν κάθε επαφή». Είναι αυτό σοφό; Υπάρχει ποτέ περίπτωση να πρέπει να διακόψουμε εντελώς κάθε επαφή με κάποιον;


Όταν πρόκειται για τις σχέσεις μας με τους άλλους, συχνά έχουμε την αίσθηση ότι ζούμε σε μια κοινωνία όπου τα πάντα είναι μαύρο ή άσπρο, «όλα ή τίποτα». Υπάρχει ο «καλός» και ο «κακός». Αν είσαι «καλός», είσαι πάντα καλός. Και αν κάποιος είναι «κακός»; Είναι πάντα κακός. Δεν υπάρχει χρόνος για αποχρώσεις. Δεν υπάρχει χρόνος για κατανόηση. Δεν υπάρχει χρόνος για εξέλιξη.

Αυτή η ένταση δεν είναι κάτι καινούργιο· οι άνθρωποι δυσκολεύονται να τα βρίσκουν μεταξύ τους από την εποχή, ας πούμε, του Κάιν και του Άβελ.

«Ο Κύριος είδε με ευμένεια τον Άβελ και τη θυσία του. Στον Κάιν όμως και στη δική του θυσία δεν έδειξε ευμένεια. Τότε εξοργίστηκε ο Κάιν και σκυθρώπιασε… Τότε ο Κάιν είπε στον Άβελ, τον αδερφό του: «Πάμε στα χωράφια». Κι εκεί, στα χωράφια, όρμησε ο Κάιν εναντίον του Άβελ και τον σκότωσε» (Γένεση 4:4–5, 8, ΜΠΚ· η έμφαση προστέθηκε). Αυτή είναι η απόλυτη «διακοπή επαφής».

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι γεμάτα με reels (σύντομα βίντεο) και βίντεο στο TikTok, όπου άνθρωποι μιλούν για την απόφασή τους να διακόψουν κάθε επαφή με τους «τοξικούς» γονείς ή παππούδες και γιαγιάδες τους. Τα σχόλια σε αυτά τα βίντεο διαβεβαιώνουν όσους τα δημοσίευσαν ότι έκαναν τη σωστή επιλογή. Έπρεπε να «προστατεύσουν την ηρεμία τους» ή, όπως λένε, «οι γονείς δεν αποκτούν δικαίωμα πρόσβασης σε εσένα απλώς και μόνο επειδή είναι γονείς σου».

Αυτοί οι «χώροι αντήχησης» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν είναι οι μόνοι που προωθούν μια τέτοια αποξένωση από τους γονείς και άλλα μέλη της οικογένειας· μια γρήγορη αναζήτηση στο διαδίκτυο αρκεί για να βρει κανείς τη μία σελίδα μετά την άλλη με άρθρα που υποστηρίζουν αυτή την ιδέα.

Μερικά από αυτά τα άρθρα είναι απλώς άρθρα γνώμης από τυχαίους αρθρογράφους, αλλά πολλά προέρχονται από καταρτισμένους ψυχολόγους και συμβούλους, ακόμη και από αξιόπιστους φορείς που ειδικεύονται στην ψυχολογία και την ευεξία. Μια έρευνα που αναφέρεται στο βιβλίο του Karl Pillemer με τίτλο Fault Lines: Fractured Families and How to Mend Them διαπίστωσε ότι το 27% των ενηλίκων στις Ηνωμένες Πολιτείες έχει διακόψει κάθε επαφή με κάποιο μέλος της οικογένειάς του (James Dean, «Pillemer: Family Estrangement a Problem ‘Hiding in Plain Sight’», Cornell Chronicle, 10 Σεπτεμβρίου 2020). Ανεξάρτητα από το πραγματικό ποσοστό όσων έχουν διακόψει κάθε επαφή με μέλη της οικογένειάς τους, η εξύμνηση της διακοπής επαφής την έχει μετατρέψει σε διαδεδομένη τάση. 

Γιατί οι άνθρωποι επιλέγουν την αποξένωση

Υπάρχουν αμέτρητοι λόγοι για τους οποίους κάποιος μπορεί να διακόψει κάθε επαφή με έναν γονέα ή άλλο μέλος της οικογένειάς του, και ορισμένοι από αυτούς είναι απολύτως βάσιμοι: σωματική κακοποίηση, σεξουαλική κακοποίηση, συναισθηματική χειραγώγηση ή εθισμός. Στις Παροιμίες 22:3 διαβάζουμε: «Αυτός που έχει φρόνηση, προβλέπει το κακό, και κρύβεται· οι άφρονες, όμως, προχωρούν και τιμωρούνται».

Για τη δική του ασφάλεια, ένα άτομο μπορεί να χρειαστεί να διακόψει κάθε επαφή με ένα μέλος της οικογένειάς του, έως ότου το μέλος αυτό αντιμετωπίσει το πρόβλημα και πάψει να αποτελεί κίνδυνο.

Υπάρχουν, ωστόσο, και άλλοι, λιγότερο επιτακτικοί λόγοι για τους οποίους κάποιος μπορεί να επιλέξει να διακόψει κάθε επαφή: διαφορετικές επιλογές τρόπου ζωής, αντίθετες πολιτικές απόψεις ή το να προσβάλλεται από τον τρόπο με τον οποίο εκφράζεται κάποιος. Σε μια μελέτη για γονείς και παιδιά που έχουν αποξενωθεί μεταξύ τους, οι λόγοι για τη ρήξη της σχέσης διέφεραν σημαντικά. Τα ενήλικα παιδιά ανέφεραν ως κύριο λόγο «την τοξική συμπεριφορά ή το αίσθημα ότι δεν είχαν υποστήριξη και δεν γίνονταν αποδεκτά», ενώ οι γονείς δήλωναν συχνότερα ότι δεν ήταν σίγουροι για τους λόγους ή ότι οι λόγοι «οφείλονταν στις απαράδεκτες σχέσεις των παιδιών τους ή στην αίσθηση ότι τους οφείλονταν πράγματα» («Giving Voice to the Silence of Family Estrangement», Journal of Family Communications, Απρίλιος 2015, σ. 130–140).

Αυτή τη δεύτερη κατηγορία διακοπής επαφής επιδιώκει να εξετάσει το παρόν άρθρο.

Οι πρώτοι που υιοθέτησαν την έννοια της «διακοπής κάθε επαφής» ή της «συναισθηματικής αποκοπής» (και συγκεκριμένα ο Murray Bowen, ο οποίος την ενέταξε στη «Θεωρία των Οικογενειακών Συστημάτων του Bowen» το 1975) δεν τη θεωρούσαν ως την πρώτη γραμμή άμυνας, αλλά μάλλον ως μια προσωρινή «παύση» ή ως έσχατη λύση σε περιπτώσεις πραγματικής κακοποίησης. Αναγνωρίστηκε ότι η φυσική ή συναισθηματική αποκοπή μέσα σε μια σχέση δεν επιλύει τα προβλήματα· απλώς τα ηρεμεί ή τα θέτει σε λανθάνουσα κατάσταση. Αντίθετα, έγινε κατανοητό ότι ο στόχος πρέπει να είναι να παραμένει κανείς συνδεδεμένος, ενώ παράλληλα μαθαίνει να διαχειρίζεται τα δικά του συναισθήματα.

Πρέπει να μάθουμε να διαχειριζόμαστε τις σχέσεις μας ακόμη και όταν διαφωνούμε. Αυτό επισημαίνεται στο Εφεσίους 4:2: «Να ζείτε με ταπείνωση, πραότητα και υπομονή· να ανέχεστε με αγάπη ο ένας τον άλλο» (ΜΠΚ).

Στις περισσότερες υγιείς σχέσεις, η διαχείριση των διαφωνιών γίνεται με φυσικό τρόπο. Αντιμετωπίζετε ο ένας τον άλλον με αγάπη και σεβασμό, επικοινωνείτε ανοιχτά και αναλαμβάνετε την ευθύνη για τις πράξεις σας, οπότε δεν υπάρχει λόγος να ανησυχείτε.

Όμως, μερικές φορές, όταν οι σχέσεις μας αρχίζουν να χάνουν λίγο την ισορροπία τους, μπορεί να αρχίσουμε να νιώθουμε άγχος ή δυσαρέσκεια. Σε αυτές τις στιγμές μπορούμε να θέσουμε όρια στη σχέση μας. Τα σαφή, υγιή και θεοσεβή όρια μπορούν να μειώσουν το άγχος, να περιορίσουν τη δυσαρέσκεια και να βοηθήσουν στην επίλυση των συγκρούσεων.

Τι καλό έχουν τα όρια

Τα όρια είναι σωματικοί, συναισθηματικοί, διαπροσωπικοί και πνευματικοί περιορισμοί που καθορίζουν πού τελειώνουν οι δικές σας ευθύνες, επιλογές και αρμοδιότητες και πού αρχίζουν εκείνες των άλλων. Με απλά λόγια, σας βοηθούν να κατανοήσετε για τι είστε υπεύθυνοι, τι ανήκει στους άλλους και τι θα κάνετε αν κάποιος παραβιάσει τα όρια που έχετε θέσει.

Πρώτα, προσδιορίστε το πρόβλημα – όχι απλώς κατηγορώντας τον άλλον για κακή συμπεριφορά, αλλά εστιάζοντας στο πώς σας επηρεάζει η συμπεριφορά του. Για παράδειγμα: «Νιώθω πληγωμένη όταν η μαμά μου κάνει σχόλια για το βάρος μου». Ένα όριο θα μπορούσε να είναι: «Δεν είμαι διατεθειμένη να συζητήσω το βάρος μου μαζί σου». Σύμφωνα με το Κατά Ματθαίον 18:15, ο στόχος δεν είναι να επιτεθείτε στον άλλον ή να τον ντροπιάσετε, αλλά να αντιμετωπίσετε το πρόβλημα άμεσα και να δώσετε στη σχέση την ευκαιρία να αναπτυχθεί.

Δεύτερον, εξηγήστε με σαφήνεια τι θα κάνετε αν ξεπεραστεί κάποιο όριο. Συνεχίζοντας με το ίδιο παράδειγμα: «Αν το αναφέρεις, θα αλλάξω θέμα. Αν συνεχίσεις, θα τερματίσω τη συζήτηση». Η έμφαση δίνεται στο τι θα κάνετε εσείς, αντί να προσπαθείτε να ελέγξετε τι πρέπει να κάνει ο άλλος.

Τρίτον, τηρείτε τα όριά σας και εφαρμόζετέ τα με συνέπεια. Ένα όριο που δηλώνεται επανειλημμένα αλλά δεν τηρείται στην πράξη δεν θα είναι αποτελεσματικό. Αυτό σημαίνει να διακόψετε πράγματι τη συζήτηση, όπως είχατε προειδοποιήσει: «Λυπάμαι, μαμά. Σου είπα ότι αυτά τα σχόλια με κάνουν να νιώθω άβολα, αλλά το ανέφερες για δεύτερη φορά. Γι’ αυτό πρέπει να φύγω. Μπορούμε να μιλήσουμε αργότερα».

Ο Θεός μας λέει να αγαπάμε τον πλησίον μας όπως τον εαυτό μας (Ματθαίος 22:37–39). Όταν θέτουμε όρια σύμφωνα με θεϊκές αρχές και έχοντας κατά νου το καλό του άλλου, μπορούμε να δείξουμε γνήσια αγάπη – μερικές φορές με ένα στοργικό «όχι» και άλλες φορές με ένα «ναι» που απαιτεί θυσία. Οι σχέσεις δεν σημαίνουν ότι παίρνουμε πάντα ακριβώς αυτό που θέλουμε, όταν το θέλουμε. Μερικές φορές θυσιάζουμε τον χρόνο μας ή παραμερίζουμε τη γνώμη μας, όταν αυτό είναι προς το συμφέρον του άλλου.

Όταν τα όρια γίνονται συναισθηματική αποκοπή

Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι το να θέτουμε όρια δεν σημαίνει ότι προσπαθούμε να ελέγξουμε ή να τιμωρήσουμε τους άλλους, να αποφύγουμε τις συγκρούσεις, να αρνηθούμε να αναλάβουμε την ευθύνη που μας αναλογεί ή να περιμένουμε από όλους να προσαρμοστούν στις προτιμήσεις μας. Όπως αναφέρθηκε, υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες η διακοπή κάθε επαφής είναι η σωστή επιλογή για όλους τους εμπλεκόμενους. Ωστόσο, αυτές οι περιπτώσεις είναι ακραίες και η διακοπή κάθε επαφής δεν θα πρέπει να είναι η πρώτη επιλογή.

Αν και δεν αναφέρεται συγκεκριμένα σε μια φυσική οικογενειακή σχέση, ο Παύλος έγραψε στους χριστιανούς της Θεσσαλονίκης: «Σας παραγγέλλουμε μάλιστα, αδελφοί, στο όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, να απομακρύνεστε από κάθε έναν αδελφό, που περπατάει άτακτα, και όχι σύμφωνα με την παράδοση που παρέλαβε από μας… Και αν κάποιος δεν υπακούει στον λόγο μας, που γράφουμε με την επιστολή, αυτόν να τον σημειώνετε· και να μη συναναστρέφεστε μαζί του, για να ντραπεί. Όμως, να μη τον θεωρείτε ως εχθρό, αλλά να τον νουθετείτε ως αδελφό» (Β΄ Θεσσαλονικείς 3:6, 14-15).

Όταν θέτουμε λογικά και θεοσεβή όρια σε μια σχέση και ο άλλος αρνείται να τα σεβαστεί, ίσως χρειαστεί να απομακρυνθούμε από αυτή τη σχέση για κάποιο διάστημα. Ωστόσο, αυτό το άτομο δεν είναι εχθρός μας, ούτε πρέπει να το αντιμετωπίζουμε ως τέτοιο. Η πόρτα πρέπει πάντα να παραμένει ανοιχτή για συμφιλίωση.

Συγχώρεση ≠ εμπιστοσύνη ≠ συμφιλίωση

Αν και συνδέονται μεταξύ τους, η συγχώρεση, η εμπιστοσύνη και η συμφιλίωση δεν είναι το ίδιο.

Η συγχώρεση αφορά τον τρόπο με τον οποίο ανταποκρίνομαι σε ό,τι μου έχει κάνει κάποιος. Ο Θεός, μέσω της Αγίας Γραφής, μάς λέει ξανά και ξανά ότι, ως ακόλουθοί Του και του δίκαιου τρόπου ζωής Του, πρέπει να συγχωρούμε ο ένας τον άλλον: «Επειδή, αν συγχωρήσετε στους ανθρώπους τα πταίσματά τους, θα συγχωρήσει και σε σας ο ουράνιος Πατέρας σας. Aν, όμως, δεν συγχωρήσετε στους ανθρώπους τα πταίσματά τους, ούτε ο Πατέρας σας θα συγχωρήσει σε σας τα πταίσματά σας» (Ματθαίος 6:14-15).

«Να ανέχεστε με υπομονή ο ένας τον άλλο, και να συγχωρείτε ο ένας τον άλλο, κάθε φορά που δημιουργούνται παράπονα ανάμεσά σας. Όπως ο Χριστός σάς συγχώρησε τα παραπτώματα, έτσι να κάνετε κι εσείς μεταξύ σας» (Κολοσσαείς 3:13, ΜΠΚ).

Όπως πολλές βιβλικές έννοιες, έτσι και η συγχώρεση προς τους άλλους έχει αποδειχθεί ωφέλιμη από ψυχολογική άποψη, καθώς συμβάλλει στη μείωση της κατάθλιψης, του άγχους, του θυμού και της ψυχολογικής δυσφορίας («Αποτελεσματικότητα ψυχοθεραπευτικών παρεμβάσεων για την προώθηση της συγχώρεσης», Journal of Consulting and Clinical Psychology, Φεβρουάριος 2014, σ. 154–170).

Η συγχώρεση δεν σημαίνει ότι προσποιούμαστε πως η προσβολή δεν συνέβη ή πως δεν πληγωθήκαμε από τον άλλον. Σημαίνει ότι έχουμε παραιτηθεί από το δικαίωμα και την επιθυμία να τιμωρήσουμε προσωπικά το άτομο για το κακό που διέπραξε. Αυτό, επίσης, δεν σημαίνει ότι κάποιος δεν πρέπει να λογοδοτήσει νομικά για τυχόν εγκλήματα που έχει διαπράξει.

Και δεν σημαίνει απαραίτητα ότι πρέπει να εμπιστευτούμε ξανά αμέσως το άτομο που μας έβλαψε.

Η εμπιστοσύνη αφορά το πώς συμπεριφέρεται ένα άλλο άτομο και το κατά πόσο έχει αποδείξει ότι είναι αξιόπιστο.

Η εμπιστοσύνη χτίζεται μέσω συνεπούς συμπεριφοράς με την πάροδο του χρόνου. Αν κάποιος έχει πει ψέματα επανειλημμένα, έχει παραβιάσει όρια ή έχει συμπεριφερθεί καταχρηστικά, το να συγχωρήσουμε αυτό το άτομο δεν σημαίνει ότι πρέπει να υποθέσουμε πως αυτή η συμπεριφορά δεν θα επαναληφθεί ποτέ.

Στις Παροιμίες 14:15 διαβάζουμε: «O απλός πιστεύει σε κάθε λόγο· ενώ o φρόνιμος προσέχει στα βήματά του».

Και πάλι, η εμπιστοσύνη μπορεί να χτιστεί μόνο με την πάροδο του χρόνου, καθώς ένα άτομο δείχνει σταθερά σεβασμό στα όρια – σε θεϊκά, υγιή όρια και όχι σε αυθαίρετους κανόνες που μας εμποδίζουν να νιώσουμε οποιαδήποτε δυσφορία. Το να αποκόπτουμε εντελώς τους ανθρώπους από τη ζωή μας κλείνει την πόρτα σε κάθε ευκαιρία να οικοδομηθεί αυτή η εμπιστοσύνη. Η διακοπή κάθε επαφής πρέπει να αποτελεί έσχατη λύση και να επιφυλάσσεται για σοβαρές παραβάσεις. Να έχετε κατά νου τη διαφορά ανάμεσα στη συγχώρεση και την εμπιστοσύνη. Η συγχώρεση λέει: «Σε συγχωρώ για ό,τι συνέβη», ενώ η εμπιστοσύνη λέει: «Πιστεύω ότι δεν θα το ξανακάνεις ποτέ». Αυτό μπορούμε να το γνωρίζουμε μόνο με την πάροδο του χρόνου.

Και τι γίνεται με τη συμφιλίωση; Πρόκειται για την αποκατάσταση της σχέσης. Η συγχώρεση είναι ευθύνη εκείνου που υπέστη την αδικία. Η οικοδόμηση της εμπιστοσύνης είναι ευθύνη εκείνου που αδίκησε. Και η συμφιλίωση είναι ευθύνη και των δύο. Η συμφιλίωση δεν μπορεί να επιτευχθεί από ένα μόνο άτομο.

Ο Παύλος λέει στους χριστιανούς: «Aν είναι δυνατόν, όσον αφορά το δικό σας μέρος, να ειρηνεύετε με όλους τούς ανθρώπους» (Ρωμαίους 12:18). Μπορούμε να επιδιώξουμε τη συμφιλίωση, αλλά δεν μπορούμε να αναγκάσουμε κάποιον άλλο να συμμετάσχει σε αυτήν.

Η συμφιλίωση δεν θα έχει την ίδια μορφή σε κάθε σχέση, αλλά μπορεί να απαιτεί την αναγνώριση του λάθους. Η συμφιλίωση απαιτεί μετάνοια και αλλαγή συμπεριφοράς. Μόνο τότε μπορεί να οικοδομηθεί ξανά η εμπιστοσύνη και να υπάρξει ειλικρινής επικοινωνία.

Η συμφιλίωση δεν σημαίνει απαραίτητα ότι η σχέση θα επανέλθει ακριβώς όπως ήταν πριν.

Ένας γονέας και ένα ενήλικο παιδί μπορεί να συμφιλιωθούν, θέτοντας παράλληλα εντελώς νέα όρια. Μπορεί να βλέπονται λιγότερο συχνά. Ορισμένα θέματα μπορεί να παραμείνουν εκτός συζήτησης. Η συμφιλίωση δεν σημαίνει απαραίτητα την αναβίωση της παλιάς σχέσης. Η συμφιλίωση μπορεί να προκύψει από τη δημιουργία μιας νέας, πιο υγιούς σχέσης.

Όλα αυτά προϋποθέτουν ότι η αποξένωση οφείλεται σε πραγματικές κακοποιήσεις και όχι σε μια απλή διαφωνία ή σε δυσαρέσκεια για τη συνηθισμένη πειθαρχία κατά την παιδική ηλικία.

Μια κίνηση προς το άλλο πρόσωπο, όχι μια απομάκρυνση

Το πρώτο βήμα σε κάθε συμφιλίωση είναι η δική μας συμφιλίωση με τον Θεό. Όπως γράφει ο Παύλος: «Τα πάντα, όμως, είναι από τον Θεό, που μας συμφιλίωσε με τον εαυτό του, διαμέσου τού Ιησού Χριστού» (Β΄ Κορινθίους 5:18).

Στη συνέχεια, ο Ιησούς μάς καλεί να συμφιλιωθούμε μεταξύ μας: «Επομένως, αν φέρεις την προσφορά σου στο θυσιαστήριο και εκεί θυμηθείς ότι ο αδελφός σου έχει κάτι εναντίον σου, άφησε την προσφορά σου εκεί μπροστά στο θυσιαστήριο και πήγαινε πρώτα να συμφιλιωθείς με τον αδελφό σου· και μετά έλα και πρόσφερε την προσφορά σου» (Ματθαίος 5:23–24).

Πρέπει να πάμε στον αδελφό μας, στη μητέρα μας, στον πατέρα μας ή στην αδελφή μας και να συμφιλιωθούμε μαζί τους. Η απομάκρυνση μάς εμποδίζει να πλησιάσουμε τους άλλους.

Οι άνθρωποι συχνά αντιδρούν διαφορετικά όταν διακόπτουν κάθε επαφή με ένα μέλος της οικογένειάς τους. Κάποιοι θα πενθήσουν. Κάποιοι θα χαρούν. Για κάποιους, θα μοιάζει με ειρήνη – αλλά η απουσία συγκρούσεων δεν σημαίνει απαραίτητα ειρήνη. Ανεξάρτητα από το πώς νιώθει κανείς αρχικά, η διακοπή κάθε επαφής έχει το τίμημά της. Μερικές φορές, αυτό σημαίνει ότι χάνει κηδείες. Μερικές φορές, ότι τα παιδιά δεν γνωρίζουν τους παππούδες και τις γιαγιάδες τους. Μερικές φορές, οδηγεί σε άλλες διαταραγμένες σχέσεις, καθώς άλλα μέλη της οικογένειας παίρνουν το μέρος της μίας ή της άλλης πλευράς. Και συχνά υπάρχουν αρνητικές συναισθηματικές επιπτώσεις.

Μια πρόσφατη μελέτη έδειξε ότι η αποξένωση από τις οικογενειακές σχέσεις «συνδέεται με σωρευτικά μειονεκτήματα», μεταξύ των οποίων η χαμηλότερη ικανοποίηση από τη ζωή και τα εντονότερα καταθλιπτικά συναισθήματα (Karsten Hank, «Emerging Ideas. Family Estrangement and Its Association With Life Satisfaction and Depressiveness in Adulthood», Family Relations: Interdisciplinary Journal of Applied Family Science, Δεκέμβριος 2024, σ. 2937–2944).

Η διακοπή κάθε επαφής δεν είναι απαραίτητα η εύκολη λύση που ελπίζουν οι άνθρωποι ότι θα αποδειχθεί.

Τι απαιτεί η αγάπη;

Οι οικογενειακές σχέσεις μπορεί να είναι περίπλοκες και μπερδεμένες. Η αύξηση του αριθμού των ενήλικων παιδιών που διακόπτουν κάθε επαφή με τους γονείς τους έχει αφήσει εκατομμύρια ανθρώπους να αισθάνονται πληγωμένοι, μπερδεμένοι και, μερικές φορές, θυμωμένοι. Υπάρχουν βάσιμοι λόγοι για να διακόψει κανείς κάθε επαφή με έναν γονέα, αλλά αυτό θα πρέπει να αποτελεί σπάνια και έσχατη λύση.

Αν περνάτε μια δύσκολη φάση με κάποιον στη ζωή σας και ένας από τους δύο έχει επιλέξει να διακόψει κάθε επαφή, πρέπει και οι δύο να θέσετε στον εαυτό σας μερικά σοβαρά ερωτήματα και να απαντήσετε με ειλικρίνεια.

Πρώτον, ο πόνος μου οφείλεται σε πραγματική κακοποίηση ή προσπαθώ να ελέγξω την αφήγηση ή το πώς σκέφτονται ή πιστεύουν οι άλλοι; Ή μήπως πρόκειται για το ότι αμφισβητούμαι και δεν μου αρέσει να νιώθω άβολα;

Αν είστε ειλικρινείς και δεν πρόκειται για κακοποίηση, έχετε κάποια δουλειά μπροστά σας για να συμφιλιωθείτε με το άλλο άτομο. Αν έχετε πράγματι υποστεί κακοποίηση σε μια σχέση, ρωτήστε τον εαυτό σας: τι απαιτεί η αγάπη όταν μια σχέση είναι οδυνηρή;

Μερικές φορές η αγάπη απαιτεί απόσταση.

Μερικές φορές απαιτεί αντιπαράθεση.

Μερικές φορές απαιτεί συγχώρεση.

Μερικές φορές απαιτεί να πείτε: «Δεν μπορείς να μου φέρεσαι έτσι».

Μερικές φορές απαιτεί να πείτε: «Είμαι πρόθυμος να προσπαθήσω ξανά».

Και μερικές φορές απαιτεί να αφήνουμε την πόρτα ανοιχτή για συμφιλίωση, αναγνωρίζοντας παράλληλα ότι δεν μπορούμε να περάσουμε από αυτήν για λογαριασμό κάποιου άλλου.

Για όσους έχουν υποστεί πραγματική κακοποίηση, η αγάπη δεν σημαίνει ότι πρέπει να συμφιλιώνονται με κάθε κόστος ή να διατηρούν την επαφή ό,τι κι αν συμβεί. Για άλλους, όμως, για όσους έχουν διαφορετική άποψη ή έχουν βάσιμο λόγο να αισθάνονται πληγωμένοι, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να απομακρύνονται κάθε φορά που μια σχέση γίνεται οδυνηρή ή δύσκολη.

Ο δρόμος της αγάπης τοποθετεί την ευθύνη στη σωστή θέση: επιδιώκετε την ειρήνη. Κάνετε ό,τι σας αναλογεί. Ακολουθείτε τον Ιησού Χριστό προς τη συμφιλίωση με τον Θεό – και, με τη βοήθεια του Θεού, με τους γύρω σας.

Οι βιβλικές παραπομπές προέρχονται από την «Αγία Γραφή σε Νεοελληνική Μεταφορά» του Σπύρου Φίλου (Εκδόσεις Πέργαμος), εκτός όπου σημειώνεται ΜΠΚ: «Αγία Γραφή – Μετάφραση από τα Πρωτότυπα Κείμενα» (Ελληνική Βιβλική Εταιρία, 1997/2003).


Μεταφράστηκε από τα αγγλικά χρησιμοποιώντας το DeepL. Τα έγγραφα προετοιμάστηκαν για μετάφραση από τον Bill Turnblad. Επισκόπηση των Αγίων Γραφών από τον Steven Brittain. Διόρθωση και τελική επιμέλεια στο Steven Brittain.

Μπορείτε να απαντήσετε τώρα. Γράψτε μας στη διεύθυνση info@ucgeurope.org για να μάθετε περισσότερα.