Co Bóg ma w planie dla tych, którzy nigdy nie wierzyli w Chrystusa ani nie zrozumieli żadnej z Bożych prawd? Jak Stwórca zapewnia im byt w swoim planie?
Juan Ignacio Tapia/Unsplash
Biblia jasno stwierdza w Dziejach Apostolskich 4:12, że „nie ma żadnego innego imienia pod niebem ”, przez które ludzie mogą być zbawieni, jak imię Jezusa Chrystusa.
Ten fragment stawia trudne pytania u każdego, kto wierzy, że Bóg rozpaczliwie próbuje zbawić cały świat w obecnych czasach. Jeśli jest to jedyna szansa na zbawienie, musimy stwierdzić, że misja Chrystusa, aby zbawić ludzkość, w dużej mierze zakończyła się niepowodzeniem. W końcu przez wieki miliardy ludzi żyło i umierało, nie słysząc ani razu imienia Jezusa Chrystusa. Nawet teraz każdego dnia umierają tysiące ludzi, którzy nigdy nie słyszeli o Chrystusie.
Pomimo misyjnego zapału tak wielu ludzi na przestrzeni wieków, o wiele więcej zostało „zagubionych” niż „zbawionych”. Jeśli Bóg jest naprawdę wszechmocny, dlaczego tak wielu ludzi nawet nie słyszało ewangelii zbawienia? Tradycyjny obraz konfliktu między Bogiem a szatanem o ludzkość pozostawia Boga po stronie przegranej.
Jaki los czeka tych ludzi? Co Bóg zamierza uczynić z tymi, którzy nigdy nie uwierzyli w Chrystusa ani nie zrozumieli żadnej z Bożych prawd? Jak Stwórca zapewnia im byt w swoim planie? Czy są oni na zawsze zgubieni, bez nadziei na zbawienie?
Nie powinniśmy wątpić w zbawczą moc Boga! Przyjrzyjmy się kilku powszechnym założeniom i spróbujmy zrozumieć cudowne rozwiązanie naszego Stwórcy.
Rozwiązanie dylematu
Paweł mówi nam, że Bóg „chce, aby wszyscy ludzie byli zbawieni i doszli do poznania prawdy ” (1 List Tymoteusza 2:4). Piotr dodaje, że Bóg „nie chce, aby ktokolwiek zginął, lecz chce, aby wszyscy przyszli do upamiętania.” (2 List Piotra 3:9). Jest to nadrzędny cel Boga w stosunku do ludzkości: pragnie On, aby jak najwięcej osób nawróciło się, doszło do poznania prawdy i przyjęło Jego dar zbawienia!
Jezus wyjaśnił, jak to się stanie. Ewangelia Jana 7:1-14 opisuje, jak Jezus udał się do Jerozolimy na Święto Namiotów. Pojawił się publicznie i stanął pośród ludzi, wołając: „Jeśli kto pragnie, niech przyjdzie do mnie i pije.. Kto wierzy we mnie, jak powiada Pismo, z wnętrza jego popłyną rzeki wody żywej.” (Ew. Jana 7:37-38).
Przesłanie Chrystusa zapisane tutaj zostało najprawdopodobniej wygłoszone siódmego dnia Święta Namiotów. Uczeni nie są zgodni co do tego, czy był to siódmy dzień, czy dzień następny, ale przeważające dowody i ciąg wydarzeń wskazują, że Ewangelia Jana 7 opisuje wydarzenia siódmego dnia, podczas gdy akcja przenosi się na ósmy dzień w Ewangelii Jana 8 i 9.
Możliwe jest również, że nauczanie Chrystusa zapisane w Ewangelii Jana 7:37-38 miało miejsce pod koniec siódmego dnia lub na samym początku ósmego dnia (święta Boże zaczynają się o zachodzie słońca i kończą o zachodzie słońca następnego dnia), ponieważ rozdział kończy się powrotem ludzi do domów po zachodzie słońca na noc. Temat nauczania Chrystusa jest następnie kontynuowany w rozdziale 8 (który wyraźnie odnosi się do następnego poranka, Ewangelia Jana 8:2) i obejmuje ofertę zbawienia dla całej ludzkości.
W Księdze Kapłańskiej 23:39 widzimy, że dzień ten następuje bezpośrednio po Święcie Namiotów, ale jest to odrębne święto o własnym znaczeniu. W oparciu o słowa Chrystusa i motyw ofiarowania zbawienia całej ludzkości, święto to jest czasami nazywane „ostatnim wielkim dniem”, chociaż Biblia nazywa je po prostu „ósmym dniem”.
Symbolika nauk Chrystusa
Jakie znaczenie miały nauki Chrystusa o „wodzie żywej”? Zgodnie z tradycją, w czasach Chrystusa podczas Święta Namiotów kapłani przynosili złote naczynia z wodą ze stawu Siloam na południowej stronie Jerozolimy i wylewali ją na ołtarz w świątyni. Radosne uroczystości i dźwięk trąb towarzyszyły tej ceremonii, podczas której ludzie śpiewali słowa Izajasza: „I będziecie czerpać z radością ze zdrojów zbawienia” (Księga Izajasza 12:3).
Jezus stanął w miejscu, gdzie wszyscy mogli Go usłyszeć, czerpiąc naukę z wody, objawił , że wszyscy spragnieni mogą przyjść do Niego i znaleźć wieczne orzeźwienie. W analogii Chrystusa woda symbolizowała Ducha Świętego, którego otrzymają ci, którzy uwierzą w Jezusa ( Ewangelia Jana 7:39). Jezus pokazał, że podstawowe potrzeby duchowego pragnienia i głodu mogą być zaspokojone tylko przez Niego jako „chleb życia” (Ew. Jana 6:48) i źródło żywej wody.
Ale kiedy miało to się wydarzyć ? W ciągu sześciu miesięcy rodacy Chrystusa wywarli presję na władze rzymskie, aby Go straciły. Około 40 lat później świątynia i wszystkie jej obrzędy, w tym te opisane powyżej, zostały zniszczone przez rzymskie legiony.
Ludzkość nadal pragnie i głoduje posłania Chrystusa – oraz środków, które pozwolą jej żyć tak, jak powinna, i znaleźć prawdziwe szczęście. Obietnica Boga, że wyleje swojego Ducha na wszelkie ciało (Księga Joela 2:28), nie została jeszcze w pełni spełniona. Miliony ludzi umarły, nie zaspokoiwszy swoich najgłębszych duchowych potrzeb. Kiedy zostaną one zaspokojone przez życiodajną moc Ducha Bożego?
Fizyczne zmartwychwstanie jako szansa na zbawienie
Aby znaleźć odpowiedź, musimy ponownie rozważyć pytanie, które uczniowie zadali Chrystusowi tuż przed Jego wniebowstąpieniem: „Panie, czy w tym czasie odbudujesz królestwo Izraelowi?” (Dzieje Apostolskie 1:6). Kiedy uczniowie mówili o tej odbudowie , rozumieli to w kontekście wielu proroctw o zjednoczeniu narodu izraelskiego pod panowaniem Mesjasza.
Jedno z takich proroctw znajduje się w Księdze Ezechiela 37. Fragment ten opisuje wizję Ezechiela, który widzi dolinę pełną kości. Bóg pyta: „Synu człowieczy, czy ożyją te kości?”, na co prorok odpowiada: „Wszechmocny Panie, Ty wiesz” (Ks. Ezechiel 37:3). Następnie Bóg mówi do kości: „Oto Ja wprowadzę do was ożywcze tchnienie i ożyjecie. I dam wam ścięgna, i sprawię, że obrośnięcie ciałem, i powlokę was skórą, i dam wam moje ożywcze tchnienie, i ożyjecie, i poznacie, że Ja jestem Pan.” (Ks. Ezechiela 37:5-6).
W tej wizji następuje fizyczne zmartwychwstanie. Relacja ta potwierdza beznadziejną sytuację, w jakiej znaleźli się ci ludzie: „Uschły nasze kości, rozwiała się nasza nadzieja, zginęliśmy.” (Ks. Ezechiel 37:11).
Ich Stwórca oferuje im jednak nadzieję zmartwychwstania i dar Ducha Świętego w kontekście zjednoczonego narodu. W tej dramatycznej wizji starożytny Izrael służy jako wzór dla wszystkich narodów, które Bóg wskrzesi do fizycznego życia. Bóg mówi: „Oto Ja otworzę wasze groby i wyprowadzę was z waszych grobów … I tchnę w was moje ożywcze tchnienie, i ożyjecie” (Ks. Ezechiel 37:12-14). W tym nadchodzącym czasie Bóg udostępni ludziom za darmo życiodajną wodę duchową swojego Ducha Świętego.
Bóg mówi, że „zawrę z nimi przymierze pokoju, będzie to przymierze wieczne z nimi… I będę wśród nich mieszkał; będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem.” (Ks. Ezechiela 37:26-27).
Apostoł Paweł również odniósł się do tego przyszłego wydarzenia: „Czy Bóg odrzucił swój lud? Bynajmiej. Przecież i ja jestem Izraelitą, z potomstwa Abrahama, z pokolenia Beniamina. Nie odrzucił Bóg swego ludu, który uprzednio sobie upatrzył (…)” (List do Rzymian 11:1-2).
Jak dalej napisał Paweł: „I w ten sposób będzie zbawiony cały Izrael (…)” (List do Rzymian 11:26)..
Jednak nie tylko Izrael, ale wszyscy, którzy nigdy nie mieli okazji napić się żywej wody Słowa Bożego i Jego Ducha Świętego, w końcu będą mogli to zrobić (List do Rzymian 9:22-26). Bóg zaoferuje im za darmo możliwość życia wiecznego.
Sąd Wielkiego Białego Tronu W Objawieniu Jana 20:5 Jan pisze, że „inni umarli nie ożyli, aż się dopełniło tysiąc lat”. Jan wyraźnie rozróżnia tutaj pierwsze zmartwychwstanie, które nastąpi podczas powtórnego przyjścia Chrystusa (Objawienie Jana 20:4-6), od drugiego zmartwychwstania, które nastąpi pod koniec tysiącletniego panowania Chrystusa. Pamiętajmy, że pierwsze zmartwychwstanie prowadzi do życia wiecznego. Natomiast podczas drugiego zmartwychwstania Bóg wskrzesza tych, którzy powrócą do fizycznej egzystencji z krwi i kości.
Jan omawia to samo drugie zmartwychwstanie do życia fizycznego, o którym pisał Ezechiel: ” I widziałem umarłych, wielkich i małych, stojących przed tronem; i księgi zastały otwarte; również inna księga, księga żywota została otwarta; i osądzeni zostali umarli na podstawie tego, co zgodnie z ich uczynkami było napisane w księgach. I wydało morze umarłych, którzy w nim się znajdowali, również śmierć i piekło wydały umarłych, którzy w nich się znajdowali, i byli osądzeni, każdy według uczynków swoich. ” (Objawienie Jana 20:11-13).
Zmarli, którzy stoją przed swoim Stwórcą, to wszyscy ci, którzy umarli, nie znając prawdziwego Boga. Podobnie jak w wizji Ezechiela, w której suche kości powracają do życia, ludzie ci wychodzą z grobów i zaczynają poznawać swojego Boga. Księgi (biblia w języku greckim, od której pochodzi słowo Biblia) to Pismo Święte, jedyne źródło wiedzy o życiu wiecznym. W końcu wszyscy będą mieli okazję w pełni zrozumieć Boży plan zbawienia.
To fizyczne zmartwychwstanie nie jest drugą szansą na zbawienie. Dla tych ludzi jest to pierwsza okazja, aby naprawdę poznać Stwórcę. Zmartwychwstali zostaną „ osądzeni (…) na podstawie tego, co zgodnie z ich uczynkami było napisane w księgach” (Objawienie Jana 20:12). Sąd ten będzie obejmował okres oceny, podczas którego będą mieli okazję słuchać, rozumieć i wzrastać w Bożym sposobie życia, a ich imiona zostaną zapisane w Księdze Życia (Objawienie Jana 20:15). W tym czasie miliardy ludzi otrzymają dostęp do życia wiecznego.
To ostatnie nakazane święto w roku pokazuje, jak głębokie i dalekosiężne są miłosierne sądy Boga. Jezus Chrystus mówił o cudownej prawdzie przedstawionej w tym dniu, porównując trzy miasta, które nie okazały skruchy na Jego cudowne dzieła, do trzech miast starożytnego świata:
“Biada tobie, Chorazynie, biada tobie, Betsaido; bo gdyby w Tyrze i Sydonie działy się te cuda, które u was się stały, dawno by w worze i popiele pokutowały. Ale powiadam wam: Lżej będzie Tyrowi i Sydonowi w i dniu sądu aniżeli wam. A ty, Kafarnaum, czy aż do nieba wywyższone będziesz? Aż do piekła zostaniesz strącone, bo gdyby się w Sodomie dokonały te cuda, które się stały u ciebie, stałaby jeszcze po dzień dzisiejszy. Ale powiadam wam: Lżej będzie ziemi sodomskiej w dniu sądu aniżeli tobie. ” (Ew. Mateusza 11:21-24).
Mieszkańcy starożytnych miast Tyru, Sydonu i Sodomy, które naraziły się Bogu swoją deprawacją, otrzymają miłosierdzie w dniu sądu. W przeciwieństwie do Chorazji, Betsaidy i Kafarnaum z czasów Chrystusa, te starożytne miasta miały niewielką okazję poznać Boga. Bóg wskrzesi tych ludzi i włączy ich w okres sądu, który nastąpi po tysiącletnim panowaniu Chrystusa, kiedy nawet ci, którzy żyli w dawno minionych wiekach, zostaną pojednani z Bogiem.
W podobnych przykładach Jezus odnosi się do dawno zmarłych mieszkańców pogańskiego miasta Niniwy, do królowej południa (z Saby) z czasów Salomona, a także do starożytnej Sodomy wraz z Gomorą, które służą jako uosobienie niegodziwości (Ew. Mateusz 10:14-15; Ew. Mateusz 12:41-42). Bóg nie toleruje przewrotności i grzeszności, ale oczywiste jest, że nie zakończył On jeszcze swojego dzieła w życiu ludzi z dawnych pokoleń. Wymaga to ich wskrzeszenia – przywrócenia do życia – i ostatecznego pouczenia o Bożych drogach.
Jezus opisywał czas, w którym ludzie ze wszystkich minionych wieków – dawno zmarli mieszkańcy starożytnego asyryjskiego miasta Niniwy i biblijna „królowa południa” z czasów Salomona – powstaną wraz z ludźmi Jego pokolenia i będą żyć w tym samym czasie. Wszyscy razem zrozumieją prawdę o tym, kim był Chrystus i jaki jest cel życia. Będzie to czas powszechnej wiedzy o Bogu. Od najmniejszego do największego wszyscy Go poznają (List do Hebrajczyków 8:11). Ci, o których Jezus wspomniał konkretnie, oraz niezliczeni inni podobni do nich, w końcu doświadczą szansy na zbawienie.
Ten ostatni okres sądu dopełnia Boży plan zbawienia świata. Będzie to czas miłości, głębokiego miłosierdzia i niezgłębionego sądu Bożego. Możliwość napicia się życiodajnej wody Ducha Świętego zaspokoi najgłębsze duchowe pragnienie ludzi . Ten czas sprawiedliwego sądu przywróci do życia tych, o których ludzkość dawno zapomniała, ale których Bóg nigdy nie zapomniał.
Jaki los czeka tych, którzy umierają bez prawdziwej wiedzy o Jezusie Chrystusie, Synu Bożym? Jaka nadzieja jest dla miliardów ludzi, którzy żyli i umarli bez wiedzy o Bożym planie? Pismo Święte pokazuje, że nie są oni pozbawieni nadziei. Bóg przywróci ich do życia i da im szansę na życie wieczne jako istoty duchowe w Królestwie Bożym.
Bóg zrealizuje swój plan i doprowadzi wielu synów do chwały (List do Hebrajczyków 2:10). Jego obietnica wylania Ducha Świętego na wszelkie ciało znajdzie swoje pełne spełnienie. Woda Duchu Świętego, gasząca duchowe pragnienie, będzie dostępna dla wszystkich w czasie przedstawionym w Ósmym Dniu, ostatnim z corocznych świąt Pana.
Jakże cudowny plan przedstawiają te biblijne święta. Jak wielka byłaby nasza niewiedza bez nich!