Άρθρα

Φόβος εναντίον Πίστης

8 Σεπτεμβρίου 2026

Dan Dowd

Χρόνος ανάγνωσης: 10 λεπτά

Το αρχικό άρθρο στην αγγλική γλώσσα δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Beyond Today Magazine: Oct-Jan 2026/2027

Πολλά πράγματα στη ζωή μπορούν να μας προκαλέσουν φόβο. Αλλά είναι αυτό που ήθελε ο Θεός; Και τι ρόλο πρέπει να διαδραματίζει η πίστη στη διαμόρφωση της οπτικής μας για το μέλλον;


Η πίστη είναι ένα δημοφιλές βιβλικό θέμα στη χριστιανική κοινότητα. Ωστόσο, μπορεί να διαπιστώσουμε ότι μερικές φορές μας λείπει η πίστη. Και ακόμα κι αν την έχουμε, μπορεί και πάλι να συνειδητοποιήσουμε ότι χρειαζόμαστε περισσότερη.

Τι είναι η πίστη; Είναι σίγουρα εμπιστοσύνη στον Θεό. Είναι σταθερότητα. Είναι η παράδοση της θέλησής μας. Αλλά πηγαίνει πέρα από αυτό.

Η Επιστολή προς Εβραίους, κεφάλαιο 11, καταγράφει πολλά παραδείγματα ανθρώπων που έζησαν τη ζωή τους με μεγάλη πίστη. Πώς μπορούμε να έχουμε πίστη όπως εκείνοι οι άνδρες και οι γυναίκες;

Μια σημαντική πτυχή της πορείας μας στην πίστη, για την οποία δεν συζητάμε πολύ συχνά, είναι η πολύ πραγματική ανθρώπινη τάση να φοβόμαστε.

Γιατί φοβόμαστε;

Στην πορεία μας για να απαλλαγούμε από την αμαρτία, δεν πρέπει να φοβόμαστε. Ο Θεός δεν μας οδηγεί στο να φοβόμαστε, αλλά μπορεί να επιτρέψει καταστάσεις που μας κάνουν να νιώθουμε άβολα. Εν μέρει, αυτό μας βοηθά να μάθουμε να Τον εμπιστευόμαστε πραγματικά και να έχουμε πίστη ότι θα μας ελευθερώσει από την αμαρτία και θα μας διαφυλάξει σε καιρούς δυσκολίας – ότι θα μας οδηγήσει στην αιώνια ζωή και θα μας φέρει σε έναν τόπο όπου δεν θα υπάρχει φόβος. Η σύνδεση μεταξύ της απουσίας φόβου και της πλήρους πίστης στον Θεό αποτελεί βασικό στοιχείο της κλήσης μας.

Αν βρίσκεστε στη μέση μιας δύσκολης κατάστασης και κάποιος σας πει «Μην φοβάστε», εξαφανίζεται αυτόματα ο φόβος; Όχι. Αντίθετα, συχνά γίνεται ακόμα πιο έντονος. Όμως ο Θεός μάς λέει ότι δεν έχουμε κανέναν λόγο να φοβόμαστε, ακόμη και στις πιο δύσκολες περιστάσεις.

Για παράδειγμα, όταν βρέθηκαν εγκλωβισμένοι ανάμεσα στους Αιγυπτίους και την Ερυθρά Θάλασσα, ο Μωυσής είπε στον λαό του Ισραήλ: «σταθείτε, και βλέπετε τη σωτηρία τού Κυρίου» (Έξοδος 14:13). Αυτός ο τρόπος σκέψης έρχεται σε αντίθεση με τις ανθρώπινες τάσεις μας όταν βρισκόμαστε εν μέσω δυσκολιών. Κανονικά, θα σκεφτόμασταν να φύγουμε τρέχοντας και να βρούμε κάποιο ασφαλές μέρος.

«Να είστε θαρραλέοι και δυνατοί. Μη φοβάστε και μην τρέμετε μπροστά τους», είπε ο Θεός στους Ισραηλίτες μέσω του Μωυσή στο Δευτερονόμιο 31:6 (ΜΠΚ). Ο Μωυσής έλαβε στη συνέχεια περαιτέρω έμπνευση να πει στον Ιησού του Ναυή να δείξει την ίδια δύναμη και το ίδιο θάρρος (εδάφια 7–8). Ο Θεός είπε απευθείας στον Ιησού του Ναυή το ίδιο πράγμα στο πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου του Ιησού του Ναυή. Ακόμη και οι ηγέτες που έχει ορίσει ο Θεός μπορεί να στερούνται δύναμης ή θάρρους σε μια στιγμή φόβου.

Πώς μας επηρεάζει ο φόβος;

Ο ανθρώπινος φόβος μάς κάνει να ανησυχούμε και να αντιδρούμε αρνητικά στο άγνωστο. Ανησυχούμε για την αβεβαιότητα και κυριευόμαστε από αυτήν. Όμως, όπως μας υπενθυμίζει ο Ιησούς Χριστός, η ανησυχία δεν αλλάζει τίποτα: «ποιος από σας, μεριμνώντας, μπορεί να προσθέσει έναν πήχη στο ανάστημά του;» (Ματθαίος 6:27). Η εμπιστοσύνη στον Θεό βασίζεται στη βεβαιότητα ότι Εκείνος έχει τον έλεγχο. Έτσι, ενεργούμε ανάλογα, με τη σιγουριά ότι αποτελούμε μέρος του μεγάλου σχεδίου που Εκείνος πραγματοποιεί.

Στο Α΄ Βασιλέων 18 διαβάζουμε για τη μεγάλη αναμέτρηση στο όρος Κάρμηλος μεταξύ του προφήτη Ηλία και των 450 προφητών του Βάαλ, οι οποίοι συμβούλευαν τον βασιλιά του Ισραήλ, τον Αχαάβ. Ο Ηλίας τούς θέτει μια πρόκληση: Ποιος μπορεί να κατακαύσει την προσφορά με φωτιά, ο Αιώνιος Θεός ή ο Βάαλ; Ο Θεός δείχνει τη δύναμή Του έπειτα από μια σύντομη προσευχή του Ηλία.

Ο Ηλίας τότε εκμεταλλεύεται την ευκαιρία και ρωτά τους Ισραηλίτες ποιον θα υπηρετήσουν. Αυτοί δηλώνουν ότι ο αληθινός Θεός είναι ο Θεός, και ο Ηλίας τούς λέει να σκοτώσουν τους συγκεντρωμένους προφήτες του Βάαλ. Ο Αχαάβ είναι ένας αδύναμος βασιλιάς που παρασύρεται σε πολύ λάθος κατευθύνσεις από την ειδωλολατρική σύζυγό του, την Ιεζάβελ. Όταν μαθαίνει για τον θάνατο των ειδωλολατρικών ιερέων, ορκίζεται να σκοτώσει τον Ηλία.

Τι κάνει ο Ηλίας; Δεν αρχίζει να προσεύχεται στον Θεό για σωτηρία. Αντίθετα, αντιδρά από φόβο. Τρέχει πάνω από 160 χιλιόμετρα, φεύγοντας όχι μόνο από την πόλη, αλλά και από τη χώρα, προς τη Βηρ-σαβεέ, πολύ νοτιότερα (Α΄ Βασιλέων 19:3). Πιστεύει ότι όσο πιο μακριά φτάσει, τόσο καλύτερα θα είναι. Μετά από αυτό το μακρύ ταξίδι, κάθεται κάτω από ένα δέντρο και τελικά προσεύχεται. Όχι για να τον ενδυναμώσει ο Θεός, όχι για να του δείξει ο Θεός τι να κάνει, όχι για να πολεμήσει ο Θεός αυτή τη μάχη για λογαριασμό του. Όχι, αντίθετα, προσεύχεται να πεθάνει. Σε αυτό το σημείο, ο Ηλίας έχει υποκύψει στον φόβο και έχει παραιτηθεί.

Βρίσκουμε το έλεος και την υπομονή του Θεού ακόμη και σε αυτές τις περιστάσεις. Εν μέσω μιας δοκιμασίας ή μιας μεγάλης δυσκολίας, συνήθως δεν σκεφτόμαστε σωστά. Χρειαζόμαστε μια ευρύτερη οπτική. Στην περίπτωση του Ηλία, ο Θεός στέλνει έναν άγγελο να τον ταΐσει αρκετές φορές. Στη συνέχεια, με τη δύναμη που του έδωσε αυτή η τροφή, ο Ηλίας συνεχίζει το ταξίδι του για άλλες 40 ημέρες και 40 νύχτες μέχρι το όρος Χωρήβ – δηλαδή, το όρος Σινά (Α΄ Βασιλέων 19:8). Τότε ο Θεός τον ρωτά: «Τι κάνεις εδώ, Ηλία;» (εδάφιο 9).

Ο Ηλίας πιθανότατα σκέφτηκε ότι αυτή ήταν μια γελοία ερώτηση. Ουσιαστικά λέει στον Θεό: Δεν βλέπεις τι περνάω εδώ; Δικαιολογεί τον φόβο του. Ο Θεός τότε δείχνει στον Ηλία ότι έχει λάθος οπτική για την κατάσταση.

Σε εντυπωσιακές επιδείξεις δύναμης, ο Θεός στέλνει έναν ισχυρό άνεμο, έναν σεισμό και μια φωτιά. Αλλά στη συνέχεια έρχεται στον Ηλία με μια ήρεμη, απαλή φωνή, ρωτώντας τον για άλλη μια φορά: «Τι κάνεις εδώ, Ηλία;» (εδάφιο 13). Η ερώτηση αυτή έχει σκοπό να επαναπροσανατολίσει τον Ηλία και να του δώσει τη σωστή προοπτική. Ο Θεός γνώριζε τι συνέβαινε, αλλά ο Ηλίας δεν το αντιλαμβανόταν. Το μόνο που έβλεπε ήταν τα προβλήματα που είχε μπροστά του.

Από εκεί, ο Θεός είπε στον Ηλία να προχωρήσει σε άλλα έργα που είχε ετοιμάσει γι’ αυτόν. Ο Θεός έδειξε στον Ηλία ότι το έργο Του δεν θα εκδηλωνόταν μέσα από εντυπωσιακά φαινόμενα δύναμης, όπως οι σεισμοί ή οι φωτιές. Ήταν η ήρεμη, απαλή φωνή. Ο Θεός βοήθησε τον Ηλία να αλλάξει την οπτική του και να προχωρήσει, ενεργώντας με πίστη αντί με φόβο.

Προσαρμόζοντας τη δική μας οπτική

Ο ανθρώπινος φόβος συχνά πηγάζει από την αβεβαιότητα. Σε κάποιο βαθμό, αυτό είναι κατανοητό. Επειδή είμαστε άνθρωποι, εστιάζουμε στο υλικό – σε ό,τι μπορούμε να δούμε, να αισθανθούμε, να γευτούμε και ούτω καθεξής. Όταν δεν έχουμε αυτή την υλική εισροή, μπορεί να είναι πολύ ανησυχητικό.

Στο Λουκά 12:4, ο Χριστός πρόσφερε μια διαφορετική οπτική:

«Kαι σε σας τους φίλους μου λέω: Nα μη φοβηθείτε από εκείνους που φονεύουν το σώμα…» Μπορείτε να φανταστείτε την αντίδραση του πλήθους, ιδιαίτερα ως Εβραίοι που ζούσαν υπό ρωμαϊκή κατοχή; Πρέπει να σκέφτηκαν: Μας κοροϊδεύεις; Γιατί να μην το φοβάμαι αυτό;

Ο Χριστός είχε μια διαφορετική άποψη. Συνέχισε εξηγώντας ότι αν κάποιος σας σκοτώσει, δεν μπορεί πλέον να σας κάνει κακό. Ίσως αυτό να μην μας φαίνεται και πολύ παρηγορητικό. Όμως, όταν είστε νεκροί, δεν νιώθετε πόνο και δεν υπάρχει ταλαιπωρία. Όλες οι ανησυχίες σας έχουν μείνει πίσω.

Ο Χριστός παρουσιάζει τη σωστή προοπτική στο εδάφιο 5, όταν λέει: «Αλλά θα σας δείξω ποιον να φοβηθείτε: Φοβηθείτε εκείνον που, αφού θανατώσει, έχει εξουσία να ρίξει στη γέεννα [κόλαση]· ναι, σας λέω, αυτόν να φοβηθείτε». Φυσικά, αναφέρεται στο να φοβόμαστε τον Θεό.

Πρέπει να φοβόμαστε τον Θεό; Ναι και όχι. Πρέπει να φοβόμαστε αυτό που μπορεί να κάνει ο Θεός, αλλά όχι το ποιος είναι. Δεν χρειάζεται να Τον φοβόμαστε λόγω αβεβαιότητας για το τι λέει ή μας ζητά να κάνουμε. Ωστόσο, πρέπει να φοβόμαστε τις συνέπειες της αγνόησης αυτών των πραγμάτων. Ο Θεός μπορεί να τερματίσει οριστικά την ύπαρξή μας. Οι άνθρωποι μπορούν μόνο να μας στερήσουν τη φυσική ζωή εδώ και τώρα. Η κατανόηση αυτού μας δίνει μια πολύ διαφορετική προοπτική.

Μακροπρόθεσμο όραμα

Πώς φτάνουμε στο σημείο να έχουμε πίστη σαν του Ηλία; Εκτός από την προσαρμογή της οπτικής μας, πρέπει να βλέπουμε τα πράγματα μακροπρόθεσμα.

Όταν ο Ιησούς προσευχήθηκε στον Πατέρα τη νύχτα πριν θανατωθεί, ίδρωσε αίμα. Το άγχος που βίωνε καθώς υποτασσόταν ο ίδιος ήταν τεράστιο. Η Επιστολή προς Εβραίους 5:7 σημειώνει ότι προσευχήθηκε «προς εκείνον που μπορούσε να τον σώζει από τον θάνατο, και εισακούστηκε εξαιτίας τής ευλάβειάς του». Ο Ιησούς δεν φοβόταν τον σωματικό θάνατο στον σταυρό ούτε τον αιώνιο θάνατο. Ήξερε ότι επρόκειτο να πεθάνει, επειδή συμμεριζόταν με τον Πατέρα Του τη μακροπρόθεσμη προοπτική του μεγάλου σχεδίου.

Ήρθε για να προσφέρει την αναμάρτητη ζωή Του, ώστε εμείς να λάβουμε το Άγιο Πνεύμα μετά τη μετάνοια και το βάπτισμα και, έτσι, να λάβουμε το δώρο της σωτηρίας. Αλλά προσέξτε ότι αυτές οι προσευχές εισακούστηκαν λόγω του φόβου Του για τον Θεό. Η Young’s Literal Translation το διατυπώνει ως εξής: «έχοντας εισακουστεί σε σχέση με αυτό που φοβόταν». Ο Χριστός υποτάχθηκε σε αυτό που δικαίως φοβόταν και τιμούσε.

Στις Πράξεις 7 βλέπουμε άλλη μια εκπληκτική μαρτυρία πίστης που υπερνικά τον φόβο, όταν ο διάκονος Στέφανος λιθοβολείται. Ο λιθοβολισμός έσπαγε κόκαλα, έσκιζε τη σάρκα και σκότωνε ανθρώπους. Πρόκειται για πέτρες τόσο μεγάλες που έπρεπε να τις εκσφενδονίζουν με δύναμη, και όχι απλώς να τις ρίχνουν ή να τις πετούν.

Ο Στέφανος ανατρέχει στην ιστορία του Ισραήλ και στη συνέχεια φέρνει το θέμα σε προσωπικό επίπεδο. Το ακροατήριό του είναι πολύ θυμωμένο μαζί του, καθώς δεν θέλει να ακούσει πόσο μοιάζουν με τους προγόνους τους, καθώς αντιστέκονται στον Θεό. Γονατισμένος κάτω από τα χτυπήματα με αυτές τις πέτρες από τους συγκεντρωμένους, φωνάζει προς τον Θεό: «μη τους λογαριάσεις αυτή την αμαρτία» και πεθαίνει αμέσως (εδάφιο 60).

Πώς μπορεί κάποιος να βιώσει ένα τέτοιο γεγονός και να παραμείνει γαλήνιος; Και πάλι, το θέμα είναι να έχουμε τη σωστή οπτική. Αν το μόνο που σκεφτόμαστε είναι το εδώ και τώρα, τείνουμε να εστιάζουμε στο πόσο άδικα είναι τα πράγματα και σε όλα όσα δεν έχουμε. Αυτό μας οδηγεί στο να αρχίζουμε να φοβόμαστε και να θυμώνουμε.

Στην Επιστολή προς Εβραίους 11:13–15 διαβάζουμε για ανθρώπους που ακολούθησαν πιστά τον Θεό στο παρελθόν: «Mε πίστη πέθαναν όλοι αυτοί, χωρίς να πάρουν τις υποσχέσεις, αλλά αφού τις είδαν από μακριά, και πείστηκαν, και τις εγκολπώθηκαν, και ομολόγησαν ότι είναι ξένοι και παρεπίδημοι επάνω στη γη. Δεδομένου ότι, αυτοί που λένε αυτού τού είδους τα πράγματα, δείχνουν ότι ζητούν πατρίδα. Kαι αν θυμόνταν εκείνη από την οποία βγήκαν, θα έβρισκαν καιρό να επιστρέψουν.» Κι εμείς πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας μια εικόνα για κάτι μεγαλύτερο – ένα καλύτερο μέλλον.

Ποιο όραμα σε παρακινεί εσένα; Πολύ συχνά, μπορεί να παγιδευτούμε στον φόβο και να μην ξέρουμε τι να κάνουμε. Οι προκλήσεις της ζωής μπορεί να φαίνονται ανυπέρβλητες. Μπορεί να φαίνεται ότι δεν έχουμε επιλογές.

Σύγκρινε αυτό με την προοπτική που θα έπρεπε να έχουμε. Αν έχουμε σαφή αντίληψη για το τι επιτελεί ο Θεός στη ζωή μας, τότε θα έχουμε κατά νου ότι ο Θεός έχει τον έλεγχο και ότι τίποτα δεν μπορεί να Τον εμποδίσει να εκπληρώσει τους σκοπούς Του. Ανεξάρτητα από τις περιστάσεις ή ακόμα και από το ποιο μπορεί να είναι το άμεσο αποτέλεσμα, μπορούμε να γνωρίζουμε με βεβαιότητα ότι Εκείνος εκπληρώνει το σχέδιό Του για τη σωτηρία. Απλώς πρέπει να υποταχθούμε σε Εκείνον, και μπορούμε να το κάνουμε με τη βοήθειά Του.

Αυτό είναι το όραμα. Όλα όσα μεσολαβούν είναι απλώς πράγματα που πρέπει να περάσουμε για να φτάσουμε εκεί. Αυτό οδηγεί σε μια πολύ διαφορετική νοοτροπία για τη ζωή από το να βλέπουμε όλα όσα αντιμετωπίζουμε τώρα ως ανυπέρβλητα εμπόδια.

Στον Ησαΐα 12:2, ο Ησαΐας γράφει: «Δέστε, o Θεός είναι η σωτηρία μου· θα έχω θάρρος, και δεν θα φοβάμαι· επειδή, ο Κύριος ο Θεός είναι η δύναμή μου, και το τραγούδι· και στάθηκε η σωτηρία μου.»

Σταματήστε για να το σκεφτείτε. Συνήθως, η ανθρώπινη αντίδραση όταν αντιμετωπίζουμε ένα δύσκολο πρόβλημα είναι να προσπαθήσουμε να το λύσουμε. Τότε φοβόμαστε ή τρομάζουμε όταν δεν μπορούμε.

Ο Ησαΐας μας υπενθυμίζει ότι πρέπει να αναγνωρίζουμε ποιος είναι η δύναμή μας. Είναι ο Θεός. Αν εμπιστευόμαστε τον Θεό ως τη δύναμη που χρειαζόμαστε, μπορούμε πραγματικά να ηρεμήσουμε και να είμαστε σίγουροι ότι, ό,τι κι αν συμβαίνει, τελικά θα καταλήξει σε καλό (Ρωμαίους 8:28). Μπορούμε να έχουμε πίστη ότι, όσο καιρό κι αν πάρει, όπως κι αν εξελιχθούν τα πράγματα και όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα, ο Θεός είναι εκεί.

Ο σκοπός Του εκπληρώνεται, όχι μόνο για την ανθρωπότητα στο σύνολό της, αλλά και για εμάς σε ατομικό επίπεδο. Ο Θεός γίνεται η σωτηρία μας, καθώς εμείς κάνουμε το δικό μας μέρος. Πρέπει να μετανοήσουμε, να βαπτιστούμε και να λάβουμε το Πνεύμα Του, αλλά πέρα από αυτό, πρέπει να παραμένουμε ενεργά αφοσιωμένοι σε Εκείνον.

Με τη βοήθειά Του, εν μέσω των δοκιμασιών, μπορούμε να συνεχίσουμε να προχωράμε μπροστά. Στον Ψαλμό 57:1, ο Δαβίδ έγραψε: «EΛEHΣE με, ω Θεέ, ελέησέ με· επειδή, σε σένα στηρίχτηκε η ψυχή μου.»

Νομίζουμε ότι εμπιστευόμαστε τον Θεό και λέμε ότι Τον εμπιστευόμαστε, αλλά ξαφνικά βρισκόμαστε αντιμέτωποι με κάτι που δεν καταλαβαίνουμε ή δεν θέλουμε να δεχτούμε. Σε αυτές τις στιγμές, μην εγκαταλείπετε το όραμα και μην σταματάτε να εμπιστεύεστε τον Θεό.

Η πίστη θριαμβεύει πάνω στον φόβο

Αν αναλογιστούμε το παράδειγμα των αρχαίων Ισραηλιτών, μπορούμε να δούμε πώς, όταν ξέχασαν τον Θεό, βρέθηκαν αντιμέτωποι με τρομερές συμφορές, μέσα σε μεγάλο φόβο. Ωστόσο, χάρη στο έλεος του Θεού, Εκείνος τους έσωσε. Το παράδειγμά τους μάς υπενθυμίζει ότι δεν πρέπει να κοιτάζουμε μόνο αυτό που βρίσκεται ακριβώς μπροστά μας. Πρέπει να κοιτάζουμε αυτό που μας προσφέρει ο Θεός – τη συνολική εικόνα που έχει για το μέλλον μας.

Το όραμά σας ευθυγραμμίζεται με το δικό Του;

Αυτό δεν σημαίνει ότι, κατά καιρούς, δεν θα νιώθουμε φόβο. Αλλά πρέπει πάντα να θυμόμαστε γιατί το όραμα είναι σημαντικό. Το βραχυπρόθεσμο δεν θα διαρκέσει για πάντα. Ο Θεός αποκαλύπτει το χέρι Του στη ζωή μας ξανά και ξανά. Είναι το καταφύγιό μας και η δύναμή μας. Μαζί Του, το μέλλον μας είναι ασφαλές.

Στο Κατά Λουκά 12:32 διαβάζουμε: «Μη φοβάσαι, μικρό ποίμνιο· επειδή, ο Πατέρας σας ευδόκησε να σας δώσει τη βασιλεία.»

Ο Θεός δεν υλοποιεί το σχέδιό Του για την ανθρωπότητα με απροθυμία. Είναι ευχαρίστησή Του. Επιθυμεί να φτάσουμε στη Βασιλεία Του. Αυτό είναι το δικό Του όραμα.

Ό,τι κι αν αντιμετωπίσουμε στη ζωή, ας μην φοβόμαστε, αλλά ας εμπιστευόμαστε τον Θεό με μεγάλη πίστη, καθώς προσβλέπουμε στο Βασίλειό Του.

Οι βιβλικές παραπομπές προέρχονται από την «Αγία Γραφή σε Νεοελληνική Μεταφορά» του Σπύρου Φίλου (Εκδόσεις Πέργαμος), εκτός όπου σημειώνεται ΜΠΚ: «Αγία Γραφή – Μετάφραση από τα Πρωτότυπα Κείμενα» (Ελληνική Βιβλική Εταιρία, 1997/2003).


Μεταφράστηκε από τα αγγλικά με τη χρήση του DeepL. Τα έγγραφα προετοιμάστηκαν για μετάφραση από τον Bill Turnblad. Επισκόπηση των Γραφών από τον Steven Brittain. Διόρθωση και τελική επιμέλεια στο Steven Brittain.

Μπορείτε να απαντήσετε τώρα. Γράψτε μας στο info@ucgeurope.org για να μάθετε περισσότερα.