Χρόνος ανάγνωσης: 13 λεπτά
Το αρχικό άρθρο στα αγγλικά δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Beyond Today, Μάρτιος–Απρίλιος 2026
Το να φοράμε ένα ψεύτικο πρόσωπο μπορεί να μας κερδίσει μερικούς «πόντους» στα μάτια των άλλων για κάποιο διάστημα. Όμως όλοι μας στεκόμαστε σε μια μεγαλύτερη σκηνή, μπροστά στον Θεό που μισεί το ψέμα – και μας καλεί σε μια ζωή αυθεντικότητας.
Μεγαλώνοντας σε ένα χριστιανικό σπίτι, άκουγα για σκάνδαλα γνωστών θρησκευτικών ηγετών, οι οποίοι αποκαλύπτονταν ότι είχαν διαπράξει βαριές αμαρτίες – μερικές φορές ακριβώς του είδους που οι ίδιοι αυτοί κήρυκες είχαν δημόσια καταδικάσει! Τέτοια παραδείγματα κατάφωρης υποκρισίας προκαλούν προφανώς μεγάλη ζημιά, δίνοντας στους ανθρώπους μια αρνητική εντύπωση για τη θρησκεία που διακηρύττεται.
Τα νέα για αυτή την κατάφωρη υποκρισία με σόκαραν, με αηδίασαν και με απώθησαν. Σκέφτηκα: «Ποτέ δεν θα ήθελα να είμαι υποκριτής!» Κοιτάζοντας πίσω, όμως, ντρέπομαι που ως έφηβος δεν αναγνώριζα τη δική μου υποκρισία, όταν έκανα πράγματα που ήξερα ότι δεν ήταν χριστιανικά. Λίγο αργότερα, στο πανεπιστήμιο, είχα μια στιγμή αφύπνισης σε μια διαφωνία με τον καλύτερό μου φίλο. Εκείνος είπε ότι δεν πιστεύει στον Θεό κι εγώ προσπαθούσα με αγανάκτηση να τον πείσω ότι αυτό ήταν λάθος και ανόητο. Τότε εκείνος επεσήμανε: «Ντον, δεν φαίνεται να κάνει καμία διαφορά. Εσύ κι εγώ ζούμε τη ζωή μας με τις ίδιες πράξεις».
Αυτό με χτύπησε σαν κεραυνός εν αιθρία. Συνειδητοποίησα ότι η ζωή μου ήταν υποκριτική! Και αυτό είχε βαθιά επίδραση πάνω μου. Αργότερα κατάλαβα ότι ήταν μέρος της επέμβασης του Θεού στη ζωή μου, για να με οδηγήσει να γίνω ένας ειλικρινής και αφοσιωμένος ακόλουθος του Ιησού Χριστού (βλ. Ιωάννης 6:44, 65). Λίγο μετά από εκείνο το περιστατικό, αποφάσισα να αγωνίζομαι ειλικρινά να ζω το υπόλοιπο της ζωής μου ως αληθινός χριστιανός. Ήταν μια πραγματική καμπή στη ζωή μου.
Φυσικά, όλοι μας πρέπει να συνεχίζουμε να εξετάζουμε τον εαυτό μας, για να βεβαιωνόμαστε ότι η υποκρισία δεν έχει εισχωρήσει ξανά στη ζωή μας με κάποιον τρόπο. Χρειάζεται να κατανοούμε αυτή την τάση της διεφθαρμένης ανθρώπινης φύσης μας, να αναγνωρίζουμε τι είναι λάθος σε αυτήν και να συνεχίζουμε να της αντιστεκόμαστε, απομακρύνοντάς την από τη ζωή μας.
Μια μάσκα εξαπάτησης που καταδικάζεται στις Γραφές
Η υποκρισία είναι το να προβάλλουμε μια ορισμένη ηθική ή έναν κώδικα συμπεριφοράς, ενώ προσωπικά την αγνοούμε ή την καταπατούμε. Η ίδια η λέξη προέρχεται από την ελληνική ορολογία που χρησιμοποιείται στην Καινή Διαθήκη – η «υποκρισία» αναφερόταν αρχικά στην υποκριτική τέχνη, ενώ ο «υποκριτής» σήμαινε έναν ηθοποιό που παίζει έναν ρόλο. Η ρίζα της λέξης (ὑποκρίνομαι) σήμαινε αρχικά το να απαντά κανείς ή να ερμηνεύει και, στη θεατρική της χρήση, το να υποδύεται έναν ρόλο – δηλαδή να ενεργεί σαν να βρίσκεται πίσω από μια μάσκα, σε αναφορά στις μάσκες που χρησιμοποιούνταν στο αρχαίο ελληνικό θέατρο. Δεν είχε αρχικά αρνητική έννοια, αλλά με τον χρόνο έγινε μεταφορά για το να προσποιούμαστε ότι είμαστε κάτι που δεν είμαστε, με αρνητική σημασία – αναφερόμενη στην προσποίηση και την εξαπάτηση.
Βλέπουμε παρόμοια εικόνα στο να «φορούμε ένα ψεύτικο πρόσωπο» ή να προβάλλουμε μια ψεύτικη πρόσοψη – να είμαστε διπρόσωποι, δημιουργώντας μια βιτρίνα για τους άλλους που κρύβει τον πραγματικό μας χαρακτήρα και τα κίνητρά μας. Αυτό ονομάζεται επίσης διπροσωπία και το να μιλάμε με διπλά λόγια, καθώς και το να ενεργούμε με κρυφή ατζέντα. Το βλέπουμε ακόμη στην εφαρμογή διπλών μέτρων και σταθμών στην κρίση των άλλων – συχνά εξαιρώντας τον εαυτό μας και τους συμμάχους μας από την ενοχή.
Η υποκρισία είναι αμαρτία, καθώς αποτελεί μορφή ψεύδους – μια ανειλικρίνεια και εξαπάτηση με λόγια και πράξεις. Ο νόμος του Θεού απαγορεύει την ψευδή μαρτυρία, καθώς και την ανειλικρινή και δόλια συμπεριφορά απέναντι στους άλλους (Έξοδος 20:16· Λευιτικό 19:11). Στην πραγματικότητα, ο Θεός μισεί το ψέμα! Οι Παροιμίες 6:16-19 λένε ότι ανάμεσα στα επτά πράγματα που μισεί ο Θεός είναι «γλώσσα αναληθή» και «ψευδομάρτυρα, που λέει ψέματα».
Οι άνθρωποι λένε ψέματα με τα λόγια τους και με τις πράξεις τους. Όταν τα λόγια και οι πράξεις δεν συμφωνούν, πρόκειται για ανειλικρίνεια και υποκρισία. Συχνά οι άνθρωποι «μιλούν σωστά», αλλά δεν κάνουν πράξη αυτά που λένε. Διακηρύσσουν ένα πράγμα, αλλά δεν «πράττουν αυτά που κηρύττουν». Κάποιος μπορεί να φέρεται σαν φίλος, ενώ στην πραγματικότητα σχεδιάζει να «σε μαχαιρώσει πισώπλατα». Υπήρχαν άνθρωποι που έλεγαν κολακευτικά λόγια στον Ιησού, ενώ ταυτόχρονα σχεδίαζαν να Τον σκοτώσουν.
Η υποκρισία μερικές φορές έχει μια ειρωνική και κωμική διάσταση – όπως όταν ο Ιησούς μίλησε για κάποιον που προσπαθεί να βγάλει το «σκουπιδάκι» από το μάτι του άλλου ενώ έχει δοκάρι στο δικό του, ή σε ψευδοδιδασκάλους ως «τυφλούς οδηγούς» που οδηγούν άλλους σε λάκκο (Ματθαίος 7:3-5· 15:14). Ωστόσο, ως αμαρτία, πρόκειται για ένα εξαιρετικά σοβαρό ζήτημα. Στην πραγματικότητα, κατά τη διάρκεια της διακονίας του Ιησού Χριστού, η πιο έντονη έκφραση οργής Του στράφηκε εναντίον της θρησκευτικής υποκρισίας που μάστιζε την κοινωνία εκείνης της εποχής.
Καταδίκασε τις ελεημοσύνες, τις προσευχές και τη νηστεία όταν γίνονται για επίδειξη (Ματθαίος 6:1-8, 16-18). Και επέπληξε αυστηρά τους θρησκευτικούς ηγέτες στο Ματθαίο 23. Διαβάστε αυτό το κεφάλαιο, και θα αποκτήσετε μια σαφή εικόνα των πολλών μορφών και συνεπειών της υποκρισίας που επικρατούσε τότε – ιδιαίτερα το γεγονός ότι αυτοί οι ηγέτες επέβαλλαν αμέτρητους κανόνες και παραδόσεις στους ανθρώπους, ενώ οι ίδιοι εξαιρούσαν τον εαυτό τους από αυτούς, εκτός αν προσπαθούσαν να φανούν και να θαυμαστούν ως δίκαιοι.
Ήταν σχολαστικοί με ασήμαντες και χρονοβόρες διαδικασίες, ενώ παραμελούσαν την «κρίση, το έλεος και την πίστη» (εδάφια 23-24). Ήταν εμμονικοί με την εμφάνισή τους, προσπαθώντας να φαίνονται άγιοι, αλλά ο Ιησούς τους παρομοίασε με «ασβεστωμένους τάφους», που εξωτερικά φαίνονταν όμορφοι, αλλά εσωτερικά ήταν γεμάτοι ακαθαρσία και σήψη (εδάφιο 27). Ο Ιησούς συνόψισε την κατάσταση αυτών των ηγετών και του έθνους γενικότερα στο Μάρκος 7:6: «Ο λαός αυτός με τιμά με τα χείλη, η καρδιά τους όμως απέχει πολύ από εμένα».
Η Αγία Γραφή μάς προειδοποιεί να μην προσθέτουμε ποτέ ούτε να αφαιρούμε τίποτα από την αποκάλυψη του Θεού προς την ανθρωπότητα (Δευτερονόμιο 4:2· 12:32· Αποκάλυψη 22:18-19). Γι’ αυτό δεν είναι καθόλου περίεργο που ο Ιησούς εξοργίστηκε με τον τρόπο που η αυταρχική θρησκευτική ηγεσία – ιδιαίτερα οι υποκριτές Φαρισαίοι και Σαδδουκαίοι – είχε παραβιάσει αυτή την αρχή με αμέτρητους τρόπους, φτάνοντας ακόμη και να αντικαθιστά τις εντολές του Θεού με τις παραδόσεις της (βλ. Μάρκος 7:9). Χρησιμοποιούσαν τις θέσεις εξουσίας τους για να προωθούν τη δική τους πλαστή, νομικιστική θρησκεία, ενώ ταυτόχρονα εξύψωναν υποκριτικά τον εαυτό τους. Αυτό μπέρδευε και αποθάρρυνε τους ανθρώπους, καθώς τους δημιουργούσε ολοένα και περισσότερο μια αρνητική συνολική εντύπωση για την αληθινή θρησκεία του Θεού.
Επειδή οι Φαρισαίοι ήταν οι πλέον διαβόητοι για την υποκρισία τους μέσα σε έναν επιβαλλόμενο νομικισμό, η αγγλική γλώσσα έχει υιοθετήσει το ουσιαστικό Pharisaism και το επίθετο Pharisaic για να περιγράψει τέτοια θρησκευτική υποκρισία.
Ένα πρόβλημα που όλοι πρέπει να αντιμετωπίσουμε
Ωστόσο, η υποκρισία δεν είναι απλώς ένα πρόβλημα ψευδών θρησκευτικών δασκάλων ή «κακών» ανθρώπων. Λόγω της υπερηφάνειας και του εγωισμού της ανθρώπινης φύσης, όλοι μας μπαίνουμε στον πειρασμό να φερόμαστε υποκριτικά κατά καιρούς. Κάποτε, ακόμη και ο απόστολος Πέτρος ενήργησε υποκριτικά, επηρεάζοντας τον Βαρνάβα και άλλους Ιουδαίους που ήταν παρόντες να ακολουθήσουν το παράδειγμά του! Ο απόστολος Παύλος αναγκάστηκε να τους επιπλήξει ανοιχτά (Βλ. Γαλάτας 2:11-14).
Όλοι μας πρέπει να εστιάζουμε στο να ευαρεστούμε τον Θεό, και όχι στο να εντυπωσιάζουμε τους ανθρώπους. Ο Ιησούς επαίνεσε την απουσία δόλου και απάτης (Ιωάννης 1:48).
Πολλοί άνθρωποι φορούν συνειδητά ένα ψεύτικο πρόσωπο μπροστά στους άλλους, είτε σκέφτονται τη λέξη «υποκριτής» είτε όχι. Μπορεί να το κάνουν για να φαίνονται καλοί, να κερδίσουν εύνοιες, να βγάλουν περισσότερα χρήματα, να εξαπατήσουν, να κλέψουν, να διαπράξουν ένα έγκλημα, να αποπλανήσουν κάποιον, να αποφύγουν μια τιμωρία και ούτω καθεξής. Μπορεί μάλιστα να μην υπάρχει καμία φανερή κακή πρόθεση. Ίσως το κάνουν απλώς για να κάνουν καλή εντύπωση, να διατηρήσουν μια καλή φήμη ή να αποφύγουν την αμηχανία ή άλλες συνέπειες – κάτι που έρχεται πολύ εύκολα και φυσικά.
Αυτό καταδεικνύει την αλήθεια του Ιερεμία 17:9: «Η καρδιά είναι απατηλή περισσότερο απ’ όλα, και υπερβολικά διεφθαρμένη· ποιος μπορεί να τη γνωρίσει;» (η έμφαση έχει προστεθεί). Επειδή η καρδιά μας είναι τόσο δόλια, είναι δύσκολο να καταλάβουμε τον ίδιο μας τον εαυτό! Τείνουμε να είμαστε μυωπικοί και τυφλοί απέναντι στα προσωπικά μας ελαττώματα και αμαρτίες.
Ένα διάσημο ρητό λέει: «Ω, αν είχαμε το χάρισμα να βλέπουμε τους εαυτούς μας όπως μας βλέπουν οι άλλοι!» Ωστόσο, ακόμη πιο σημαντικό είναι το χάρισμα να βλέπουμε τους εαυτούς μας όπως μας βλέπει ο Θεός! Το Ιερεμίας 10:23 λέει: «Κύριε, γνωρίζω ότι ο δρόμος του ανθρώπου δεν εξαρτάται απ’ αυτόν· του ανθρώπου που περπατάει δεν είναι το να κατευθύνει τα βήματά του». Στις Παροιμίες 16:25 λέει: «Υπάρχει δρόμος, που φαίνεται στον άνθρωπο σωστός, αλλά τα τέλη του είναι δρόμοι θανάτου».
Επειδή οι άνθρωποι τείνουν να είναι πνευματικά τυφλοί, θα πρέπει τακτικά να ζητούμε από τον Θεό να κρατά μπροστά μας έναν πνευματικό καθρέφτη, ώστε να μπορούμε να δούμε πραγματικά τον εαυτό μας: «Θεέ, δοκίμασέ με, και γνώρισε την καρδιά μου· εξέτασέ με, και μάθε τους στοχασμούς μου· και δες, μήπως υπάρχει μέσα μου κάποιος δρόμος ανομίας· και οδήγησέ με στον δρόμο τον αιώνιο».
Όταν συνειδητοποιούμε ότι έχουμε υπάρξει υποκριτικοί, θα πρέπει να αισθανόμαστε ενοχή και ντροπή. Όταν δεν συμβαίνει αυτό, είναι ένα σημάδι κινδύνου ότι η συνείδησή μας δεν λειτουργεί σωστά. Ο Παύλος έγραψε για εκείνους που «διαμέσου τής υπόκρισης ψευδολόγων, που έχουν τη συνείδησή τους καυτηριασμένη» (Α’ Τιμόθεο 4:2).
Οι άνθρωποι μπορούν να αισθάνονται δικαιωμένοι επειδή έχουν μια λανθασμένη αντίληψη για τη δικαιοσύνη του Θεού. Η αντίληψή τους αυτή απεικονίζεται από την εικόνα της «κυρίας Δικαιοσύνης» με δεμένα μάτια, που κρατά μια ζυγαριά. Σκέφτονται ότι αν τα καλά τους έργα υπερτερούν των κακών πράξεών τους, τότε ο Θεός είναι ευχαριστημένος μαζί τους. Για παράδειγμα, ένα άτομο μπορεί να λέει ψέματα και να εξαπατά τους άλλους, αλλά επειδή υπηρετεί στην εκκλησία του και δίνει γενναιόδωρες δωρεές, νομίζει ότι είναι «καλός Χριστιανός». Όμως το να κάνει κανείς το καλό δεν καλύπτει το κακό!
Να ξέρετε ότι δεν μπορούμε να ξεγελάσουμε τον Θεό! Γνωρίζει κάθε μία από τις πράξεις μας, τα λόγια μας, ακόμη και τις σκέψεις μας!
Το να φέρουμε το όνομα του Θεού μάταια
Η τρίτη από τις Δέκα Εντολές, που απαγορεύει το να παίρνουμε το όνομα του Θεού μάταια, δεν είναι καλά κατανοητή. Το επίκεντρό της δεν αφορά απλώς το να προφέρουμε το όνομα του Θεού με ασέβεια. Η έννοια είναι περισσότερο ότι δεν πρέπει να «φέρουμε» το όνομα του Θεού ούτε να ταυτιζόμαστε ως άνθρωποι του Θεού όταν κάνουμε ή υποστηρίζουμε όσα Εκείνος απορρίπτει. Με άλλα λόγια, πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί ώστε να μην αμαυρώνουμε το όνομα και την ταυτότητα του Θεού με τα λόγια και τις πράξεις μας.
Για παράδειγμα, το να κάνουμε κάτι κακό ενώ ταυτιζόμαστε ως «Χριστιανοί» δίνει προφανώς στους ανθρώπους αρνητική εντύπωση για τον Χριστιανισμό. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η σκανδαλώδης συμπεριφορά ορισμένων «χριστιανών» ευαγγελιστών.
Δεν είναι άραγε προφανές ότι μια τέτοια υποκρισία από υποτιθέμενους «ανθρώπους του Θεού» ρίχνει σκιά ντροπής πάνω στον Θεό και στις διδασκαλίες Του; Γι’ αυτό είναι τόσο σημαντική η Τρίτη Εντολή. Η υποκρισία του να ταυτίζουμε τον εαυτό μας με τον Θεό ενώ πράττουμε το κακό είναι μεγάλο αμάρτημα! Προκαλεί πολύ μεγαλύτερη πνευματική ζημιά από ό,τι αν η ίδια αμαρτωλή πράξη γινόταν από κάποιον που δεν έχει καμία δηλωμένη σχέση με τον Θεό.
Στο Ρωμαίους 2, ο Παύλος προειδοποίησε τους Ιουδαίους που υποτίθεται ότι εκπροσωπούσαν τον Θεό, να μην δίνουν κακό παράδειγμα: «Εσύ, λοιπόν, που διδάσκεις τον άλλον, τον εαυτό σου δεν τον διδάσκεις; Εσύ που κηρύττεις να μη κλέβουν, κλέβεις; Εσύ που λες να μη μοιχεύουν, μοιχεύεις; . . . Εσύ που καυχάσαι στον νόμο, ατιμάζεις τον Θεό με την παράβαση του νόμου; Επειδή, καθώς είναι γραμμένο, το όνομα του Θεού εξαιτίας σας δυσφημείται ανάμεσα στα έθνη» (εδάφια 21-24). Ο Θεός θέλει ειλικρινή υπακοή από την καρδιά – «ο έπαινος είναι όχι από ανθρώπους, αλλά από τον Θεό» (εδάφιο 29).
Το προζύμι της υποκρισίας
Και πάλι, οι Φαρισαίοι και άλλοι θρησκευτικοί ηγέτες της εποχής του Ιησού ήταν εξαιρετικά υποκριτικοί. Λαχταρούσαν τη θρησκευτική και πολιτική εξουσία, τις θέσεις, την υπεροχή και τα προνόμιά τους. Καυχόνταν για τους τίτλους τους και για την κυριαρχία τους πάνω στον λαό. Φοβούνταν και μισούσαν τον Ιησού, επειδή έβλεπαν ότι η επιρροή Του εξέθετε όλο και περισσότερο την υποκρισία και την έλλειψη νομιμότητάς τους.
Μέχρι την εποχή της διακονίας του Ιησού, αυτός ο υποκριτικός και διεφθαρμένος φαρισαϊσμός είχε μολύνει βαθιά και είχε διαφθείρει μεγάλο μέρος του λαού της εποχής εκείνης. Ωστόσο, ο Ιησούς Χριστός ήρθε στη γη για να αρχίσει να τα φέρνει όλα ξανά στην ορθή τους θέση!
Ο Ιησούς προειδοποίησε τους ίδιους τους μαθητές Του: «Ο Ιησούς τους λέει: “Να φυλάγεστε και να προσέχετε από το προζύμι των Φαρισαίων και των Σαδδουκαίων”» (Ματθαίος 16:6, Η Αγία Γραφή, Μετάφραση από τα Πρωτότυπα Κείμενα, (1997, 2003), Ελληνική Βιβλική Εταιρία, ΜΠΚ). Αρχικά μπερδεμένοι, σύντομα συνειδητοποίησαν ότι αναφερόταν στη διδασκαλία αυτών των ομάδων (εδάφιο 12). Επιπλέον, δήλωσε ότι «το προζύμι των Φαρισαίων, που είναι η υποκρισία τους» (Λουκάς 12:1, ΜΠΚ).
Τι είναι το «προζύμι»; Είναι μια ουσία που προστίθεται στη ζύμη του ψωμιού για να τη βοηθήσει να φουσκώσει κατά το ψήσιμο – να διογκωθεί και να γίνει πιο αφράτη. Την εποχή εκείνη, το ζυμωτικό μέσο ήταν η μαγιά, η οποία παράγει φυσαλίδες καθώς ζυμώνεται μέσα στη ζύμη – ουσιαστικά ένα κομμάτι ζυμωμένης ζύμης που είχε προστεθεί από προηγούμενο ψήσιμο.
Ένα βασικό χαρακτηριστικό της ζύμωσης με μαγιά είναι ότι εξαπλώνεται γρήγορα σε όλο το κομμάτι της ζεστής ζύμης. Η μαγιά δεν επιτρεπόταν στις προσφορές σιτηρών που καίγονταν στο θυσιαστήριο του Θεού ή στη βιβλική Γιορτή των Αζύμων που ακολουθούσε το Πάσχα (Λευιτικό 2:11· Έξοδος 12:15-19), καθώς η εξάπλωση της ζύμωσης σε αυτά τα συμφραζόμενα συμβόλιζε τη διαφθορά και την αμαρτία. Απεικόνιζε καλά την εξαιρετικά μεταδοτική φύση της υποκρισίας και των ψευδών διδασκαλιών και συμπεριφορών. Αυτές οι επιρροές και τα αποτελέσματά τους εξαπλώνονται εύκολα και μολύνουν τους άλλους.
Μπορούμε, λοιπόν, να δούμε γιατί ο Ιησούς συνέκρινε τις υποκριτικές διδασκαλίες και πράξεις των Φαρισαίων και άλλων θρησκευτικών ομάδων με τη μαγιά. Πολλές από τις διδασκαλίες τους ήταν απλώς «αέρας κοπανιστός», χωρίς να βασίζονται στην ουσιαστική αλήθεια της αποκάλυψης του Θεού στις Γραφές, ακριβώς όπως ένα καρβέλι ψωμί δεν έχει τόση ζύμη όσο φαίνεται να έχει.
Στο πλαίσιο της Εορτής των Αζύμων, ο Παύλος επέπληξε τους πιστούς που είχαν «φουσκώσει» από υπερηφάνεια, όπως φουσκώνει ένα καρβέλι ψωμί (Α΄ Κορινθίους 4:18-19· 5:2, 6-8). Στην προς Γαλάτας επιστολή, ο Παύλος προειδοποιεί για ψευδείς διδασκαλίες που κυκλοφορούσαν και τις παρομοιάζει με προζύμι, σημειώνοντας ότι «Είναι αρκετό λίγο προζύμι, για να φουσκώσει όλο το ζυμάρι» (εδάφιο 9, ΜΠΚ). Λέει το ίδιο πράγμα στην Α΄ Κορινθίους 5:6 σχετικά με την ανοχή της κατάφωρης αμαρτίας μέσα στην Εκκλησία. Όλα αυτά τα εδάφια της Γραφής αποτελούν σημαντικές προειδοποιήσεις για τον λαό του Θεού σήμερα.
Έξω το κακό, μέσα το καλό
Η Αγία Γραφή αποκαλύπτει το υπέροχο σχέδιο του Θεού για τη μεταμόρφωση των ανθρώπων από αμαρτωλούς και υποκριτές σε συγχωρημένους και ταπεινούς αγίους. Η διαδικασία της μεταστροφής αρχίζει όταν Εκείνος επιλέγει και ελκύει κάποιον να γίνει αληθινός ακόλουθος και μαθητής (Ιωάννης 6:44, 65). Ο απόστολος Πέτρος είπε: «Μετανοήστε, λοιπόν, και επιστρέψτε, για να εξαλειφθούν οι αμαρτίες σας» (Πράξεις 3:19). Ο Πέτρος είπε τι πρέπει να κάνει κανείς για να συγχωρεθεί: «Μετανοήστε, και κάθε ένας από σας ας βαπτιστεί στο όνομα του Ιησού Χριστού, σε άφεση αμαρτιών· και θα λάβετε τη δωρεά τού Αγίου Πνεύματος» (Πράξεις 2:38).
Έπειτα, οι ακόλουθοι του Χριστού – που αποκαλούνται «άγιοι», επειδή έχουν αγιαστεί ή ξεχωριστεί για τον Θεό – πρέπει να ζουν πιστά ως υπάκουα παιδιά του Θεού μέχρι το τέλος της ζωής τους, ώστε να λάβουν την ανταμοιβή της αιώνιας ζωής στη Βασιλεία Του: «Εκείνος, όμως, που θα έχει υπομείνει μέχρι τέλους, θα σωθεί» (Ματθαίος 24:13).
Φυσικά, κανείς δεν είναι αμέσως τέλειος, αλλά πρέπει να ζει μια ζωή ανάπτυξης και υπέρβασης της αμαρτίας. Στην πραγματικότητα, πρέπει να σημειωθεί ότι όλοι οι Χριστιανοί θα μπορούσαν να κατηγορηθούν ως υποκριτές, αφού δεν ανταποκρίνονται πλήρως στην ομολογία τους. Ακόμη και ο απόστολος Παύλος μίλησε για τον συνεχή αγώνα του ενάντια στην αμαρτία στη ζωή του (βλ. Ρωμαίους 7). Υπάρχει όμως μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο να προσπαθεί κανείς να υπακούει στον Θεό αλλά να αποτυγχάνει και στο να προσποιείται απλώς ότι υπακούει στον Θεό χωρίς καμία πρόθεση να το πράξει πραγματικά. Όσοι συνεχίζουν να προσπαθούν να ακολουθούν τον Θεό αλλά σκοντάφτουν και συνεχίζουν να μετανοούν δεν πρέπει να θεωρούνται υποκριτές, αν και μπορεί κατά καιρούς να πέφτουν σε υποκρισία.
Το σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία της ανθρωπότητας απεικονίζεται στις επτά ετήσιες εορτές Του, όπως καταγράφονται στο Λευιτικό 23. Αυτές ξεκινούν με το βιβλικό Πάσχα και τις Ημέρες των Αζύμων, τις οποίες ο Παύλος ενθάρρυνε τους Χριστιανούς να τηρούν στην Α΄ Κορινθίους 5:7-8, με τον συμβολισμό του Χριστού ως του Πάσχα μας και του ένζυμου άρτου που συμβολίζει την αμαρτία για εκείνη την εβδομάδα. (Φροντίστε να διαβάσετε το άρθρο «Η Βιβλική Εναλλακτική στο Σύγχρονο Παραδοσιακό Πάσχα της Ανάστασης».)
Αλλά ο Παύλος τόνισε ότι η σωματική μας τήρηση της απομάκρυνσης του προζυμιού πρέπει να συνοδεύεται από την ακόμη πιο σημαντική απομάκρυνση της αμαρτωλής κακίας και της πονηρίας, συμπεριλαμβανομένης της υποκρισίας, ενώ ταυτόχρονα λαμβάνουμε «άζυμα ειλικρίνειας και αλήθειας» (εδάφιο 8). Προσέξτε ξανά: «ειλικρίνεια και αλήθεια» – το ακριβώς αντίθετο της υποκρισίας. Και αυτός ο άρτος συμβολίζει την αποδοχή του ίδιου του Χριστού, του ίδιου του Άρτου της Ζωής (Ιωάννης 6:32-51), στον οποίο δεν υπήρχε και δεν υπάρχει αμαρτία.
Η κενή, φουσκωμένη υπερηφάνεια και η υποκρισία της ανθρώπινης φύσης μας πρέπει να αντικατασταθούν από τη φύση του Ιησού Χριστού – ώστε ο παλιός μας εαυτός να πεθάνει μαζί Του, και να αναστηθούμε μαζί Του σε καινούρια ζωή (βλ. Ρωμαίους 6).
Αυτό που ο Θεός θρήνησε για τον αρχαίο λαό Του στον Ιερεμία 4:22 ισχύει για όλους τους ανθρώπους που βρίσκονται χωρίς την πνευματική Του βοήθεια: «Ο λαός μου είναι ανόητος… Είναι πανούργοι για να κάνουν το κακό, μα το καλό δεν ξέρουν να το πράττουν» (ΜΠΚ).
Ναι, υπάρχει ένα είδος «σοφίας» στο να χρησιμοποιεί κανείς την εξαπάτηση και την υποκρισία για να αποκτήσει τα πράγματα που οι άνθρωποι επιθυμούν. Ο απόστολος Ιάκωβος την αποκαλεί «γήινη, σαρκική, δαιμονική» σοφία – ένα μονοπάτι εγωισμού και αλαζονικού ψεύδους ενάντια στην αλήθεια, που οδηγεί σε «φθόνο και εριστικές τάσεις» (Ιακώβου 3:14-15). Όμως όσοι συνεχίζουν να επιδιώκουν αυτό το είδος σοφίας δεν θα κληρονομήσουν την αιώνια ζωή!
Αντίθετα, μας είπε να αναζητούμε την «πραότητα σοφίας» (εδάφιο 13) – δηλαδή, την αληθινή σοφία από τον Θεό: «Η σοφία, όμως, που κατεβαίνει από επάνω, πρώτα μεν είναι καθαρή, έπειτα ειρηνική, επιεικής, ευπειθής, πλήρης από έλεος και καλούς καρπούς, αμερόληπτη και ανυπόκριτη» (εδάφιο 17).
Αν θέλουμε να ευαρεστούμε τον Θεό, πρέπει να σταματήσουμε να προσποιούμαστε και να είμαστε αληθινοί. Να απομακρύνουμε το προζύμι της υποκρισίας και κάθε αμαρτία, και αντί γι’ αυτό να επιδιώκουμε και να εφαρμόζουμε την αυθεντική, ουράνια σοφία. Αυτή έρχεται μόνο μέσω του Χριστού, «που έγινε σε μας σοφία από τον Θεό, και δικαιοσύνη και αγιασμός και απολύτρωση» (Α΄ Κορινθίους 1:30). Μόνο μέσω Αυτού υπάρχει ειλικρίνεια και αλήθεια.
Οι Γραφές που αναφέρονται προέρχονται από την Αγία Γραφή σε Νεοελληνική Μεταφορά, Σπύρου Φίλου, εκτός εάν σημειώνεται διαφορετικά.
Μετάφραση από τα αγγλικά με τη χρήση του DeepL. Προετοιμασία των εγγράφων για μετάφραση: James Ginn. Έλεγχος των βιβλικών κειμένων, διόρθωση και τελική επιμέλεια στα ελληνικά: Steven Brittain.