29 Ιουνίου 2026
Scott Delamater
Χρόνος ανάγνωσης: 11 λεπτά
Το πρωτότυπο άρθρο στην αγγλική γλώσσα δημοσιεύτηκε στο περιοδικό: Beyond Today Magazine: Jul-Sep 2026
Οι περισσότεροι Χριστιανοί σήμερα δεν έχουν ζήσει πέρα από τα σύνορα της πατρίδας τους, δεν έχουν αντιμετωπίσει γλωσσικά εμπόδια ούτε έχουν νιώσει τη σιωπηλή εξάντληση που συνεπάγεται το να έχεις διαφορετική εθνικότητα από εκείνους μεταξύ των οποίων ζεις. Ωστόσο, η Αγία Γραφή περιγράφει τον λαό του Θεού ως ξένους, παροίκους και παρεπίδημους. Για να κατανοήσουμε το γιατί, ίσως πρέπει πρώτα να βγούμε από την άνεση του να νιώθουμε ότι είμαστε στο σπίτι μας.
Καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής πλησίαζαν την 100ή επέτειο της ίδρυσής τους το 1876, ο λαός της Γαλλίας ετοίμαζε ένα άνευ προηγουμένου δώρο για τους Αμερικανούς ξαδέλφους του. Ο Γάλλος πολιτικός στοχαστής Εντουάρ Ρενέ ντε Λαμπουλαί και ο γλύπτης Φρεντερίκ Ογκύστ Μπαρτολντί είχαν σχεδιάσει ένα κολοσσιαίο άγαλμα που ονόμασαν «Η Ελευθερία Διαφωτίζει τον Κόσμο». Με την ολοκλήρωσή του, θα ήταν η ψηλότερη κατασκευή στο Μανχάταν, υψωμένη πάνω από το λιμάνι της Νέας Υόρκης ως σύμβολο των πολιτικών ιδανικών που πίστευαν ότι ενσάρκωνε η Αμερική.
Ιδιωτικές δωρεές στη Γαλλία χρηματοδότησαν το άγαλμα· οι Αμερικανοί ανέλαβαν να χρηματοδοτήσουν την κατασκευή του βάθρου. Αλλά οι δωρεές και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού υστερούσαν σε σχέση με τους στόχους, και στις αρχές της δεκαετίας του 1880 το έργο είχε βαλτώσει.
Οι προσπάθειες συγκέντρωσης χρημάτων στις Ηνωμένες Πολιτείες περιλάμβαναν την έκθεση με τον μακροσκελή τίτλο «Έκθεση Δανεισμού Έργων Τέχνης προς ενίσχυση του Ταμείου Βάθρου Μπαρτόλντι» το 1883. Ο κατάλογος της έκθεσης άρχιζε με ένα σονέτο της Έμμα Λάζαρους που, με την πάροδο του χρόνου, θα άλλαζε τη συμβολική σημασία του αγάλματος. Οι πιο διάσημοι στίχοι του «Νέου Κολοσσού» – του ποιήματος που σήμερα είναι χαραγμένο σε μια πλάκα μέσα στο βάθρο – καλούν τις κουρασμένες, φτωχές και συνωστισμένες μάζες του Παλαιού Κόσμου να βρουν καταφύγιο στον Νέο.
Η ίδια η Λάζαρους ήταν απόγονος Εβραίων μεταναστών. Το 1882, αφού έμαθε για τα κύματα αντιεβραϊκής βίας στη Ρωσική Αυτοκρατορία, ασχολήθηκε εντατικά με την παροχή βοήθειας στους Εβραίους πρόσφυγες που κατέφθαναν μαζικά στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η δυστυχία τους «καταλάμβανε σταδιακά όλο και περισσότερο το μυαλό και την καρδιά μου», έγραψε σε μια επιστολή προς φίλο της. «Έχει σχεδόν εκδιώξει από τη σκέψη μου όλα τα άλλα θέματα».
Η βαθιά της ανησυχία για τη δοκιμασία τους και η παρότρυνση ενός φίλου την ώθησαν να συνεισφέρει το συγγραφικό της ταλέντο στην προσπάθεια συγκέντρωσης χρημάτων. Σε λιγότερο γνωστούς στίχους του «Νέου Κολοσσού», έδωσε στο άγαλμα ένα όνομα που πιθανώς αντανακλούσε την ανησυχία της για εκείνους τους πρόσφυγες: «Μητέρα των Εξορίστων». Είτε το συνειδητοποιούσε είτε όχι, το μήνυμα του ποιήματος αντλεί από τις επαναλαμβανόμενες εικόνες της Βίβλου για έναν εκτοπισμένο λαό που αναζητά πατρίδα.
Πολύ πριν συλληφθεί η ιδέα του Αγάλματος της Ελευθερίας, ή πριν οι Ηνωμένες Πολιτείες γίνουν χώρα, οι άποικοι στον Νέο Κόσμο αντλούσαν σε μεγάλο βαθμό από τη βιβλική εικονογραφία των προσκυνητών, των παροίκων και των εξόριστων. Γράφοντας στα μέσα του 1600 για τους πρώτους αποίκους της Μασαχουσέτης, ο Κυβερνήτης Γουίλιαμ Μπράντφορντ περιγράφει έναν λαό που «άφησε εκείνη την ωραία και ευχάριστη πόλη… αλλά ήξεραν ότι ήταν προσκυνητές και δεν έδιναν μεγάλη σημασία σε αυτά τα πράγματα, αλλά ύψωναν τα μάτια τους στους ουρανούς, στην πιο αγαπημένη τους πατρίδα…»
Τα λόγια του απηχούν το Εβραίους 11:13-16, ΜΠΚ, το οποίο περιγράφει τους βιβλικούς ήρωες της πίστης – τους πνευματικούς προγόνους μας που «διακήρυξαν ότι είναι ξένοι και περαστικοί πάνω στη γη… [χωρίς να] είχαν το νου τους πίσω, στη χώρα απ’ όπου είχαν φύγει… λαχταρούν μια καλύτερη πατρίδα, δηλαδή την επουράνια».
Στις αρχές του 19ου αιώνα, έγινε συνηθισμένο να αναφέρονται τα πρώτα κύματα μεταναστών με βιβλικούς όρους.
Το 1821, ο Τζον Κουίνσι Άνταμς τους περιέγραψε ως «εθελούσιους εξόριστους από μια πατρίδα πιο αγαπητή σε αυτούς και από την ίδια τη ζωή… εξόριστους της ελευθερίας και της συνείδησης».
Το 1830, ο Ντάνιελ Γουέμπστερ περιέγραψε τους «Πατέρες Προσκυνητές» που είχαν αποβιβαστεί στο Πλίμουθ Ροκ 200 χρόνια νωρίτερα ως εκείνους που «επιδίωκαν να απολαύσουν έναν υψηλότερο βαθμό θρησκευτικής ελευθερίας». Σήμερα, οι Αμερικανοί είναι πιο πιθανό να συνδέουν τους προσκυνητές με την πρώιμη αποικιακή εποχή παρά με τη βιβλική έννοια του όρου.
Όμως, εκείνοι οι πρώτοι προσκυνητές δεν ήταν οι πρώτοι ούτε οι τελευταίοι Χριστιανοί που είδαν τα βιβλικά θέματα του προσκυνητή και του παροίκου στις δικές τους ιστορίες. Οι εξόριστοι Χριστιανοί έχουν βρει εδώ και καιρό συνοδοιπόρους μέσα από την Επιστολή προς Εβραίους. Ακόμη και σε λιγότερο ακραίες περιστάσεις, οι Χριστιανοί σε άγνωστα μέρη ταυτίζονται με αυτούς τους ήρωες και με τη λαχτάρα που τους παρακίνησε.
Σύγχρονοι πάροικοι
Οι περισσότεροι από εμάς περνάμε ολόκληρη τη ζωή μας ως κάτοικοι της χώρας όπου γεννηθήκαμε. Όταν η Αγία Γραφή μιλάει για ξένους και παροίκους, οι πρώτες μας σκέψεις πιθανώς στρέφονται προς τους άλλους – τους μετανάστες στην πατρίδα μας. Αντίθετα, οι Χριστιανοί που μεταναστεύουν σε άλλες χώρες κατανοούν αυτή την εικόνα από προσωπική εμπειρία.
Η Νικόλ Ρόιγκ Εσπινόζα μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες από τη Χιλή το 2017, λίγο πριν παντρευτεί τον σύζυγό της, Γκάρετ Φένχελ. Οι δυο τους γνωρίστηκαν στη Χιλή το 2010 και ξανασυνδέθηκαν ενώ υπηρετούσαν μαζί σε ένα πρόγραμμα του United Youth Corps στη Γουατεμάλα το 2015. Αφού έζησαν στις Ηνωμένες Πολιτείες για αρκετά χρόνια, ο πατέρας της Νικόλ διαγνώστηκε με μια σπάνια εκφυλιστική νευρολογική διαταραχή και εκείνη με τον σύζυγό της μετακόμισαν στη Χιλή για να βρίσκονται κοντά του τους τελευταίους μήνες της ζωής του.
Έμειναν στη Χιλή για πέντε χρόνια πριν επιστρέψουν στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το να ζουν ως μετανάστες ο ένας στην πατρίδα του άλλου έδωσε στον Γκάρετ και τη Νικόλ μια κοινή κατανόηση της ζωής ως ξένων και παροίκων.
«Μέρος της ταυτότητάς σου είναι το γεγονός ότι είσαι μετανάστης», αναλογίστηκε ο Γκάρετ. «Όταν επιστρέφεις στην πατρίδα, περιμένεις να νιώσεις πολύ καλύτερα από ό,τι τελικά νιώθεις. Νομίζεις ότι θα πρέπει να νιώσεις χαρά ή ανακούφιση, αλλά τελικά ένιωσα πολύ πιο διχασμένος.»
Η Νικόλ εξέφρασε παρόμοια συναισθήματα.
«Όταν επέστρεψα στη Χιλή, ήταν σαν να έχασα κάτι», είπε.
Αυτή η νοοτροπία της ταύτισης με την ιδιότητα των ξένων και των παροίκων είναι κάτι που ο Θεός προσπαθεί να καλλιεργήσει στον λαό Του εδώ και χιλιάδες χρόνια.
Τα πρώτα καταγεγραμμένα λόγια του Θεού προς τον Αβραάμ στο βιβλίο της Γένεσης είναι: «Φύγε από τη χώρα σου» (Γένεση 12:1, ΜΠΚ). Έδειξε στον Αβραάμ ότι οι απόγονοί του θα «πάνε να ζήσουν σε μια ξένη χώρα» (Γένεση 15:13, ΜΠΚ). Και έτσι ήταν. Αρχικά ως νομάδες, αλλά τελικά ως σκλάβοι των αρχαίων Αιγυπτίων. Η ταυτότητά τους ως ξένων τους επιβλήθηκε με βίαιο τρόπο, πριν ο Θεός τους σώσει με θαυματουργό τρόπο.
Καθώς ταξίδευαν προς τη Γη της Επαγγελίας, ο Θεός τους έδωσε νόμους σχετικά με τη μεταχείριση των ξένων, οι οποίοι ήταν απαράμιλλοι στους αρχαίους πολιτισμούς. «Ξένον δεν πρέπει να τον καταπιέζετε ούτε να τον εκμεταλλεύεστε, γιατί κι εσείς ήσασταν κάποτε ξένοι στην Αίγυπτο» (Έξοδος 22:21[20], ΜΠΚ). Τους υπενθύμισε την προγονική τους ταυτότητα ως κίνητρο.
Όταν αποδέχεσαι την ταυτότητά σου ως ξένος σε αυτόν τον κόσμο, η έννοια του σπιτιού γίνεται κάπως αόριστη.
«Αφού έχεις ζήσει αρκετό καιρό έξω από τη [χώρα καταγωγής] σου, αν πηγαινοέρχεσαι, ποιο είναι το πραγματικό σου σπίτι;» ρώτησε ο Γκάρετ.
Η Νικόλ είπε ότι, για εκείνη, το σπίτι δεν είναι καθόλου ένας τόπος.
«Βρίσκεσαι σε μια ενδιάμεση κατάσταση», είπε. «Δεν νιώθω ότι το σπίτι μου είναι στη Χιλή. Δεν νιώθω ότι το σπίτι μου είναι εδώ. Το σπίτι μου είναι μαζί με την οικογένειά μου.»
Χωρίς σπίτι για να επιστρέψεις
Οι συνεχείς μετακινήσεις της οικογένειας Φέντσελ Ρόιγκ χαρακτηρίζονται από ορισμένους φορείς ως «μετανάστευση επιστροφής», κάτι που αντανακλά την ελευθερία κίνησης που έχουν ορισμένοι μετανάστες. Για άλλους, όμως, η μετακίνηση είναι μονόδρομος.
Η Νατάλια Τίγκ μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες από τη Λευκορωσία μέσω των Μπαρμπάντος. Μεγάλωσε στη Σοβιετική Ένωση, σε μια αθεϊστική κοινωνία όπου της δίδαξαν ότι οι πιστοί ήταν αμόρφωτοι. Δεν ήταν γόνιμο έδαφος για χριστιανικές προσπάθειες, αλλά η Νατάλια έλκυόταν από τον Χριστιανισμό παρά τη γενική απουσία της θρησκείας.
«Δεν έψαξα εγώ – ο Θεός με βρήκε», είπε.
Έμαθε για τις γιορτές του Θεού (που αναφέρονται στο Λευιτικό 23) και συναντήθηκε με μια μικρή ομάδα στην Εσθονία για την Εορτή των Σκηνών.
«Εκεί επικρατούσε ένα διαφορετικό πνεύμα. Μπορεί να το συνηθίσετε αν το βιώνετε κάθε εβδομάδα, αλλά την πρώτη φορά που το βιώνετε, είναι εξαιρετικά διαφορετικό», είπε. «Οι άνθρωποι ήταν τόσο ευγενικοί, τόσο καλοί μεταξύ τους. Έπαιρναν παιχνίδια σε παιδιά που είχαν ανάγκη και επισκέπτονταν ανθρώπους στα σπίτια τους. Μπορούσατε να δείτε στα μάτια τους ότι νοιάζονταν. Ήταν σαν… άνθρωποι που δεν ήταν από αυτή τη γη.»
Αφού μετακόμισε στα Μπαρμπάντος, η ζωή της πήρε κάποιες απροσδόκητες στροφές. Ήθελε να φύγει, αλλά δεν υπήρχε τρόπος να επιστρέψει στη Λευκορωσία για τον απλό λόγο ότι εκεί δεν υπήρχε εκκλησία. Προσφέρθηκε εθελοντικά στην United Church of God, βοηθώντας στην επιμέλεια εντύπων στα ρωσικά. Η εκκλησία την προσκάλεσε να εργαστεί από τα κεντρικά της γραφεία στο Οχάιο το 2010. Γνώρισε τον σύζυγό της, τον Ντέιβιντ, λίγες εβδομάδες μετά την άφιξή της, και παντρεύτηκαν ενάμιση χρόνο αργότερα.
Καθώς διηγούνταν όλα αυτά, η Νατάλια έκανε μια εικονική ξενάγηση στην πόλη της Λευκορωσίας όπου πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής της ως νεαρή ενήλικη, δείχνοντας τα μουσεία και το θέατρο κοντά στο σπίτι όπου έμενε.
«Είναι μια όμορφη πόλη», αναπολούσε. «Μου λείπει, αλλά δεν είναι δική μου.»
Με τον δικό της τρόπο, συγκαταλέγεται σε εκείνους που, «αν είχαν το νου τους πίσω, στη χώρα απ’ όπου είχαν φύγει, θα είχαν βρει μια ευκαιρία να ξαναγυρίσουν» (Εβραίους 11:15, ΜΠΚ). Αντ’ αυτού, προτίμησε την πνευματική της οικογένεια από ό,τι κάποτε της ήταν οικείο. Η Επιστολή προς Εβραίους συνεχίζει περιγράφοντας τον Θεό ως Πατέρα που «δεν ντρέπεται γι’ αυτούς, να λέγεται Θεός τους· επειδή, ετοίμασε γι’ αυτούς πόλη» (Εβραίους 11:16).
Το έλεος του Θεού προς τον ξένο
Ακόμη και αν δεν ζούμε ως ξένοι, οι περισσότεροι από εμάς έχουμε βιώσει από πρώτο χέρι το αίσθημα του να νιώθουμε εκτός τόπου – είτε μετακομίζοντας σε μια νέα πόλη, είτε ξεκινώντας σε ένα νέο σχολείο, είτε απλώς επισκεπτόμενοι έναν άγνωστο τόπο. Αυτές οι στιγμές μας δίνουν μια γεύση από την αμηχανία του να είσαι ξένος, την οποία ο Θεός θέλει να μπορούμε να αξιοποιήσουμε – τόσο όταν σκεφτόμαστε τους εαυτούς μας ως Χριστιανούς όσο και όταν καθοδηγούμε τις αλληλεπιδράσεις μας με τους άλλους.
Ο Βέρνερ Σολόρζανο γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Πόλη της Γουατεμάλας, μεταναστεύοντας στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2024 για να εργαστεί στην ομάδα μέσων ενημέρωσης της United Church of God. Δεν είναι ξένος προς αυτή την αμηχανία.
«Ζώντας ως ξένος, νιώθεις άβολα. Υπάρχει ένα συνεχές αίσθημα ότι δεν ανήκεις, ότι δεν είσαι μέρος της κοινωνίας στην οποία ζεις», είπε. Κοιτάζοντας τη σύζυγό του, τη Στέφανι, τη ρώτησε: «Ήταν άβολο για σένα στη Γουατεμάλα;»
Η Στέφανι Ρόρεμ μεγάλωσε στην Πασίφικα της Καλιφόρνιας. Ο πατέρας της μιλούσε άπταιστα ισπανικά, και η οικογένεια Ρόρεμ ταξίδευε τακτικά στην Κεντρική και Νότια Αμερική για να υπηρετεί τις εκκλησίες εκεί. Η Στέφανι γνώρισε τον Βέρνερ σε ένα από αυτά τα ταξίδια. Οι δύο παντρεύτηκαν το 2018 και έζησαν στην Πόλη της Γουατεμάλας για έξι χρόνια πριν μετακομίσουν στις Ηνωμένες Πολιτείες.
«Άβολα; Λίγο. Προφανώς ξεχωρίζω», είπε γελώντας. Με ξανθά μαλλιά και ανοιχτόχρωμη επιδερμίδα, ήταν μια ασυνήθιστη εικόνα στην Πόλη της Γουατεμάλας.
«Εκείνη η [αμηχανία] ήταν περισσότερο προσωπικό ζήτημα παρά κάτι που σχετιζόταν με τον τρόπο που μου φέρονταν», είπε. Ακόμα και ανεξάρτητα από τον τρόπο που τους αντιμετώπιζαν οι άλλοι, και οι δύο βίωναν μια ήσυχη ανησυχία σε αυτά τα αντίστοιχα μέρη, απλώς γνωρίζοντας ότι ήταν διαφορετικοί.
«Υπάρχει ένα εδάφιο που λέει να μην καταπιέζετε τον ξένο, επειδή γνωρίζετε την καρδιά ενός ξένου», είπε ο Βέρνερ, θυμούμενος την Έξοδο 23:9. Όπως οι γενιές των Ισραηλιτών που δεν γνώρισαν τη δουλεία ή την περιπλάνηση, οι σύγχρονοι Χριστιανοί που δεν ζουν ποτέ ως ξένοι πρέπει να καλλιεργήσουν την καρδιά ενός ξένου.
Πρέπει να ανακαλούμε τη δική μας αμηχανία από οποιεσδήποτε εμπειρίες έχουμε βιώσει από πρώτο χέρι. Χωρίς αυτήν, χάνουμε ευκαιρίες να συνδεθούμε.
«Δεν νομίζω ότι ακούω ποτέ πολλά για το πώς είναι να νιώθεις ξένος», είπε ο Βέρνερ αναφερόμενος στο σύγχρονο χριστιανικό μήνυμα. «Μερικοί άνθρωποι απλώς δεν μπορούν να ταυτιστούν».
Όταν είσαστε σε θέση να αντλήσετε από τη δική σας εμπειρία ως ξένοι, κατανοείτε τις ανάγκες εκείνων που ζουν με κάποιο τρόπο στο περιθώριο, που εξαρτώνται από την καλοσύνη της πλειοψηφίας – και τους οποίους ο ίδιος ο Θεός φροντίζει.
«Γιατί ο Κύριος, ο Θεός σας, αυτός είναι ο Θεός των θεών και ο Κύριος των κυρίων, ο μεγάλος Θεός, ο ισχυρός και φοβερός, που δε μεροληπτεί για κανέναν και δεν εξαγοράζεται με δώρα. Είναι εκείνος που αποδίδει στον ορφανό και στη χήρα το δίκιο τους, που αγαπάει τον ξένο και του δίνει ψωμί και ρούχα» (Δευτερονόμιο 10:17-18, ΜΠΚ).
Η Παλαιά Διαθήκη συχνά αναφέρεται στον ξένο στην ίδια αναφορά με άλλα αδύναμα και περιθωριοποιημένα άτομα, επισημαίνοντας ότι ο Θεός δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον γι’ αυτούς.
Ο Ιησούς Χριστός χρησιμοποίησε παρόμοιες περιγραφές των αδύναμων για να απεικονίσει τη φροντίδα που περίμενε να δείξουν οι μαθητές Του.
«Γιατί, πείνασα και μου δώσατε να φάω, δίψασα και μου δώσατε να πιω, ήμουν ξένος και με περιμαζέψατε» (Ματθαίος 25:35, ΜΠΚ). Οι χριστιανοί που αντιλαμβάνονται την ταυτότητά τους ως ξένοι και πάροικοι μετατρέπουν αυτή την αμηχανία σε φροντίδα για τους άλλους.
Ο Γκάρετ και η Νικόλ το βίωσαν αυτό κατά την επιστροφή τους στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ενώ περίμεναν να παραλάβουν τα παιδιά τους από το σχολείο, τους πλησίασαν οι γονείς μιας συμμαθήτριας της κόρης τους.
«Εμφανίστηκαν από το πουθενά και [η μαμά] είπε: “Γεια, ξέρω ότι είναι δύσκολη περίοδος για εσάς που βρίσκεστε εδώ. Και ήθελα απλώς να σας πω ότι σας σκέφτομαι”», είπε η Νικόλ. «Έχει τεράστιο αντίκτυπο. Ήταν σαν μια ανάσα φρέσκου αέρα».
Όταν μπορούμε να αντλήσουμε από τη δική μας εμπειρία ως ξένοι, η ξενότητα γίνεται κοινό έδαφος.
«Ίσως αυτή να είναι η σύνδεση», είπε ο Βέρνερ, «όπου μπορούν να δουν πέρα από την ξενότητά σου και να δουν απλώς έναν άλλο άνθρωπο που ζει εδώ».
Ζώντας ως ξένοι
Το να αγκαλιάζουμε τη χριστιανική μας ταυτότητα ως ξένοι και παρεπίδημοι κάνει περισσότερα από το να μας συνδέει με τους ανθρώπους γύρω μας. Μας συνδέει με τον ίδιο τον Θεό.
Ο απόστολος Ιωάννης περιγράφει τον Ιησού ως Εκείνον που «έγινε σάρκα και κατοίκησε ανάμεσά μας» (Ιωάννης 1:14). Έζησε ως ξένος και παρεπίδημος σε έναν εχθρικό κόσμο. Δεν ήταν ευθυγραμμισμένος με τα κινήματα ή τις κυβερνήσεις της εποχής Του, αλλά με τον σκοπό Εκείνου που Τον έστειλε. Έζησε ανάμεσα σε παθιασμένους Εβραίους εθνικιστές, Ρωμαίους κατακτητές και θρησκευτικούς ζηλωτές – όχι ως ένας από αυτούς, αλλά ως ο άλλος, ένας πραγματικός ξένος.
Ο Ιησούς δεν ζητά τίποτα από τους μαθητές Του που δεν έχει ζήσει ο ίδιος. Αυτό αποτελεί μεγάλη παρηγοριά για τη Νικόλ.
«Μπορώ να δω ότι ο Θεός βλέπει αυτό που περνάω», είπε η Νικόλ. «Νιώθω ότι υπάρχει κάποιος εκεί πάνω που με καταλαβαίνει.»
Το να ζούμε ως χριστιανοί σημαίνει να αναγνωρίζουμε πόσο ξένοι είμαστε απέναντι στις κυβερνήσεις και τα συστήματα που έχουν δημιουργηθεί γύρω μας και να ζούμε ως εκπρόσωποι μιας διαφορετικής Βασιλείας, ακριβώς όπως έκανε ο Ιησούς.
Όπως οι ήρωες της Επιστολής προς Εβραίους 11, οι χριστιανοί σήμερα αναζητούν μια πατρίδα. Ο Παύλος υπενθύμισε στην εκκλησία των Φιλίππων ότι «το πολίτευμά μας είναι στους ουρανούς» (Φιλιππησίους 3:20). Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε επίγεια ιθαγένεια ή ευθύνες, αλλά ότι αυτές υπόκεινται σε αυτή τη μεγαλύτερη πραγματικότητα.
Ο Παύλος επαναλαμβάνει αυτό το θέμα του πού βρίσκεται η ιθαγένειά μας, ορίζοντας τα όρια της ξενότητάς μας: «Επομένως, λοιπόν, δεν είστε πλέον ξένοι και πάροικοι, αλλά συμπολίτες των αγίων και οικείοι τού Θεού» (Εφεσίους 2:19). Συνδυάζει τις έννοιες της ιθαγένειας και της οικογένειας σε ένα ολοκληρωμένο όραμα του «ανήκειν».
Αυτά δεν είναι απλώς ωραία λόγια. Υπάρχει μια πραγματική Βασιλεία στην οποία οι Χριστιανοί ανήκουν ήδη – μια κυβέρνηση που θα εγκαθιδρυθεί στη γη και που δεν θα έχει τέλος.
Απλώς δεν έχει έρθει ακόμα.
Βρίσκεται στην «πόλη που είχε τα θεμέλια, της οποίας τεχνίτης και δημιουργός είναι ο Θεός» (Εβραίους 11:10), την «πόλη τού ζωντανού Θεού, την επουράνια Ιερουσαλήμ» (Εβραίους 12:22), την ίδια πόλη που ο Ιωάννης περιγράφει ως «την άγια πόλη, τη νέα Ιερουσαλήμ, να κατεβαίνει από τον ουρανό» (Αποκάλυψη 21:2, ΜΠΚ) σε μια νέα γη. Είναι κάτι περισσότερο από ένα ελπιδοφόρο μνημείο, έναν φάρο ελευθερίας ή μια συμβολική Μητέρα των Εξόριστων, αλλά «η μητέρα όλων μας» (Γαλάτες 4:26, ΜΠΚ).
Για τον χριστιανό, είναι το σπίτι του.
Οι βιβλικές παραπομπές προέρχονται από την «Αγία Γραφή σε Νεοελληνική Μεταφορά» του Σπύρου Φίλου (Εκδόσεις Πέργαμος), εκτός όπου σημειώνεται ΜΠΚ: «Αγία Γραφή – Μετάφραση από τα Πρωτότυπα Κείμενα» (Ελληνική Βιβλική Εταιρία, 1997/2003).
Μεταφράστηκε από τα αγγλικά με τη χρήση του DeepL. Τα έγγραφα προετοιμάστηκαν για μετάφραση από τον Bill Turnblad. Επισκόπηση των Γραφών από τον Steven Brittain. Διόρθωση και τελική επιμέλεια στο Steven Brittain.
Μπορείτε να απαντήσετε τώρα. Γράψτε μας στο info@ucgeurope.org για να μάθετε περισσότερα.