Χρόνος ανάγνωσης: 7 λεπτά
Το άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στα αγγλικά στο περιοδικό Beyond Today, Μάρτιος–Απρίλιος 2026.
Πολύ περισσότερο από ένα μουσικό ρεφρέν, αυτά τα λόγια από τον «Μεσσία» του Χέντελ μάς διαβεβαιώνουν για τη διαρκή φροντίδα και τη σωτηρία που προσφέρει ο Θεός μέσω του Υιού Του, βοηθώντας μας να αντέχουμε τον πόνο και τον θάνατο με ελπίδα και πίστη για το μέλλον.
Υπάρχει μια ιστορία που λέει ότι όταν ο διακεκριμένος μαέστρος Ράιχελ καθοδηγούσε τους μουσικούς σε πρόβα του εμπνευσμένου ορατορίου «Μεσσίας» του Χέντελ, μια σοπράνο σολίστ τραγούδησε με άψογη τεχνική το γνωστό ρεφρέν «Γνωρίζω ότι ο Λυτρωτής μου ζει». Όλοι περίμεναν μια επιδοκιμαστική αντίδραση, όμως ο μαέστρος έκανε νόημα για σιωπή, πλησίασε και τη ρώτησε σχεδόν λυπημένα: «Κόρη μου, δεν γνωρίζεις πραγματικά ότι ο Λυτρωτής σου ζει, έτσι δεν είναι;» Εκείνη, αμήχανη, απάντησε: «Ναι, νομίζω πως γνωρίζω». «Τότε τραγούδησέ το!» αναφώνησε. «Πες το μου έτσι ώστε να καταλάβω ότι έχεις βιώσει τη χαρά και τη δύναμή του». Επανέλαβε το μέρος της με τέτοια θέρμη που μαρτυρούσε την πίστη της στον αναστημένο Κύριο. Οι ακροατές δάκρυσαν, και ο μαέστρος, με δάκρυα στα μάτια, αναφώνησε: «Τώρα πράγματι γνωρίζεις, γιατί αυτή τη φορά μου το έδειξες!»
Ως μαθητές του Ιησού Χριστού, τι μπορούμε να πάρουμε από αυτή την αφήγηση και να το εφαρμόσουμε στη ζωή μας, καθώς αγκαλιάζουμε το τι σημαίνει να παραδινόμαστε στο κάλεσμά Του «Ακολουθήστε Με»; (Βλέπε Μάρκος 8:34, η έμφαση προστέθηκε σε όλο το κείμενο.) Είμαστε άραγε διστακτικοί και συνεσταλμένοι, όπως η σολίστ, όταν πρόκειται για την προσωπική μας πίστη στον Ιησού και την Ανάστασή Του; Συνειδητοποιούμε ότι ο κόσμος είναι μια σκηνή στην οποία μπαίνουμε κάθε μέρα, καθώς η ζωή μάς φέρνει καταστάσεις που ξεδιπλώνονται με τρόπους που δεν περιμέναμε, δοκιμάζοντάς μας ακριβώς σε αυτό το σημείο;
Πέρα από το να γνωρίζουμε απλώς για τον Χριστό
Κατανοούμε ότι η γνήσια μαθητεία είναι κάτι περισσότερο από το να γνωρίζουμε τις σωστές λέξεις και να κινούνται τα χείλη μας, αλλά αφορά στο να επικεντρώνουμε και να σταθεροποιούμε τις καρδιές μας, που στρέφονται προς Εκείνον που έζησε, πέθανε, αναστήθηκε σε ζωή, ανελήφθη στους ουρανούς και είναι για πάντα υπερυψωμένος στα δεξιά του Ουράνιου Πατέρα μας; Πέρα από το να γνωρίζουμε για τον Χριστό, χρειάζεται να φτάσουμε στο σημείο να Τον γνωρίσουμε πραγματικά — και να αυξανόμαστε μέσα Του. Αυτό δεν είναι απλώς μια νοητική ιδιότητα. Περιλαμβάνει βαθιά ριζωμένες πνευματικές ρίζες που μας προετοιμάζουν όχι μόνο για το σήμερα, αλλά για πάντα, με τη χάρη του Θεού. Σημαίνει να αγκαλιάζουμε συνειδητά το ανθρώπινο τέλος μας — «Και καθώς είναι αποφασισμένο στους ανθρώπους να πεθάνουν μία φορά» (Εβραίους 9:27) — ως απλώς την αρχή της απόλυτης πραγματικότητας του Θεού για τον καθένα μας.
Παρατηρήστε πώς ο Ιησούς ανυψώνει την επίγνωσή μας μέσα από όσα είπε στους πρώτους μαθητές το τελευταίο βράδυ της επίγειας ζωής Του: «ΑΣ μη ταράζεται η καρδιά σας· πιστεύετε στον Θεό, και σε μένα πιστεύετε. Στο σπίτι τού Πατέρα μου υπάρχουν πολλά οικήματα· ειδάλλως, θα σας έλεγα· πηγαίνω να σας ετοιμάσω τόπο. Και αφού πάω και σας ετοιμάσω τόπο, έρχομαι πάλι, και θα σας παραλάβω κοντά σε μένα, για να είστε και εσείς, όπου είμαι εγώ. Kαι όπου εγώ πηγαίνω ξέρετε, και τον δρόμο ξέρετε» (Ιωάννης 14:1-4).
Ο μαθητής Του, ο Θωμάς, ήταν ευθύς στην απάντησή του. «Ο Θωμάς λέει σ’ αυτόν: Κύριε, δεν ξέρουμε πού πηγαίνεις· και πώς μπορούμε να ξέρουμε τον δρόμο;» «Ο Ιησούς λέει σ’ αυτόν: Εγώ είμαι ο δρόμος, και η αλήθεια, και η ζωή· κανένας δεν έρχεται προς τον Πατέρα, παρά μόνον διαμέσου εμού» (εδάφια 5-6). Και πρόσθεσε ότι το να Τον γνωρίζει κανείς πραγματικά σημαίνει να γνωρίζει τον Πατέρα (εδάφιο 7).
Σκεπτόμενοι τον Θωμά, που βρισκόταν στο επίκεντρο εκείνου του πασχαλινού δείπνου με τον Ιησού, βλέπουμε ότι ακόμη και η εγγύτητα δεν είναι αρκετή. Πρέπει να πάει βαθύτερα! Ο Ιησούς στάθηκε με απλότητα και ευθύτητα απέναντί του τότε και αργότερα (Ιωάννης 20:24–29), όπως στέκεται και απέναντι σε εμάς σήμερα — βοηθώντας μας να αφήσουμε τον ζωντανό Λυτρωτή να αυξάνεται μέσα μας.
Η αιώνια ηχώ που φτάνει σε εμάς
Αλλά από πού προέρχεται αυτή η περίφημη φράση «Ξέρω ότι ο Λυτρωτής μου ζει»; Από τα Ευαγγέλια; Ίσως από τις επιστολές του Παύλου; Όχι — προέρχεται από την Παλαιά Διαθήκη, από το μέσο του βιβλίου του Ιώβ. Ο Σατανάς δοκίμαζε σκληρά αυτόν τον ακόλουθο του ενός αληθινού Θεού, προτού ακόμη το Ισραήλ γίνει έθνος. Ο Ιώβ έχασε σχεδόν τα πάντα — την οικογένειά του, την περιουσία του και την υγεία του. Ο Θεός το επέτρεψε για έναν σκοπό που ξεπερνούσε τα όρια της ανθρώπινης αντοχής, καθώς αυτή η αφήγηση εκτείνεται σε 42 κεφάλαια.
Από νωρίς, όταν τον έπληξε μια απίστευτη τραγωδία, τα λόγια του Ιώβ αποκάλυψαν ότι αυτό που κατοικούσε στην καρδιά του ήταν μεγαλύτερο από τις καταιγίδες της ζωής: «Τότε, ο Ιώβ καθώς σηκώθηκε έσχισε το επανωφόρι του, και ξύρισε το κεφάλι του, και έπεσε επάνω στη γη, και προσκύνησε, και είπε: Γυμνός βγήκα από την κοιλιά της μητέρας μου, και γυμνός θα επιστρέψω εκεί· ο Κύριος έδωσε, και ο Κύριος αφαίρεσε· ας είναι ευλογημένο το όνομα του Κυρίου». Σε όλα αυτά ο Ιώβ δεν αμάρτησε ούτε κατηγόρησε τον Θεό για αδικία» (Ιώβ 1:20-22).
Καθώς τα πράγματα κλιμακώνονταν και ο Ιώβ είχε καλυφθεί με επώδυνες πληγές, η σύζυγός του έφτασε στα όριά της και του έθεσε ένα τελεσίγραφο: «Τότε, η γυναίκα του είπε προς αυτόν: Ακόμα κρατάς την ακεραιότητά σου; Βλασφήμησε τον Θεό, και πέθανε. Και εκείνος είπε σ’ αυτή: Μίλησες όπως μιλάει μία από τις άφρονες γυναίκες· τα αγαθά μονάχα θα δεχθούμε από τον Θεό, και τα κακά δεν θα τα δεχθούμε; Σε όλα αυτά ο Ιώβ δεν αμάρτησε με τα χείλη του» (Ιώβ 2:9-10).
Τι ήταν αυτό που κράτησε τον Ιώβ όρθιο όταν οι ανθρώπινες δυνάμεις εξαντλήθηκαν; Τι τον βοήθησε να μεταβεί από το να γνωρίζει για τον Θεό, στο να αυξάνεται ακόμη περισσότερο μέσα στον Θεό, 40 κεφάλαια αργότερα, όταν αναφώνησε: «Άκουγα για σένα με την ακοή του αυτιού, αλλά τώρα σε βλέπει το μάτι μου»; (Ιώβ 42:5). Ο σφιχτός κόμπος που δένει τον φιόγκο και κρατά το «περιτύλιγμα» του Θεού επάνω Του αποκαλύπτεται στο 19ο κεφάλαιο του Ιώβ: «Ω, να γράφονταν τα λόγια μου! Να τυπώνονταν σε βιβλίο! [Δεν είχε ιδέα!] Να χαράζονταν επάνω σε βράχο με σιδερένια και μολύβδινη γραφίδα, για πάντα! Επειδή, ξέρω ότι ο Λυτρωτής μου ζει, και θα εγερθεί στους έσχατους καιρούς επάνω στη γη» (εδάφια 23-25). Και στη συνέχεια εξέφρασε τη βαθιά του λαχτάρα να δει τον Θεό (εδάφια 26-27), έχοντας ήδη δηλώσει προηγουμένως ότι γνώριζε πως θα αναστηθεί μετά τον θάνατό του (Ιώβ 14:10-15).
Πώς μπορούμε να κατανοήσουμε καλύτερα τον ρόλο ενός λυτρωτή; Στο αρχαίο Ισραήλ, ένας λυτρωτής ήταν κάποιος που αγόραζε την ελευθερία ενός σκλάβου ή ένας στενός συγγενής που παρενέβαινε προσεκτικά για να αποκαταστήσει και να εξασφαλίσει τα οικογενειακά συμφέροντα εν μέσω δυσκολιών, όπως συνέβη στο βιβλίο της Ρουθ, όταν ο Βοόζ αποκατέστησε την περιουσία της χήρας Ναομί και νυμφεύθηκε τη νύφη της, ώστε να συνεχιστεί η γενεαλογία του πρώην συζύγου της Ναομί και του αποθανόντος γιου της (σύμφωνα με τους κανόνες του Δευτερονομίου 25:5–10). Ο λυτρωτής ενσάρκωνε την ελπίδα για όσους βρίσκονταν σε απόγνωση λόγω της αδυναμίας τους να δημιουργήσουν μόνοι τους ένα μέλλον. Η διάσωση έπρεπε να έρθει από αλλού! Ο πατριάρχης Ιακώβ μίλησε για τη θεϊκή λύτρωση στη Γένεση 48:16.
Αυτή η πτυχή του έργου του Θεού κρυσταλλώθηκε αργότερα στα αποκαλυπτικά λόγια του αποστόλου Παύλου για τον Λυτρωτή στην Τίτο 2:13–14: «προσμένοντας τη μακάρια ελπίδα, και την επιφάνεια της δόξας τού μεγάλου Θεού και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού [σημ. συντ.: “του Μεγαλύτερου Αδελφού μας”, Εβρ. 2:11–12], ο οποίος έδωσε τον εαυτό του για χάρη μας, για να μας λυτρώσει από κάθε ανομία, και να μας καθαρίσει για τον εαυτό του λαόν εκλεκτό, ζηλωτήν καλών έργων.»
Το άγγιγμα του Λυτρωτή
Καθώς ολοκληρώνουμε, ας εξετάσουμε τα λόγια ενός άλλου αποστόλου. Ο Ιωάννης έζησε περισσότερο από όλους τους συναδέλφους του, αλλά και αυτός τελικά θα πέθαινε. Ωστόσο, λίγο πριν από αυτό, ο Χριστός ήρθε σ’ αυτόν μέσω ενός οράματος που έχει καταγραφεί για εμάς: «Και όταν τον είδα, έπεσα κοντά στα πόδια του σαν νεκρός· και έβαλε επάνω μου το δεξί του χέρι, λέγοντας: “Μη φοβάσαι· εγώ είμαι ο πρώτος και ο τελευταίος, και αυτός που ζει, και έγινα νεκρός· και, δες, είμαι ζωντανός στους αιώνες των αιώνων· αμήν· και έχω τα κλειδιά τού άδη [του τάφου] και του θανάτου”» (Αποκάλυψη 1:17-18).
Ο Ουράνιος Πατέρας μας και ο Χριστός Του κατανοούσαν ότι ο Ιωάννης έπρεπε να γνωρίσει πλήρως ότι ο Λυτρωτής του ζει — ότι χρειαζόταν αυτή τη «χειροπιαστή» στιγμή από τον Αναστημένο, καθώς αποκαλυπτόταν το ανθρωπίνως απαιτητικό ξεδίπλωμα του μελλοντικού σχεδίου του Θεού για να φέρει τη λύτρωση στον κόσμο.
Ίσως για έναν τέτοιον καιρό (συγκρ. Εσθήρ 4:14) να διαβάζετε αυτό το άρθρο, και όπως η σολίστ του παρελθόντος να χρειαστήκατε μια παύση πάνω στη σκηνή της ζωής, για να ανανεωθείτε, να ενθαρρυνθείτε και να ενδυναμωθείτε. Λοιπόν, «τραγουδήστε το!» Ζήστε το! Και νιώστε το άγγιγμα του Λυτρωτή μας στην καρδιά σας.
Οι γραφές που αναφέρονται προέρχονται από την Αγία Γραφή σε Νεοελληνική Μεταφορά, Σπύρου Φίλου.
Μετάφραση από τα αγγλικά με τη χρήση του DeepL. Προετοιμασία των εγγράφων για μετάφραση: James Ginn. Έλεγχος των βιβλικών κειμένων, διόρθωση και τελική επιμέλεια στα ελληνικά: Steven Brittain.