Dzień Pojednania obejmuje nie tylko przebaczenie grzechów, ale także usunięcie głównej przyczyny grzechu, jaką jest szatan.
iStockphoto
Widzieliśmy już – poprzez symbolikę Paschy – Że przelana krew Chrystusa przynosi pojednanie za grzechy popełnione przez nas. W rzeczywistości pokuta oznacza pojednanie. Dzień Pojednania symbolizuje pojednanie Boga z całą ludzkością.
Jeśli zostaliśmy pojednani z Bogiem poprzez ofiarę Chrystusa, dlaczego potrzebujemy kolejnego święta, które uczy nas o pojednaniu? Jeśli już jesteśmy pojednani, dlaczego musimy pościć, jak nakazuje Dzień Pojednania? (Księga Kapłańska 23:27; Dzieje Apostolskie 27:9). Jakie szczególne znaczenie ma ten dzień w Bożym planie zbawienia ludzkości?
Dzień Pojednania i Pascha uczą nas o przebaczeniu grzechów i naszym pojednaniu z Bogiem poprzez ofiarę Chrystusa. Jednak Pascha dotyczy odkupienia pierworodnych i dlatego odnosi się najbardziej bezpośrednio do chrześcijan, których Bóg powołał w tym wieku, podczas gdy Dzień Pojednania ma uniwersalne znaczenie.
Co więcej, Dzień Pojednania przedstawia dodatkowy, niezbędny krok w Bożym planie zbawienia, którego nie ma w symbolice Paschy. Krok ten musi nastąpić, zanim ludzkość będzie mogła doświadczyć prawdziwego pokoju na ziemi. Wszyscy ludzie cierpią tragiczne konsekwencje grzechu. Ale grzech nie pojawia się bez przyczyny, a Bóg wyjaśnia tę przyczynę w symbolice związanej z Dniem Pojednania.
Szatan jest autorem grzechu
Dzień Pojednania nie obejmuje tylko przebaczenia grzechów; symbolizuje on usunięcie głównej przyczyny grzechu – szatana i jego demonów. Dopóki Bóg nie usunie pierwotnego sprawcy grzechu, ludzkość będzie po prostu nadal popadać w nieposłuszeństwo i cierpienie. Chociaż nasza ludzka natura ma swój udział w naszych grzechach, to szatan, diabeł, ponosi wielką odpowiedzialność za nakłanianie ludzkości do nieposłuszeństwa Bogu.
Mimo że wiele osób wątpi w istnienie diabła, Biblia ukazuje szatana jako potężną, niewidzialną istotę, która może wpływać na całą ludzkość. Objawienie Jana12:9 mówi nam, że jego wpływ jest tak wielki, że „zwodzi cały świat”.
Szatan zaślepia ludzi, uniemożliwiając im zrozumienie prawdy Bożej. Apostoł Paweł wyjaśnił to Koryntianom: „A jeśli nawet ewangelia nasza jest zasłonięta, zasłonięta jest dla tych, którzy giną, W których bóg świata tego zaślepił umysły niewierzących, aby im nie świeciło światło ewangelii o chwale Chrystusa, który jest obrazem Boga.” (2 List do Koryntian 4:3-4).
Paweł uczy nas również, że szatan wpłynął na każdego człowieka, aby postępował w nieposłuszeństwie. Zauważa, że ci, którzy zostali powołani do Kościoła Bożego, „niegdyś chodziliście według modły tego świata, naśladując władcę, który rządzi w powietrzu, ducha, który teraz działa w synach opornych.” (List do Efezjan 2:2). Paweł ostrzegł Koryntian, że szatan może przedstawiać się jako sprawiedliwy, aby sprowadzić ludzi na manowce: „I nic dziwnego; wszak i szatan przybiera postać anioła światłości. Nic więc nadzwyczajnego, jeśli i słudzy jego przybierają postać sług sprawiedliwości; lecz kres ich taki, jakie są ich uczynki.” (2 List do Koryntian 11:14-15).
Jezus Chrystus jasno stwierdził, że to szatan wprowadził grzech i bunt na świat. W Ewangelii Jana 8:44 Chrystus oświadczył tym, którzy byli przeciwni Jego nauce: „Ojcem waszym jest diabeł i chcecie postępować według pożądliwości ojca waszego. On był mężobójcą od początku i w prawdzie nie wytrwał, bo w nim nie ma prawdy. Gdy mówi kłamstwo, mówi od siebie, bo jest kłamcą i ojcem kłamstwa. Wy jesteście z ojca waszego diabła i chcecie spełniać pożądania ojca waszego. On był mordercą od początku i nie ma w nim prawdy. Kiedy mówi kłamstwo, mówi z własnego zasobu, bo jest kłamcą i ojcem kłamstwa”.
Połączenie tych fragmentów Pisma Świętego pozwala nam dostrzec moc i wpływ szatana. Paweł ostrzegł nas, abyśmy wystrzegali się podstępnych metod diabła: „Obawiam się jednak, ażeby, jak wąż chytrością swoją zwiódł Ewę, tak i myśli wasze nie zostały skażone i nie odwróciły się od szczerego oddania się Chrystusowi.” (2 List do Koryntian 11:3).
Chrześcijanie, którzy walczą z szatanem i grzechem, toczą duchową walkę z diabłem i jego demonami. Paweł wyjaśnia: „Gdyż bój toczymy nie z krwią i z ciałem, lecz z nadziemskimi władzami, ze zwierzchnościami, z władcami tego świata ciemności, ze złymi duchami w okręgach niebieskich.” (List do Efezjan 6:12).
Paweł wyjaśnia dalej, że Jezus Chrystus wybawi nas od wpływu diabła (List do Efezjan 6:13-18). Oczywiście Bóg jest znacznie potężniejszy od szatana, ale my musimy wykonać swoją część, aktywnie opierając się diabłu i pokusom ciała (Ew. Jakuba 4:7). Dzień Pojednania jest oczekiwanym czasem, w którym oszustwo szatana zostanie usunięte, a on sam nie będzie już mógł wpływać na ludzkość i ją zwodzić (Objawienie Jana 20:1-3).
Symbolika Starego Testamentu
Księga Kapłańska 16 opisuje, jak Bóg nakazał starożytnym Izraelitom obchodzić Dzień Pojednania. Chociaż chrześcijanie nie są dziś zobowiązani do składania ofiar ze zwierząt, rozdział ten znacznie wzbogaca nasze zrozumienie Bożego planu.
Zauważ, że kapłan miał wybrać dwie kozy na ofiarę za grzechy ludu i przedstawić je przed Bogiem (Księga Kapłańska 16:5-7). Aaron, arcykapłan, miał rzucić losy, aby wybrać jedną „dla Pana”, którą miał złożyć w ofierze (Księga Kapłańska 16:8-9). Koza ta symbolizowała Jezusa Chrystusa, który miał zostać zabity, aby zapłacić karę za nasze grzechy.
Drugi kozioł miał zupełnie inne przeznaczenie: „Kozła zaś, na którego padł los dla Azazela, postawi żywego przed Panem, by nim dokonać przebłagania, a potem wypędzić go do Azazela na pustynię.” (Księga Kapłańska 16:10). Zwróć uwagę, że ten kozioł nie miał zostać zabity. Aaron miał położyć “obie swoje ręce na głowie kozła żywego, i wyzna nad nim wszystkie przewinienia synów izraelskich i wszystkie ich przestępstwa, którymi zgrzeszyli, i złoży je na głowę kozła, i wypędzi go przez wyznaczonego męża na pustynię. Tak poniesie na sobie ten kozioł wszystkie ich przewinienia do ziemi pustynnej; a tamten wypuści tego kozła na pustynię ” (Księga Kapłańska 16:21-22).
Kapłan wybierał losowo „kozła ofiarnego” lub Azazela, jak brzmi to słowo w oryginalnym hebrajskim tekście. Wielu uczonych identyfikuje Azazela jako imię demona zamieszkującego pustynię (Interpreter’s Dictionary of the Bible, tom 1, str. 326). Kozioł Azazel symbolizuje szatana, który ponosi odpowiedzialność za grzechy ludzkości (Księga Kapłańska 16:22) z powodu oszustwa, jakim obdarzył ludzkość.
Arcykapłan położył ręce na tym koziołku i wyznał nad nim niegodziwość, bunt i grzechy ludu. Dlaczego to zrobił? Jako obecny władca świata, diabeł ponosi odpowiedzialność za swoje przewrotne działania, które zwiodły i zmusiły ludzkość do grzechu. „Wysłanie kozła obciążonego grzechami… oznaczało całkowite usunięcie grzechów ludu i przekazanie ich, jakby to było, złemu duchowi, do którego należały” (The One Volume Bible Commentary, 1975, str. 95).
W dzisiejszym rozumieniu kozłem ofiarnym jest ktoś, kto niesprawiedliwie ponosi odpowiedzialność za błędy innych. Terminu tego nie można jednak zastosować do Szatana; diabeł nie jest kozłem ofiarnym w obecnym rozumowaniu tego słowa.. Zamiast być niesłusznie obwinianym za grzech, Szatan zostanie słusznie pociągnięty do odpowiedzialności za swoje świadome działania, przez które przez tysiące lat prowadził ludzkość do grzechu
Symbolika żywej kozy jest analogiczna do losu szatana i jego demonów, którzy zostaną usunięci na początku panowania Jezusa nad narodami. Księga Objawienia opisuje to usunięcie: „I widziałem anioła zstępującego z nieba, który miał klucz od otchłani i wielki łańcuch w swojej ręce. I pochwycił smoka, węża starodawnego, którym jest diabeł i szatan, i związał go na tysiąc lat. wrzucił go do otchłani, i zamknął ją, i położył nad nim pieczęć, aby już nie zwodził narodów, aż się dopełni owych tysiąc lat…” (Objawienie Jana 20:1-3).
W ten sposób diabeł i jego demony, które przez tysiące lat prowadziły ludzkość do wszelkich możliwych złych uczynków, zostaną usunięte do miejsca uwięzienia (Objawienie Jana 20:2). Całkowite globalne pojednanie z Bogiem nie może nastąpić, dopóki źródło tak wielkiego grzechu i cierpienia nie zostanie usunięte.
Współczesne zastosowanie tego święta
Zwróćmy teraz uwagę na szczegółowe instrukcje dotyczące tego, kiedy i jak mamy obchodzić to święto. „Dziesiątego dnia jednak tego samego siódmego miesiąca będzie dzień pojednania” – mówi Bóg. „Będzie to dla was święte zgromadzenie. Ukorzycie się …. (Księga Kapłańska 23:27).
Jak „pokutować” w tym dniu? Słowo „umartwiać” pochodzi od hebrajskiego słowa »anah«, które oznacza „być umartwionym, być pokornym, być cichym” (Vine’s Complete Expository Dictionary of Old and New Testament Words, „To Be Humbled, Afflicted”). To samo słowo jest użyte w związku z postem w Księga Psalmów 35:13, Księga Izajasz 58:3, 5 i Księga Ezdrasza 8:21. Post oznacza powstrzymywanie się od jedzenia i picia (Księga Estery 4:16).
Dlaczego więc Bóg nakazuje nam pościć właśnie podczas tych konkretnych 24 godzin? Post wyraża nasze pokorne pragnienie zbliżenia się do Boga. Dzień Pojednania symbolizuje nadchodzący czas pojednania, podczas którego, po wygnaniu szatana i zniszczeniu świata przez straszliwe wydarzenia, które do tego doprowadziły, pokorna i skrusza ludzkość w końcu pojedna się z Bogiem.
Niewielu rozumie, jakie są właściwe powody postu. Post nie ma na celu nakłonienia Boga, by podporządkował się naszej woli. Nie pościmy po to, aby coś od Boga otrzymać – poza Jego obfitującym miłosierdziem i przebaczeniem naszych ludzkich słabości. Post pomaga nam uświadomić sobie, jak tymczasowe jest nasze fizyczne istnienie. Bez jedzenia i wody wkrótce byśmy zginęli. Post pomaga nam zrozumieć, jak bardzo potrzebujemy Boga jako Tego, który daje życie i je podtrzymuje.
W Dzień Pojednania należy pościć w nastroju skruchy. Zwróćmy uwagę na wzorową postawę proroka Daniela podczas postu: „I zwróciłem swoje oblicze na Pana, Boga, aby się modlić, błagać, w poście, we włosiennicy i popiele. Modliłem się więc do Pana, mojego Boga, wyznawałem i mówiłem: Ach, Panie, Boże wielki i straszny, który dochowujesz przymierza i łaski tym, którzy cię miłują i przestrzegają twoich przykazań.” (Księga Daniel 9:3-4).
Wczesny Kościół obchodził Dzień Pojednania. Ponad 30 lat po śmierci Chrystusa Łukasz nadal odnosił się do czasu i pór roku, wspominając ten dzień i stwierdzając, że „żegluga była już niebezpieczna, bo i okres postu już przeminął” (Dzieje Apostolskie 27:9). Prawie wszystkie komentarze biblijne i słowniki uznają, że „post” odnosi się do Dnia Pojednania.
Kolejna ważna lekcja płynie dla nas z Dnia Pojednania. Widzieliśmy już, że zabita koza symbolizowała ofiarę Jezusa Chrystusa, który poniósł za nas karę śmierci, na którą zasłużyliśmy przez grzechy. Jednak Jezus Chrystus nie pozostał martwy; powrócił do życia. Czego uczy nas Dzień Pojednania o roli Chrystusa po Jego zmartwychwstaniu?
Księga Kapłańska 16:15-19 opisuje uroczystą ceremonię, która odbywała się tylko raz w roku, w Dzień Pojednania. Arcykapłan miał wnieść krew zabitej kozy do Miejsca Najświętszego – najświętszej części przybytku – i do Wieka Arki Przymierza . Wieko Arki Przymierza symbolizowało tron samego Wszechmogącego Boga. Arcykapłan pełnił funkcję, którą Chrystus pełni wobec skruszonych chrześcijan. Wstąpiwszy do samego tronu Boga, aby złożyć krew swojej ofiary, Chrystus wstawia się za nami – tak jak czyni to od czasu swojego zmartwychwstania – jako nasz Arcykapłan.
Księga Hebrajczyków wyjaśnia tę symbolikę. „Lecz Chrystus, który się zjawił jako arcykapłan dóbr przyszłych, wszedł przez większy i doskonalszy przybytek, nie ręką zbudowany, to jest nie z tego stworzonego świata pochodzący, Wszedł raz na zawsze do świątyni nie z krwią kozłów i cielców, ale z własną krwią swoją, dokonawszy wiecznego odkupienia.” (List do Hebrajczyków 9:11-12).
Dzięki ofierze Chrystusa mamy bezpośredni dostęp do prawdziwego tronu łaski – tronu naszego miłosiernego, kochającego Boga. Zostało to dramatycznie i cudownie pokazane w chwili śmierci Chrystusa, kiedy „zasłona świątyni”, zakrywająca wejście do Miejsca Najświętszego, „rozdarła się na dwoje, od góry do dołu” (Ew. Mateusz 27:51; Ew. Marka 15:38). Ta ciężka zasłona została rozdarta na dwoje, co stanowiło dramatyczne świadectwo dostępu, jaki mamy teraz do tronu Boga.
Wiele wersetów w Liście do Hebrajczyków wspomina o roli Chrystusa jako naszego Arcykapłana i orędownika. Dzięki Jego ofierze za nas możemy przystępować „z ufną odwagą do tronu łaski, abyśmy dostąpili miłosierdzia i znaleźli łaskę ku pomocy w stosownej porze.” (List do Hebrajczyków 4:16). Dzień Pojednania symbolizuje zatem miłosierne pojednanie wszystkich ludzi z Bogiem poprzez ofiarę Chrystusa. Pokazuje również niezwykłą prawdę, że szatan, autor grzechu, zostanie ostatecznie usunięty, aby ludzkość mogła w końcu pojednać się z Bogiem.
Dzień Pojednania stanowi istotny krok przygotowawczy w oczekiwaniu na kolejny kamień milowy w chwalebnym planie Bożym dotyczącym Świętych Dni, pięknie symbolizowanych przez Święto Namiotów.