Dni Przaśników przypominają nam, że z Bożą pomocą musimy usunąć i unikać wszelkiego rodzaju grzechów we wszystkich dziedzinach naszego życia.
123RF
Zaraz po Paschy następuje kolejne święto, które przedstawia następny krok w realizacji wielkiego planu Boga. Po tym, jak Bóg przebaczył nam nasze grzechy poprzez ofiarę Chrystusa, w jaki sposób możemy nadal unikać grzechu i kroczyć w nowym życiu? , Jak mamy żyć jako lud odkupiony przez Boga? Odpowiedź znajdujemy w niezwykłej symbolice Święta Przaśników.
Kiedy Bóg wyzwolił Izrael z Egiptu, powiedział swojemu ludowi, że „przez siedem dni jeść będziecie przaśniki” (Księga Wyjścia 12:15). Księga Wyjścia 12:39 wyjaśnia dalej: „A z ciasta, które wynieśli z Egiptu, napiekli niekwaszonych placków, gdyż nie zdążyło się zakwasić, zostali bowiem wypędzeni z Egiptu, a nie mogąc zwlekać nie przygotowali sobie zapasów.”.
Zakwas to środek, taki jak drożdże, który powoduje wyrastanie ciasta chlebowego. Proces wyrastania ciasta wymaga czasu. Izraelici nie mieli czasu, gdy opuszczali Egipt, więc upiekli i zjedli płaski chleb. To, co zaczęło się z konieczności, trwało przez tydzień. Bóg trafnie nazwał ten czas Świętem Przaśników (Księga Kapłańska 23:6) lub Dniami Przaśników (Dzieje Apostolskie 12:3).
Kiedy Jezus przyszedł na ziemię jako człowiek, obchodził to siedmiodniowe święto – czasami nazywane przez Żydów Świętem Paschy, z powodu Paschy, która bezpośrednio je poprzedza– Jezus obchodził to święto jako dziecko, a później jako dorosły (Ew. Łukasza 2:41; Ew. Mateusza 26:17). Wczesny Kościół, naśladując Chrystusa w Jego praktykach religijnych, również je obchodził.
Najstarsze instrukcje i nauki Chrystusa
Bóg dał Izraelitom pierwsze biblijne instrukcje dotyczące tego święta, gdy przygotowywali się do opuszczenia Egiptu: ” Przez siedem dni jeść będziecie przaśniki. Już pierwszego dnia usuniecie kwas z domów waszych, bo każdy, kto od pierwszego do siódmego dnia jeść będzie to, co kwaszone, usunięty będzie z Izraela; Pierwszego dnia i siódmego dnia będzie u was święte zgromadzenie, w tych dniach nie wolno wykonywać żadnej pracy. Tylko to, co każdy potrzebuje do jedzenia, wolno wam przygotować. . ” (Księga Wyjścia 12:14-16,). Było to więc siedmiodniowe święto, a pierwszy i siódmy dzień były corocznymi szabatami lub dniami świętymi.
Każdego roku, gdy Izraelici obchodzili to święto, przypominało im ono o wyzwoleniu ich przodków z Egiptu przez Boga. Stwórca polecił: „Przestrzegajcie Święta Przaśników, gdyż w tym właśnie dniu wyprowadziłem zastępy wasze z ziemi egipskiej.” (Księga Wyjścia 12:17, ). Wyjście z Egiptu do dziś pozostaje podstawowym powodem obchodzenia tego święta. Tak jak Bóg przyniósł wyzwolenie starożytnemu Izraelowi, tak też umożliwia nam wyzwolenie z mocy grzechu.
Zadziwiające jest to, czego Jezus Chrystus nauczał na temat zakwasu, nadając temu świętu szersze znaczenie. Podczas swojej ziemskiej działalności Jezus dokonał dwóch cudów, w których tysiące ludzi zostały nakarmione kilkoma rybami i chlebami. Po jednym z tych wydarzeń Jego uczniowie przeprawili się na drugi brzeg Jeziora Galilejskiego, zapominając zabrać ze sobą chleb. Jezus powiedział im: „Miejcie się na baczności i strzeżcie się kwasu faryzeuszów i saduceuszów!” (Ew. Mateusza 16:5-6, ).
Uczniowie myśleli, że Jezus odnosi się do braku chleba. Jednak On wykorzystał tę okazję, aby nauczyć ich, odwołując się do symboliki zakwasu. Chrystus zapytał ich: „Jakżeż to jest, że nie rozumiecie, iż wam nie o chlebie mówiłem? Strzeżcie się kwasu faryzeuszów i saduceuszów.”. Wtedy uczniowie „Wtedy zrozumieli, że nie mówił, aby się wystrzegali kwasu chlebowego, lecz nauki faryzeuszów i saduceuszów.” (Ew. Mateusza 16:11-12, ).
Niektórzy członkowie religijnego przywództwa w czasach Chrystusa nauczali i praktykowali tradycje stworzone przez człowieka, które były w rzeczywistości sprzeczne z prawem Bożym, a zatem grzeszne. Jak powiedział im Jezus: „(…) tak to unieważniliście słowo Boże przez naukę swoją. Obłudnicy!(…) ” (Ew. Mateusza 15:6-7).
Dni Przaśników przypominają nam, że z Bożą pomocą musimy usuwać i unikać wszelkich form grzechu – symbolizowanych przez zakwas – i żyć prawdziwie, zgodnie z Bożymi przykazaniami we wszystkich dziedzinach naszego życia.
Trwałe znaczenie tych dni
Podczas Święta Przaśników Paweł nauczał tych samych duchowych lekcji, co Jezus, porównując grzech do zaczynu. Ganiąc zborze w Koryncie za podziały i tolerancję wobec niemoralności seksualnej, Paweł napisał: ” Nie jest szlachetna ta wasza chluba. Nie wiecie, że mało znaczący kwas całe ciasto zakwasza? . Wyczyśćcie dawny kwas, abyście byli nowym ciastem, w miarę tego jak jesteście przaśni; gdyż i na naszą Paschę Chrystus za nas został zabity na ofiarę. Tak, że powinniśmy świętować nie w starym kwasie zła i niegodziwości, ale w przaśnikach czystości i prawdy. ” (1 List do Koryntian 5:6-8, NBG).
Kościół w Koryncie w sposób oczywisty i niewątpliwy obchodził Święto Przaśników, do którego wielokrotnie nawiązywał Paweł. Jednak Paweł wykorzystał wierne posłuszeństwo Koryntian w fizycznym obchodzeniu święta (usuwaniu zakwasu z domów) jako podstawę do zachęcenia ich do świętowania tego święta z właściwym zrozumieniem jego duchowego znaczenia.
W dzisiejszych czasach usuwanie zakwasu z naszych domów przypomina nam, że i my również, poprzez modlitwę, pomoc Boga i zrozumienie, musimy rozpoznać, wyrzucić i unikać grzechu. Święto Przaśników jest zatem czasem osobistej refleksji. Powinniśmy medytować nad naszymi postawami i postępowaniem oraz prosić Boga, aby pomógł nam rozpoznać i przezwyciężyć nasze niedoskonałości.
Paweł mówił o tej bardzo potrzebnej autorefleksji w 2 Liście do Koryntian 13:5 : „Poddawajcie samych siebie próbie, czy trwacie w wierze, doświadczajcie siebie; czy nie wiecie o sobie, że Jezus Chrystus jest w was? Chyba żeście próby nie przeszli.”.
Zastosowanie duchowych lekcji
Uczymy się poprzez działanie. Duchowe lekcje przyswajamy, wykonując czynności fizyczne. Odbywanie obrzędu oczyszczenia naszych domów z zaczynu i unikanie zaczynu przez tydzień przypomina nam, abyśmy czujnie obserwowali grzeszne myśli i czyny, abyśmy mogli ich uniknąć. Bóg wie, że pomimo naszych dobrych intencji wszyscy grzeszymy.
Wiele lat po swoim nawróceniu Paweł opisał silną ludzką skłonność do grzechu: ” Znajduję tedy w sobie zakon, że gdy chcę czynić dobrze, trzyma się mnie złe; Bo według człowieka wewnętrznego mam upodobanie w zakonie Bożym. A w członkach swoich dostrzegam inny zakon, który walczy przeciwko zakonowi, uznanemu przez mój rozum i bierze mnie w niewolę zakonu grzechu, który jest w członkach moich. Nędzny ja człowiek! Któż mnie wybawi z tego ciała śmierci? .. Bogu niech będą dzięki [wyzwolenie nadejdzie] przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego! Tak więc ja sam służę umysłem zakonowi Bożemu, ciałem zaś zakonowi grzechu. „ (List do Rzymian 7:21-25).
Paweł wiedział, że samo życie jest walką z grzechem. Biblia mówi o ”grzechu, który tak łatwo nas usidla” (List do Hebrajczyków 12:1). My również mamy swoją rolę do odegrania w walce o pokonanie grzechu. Musimy jednak polegać na pomocy Boga. Paweł wyjaśnił to Filipianom, mówiąc im: „z bojaźnią i ze drżeniem zbawienie swoje sprawujcie., Albowiem Bóg to według upodobania sprawia w was i chcenie i wykonanie” (List do Filipian 2:12-13, ).
W Liście do Rzymian 7Paweł nie zakończył swojej dyskusji i nie pozostawił nas w cieniu beznadziei niewoli grzechu . W rozdziale 8 pokazał nam, że możemy uwolnić się od drogi grzechu i śmierci – z pomocą Chrystusa poprzez Ducha Świętego.
Przestrzeganie Świąt Przaśników pomaga nam uświadomić sobie, jak bardzo potrzebujemy pomocy Jezusa w pokonywaniu naszych słabości. Znajduje to odzwierciedlenie w drugim aspekcie nakazu przestrzegania tego święta – spożywaniu przaśnego chleba przez siedem dni. Jakie znaczenie ma przaśny chleb, który mamy spożywać?
Lekcja płynąca ze spożywania przaśnego chleba
Aby skutecznie usunąć grzech i zapobiec jego powrotowi do naszego życia, musimy zastąpić nasze ludzkie słabości i grzeszne skłonności czymś znacznie lepszym. Uczymy się tego z Bożego polecenia, aby jeść przaśny chleb przez cały okres tego święta.
Co symbolizuje przaśny chleb? Sam Jezus wyjaśnia to w Ewangelii Jana 6. Gdy zbliżało się Święto Przaśników i wkrótce po tym, jak dokonał wielkiego cudu, nakarmiwszy tysiące ludzi (Ewangelia Jana 6:4-13), zwróćcie uwagę na to, co powiedział do tłumu, który za Nim podążał, w tym na kilka stwierdzeń, które poruszyliśmy w poprzednim rozdziale poświęconym Paschy:
” Zabiegajcie nie o pokarm, który ginie, ale o pokarm, który trwa, o pokarm żywota wiecznego, który wam da Syn Człowieczy … Nie Mojżesz dał wam chleb z nieba, ale Ojciec mój daje wam prawdziwy chleb z nieba. Albowiem chleb Boży to ten, który z nieba zstępuje i daje światu żywot…
“ Ja jestem chlebem żywota; kto do mnie przychodzi, nigdy łaknąć nie będzie, a kto wierzy we mnie, nigdy pragnąć nie będzie.… Ja jestem chlebem żywota . Ojcowie wasi jedli mannę na pustyni i poumierali; Tu natomiast jest chleb, który zstępuje z nieba, aby nie umarł ten, kto go spożywa.
„Ja jestem chlebem żywym, który z nieba zstąpił; jeśli kto spożywać będzie ten chleb, żyć będzie na wieki; a chleb, który Ja dam, to ciało moje, które Ja oddam za żywot świata…. Taki jest chleb, który z nieba zstąpił, nie taki, jaki jedli ojcowie i poumierali; kto spożywa ten chleb, żyć będzie na wieki.” (Ew. Jana 6:27-58).
Zwróć uwagę na różne określenia, jakimi Jezus nazwał siebie – „prawdziwy chleb z nieba”, „chleb Boży”, „chleb żywota” i „żywy chleb, który z nieba zstąpił”. Podkreślił, że ten „chleb”, który da Bóg, zaspokoi nie tylko fizyczny głód, tak jak uczynił to, gdy cudownie nakarmił tłumy. Zaspokoi on znacznie głębszy głód duchowy, wypełniając duchową pustkę, która istnieje w każdym człowieku.
Znaczenie chleba
Jak wielkie znaczenie miał chleb dla ludzi w tamtych czasach? Był on kluczowy pod wieloma względami. Chleb stanowił najważniejszy element ich diety. Jedzono go podczas każdego posiłku. Był tak powszechny, że termin „łamanie chleba” oznaczało spożywanie posiłku. Słowa »chleb« i „jedzenie” były praktycznie synonimami. Podczas podróży często zabierano chleb, aby się nim pożywić. Znaczna część dnia typowej kobiety była zajęta mieleniem ziarna na mąkę i pieczeniem chleba z tej mąki.
Chleb był kluczowym elementem życia przez cały dzień. Dla ludzi tamtych czasów oznaczał wszystko. Chleb podtrzymywał ich życie. Bez chleba człowiek był głodny lub głodował. Widzimy to odzwierciedlenie w części modlitwy Pańskiej: „Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj”. Chleb był dla ludzi tak ważny, że w Ewangeliach pojawia się ponad 60 razy.
Jakie więc znaczenie ma to, że Jezus Chrystus nazywa siebie „prawdziwym chlebem z nieba”, „chlebem Bożym” i „chlebem życia”? Mówi On, że tak jak chleb fizyczny był niezbędny do życia fizycznego, tak On, jako Chleb Boży, Chleb z nieba i Chleb życia, jest niezbędny do naszego życia duchowego i wiecznego! Bez Niego nie mamy i nie możemy mieć życia wiecznego!
Widzimy zatem, że duchową lekcją płynącą z Bożego nakazu spożywania przaśnego chleba podczas tego święta jest to, że jeśli chcemy pozbyć się z naszego życia zaczynu grzechu i niegodziwości, musimy wypełnić nasze życie przaśnym chlebem życia, Jezusem Chrystusem. Musimy przyjąć Go do naszego życia.
Oznacza to, że przyjmujemy Go jako ostateczny autorytet w naszym życiu. Oznacza to, że pragniemy Go tak, jak pragniemy fizycznego pożywienia. Oznacza to, że pragniemy poznać Go, abyśmy mogli stać się podobni do Niego w każdym aspekcie naszego życia. Oznacza to, że studiujemy Jego nauki i przykład, abyśmy mogli lepiej podążać za Nim jako uczniowie. Oznacza to, że Jego priorytety stają się naszymi priorytetami. Oznacza to przyjęcie całego Słowa Bożego i życie zgodnie z nim.
Wszystko to jest częścią tego, co miał na myśli apostoł Paweł, pisząc w Liście do Galacjan 2:20: „Z Chrystusem jestem ukrzyżowany; żyję więc już nie ja, ale żyje we mnie Chrystus; a obecne życie moje w ciele jest życiem w wierze w Syna Bożego, który mnie umiłował i wydał samego siebie za mnie.” Święto to jest z pewnością czasem radości, ponieważ On hojnie obdarza nas pomocą potrzebną do porzucenia życia w grzechu i rozpoczęcia nowego życia. Jezus Chrystus, Baranek Boży, został złożony w ofierze za przebaczenie naszych grzechów, umożliwiając nam w ten sposób oczyszczenie z grzechów. On nadal pomaga nam wyzbyć się grzechów, mieszkając w nas poprzez Ducha Świętego, prowadząc nas w ten sposób do regularnej pokuty i dając nam siłę do życia w posłuszeństwie Bogu – co prowadzi nas do tematu następnego rozdziału.