„Te są uroczystości świąteczne Pana, w które będziecie zwoływać święte zgromadzenia. Te są moje święta ” (Księga Kapłańska 23:2). Tutaj Wszechmogący Bóg mówi w Piśmie Świętym, że są to Jego święta. Dlaczego są one dla Niego ważne? I dlaczego powinny być ważne dla każdego chrześcijanina?
iStock/Thinkstock
Odpowiedź jest prosta, ale głęboka: skupiają się one wokół Bożego planu dla całej ludzkości i uczą nas o nim, a także o centralnej roli Jezusa Chrystusa w każdym kroku prowadzącym do jego spełnienia. Jednak w większości tradycyjnego chrześcijaństwa uważa się, że te biblijne święta były obchodzone tylko przez Żydów i są bez znaczenia dla chrześcijan.
Niestety, przez ostatnie 2000 lat większość czytelników Biblii nie dostrzegła ich znaczenia w tym kontekście. Przyjrzyjmy się jeszcze raz każdemu z tych świąt i zobaczmy, czego uczą nas one o Zbawicielu ludzkości, Jezusie Chrystusie, oraz o tym, jak realizuje On niesamowity plan Boga dla ludzkości.
Pascha: Boży plan zaczyna się od odkupieńczej ofiary Chrystusa
Jak wspomniano wcześniej, Pascha jest pierwszym z corocznych świąt Pana wymienionych w Piśmie Świętym. Upamiętnia ona największe wydarzenie w historii narodu izraelskiego –wyzwolenie z Egiptu. Ale czy to święto ma na celu jedynie uczczenie ocalenia Izraelitów, gdy Bóg zesłał karę na Egipcjan? Czego dowiadujemy się o tym święcie z późniejszych fragmentów Pisma Świętego?
Kiedy Jan Chrzciciel ujrzał Jezusa Chrystusa nadchodzącego do rzeki Jordan, aby przyjąć chrzest, zawołał: „Oto Baranek Boży, który gładzi grzechy świata!” (Ew. Jana 1:29). W Biblii baranek jest symbolem Paschy, ponieważ na początku Paschy zabijano baranka, a jego mięso spożywano tej nocy. Izraelici wiedzieli, że krew baranka ochroniła ich przed śmiercią pierworodnych w pierwszą noc Paschy, którą obchodzili w Egipcie (Księga Wyjścia 12:12-13).
W noc przed swoją śmiercią Jezus wiedział, że wypełnia symbolikę baranka paschalnego, dobrowolnie oddając swoje życie za grzechy całego świata, aby inni mogli uniknąć śmierci. Następnie ustanowił symbole, które nie reprezentowały ofiary baranka, ale Jego znacznie większą ofiarę. Symbole Paschy odtąd miały reprezentować całkowitą ofiarę Chrystusa – przaśny chleb symbolizował Jego bezgrzeszne ciało, które zostało ubiczowane za nas, a wino oznaczało krew, którą przelał, aby oczyścić nas z naszych grzechów.
Od tego momentu święto to nabrało dla Kościoła większego znaczenia. Zamiast zostać zniesione, święto to ujawniło swoje prawdziwe, ostateczne znaczenie. Uczniowie zrozumieli, że baranek paschalny był jedynie fizycznym poprzednikiem doskonałej ofiary, jaką był Jezus Chrystus. Od tej pory obchodzili to święto z dużo większym znaczeniem i zrozumieniem.
Około 25 lat po śmierci Chrystusa apostoł Paweł pouczył wiernych z Koryntu, składających się zarówno z Żydów, jak i pogan, o Paschę: „Wyczyśćcie dawny kwas, abyście byli nowym ciastem, w miarę tego jak jesteście przaśni; gdyż i na naszą Paschę Chrystus za nas został zabity na ofiarę.” (1 List do Koryntian 5:7, NBG).
Paweł rozumiał, że starożytne święto Paschy ujawniło teraz swoje prawdziwe znaczenie dzięki ofierze Chrystusa. Częścią Bożego planu dla całej ludzkości było to, że Jezus przyszedł i oddał swoje życie w ofierze za grzechy świata – a wszystkie baranki paschalne zabite przez prawie 15 wieków przedtem, symbolizowały tę największą z ofiar.
Tak więc Pascha, daleka od bycia przestarzałą, okazała się mieć ogromne znaczenie dla chrześcijan, a jej centrum stanowi Jezus Chrystus.
Apostoł Paweł jasno rozumiał, że biblijne święta symbolizowały lub były wzorem tego, co miało nadejść w Bożym planie zbawienia. W fragmencie często źle rozumianym przez wielu Paweł pokazuje, że święta te były „cieniem rzeczy przyszłych”, a nie tylko pamiątką tego, co już się wydarzyło (List do Kolosan 2:16-18).
W końcu, gdy widzisz zbliżający się cień, oznacza to, że coś nadchodzi, a nie coś, co już minęło. Paweł wspomina więc, jak ważne są te święta Pana , jako zapowiedź nadchodzących wydarzeń w Jego planie dla ludzkości. Wydarzenia te nie zostały jeszcze całkowicie zrealizowane, a ich znaczenie dla większości ludzkości leży wciąż w przyszłości.
Dni Przaśników: rola Chrystusa w życiu chrześcijanina
A co z Dniami Przaśników? Czy są one przestarzałe, czy też zawierają wspaniałą lekcję o Jezusie Chrystusie jako Zbawicielu ludzkości?
Przed przyjściem Jezusa Chrystusa Dni Przaśników były rozumiane jako upamiętnienie tego, co stało się z Izraelitami po nocy Paschy, kiedy zginęli wszyscy pierworodni Egiptu. Następnego ranka Izraelici załadowali swoje rzeczy i udali się do pobliskiego miejsca zbiórki, gotowi do wyruszenia w drogę. Tej nocy opuścili Egipt.
Przedtem jednak miało miejsce jeszcze jedno wydarzenie: „A z ciasta, które wynieśli z Egiptu, napiekli niekwaszonych placków, gdyż nie zdążyło się zakwasić, zostali bowiem wypędzeni z Egiptu, a nie mogąc zwlekać nie przygotowali sobie zapasów.” (Księga Wyjścia 12:39).
Święto to jest jasno opisane w Księdze Kapłańskiej 23:6: „A piętnastego dnia tegoż miesiąca [jako Pascha] jest Święto Przaśników Pana. Przez siedem dni będziecie jedli przaśniki.”.
Co to święto ma wspólnego z Chrystusem? Czego ono nas uczy?
W liście do zboru w Koryncie apostoł Paweł wyjaśnia duchową symbolikę przaśników. Ganiąc członków tamtejszego Kościoła za akceptację grzechu, mówi im: „Nie jest szlachetna ta wasza chluba. Nie wiecie, że mało znaczący kwas całe ciasto zakwasza? Wyczyśćcie dawny kwas, abyście byli nowym ciastem, w miarę tego jak jesteście przaśni; gdyż i na naszą Paschę Chrystus za nas został zabity na ofiarę.” (1 List do Koryntian 5:6-7, NBG).
Tak, jak stwierdza Paweł, to ofiara Jezusa Chrystusa usuwa nasze grzechy, dzięki czemu stajemy się „przaśni” w sensie duchowym. Ponadto Bóg nakazał, aby podczas tego siedmiodniowego święta spożywano przaśny chleb. Jak wspomniano wcześniej, spożywanie przaśnego chleba oznacza przyjęcie Jezusa Chrystusa i uczynienie Go częścią naszego życia.
Jezus wyjaśnił w Ewangelii Jana 6, że On jest „prawdziwym chlebem z nieba”, „chlebem Bożym” i „chlebem żywota ”. Jest boskim chlebem, który Bóg dostarcza, aby zaspokoić duchowy głód i wypełnić duchową pustkę w każdym człowieku. Jezus wyjaśnił dalej: “Ja jestem chlebem żywota; kto do mnie przychodzi, nigdy łaknąć nie będzie, a kto wierzy we mnie, nigdy pragnąć nie będzie…. Ja jestem chlebem żywym, który z nieba zstąpił; jeśli kto spożywać będzie ten chleb, żyć będzie na wieki; a chleb, który Ja dam, to ciało moje, które Ja oddam za żywot świata. ” (Ew. Jana 6:35, Ew. Jana 6:51).
Tak więc ponownie Jezus Chrystus jest również w centrum tego święta. Cień tego święta wskazuje na to, co Jezus uczynił dla nas wszystkich, oczyszczając nas z grzechów i pomagając nam żyć bez grzechu – co czynimy, uczestnicząc w Nim codziennie i pozwalając Mu żyć ponownie w nas (List do Galacjan 2:20).
Paweł powiedział braciom z Koryntu, że powinni nadal obchodzić to święto następujące po Paschę: „Obchodźmy więc święto nie w starym kwasie ani w kwasie złości i przewrotności, lecz w przaśnikach szczerości i prawdy.” (1 List do Koryntian 5:8).
Widzimy zatem, że duchowe znaczenie Dni Przaśników zostało objawione. Jego głębsze znaczenie nie leżało ostatecznie w tym, co wydarzyło się w Starym Testamencie, ale w Jezusie Chrystusie, bezgrzesznym Zbawicielu, który oczyścił nas z grzechów i pozwala nam być duchowo „przaśni” przed Bogiem.
Należy również zauważyć, że Jezus był pogrzebany przez pierwsze trzy dni tego święta, a następnie zmartwychwstał w jego trakcie. Wskazuje to na potrzebę symbolicznego pogrzebania naszej starej natury wraz z Nim, a następnie zmartwychwstania wraz z Nim do nowego życia, co symbolizuje chrzest (List do Rzymian 6:1-14). Tylko w ten sposób możemy naprawdę wyjść z grzechu i wejść na drogę sprawiedliwości Chrystusa.
Pięćdziesiątnica: założenie Jego Kościoła i życie w nas poprzez Ducha Świętego
Jak wspomniano wcześniej, święto Pięćdziesiątnicy nazywane jest świętem Tygodni w Księdze Wyjścia 34:22. Wynika to z faktu, że Księga Kapłańska 23:15-16 wspomina o liczeniu siedmiu tygodni (lub sabatów) lub „pięćdziesięciu dni” od dnia, w którym złożono snopek pierwocin podczas Świąt Przaśników. W ten sposób święto to otrzymało nazwę „pięćdziesiąte”, co oznacza Zielone Świątki w języku greckim Nowego Testamentu.
Pięćdziesiąt dni po zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa pierwsi chrześcijanie obchodzili Zielone Świątki, jedno z biblijnych świąt Pana . Jak zapisano w Dziejach Apostolskich 2, był to niezwykły dzień! W tym dniu otrzymali oni Ducha Świętego w potężny i dramatyczny sposób. Nagle Święto Tygodni nabrało nowego znaczenia. Cień tego święta stał się rzeczywistością! Pięćdziesiątnica stała się dniem, w którym Jezus Chrystus założył Kościół, który wcześniej obiecał zbudować (Ew. Mateusz 16:18).
Jezus Chrystus objawił znaczenie tego święta, wysyłając Ducha Świętego do swoich braci w wierze. Powiedział im również: „A oto Ja zsyłam na was obietnicę mojego Ojca. Wy zaś pozostańcie w mieście, aż zostaniecie przyobleczeni mocą z wysokości ” (Ew. Łukasza 24:49).
Duch Boży odgrywa dziś tak samo jak wtedy kluczową rolę w życiu chrześcijan. Kiedy człowiek otrzymuje Ducha Bożego po pokucie i chrzcie, Duch ten rozpoczyna proces duchowej przemiany w jego życiu, przemiany, którą Biblia nazywa nawróceniem
Dzięki temu procesowi porzucamy nasz sposób myślenia i życia i pozwalamy, aby postawa i sposób życia Jezusa Chrystusa kierowały wszystkim, co robimy. Paweł opisał tę przemieniającą życie zmianę w Liście do Galacjan 2:20: „Z Chrystusem jestem ukrzyżowany; żyję więc już nie ja, ale żyje we mnie Chrystus; a obecne życie moje w ciele jest życiem w wierze w Syna Bożego, który mnie umiłował i wydał samego siebie za mnie.” Rzeczywiście, to dzięki Duchowi Świętemu Jezus Chrystus zamieszkuje w wierzącym.
Widzimy zatem, że Jezus jest również w centrum święta Pięćdziesiątnicy. Jednak ostateczne wypełnienie nastąpi dopiero po Jego powrocie na ziemię, aby ustanowić Królestwo Boże, kiedy wszyscy będą mieli dostęp do Ducha Bożego.
Dlatego święto to powinno być nadal obchodzone jako zapowiedź tego, co ma nadejść, aż jego cel zostanie całkowicie osiągnięty.
Święto Trąbek: chwalebny powrót Jezusa Chrystusa
Kolejnym świętem Pana jest Święto Trąbek. „W siódmym miesiącu, pierwszego dnia tego miesiąca, będziecie mieli szabat, upamiętnienie przez trąbienie, święte” (Księga Kapłańska 23:24, Uwspółcześniona Biblia Gdańska ). Bóg powiedział, że kiedy zabrzmią trąbki, „przypomnicie się Panu, Bogu waszemu, i będziecie wybawieni od nieprzyjaciół waszych ” (Księga Liczb 10:9).
Czego to święto uczy nas o roli Jezusa Chrystusa w przyszłych wydarzeniach?
Sam Jezus odnosi się do symboliki trąby, opisując okoliczności swojego powrotu na ziemię – swojego drugiego przyjścia: ” I wtedy ukaże się na niebie znak Syna Człowieczego, i wtedy biadać będą wszystkie plemiona ziemi, i ujrzą Syna Człowieczego, przychodzącego na obłokach nieba z wielką mocą i chwałą, I pośle aniołów swoich z wielką trąbą, i zgromadzą wybranych jego z czterech stron świata z jednego krańca nieba aż po drugi ” (Ew. Mateusza 24:30-31).
W pismach Nowego Testamentu często spotykamy trąby związane z przyjściem Chrystusa. Zwróćmy ponownie uwagę na opis zmartwychwstania, jaki Paweł podaje w 1 Liście do Tesaloniczan 4:16, kiedy to wielka trąba zwiastuje powrót Chrystusa: „Nikt nie może do mnie przyjść, jeśli go nie pociągnie Ojciec, który mnie posłał. A tego, co przyjdzie podniosę w dniu ostatnim.”. A sam Jezus wskrzesi swoich naśladowców (Ew. Jana 6:44, NBG).
W ten sposób Chrystus ostatecznie wypełni symbolikę Święta Trąbek. On jest także centrum tego zapowiadającego święta. Podczas Jego powtórnego przyjścia zabrzmią trąby, ogłaszając triumfalne przybycie Króla Królów! Jak widzieliśmy, donośne głosy ogłaszają: „Dokonało się królowanie nad światem naszego Pana i Jego Chrystusa, zatem będzie królował na wieki wieków ” (Objawienie Jana 11:15, NBG).
Ale dopóki nie zabrzmi trąba, święto to nadal wskazuje na przyszłość, a jego znaczenie nie zostało jeszcze wypełnione – z Jezusem w centrum.
Dzień Pojednania: ludzkość pojednana z Bogiem przez Chrystusa
Być może najbardziej niezwykłym ze świąt biblijnych jest Dzień Pojednania. Obejmował on skomplikowany rytuał opisany w Księdze Kapłańskiej 16. Arcykapłan miał przedstawić dwa kozły, z których pierwszy był składany w ofierze za grzechy narodu (Księga Kapłańska 16:15). Następnie, po symbolicznym nałożeniu grzechów narodu na drugiego kozła, był on wypędzany na pustynię (Księga Kapłańska 16:21-22).
Co Dzień Pojednania mówi o roli Jezusa Chrystusa? Czy On również znajduje się w centrum tego święta?
W Liście do Hebrajczyków 13 czytamy o Dniu Pojednania oraz o Chrystusie jako symbolu kozła i innych zwierząt zabitych tego dnia jako ofiary za grzechy. ” Albowiem ciała tych zwierząt, których krew arcykapłan wnosi do świątyni za grzech, spala się poza obozem.. Dlatego i Jezus, aby uświęcić lud własną krwią, cierpiał poza bramą [miasta Jerozolimy]” (List do Hebrajczyków 13:11-12).
Dzień Pojednania nie tylko przedstawia ofiarę Chrystusa za grzechy i prawdziwe duchowe pojednanie ludzi z Bogiem, ale Chrystus jest również naszym Arcykapłanem, który zaniósł swoją krew do Najświętszego Miejsca w niebie i swoją krwią oczyścił i uświęcił nas. Jako nasz Arcykapłan, Jezus wstawia się za nami przed Ojcem – tak jak będzie to robił w przyszłości za skruszoną ludzkość.
Co więcej, Jezus jest bezpośrednio zaangażowany w symbolikę drugiego kozła, który został wyrzucony na pustynię przez silnego mężczyznę (Księga Kapłańska 16:21). Drugi kozioł, na którego arcykapłan wyznał grzechy Izraelitów, reprezentował podżegacza tych grzechów – nikogo innego jak szatana, diabła. Podczas swojego powtórnego przyjścia Chrystus nakazuje potężnemu aniołowi związać szatana i wrzucić go do miejsca uwięzienia na 1000 lat, wygnając go z ludzkości, tak jak żywy kozioł został wygnany z obozu Izraelitów w Dzień Pojednania.
Jak napisał Jan: „I widziałem anioła zstępującego z nieba, który miał klucz od otchłani i wielki łańcuch w swojej ręce. I pochwycił smoka, węża starodawnego, którym jest diabeł i szatan, i związał go na tysiąc lat” (Objawienie Jana 20:1-2).
Tak więc Chrystus pełni wiele ról w symbolice Dnia Pojednania. Zostaje złożony w ofierze jako pierwszy kozioł za grzechy ludu, a Jego odkupienie zostanie zastosowane wobec całej ludzkości po Jego powrocie. Jest On wstawienniczym Arcykapłanem. Będzie również zaangażowany, jako Król Królów, w wygnanie szatana, aby ustanowić Królestwo Boże na ziemi.
Święto Namiotów: Jezus Chrystus panuje nad całą ziemią
Następnie następuje szóste biblijne święto, Święto Namiotów. Pierwotnie było obchodzone przez Izraelitów, aby przypominać im o wszystkich cudownych interwencjach Boga podczas 40-letniej wędrówki po pustyni: „Będziecie mieszkać w szałasach przez siedem dni. Wszyscy krajowcy w Izraelu mieszkać będą w szałasach, Aby wiedziały wasze przyszłe pokolenia, że w szałasach kazałem mieszkać synom izraelskim, gdy wyprowadziłem ich z ziemi egipskiej. Ja, Pan, jestem Bogiem waszym.” (Księga Kapłańska 23:42-43).
Ale co Święto Namiotów ma wspólnego z Jezusem Chrystusem? Opisując ziemską służbę Chrystusa, apostoł Jan stwierdza, że „A Słowo ciałem się stało i zamieszkało wśród nas” (Ew. Jana 1:14). Grecki termin przetłumaczony tutaj jako »zamieszkało« oznacza dosłownie, że „zamieszkał wśród nas”. Tak jak Jezus Chrystus, Bóg Stworzyciel ze Starego Testamentu (Ew. Jana 1:1-3, Ew. Jana 1:10; List do Hebrajczyków 1:2; List do Kolosan 1:16), „zamieszkał” wśród Izraelitów na pustyni, tak później – wiele wieków później – zamieszkał wśród swojego ludu w swoim fizycznym życiu..
Apostoł Paweł mówi, że Izraelici na pustyni „wszyscy ten sam napój duchowy pili; pili bowiem z duchowej skały, która im towarzyszyła, a skałą tą był Chrystus.” (1List do Koryntian 10:4, ).
Podczas drugiego przyjścia Chrystus ponownie „zamieszka” wśród zbawionych. Będzie mieszkał ze swoim ludem przez tysiąc lat, a to tysiącletnie panowanie Jezusa Chrystusa nad ziemią jest ostatecznym wypełnieniem tego święta. „Błogosławiony i święty ten, który ma udział w pierwszym zmartwychwstaniu; nad nimi druga śmierć nie ma mocy, lecz będą kapłanami Boga i Chrystusa i panować z nim będą przez tysiąc lat” (Objawienie Jana 20:6).
Tak więc Chrystus jest zdecydowanie w centrum tego święta – jako władca, który „mieszka” lub przebywa ze swoim ludem, panując na ziemi w Królestwie Bożym przez tysiąc lat.
Ósmy dzień: sąd ostateczny
Święto Namiotów trwa siedem dni. Następnie, ósmego dnia, następuje kolejne, odrębne święto, ostatnie z biblijnych świąt (Księga Kapłańska 23:36). Co ten dzień ma wspólnego z Jezusem Chrystusem?
Podczas tysiącletniego panowania Chrystusa cała ludzkość otrzyma Ducha Bożego. Ponadto Biblia objawia, że nadejdzie czas, kiedy Chrystus ofiaruje go tym, którzy powstaną z martwych wszystkich minionych wieków. W Objawieniu Jana 20 czytamy, co stanie się po zakończeniu Tysiąclecia (symbolizowanego przez Święto Namiotów):
„I widziałem wielki, biały tron i tego, który na nim siedzi, przed którego obliczem pierzchła ziemia i niebo, i miejsca dla nich nie było. I widziałem umarłych, wielkich i małych, stojących przed tronem; i księgi zastały otwarte; również inna księga, księga żywota została otwarta; i osądzeni zostali umarli na podstawie tego, co zgodnie z ich uczynkami było napisane w księgach” (Objawienie Jana 20:11-12).
Okres ten nazywany jest również Sądem przed Białym Tronem, a Jezus Chrystus został wyznaczony, aby osądzić całą ludzkość (Ew. Jana 5:26-27; List do Rzymian 14:10). Nie oznacza to natychmiastowego potępienia, ale czas próby i oceny, ponieważ Księga Życia zostaje otwarta – co oznacza, że otwiera się możliwość otrzymania Ducha Bożego i wpisania swojego imienia do tej księgi. Apostoł Paweł pisze w List do Filipian 4:3 (NBG)o tych, co „razem ze mną się trudziły przy Ewangelii… oraz pozostałymi moimi współpracownikami, których imiona są w Księdze Życia”.
Tak więc Chrystus będzie również pełnił główną rolę podczas tej ostatniej uczty, oferując z miłością i miłosierdziem rzeszy nieświadomych i zwiedzionych ludzi możliwość nawrócenia i zbawienia, a następnie nagradzając ich zgodnie z życiem, jakie prowadzili.
Tak więc siedem corocznych świąt Pana jest „cieniem rzeczy przyszłych”, a Jezus Chrystus jest w centrum wszystkich z nich. Jednak nie doprowadził ich do ostatecznego spełnienia; nastąpi to dopiero w nadchodzącym Królestwie Bożym.
Tak, Chrystus jest naszą Paschą, która nas odkupia. On jest przaśnym chlebem, który nas oczyszcza, i Tym, który wyprowadza nas z grzechu. W dniu Pięćdziesiątnicy zesłał Ducha Świętego, dzięki któremu On żyje w nas. On jest nadchodzącym Królem, zwiastowanym przez dźwięk trąb. On jest Tym, który wygna szatana i będzie wstawiał się za ludzkością jako Arcykapłan. Będzie mieszkał z ludźmi na ziemi jako Król królów. I w końcu osądzi ludzkość i da większości możliwość wpisania swoich imion do Księgi Życia.
Dlatego Kościół Boży obchodził te święta zgodnie z Nowym Testamentem (zobacz rozdział Święta Pana w Nowym Testamencie). Dlatego te święta nadal należy obchodzić – aby przypominały nam o centralnej roli Jezusa Chrystusa w realizacji planu Boga Ojca. Czy nie nadszedł czas, abyś zaczął Go czcić i sam zaczął obchodzić te święta?