Czas czytania: 4 minuty
Ludzie mają wiele wyobrażeń o aniołach, które nie odzwierciedlają dokładnie tego, co widzimy w Piśmie Świętym.
Na przykład w większości przypadków pojawienia się aniołów w Piśmie Świętym nie ma wzmianki o skrzydłach, chociaż występują one w niektórych wizjach – ale nie tylko z dwoma skrzydłami. Istnieją również inne powszechne nieporozumienia.
Aureola
Typową cechą kostiumów aniołów w dziecięcych przedstawieniach biblijnych jest błyszcząca aureola – symbolizująca pierścień światła nad głową, oznaczający świętość. Przypomina to wiele dzieł sztuki średniowiecznej, w których święci bohaterowie biblijni są przedstawiani z aureolą lub świecącym złotym dyskiem nad głową lub za nią. W rzeczywistości ten obraz – znany również jako nimb, aureola, chwała lub gloriole – był wykorzystywany w sztuce sakralnej wielu religii.
Znajdujemy go u Greków i Rzymian. Promienista korona boga słońca Heliosa została przedstawiona w Kolosie Rodyjskim (a później skopiowana dla Statuy Wolności). Była używana w wizerunkach władców hellenistycznych i rzymskich. Mogło to mieć związek z boskim blaskiem zoroastryjskim, który wyróżniał perskich królów. Aureola występuje również w starożytnej sztuce hinduskiej i buddyjskiej.
A jej historia sięga znacznie dalej. „W sumeryjskiej literaturze religijnej często mówi się o… „błyskotliwym, widocznym blasku, który emanują bogowie, bohaterowie, czasem królowie, a także świątynie wielkiej świętości oraz symbole i emblematy bogów” (Wikipedia, „Aureola (ikonografia religijna)”). Rzeczywiście, widzimy ją wyraźnie jako dysk słoneczny Ra, egipskiego boga słońca.
Jak wskazują redaktorzy Encyklopedii Brytyjskiej: „Ze względu na swoje pogańskie pochodzenie forma ta była unikana we wczesnej sztuce chrześcijańskiej, ale prosta okrągła aureola została przyjęta przez cesarzy chrześcijańskich do oficjalnych portretów. Od połowy IV wieku Chrystus był również przedstawiany z tym cesarskim atrybutem… W V wieku czasami nadawano ją aniołom, ale dopiero w VI wieku aureola stała się zwyczajowa dla Matki Boskiej i innych świętych… Aureola była regularnie używana w przedstawieniach Chrystusa, aniołów i świętych w całym średniowieczu” (Britannica.com/art/halo-art). Chociaż Chrystus i anioły mają chwalebny blask – z jasnymi, lśniącymi twarzami – nie odpowiada to aureoli i jej pogańskim korzeniom jako symbolowi słońca.
Siedzenie na chmurach
Idea aniołów wylegujących się na chmurach – i tego, że ludzie będą robić to samo po śmierci – prawdopodobnie wywodzi się z połączenia archaicznej wyobraźni i błędnego zastosowania biblijnych wzmianek o chmurach w związku z niebem. Szatan w swoim buncie powiedział o swoim ataku na niebo: „Wstąpię na szczyty obłoków, zrównam, się Najwyższym.” (Ks. Izajasz 14:14). Nie było to jednak wzniesienie się do jakiegoś królestwa gigantów na chmurach, ale wyniesienie się z atmosfery ziemskiej i podróż poza przestrzeń kosmiczną do innego wymiaru.
W Piśmie Świętym znajdujemy również proroctwa o Chrystusie przychodzącym z „chmurami niebieskimi” (Ks. Daniela 7:13; Ew. Mateusza 24:30; Ew. Mateusza 26:64) – lub „przychodzącego w obłoku z mocą i wielką chwałą” (Ew. Łukasza 21:27). Weźmy pod uwagę, że przyszedł On również do starożytnych Izraelitów w obłoku z mocą i chwałą – w słupie obłoku i ognia, który ich prowadził i zstąpił na fizyczne tabernakulum.
Kiedy Jezus wstąpił do nieba po swoim zmartwychwstaniu, „został uniesiony w górę i obłok wziął go sprzed ich oczu [uczniów]” – a aniołowie powiedzieli, że powróci w ten sam sposób (Dzieje Apostolskie 1:9-11).
W większości tych fragmentów mowa jest o atmosferze ziemskiej, gdzie występują fizyczne chmury. Nawet fizyczne chmury mogą być spektakularne. Bez wątpienia widzieliście chmury na niebie pięknie oświetlone słońcem, które są wspaniałym pokazem majestatu Stwórcy. W każdym razie obraz aniołów siedzących na prawdziwych chmurach jest bardziej kreskówkowy niż biblijny.
Bezczynnie grają na harfach
Innym popularnym wyobrażeniem jest anioły bezczynnie grające na harfach, unoszące się w powietrzu lub siedzące na chmurach. Jednak tego również nie widzimy w Piśmie Świętym. To prawda, że niektórzy aniołowie mają harfy, a inni inne instrumenty. Rzeczywiście, Bóg lubi muzykę i przynajmniej niektórym aniołom obdarzył wielkimi zdolnościami muzycznymi, podobnie jak niektórym ludziom.
Zwróć uwagę na to, co Bóg powiedział do anioła, który zbuntował się i stał się szatanem: „ze złota zrobione były twoje bębenki, a twoje ozdoby zrobiono w dniu, gdy zostałeś stworzony.” (Ks. Ezechiela 28:13). Apostoł Jan w Objawieniu Jana 5:8 wspomina o 24 anielskich starszych, „każdy z harfą” – prawdopodobnie używaną do występów i uwielbienia przed Bogiem. Później, w Objawieniu Jana 14:2, Jan słyszy glos, który „brzmiał jak dźwięki harfiarzy, grających na swoich harfach ”.
Wydaje się, że przed tronem Boga regularnie śpiewają chóry i orkiestry aniołów. Jan widzi później wizję ludzi przyłączających się do muzyki, „trzymając harfy Boże” (Objawienie Jana 15:2). Ponieważ fizyczne tabernakulum i świątynia Boża miały być modelem niebiańskiej świątyni (zob. List do Hebrajczyków 9:23-24), wydaje się całkiem prawdopodobne, że chóry i muzycy lewicki pełniący służbę fizyczną mieli być wzorem nieustannej niebiańskiej modlitwy skierowanej do Boga.Nie daj się zwieść popularnym, ale błędnym wyobrażeniom. Dowiedz się, co Biblia mówi o potężnych aniołach Boga!